Η Πλατυτέρα των Ουρανών

6 Μαϊ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Γράφει ο Γεώργιος Παύλος
Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας
Δημ.Πανεπιστημίου Θράκης

Με όσα κριτικώς γράφουμε ακολούθως όχι μόνο δεν επιθυμούμε να προσβάλουμε το επισκοπικό αξίωμα, αλλά όλως αντιθέτως θέλουμε όντως να τιμήσουμε το αξίωμα του επισκόπου, το οποίο μειώνεται και σμικρύνεται με την σμίκρυνση του Χριστού κατά την μετακίνηση της εορτής της Αναστάσεως από την Κυριακή στο Μέγα και Ιερό Σάββατο.
Διότι ο επίσκοπος ως διάδοχος των Αποστόλων φέρει επ’ αυτού τον ίδιο τον Χριστό και ζώντα Θεό εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας.
Πολλοί αξιοσέβαστοι επίσκοποι με πραγματικά άγιο βίο, και άλλοι εκκλησιαστικοί ή και λαϊκοί, προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα όσον αφορά στην αλλαγή της ώρας τέλεσης του Μυστηρίου της Αναστάσεως διακόσια χρόνια μετά το 1821, στο συμβολικό και μαρτυρικό έτος 2021, κατά μετάθεση από την Κυριακή του Πάσχα στο Μέγα Σάββατο.
Όμως η Εκκλησία είναι σαφής όταν ψάλλει: “Αὔτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία, ἑορτὴ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις ἐστὶ πανηγύρεων” (Ειρμός 8ης Ωδής του Κανόνα του Πάσχα, Όρθρος της Αναστάσεως).
Γι᾽ αυτό η εκτροπή εφέτος το Πάσχα ήταν τεράστια και ασυγχώρητη. Είναι σμίκρυνση του Χριστού του ιδίου. Διότι η Κυριακή της Αναστάσεως είναι εορτή εορτών, βασιλίς και κυρία που με τίποτε δεν μπορεί να εξαφανιστεί και να σμικρυνθεί.
Διότι αφανίζοντας την Κυριακή της Αναστάσεως όπως συνέβη εφέτος, κατ᾽ ουσίαν εξαφανίζουμε και καθαιρούμε τον Χριστό τον ίδιο από την Θεία Δόξα του, την Δόξα της Αναστάσεώς Του και την Δόξα της αιώνιας Βασιλείας Του.
Προσβάλλουμε, αρνούμαστε και εκδιώκουμε τον Χριστό από την ιστορία, όπως θα διευκρινίσουμε ακολούθως.
Θεωρούμε πως η πλάνη είναι τεράστια και το κακό μέγιστο. Πολύ μεγαλύτερο απ᾽ αυτό της αλλαγής του ημερολογίου στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Το τυπικό μέρος της πλάνης της μετάθεσης της εορτής της Αναστάσεως στο Μέγα Σάββατο, έχει αποδειχθεί περίτρανα από πολλά κείμενα που γράφηκαν, εις μάτην βέβαια, ως μια προσπάθεια να πεισθεί η Ιεραρχία της Εκκλησίας να μην διαπράξει ένα τόσο μεγάλο έγκλημα κατά της Εκκλησίας και κατά του Χριστού. Αναφέρουμε μεταξύ άλλων το κείμενο της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, τα σχόλια στα κείμενα του αείμνηστου Ιωάννου Φουντούλη, Καθηγητού Λειτουργικής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την σπουδαία μελέτη του ιερέως πατρός Αναστασίου Γκοτσόπουλου και άλλα σημαντικά και επιστημονικώς άρτια κείμενα.
Σε όλα αυτά τα κείμενα αποδεικνύεται σαφώς ότι από την εποχή των Αγίων Αποστόλων, όταν και ετέθη το ζήτημα του εορτασμού του Πάσχα, αλλά και αργότερα, με την Α´ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., υπήρξε σαφής η θέση της Εκκλησίας πως η Εορτή της Αναστάσεως και του Ιερού Χριστιανικού Πάσχα υποχρεωτικά θα τελείται μόνον αφού περάσουμε το μεσονύκτιο του Μεγάλου Σαββάτου.
Περί αυτού δεν τίθεται ουδεμία αμφισβήτηση και αμφιβολία. Επομένως, σαφώς εφέτος με την απόφαση της ΔΙΣ είχαμε μια σοβαρή εκκλησιολογική εκτροπή.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι το όλο ζήτημα ετέθη, από όσους υπεραμύνθηκαν της απόφασης της ΔΙΣ, μόνον ως ένα πολύ τυπικό και δευτερεύον θέμα, χωρίς να καθίσταται φανερό πως με την μετάθεση της εορτής του Πάσχα στο Μέγα Σάββατο προκύπτουν και υφίστανται μέγιστες θεολογικές και δογματικές συνέπειες και προεκτάσεις.
Όπως θα δείξουμε ακολούθως, πρόκειται έστω ασυνηδείτως και αθελήτως περί μιας αιρετικής πράξης που συμπυκνώνει εντός της όλες τις αιρέσεις του παρελθόντος που ευχόμεθα να μην ξανασυμβεί στο μέλλον.
Στην ουσία πρόκειται περί πλήρους άρνησης του Μυστηρίου της Σαρκώσεως, της Αναστάσεως και της Σωτηρίας του κόσμου.

Το κλειδί για την θεολογική ερμηνεία της πράξης και απόφασης αυτής της κατ᾽ ουσίαν εντελώς αιρετικής μετάθεσης της εορτής του Πάσχα στο Μέγα Σάββατο, είναι η όλη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας περί Του Μεσσία Χριστού, περί Σαρκώσεως του Υιού του Θεού, περί των εσχάτων και περί της Βασιλείας των Ουρανών του Θεανθρώπου Χριστού.
Οι άγιοι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος οφείλουν να γίνουν πολύ προσεκτικοί διότι με τις αποφάσεις των τα τελευταία χρόνια οδηγούν το σκάφος της Εκκλησίας σε υφάλους.
Μολονότι δεν επιθυμούμε να ασκούμε κριτική σε εκκλησιαστικά πρόσωπα, πάντως τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον εκκλησιαστικό χώρο, μάς θέτουν προ των ευθυνών μας ως χριστιανούς.
Αναφέρομαι συντόμως: Κάποιες νεοφανείς διδασκαλίες περί ιεραρχίας εντός του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος· Ορισμένες απόψεις περί εσχατολογικής θεωρίας ερήμην του ιστορικού Χριστού· η καινοφανής θεωρία περί πρωτείου και πρώτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως πρωτείου εξουσίας και όχι απλώς τιμής του πρώτου και ίσου μεταξύ ίσων· η μείωση του επισκοπικού αξιώματος αλλά και της Συνοδικότητας κατά την πρόσφατη σύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης, όπου οι παρευρισκόμενοι επίσκοποι δεν είχαν ισότιμη ψήφο με τους αρχιεπισκόπους και τους πατριάρχες.
Αλλά και όσα εκεί ακούστηκαν περί ισότιμων εκκλησιών πέραν κι εκτός της Ορθόδοξου Εκκλησίας· γενικότερα, ο νεοφανής και επιχειρούμενος υποβιβασμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, από την θέση της ως της Μόνης Αληθούς Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, σε μια Εκκλησία ισότιμη με όλα τα νεώτερα δυτικά χριστιανικά αλλά πάντως αιρετικά δόγματα.
Όλα αυτά, δείχνουν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει αρχίσει να εισέρχεται σε μια πολύ περίεργη εποχή για την ίδια, αλλά και σε μια (μετα) νεωτεριστική και πολύ επικίνδυνη περιοχή ασάφειας και αιρετικότητας.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά τα εντελώς λανθασμένα πράγματα που κορυφώθηκαν με την μετατόπιση της εορτής του Πάσχα το 2021 στο Μέγα Σάββατο, δεν μπορούμε να σιωπούμε. Είναι αμαρτία και άρνηση του Χριστού η σιωπή μας.
Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κλήρος και λαός, υποχρεούμεθα σαφώς να υπερασπιζόμεθα και να μαρτυρούμε την Ορθόδοξη Πίστη και Αλήθεια της Εκκλησίας του Χριστού.
Εάν μάλιστα μάς ειπωθεί ότι, οι λαϊκοί αλλά και οι ιερείς, ή όποιο άλλο μέλος της Εκκλησίας, πέραν των επισκόπων, δεν δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη περί των εκκλησιαστικών θεμάτων, θα θυμίσουμε πως κάθε βαπτισμένος χριστιανός φέρει όλο το Άγιο Πνεύμα και δι᾽ Αυτού όλη την Αγία Τριάδα και όχι μέρος των.
Διότι το Άγιο Πνεύμα είναι υποστατικό και Θείο Πρόσωπο και όχι κάποια απρόσωπος και μετρούμενη θεία ουσία.
Επομένως, η μετοχή σε αυτό δεν είναι ποσοτικής και ιεραρχικής τάξης γεγονός, αλλά είναι μετοχή επί ολοκλήρου του Θείου Προσώπου Του Αγίου Πνεύματος, καθώς και μετοχή δι’ Αυτού σε όλη την ύπαρξη των λοιπών προσώπων της Αγίας Τριάδος, και όχι απλώς μια μετρήσιμη, μερική και ελαττωμένη μετοχή σε κάποια απρόσωπο θεία ουσία, όπου άλλος μετέχει περισσότερο και άλλος λιγότερο.
Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, όλοι οι βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είναι θεολογικώς ίσοι μεταξύ ίσων.
Διότι ο Χριστός όταν μας παρήγγειλε “γίνεσθε τέλειοι καθώς ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστί” (Ματθ. 5: 48), σαφώς εννοούσε όλους τους βαπτισμένους εις το Όνομά Του χριστιανούς, και όχι μόνο κάποια χριστιανική ελίτ.
Ο Χριστός ποτέ δεν εννόησε μια χριστιανική αξιολογική, εξουσιαστική και ιεραρχική φεουδαρχία όπως συνέβη αργότερα σε διάφορες χριστιανικές αιρέσεις και παρεκτροπές.
Λαϊκοί και κληρικοί αποτελούν το έν, αδιαίρετο, Σώμα των αδελφών του Χριστού, με πολλά μέλη και πολλά χαρίσματα, και όχι πολλές φεουδαρχικές ιεραρχίες.
Θα λέγαμε πως μια μόνο μορφή ιεραρχίας υφίσταται στην Ορθόδοξη Εκκλησία: η Αγία και ανατρεπτική Ιεραρχία όπου το ανώτερο υπηρετεί το κατώτερο.
Ο Χριστός δεν έφτιαξε Αποστόλους και Επισκόπους για να εξουσιάζουν αλλά για να υπηρετούν, φέροντας, μεταφέροντας και μεταδίδοντας τον Χριστό στον κόσμο.
Ο εξουσιαστικός απρόσωπος και δαιμονιώδης ασιατισμός, εξουσίας και τυραννίας του ανώτερου επί του κατωτέρου, ήταν πάντα ένας πειρασμός που η Εκκλησία τον εξουδετέρωνε εν Αγίω Πνεύματι.
Επομένως, υπακοή στην Εκκλησία σημαίνει υπακοή στο Άγιον Πνεύμα και σε όσους το φέρουν και όχι απλώς σε ανθρώπους, έστω και περιβεβλημένους με εκκλησιαστικά αξιώματα.
Ο λαός του Θεού ενστικτωδώς βλέπει ευκρινώς τους πνευματοφόρους επισκόπους, ασκητές η απλούς μοναχούς και λοιπούς και τους ακολουθεί.
Η διαφορά, δηλαδή, των λαϊκών ή και των κληρικών με τους επισκόπους δεν οφείλεται σε μειωμένη, έναντι των επισκόπων, μετοχή των στο Άγιο Πνεύμα και στο Μυστήριο της Αγίας Τριάδος.
Οι λαϊκοί βεβαίως δεν μετέχουν στο μυστήριο της ιεροσύνης, τουλάχιστον κατά τον ειδικό τρόπο των ιερέων και των επισκόπων, όμως και αυτοί μετέχουν στο χάρισμα της γενικής ιεροσύνης.
Οι λαϊκοί δεν μπορούν να τελούν τα Άγια και Θεία Μυστήρια της Εκκλησίας που τελούν οι κληρικοί.
Ομοίως, όλοι οι κληρικοί δεν μετέχουν στο Αποστολικό αξίωμα των επισκόπων, δια των οποίων διασώζεται η Αποστολική Διαδοχή της Εκκλησίας. Αυτές όμως οι ουσιώδεις διαφορές και διακρίσεις λαϊκών, ιερέων και επισκόπων, ουδόλως αποτελούν διαιρετική, διχοτομική και αξιολογική ιεραρχία και φεουδαρχική εξουσιαστικότητα του ανώτερου επί του κατωτέρου.

Όταν πρόκειται περί της ουσιώδους Αλήθειας της Εκκλησίας όλοι έχουν ουσιαστικό και υποχρεωτικό λόγο.
Διότι ο Χριστός είπε προς όλους και προς όλα τα μέλη της Εκκλησίας Του, και όχι μόνον στους επισκόπους και στους ιερείς, πως, “όποιος δεν με εντραπεί, και με μαρτυρήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον μαρτυρήσω και εγώ ενώπιον του Πατρός μου του επουράνιου” (Ματθ. 10: 26-42).
Άρα όλοι έχουμε ευθύνη απέναντι στον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Και αν εμείς σιωπήσουμε και οι λίθοι κεκράξονται, όπως είπε ο Χριστός στους γραμματείς και φαρισαίους που ήθελαν να σιωπήσει ο λαός που έκραζε “Ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου” (Λουκ. 19: 40).
Ας στρέψουμε τώρα την προσοχή μας στο επίμαχο θέμα του εορτασμού του Πάσχα.
Ο Θεός δημιουργεί τον κόσμο εντός επτά ημερών από τις οποίες το Σάββατο είναι η έβδομη ημέρα και είναι ημέρα κατάπαυσης και αναπαύσεως του Θεού και ακολούθως και του ανθρώπου από τα δικά του έργα.
Άρα το Σάββατο, όπως και οι προηγούμενες ημέρες, είναι ημέρα του ιστορικού χρόνου και κόσμου.
Η πρώτη ημέρα της δημιουργίας είναι η Κυριακή, η οποία και σηματοδοτείται ως ξεχωριστή ημέρα αφού αυτή η ημέρα σχετίζεται με την παρουσία του Θεού ως Δημιουργού.
Το Σάββατο είναι ημέρα αναπαύσεως του Θεού από τα κοσμικά έργα του.
Μολονότι βέβαια ο Θεός εργάζεται διαρκώς ακόμη και τα Σάββατα, όπως είπε ο Χριστός όταν τον επέπλητταν οι γραμματείς και οι ιερείς των Εβραίων επειδή θαυματουργούσε τα Σάββατα.
Απαντούσε πως, “ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται καγώ δει εργάζομαι” (Ιω. 5: 17).
Η Κυριακή όμως, ενώ είναι η πρώτη ημέρα της Δημιουργίας, είναι συγχρόνως και η εσχάτη και αιώνια ημέρα της Βασιλείας των Ουρανών. Δηλαδή, η εσχάτη ημέρα της αιώνιας Βασιλείας του Χριστού.
Πριν την Δημιουργία υπήρχε μόνο η Αγία Τριάδα. Με την Ανάστασή του εκ νεκρών ο Χριστός εισάγει στον κόσμο τα έσχατα και την δική Του αιώνια Βασιλεία.
Μεταφέρει, δηλαδή, ο Χριστός, ως ο Αληθινός Μεσσίας του κόσμου και του ανθρώπου, το κτιστό από τον κλειστό και κτιστό χώρο και χρόνο στην περιοχή των εσχάτων της ογδόης ημέρας, της ημέρας της Αναστάσεώς Του.
Έτσι, η όγδοη ημέρα, δηλαδή η Κυριακή, είναι η μετοχή στην Άκτιστο Βασιλεία του Χριστού και Μεσσία.
Ο Χριστός που ως Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός πλήρης ο Ίδιος κτίζει εκ του μηδενός με τον Πατέρα Του, εν Αγίω Πνεύματι, τον κτιστό κόσμο των αγγέλων και των ανθρώπων, σήμερα, την Κυριακή της Αναστάσεως, εισάγει πλέον αμετάκλητα τον κτιστό κόσμο στην περιοχή της Σωτηρίας του, ως την Ανάσταση όλου του κόσμου και του ανθρωπίνου γένους και την μετοχή του εν Χριστώ τον Θεό, στην εσχάτη και αιώνια ημέρα της Αναστάσεως.
Αυτή η ημέρα, η Μία των Σαββάτων, η Βασιλίς και Κυρία, είναι η Κυριακή. Αυτή η ημέρα είναι η Κυριακή ως η Εορτή Εορτών και Πανήγυρις Πανηγύρεων, η μια των Σαββάτων, όπου καταργήθηκε ο θάνατος και ο Άδης.
Αυτή η Κυριακή είναι η απαρχή των εσχάτων της αιώνιας Βασιλείας του Χριστού και Μεσσία, Θεού και ανθρώπου.
Για τον λόγο αυτό η Θεία Λειτουργία είναι μεν ανάμνηση και μετοχή στον Μυστικό Δείπνο του Χριστού αλλά συγχρόνως είναι η μετοχή στα έσχατα και στην Βασιλεία των Ουρανών.
Υπό την έννοια αυτή η Θεία Λειτουργία είναι και «ανάμνηση του μέλλοντος», δηλαδή μετοχή οντολογική και υπαρξιακή του κτιστού στην εσχάτη ημέρα την ογδόη της Βασιλείας του Σαρκωμένου, Σταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού, Μεσσία και Θεού Λόγου, δημιουργού του παντός.
Έτσι η Κυριακή ως η ογδόη, εσχάτη και τελεία ημέρα της Βασιλείας του Χριστού, άρα ως ο Χριστός ο ίδιος, είναι η πηγή κάθε Θείας Λειτουργίας και κάθε θείου Μυστηρίου της Εκκλησίας.
Γι᾽ αυτό οι χριστιανοί βιώνουν την Κυριακή, την κάθε Κυριακή, ως την Λαμπροφόρο ημέρα της παρουσίας του Χριστού και Ζώντος Θεού μέσα στην ιστορία.
Έτσι, η Κυριακή ως εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων και ως η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, είναι η τελεία ημέρα της αστραπής της θεότητος που εισήλθε, ως σαρκωμένος και ως αναστημένος τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος, στην Ιστορία, για να σώσει και να καινοποιήσει την ιστορία. “Ιδού, καινά ποιώ πάντα” (Αποκ. Ιω. 21: 5).
Υπό μια βαθιά υπαρξιακή, οντολογική, εκκλησιολογική, σωτηριολογική και θεολογική σημασία και νόημα η Κυριακή ταυτίζεται απολύτως με τον Χριστό ως Σαρκωθέντα, Αναστάντα και Ζώντα Θεό.
Η Κυριακή είναι ο Μεσσίας Χριστός εν μέσω ημών. Η Κυριακή είναι η αδιάκοπος και Αναστάσιμος παρουσία του Χριστού στην Ιστορία, και επομένως σε κάθε άλλη ημέρα και σε όλα τα έργα του ανθρώπου.
Όποιος προσβάλλει και σμικρύνει την Κυριακή της Αναστάσεως, σμικρύνει τον ίδιο τον Χριστό. Διότι ο Χριστός είναι ο αίτιος της Κυριακής ως ημέρας Αναστάσεώς Του.
Η Κυριακή είναι κυριολεκτικά η ημέρα του Κυρίου.
Γι᾽ αυτό κάθε αλλαγή της εορτής του Πάσχα σε άλλη ημέρα, ακόμη και την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, καταλύει την Κυριακή ως ημέρα του Κυρίου.
Καταλύει και εκδιώκει τον ίδιο τον Κύριο από την ιστορία, καταλύοντας την δική Του ημέρα.
Επιπλέον, η Αναστάσιμος Κυριακή ως η ογδόη ημέρα, είναι ταυτόσημη με την Εκκλησία, το Σώμα του Ζώντος Χριστού και τα θεία έργα και μυστήριά της.
Άρα, η Εκκλησία θεοπνεύστως έχει ορίσει τον εορτασμό του Πάσχα να άρχεται το μέγα Σάββατο αργά το βράδυ και ακολούθως να κορυφώνεται και να ολοκληρώνεται έως όρθρου βαθέως, όταν οι μαθήτριες και οι μαθητές γίνονται αυτόπτες μάρτυρες του Αναστάντος Χριστού.
Διότι η Εκκλησία μάς μεταφέρει μέσω του λειτουργικού και εσχατολογικού χρόνου στα ίδια τα μέγιστα ιστορικά γεγονότα της του Χριστού και Θεού παρουσίας στην ιστορία.
Γι᾽ αυτό θεοπνεύστως και επί δύο χιλιάδες χρόνια, η Εκκλησία εορτάζει την κοινή Ανάσταση την Κυριακή, την Όγδοη Ημέρα, την Ημέρα της Βασιλείας του Μεσσία Χριστού και Θεού.

“Και διαγενομένου του Σαββάτου Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν. Και λίαν πρωί της μιάς των Σαββάτων έρχονται επί το μνημείον και έλεγον προς εαυτάς: τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισται ο λίθος… είδον νεανίσκον καθήμενον εν τοις δεξιοίς περιβεβλημένον στολήν λευκήν και εξεθαμβήσθησαν... Ο δε λέγει αυταίς, μη εκθαμβείσθε, Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον, ηγέρθη ούκ έστιν ώδε... (Μάρκ. 16: 1-7)”.
“Τη δε μια των Σαββάτων Μαρία η Μαγδαληνή έρχεται πρωί σκοτίας έτι ούσης εις το μνημείον και βλέπει τον λίθον ηρμένον εκ του μνημείου.... και ο άλλος μαθητής προέδραμε τάχιον του Πέτρου και ήλθε πρώτος εις το μνημείον, και παρακύψας βλέπει κείμενα τα οθόνια μόνα... έρχεται ουν Σίμων Πέτρος ακολουθώντας αυτώ και εισήλθε εις το μνημείον και θεωρεί τα οθόνια κείμενα ....τότε ουν εισήλθε και ο άλλος μαθητής ...και είδε και επίστευσεν, ουδέποτε γαρ ήδεισαν την γραφήν ότι δεί αυτόν εκ νεκρών αναστήναι... Μαρία δε ειστήκει προς το μνημείον κλαίουσα έξω ... θεωρεί δύο αγγέλους εν λευκοίς καθεζομένους... και λέγουσιν αυτή εκείνοι. Γύναι τι κλαίεις; λέγει αυτοίς ότι ήραν τον Κύριον μου και ούκ είδα που έθηκαν αυτόν. Και ταύτα ειπούσα εστράφη εις τα οπίσω και θεωρεί τον Ιησούν εστώτα και ούκ ήδει ότι ο Ιησούς έστι, λέγει αυτή ο Ιησούς: Γύναι τί κλαίεις; Τίνα ζητείς; εκείνη δοκούσα ότι ο κηπουρός εστί λέγει αυτώ: Κύριε, ει εσύ εβάστασας αυτόν ειπέ μοι πού έθηκας αυτόν καγώ αυτόν αρώ. Λέγει αυτή ο Ιησούς, Μαρία. Στραφείσα εκείνη λέγει αυτώ, Ραβουνί, ό λέγεται διδάσκαλε. Λέγει αυτή ο Ιησούς, μη μου άπτου. Ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον πατέρα μου…” (Ιω. 20: 19).

Άρα ορθώς η Εκκλησία επί δυο χιλιάδες χρόνια εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού και δι᾽ αυτής την ανάσταση όλου του ανθρωπίνου γένους την Κυριακή, την Μία των Σαββάτων, την εορτή εορτών και πανήγυρη πανηγύρεων.
Πολύ περισσότερο, η μεταφορά και ο εγκλωβισμός της εορτής του Πάσχα εντός του Μεγάλου Σαββάτου αποτελεί αρχή αιρέσεως και αρχή αρνήσεως του Χριστού ως του Αληθινού Θεού και του αληθινού Μεσσία του κόσμου.
Είναι στην ουσία, άρνηση της ταύτισης του Χριστού με τα έσχατα και την αιώνιο Βασιλεία του Θεού.
Είναι άρνηση της θεότητας του Χριστού και μετατροπή του σε απλό θρησκευτικό σύμβολο.
Δηλαδή κατά βάθος, είναι παναίρεση που εξορίζει και εκδιώκει τον Χριστό ως τον Αληθινό και Ζώντα Θεό από την Ιστορία.
Με τον ίδιο τρόπο, ο εγκλωβισμός του Πάσχα και της Αναστάσεως στο Μέγα Σάββατο είναι άρνηση του Μυστηρίου της Εκκλησίας και άρνηση της ταύτισης της Εκκλησίας με το Θείο πρόσωπο του Σαρκωμένου και Αναστάντος Χριστού του Μόνου Αληθινού Μεσσία και Ζώντος Θεού. Του Ενός της Τριάδος.

Για τους λόγους αυτούς, θεωρούμε πως όποιος επιχειρεί να μεταθέσει τον εορτασμό του Πάσχα και της Αναστάσεως του Κυρίου από την Κυριακή στο Μέγα Σάββατο διαπράττει μέγιστο έγκλημα διαλύοντας τα Χριστολογικά, εκκλησιολογικά και θεολογικά θεμέλια της Εκκλησίας του Χριστού.
Γι᾽ αυτό, όσοι ιεράρχες και όσοι άλλοι προσπάθησαν να δικαιολογήσουν θεολογικώς την πράξη αυτής της μετάθεσης του εορτασμού του Πάσχα στο Μέγα Σάββατο, στην ουσία αθελήτως και ασυνειδήτως πέρασαν στην κόκκινη περιοχή της αιρέσεως και της αρνήσεως του Χριστού ως του Κυρίου και Θεού, ως του Μεσσία του κόσμου και τον υποβίβασαν σε απλό θρησκευτικό σύμβολο.
Μετέβαλαν δε, την Εκκλησία του Χριστού σε απλή και ανθρώπινη θρησκεία, όπως όλες οι υπάρχουσες θρησκείες των ανθρώπων.
Πιστεύουμε πως οι σοφοί και άγιοι ιεράρχες που αντιλαμβάνονται τα σημεία των καιρών και γνωρίζουν τα ιερά σύμβολα της Ορθοδόξου Θεολογίας, Χριστολογίας και Εκκλησιολογίας, ότι θα ορθώσουν επειγόντως το ανάστημά των για να εμποδίσουν στο μέλλον κάθε παρόμοια κίνηση της Εκκλησίας της Ελλάδος στο πολύ ολισθηρό έδαφος που έχει κινηθεί το τελευταίο καιρό.

Χριστός Ανέστη!
Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

 trelogiannis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

26 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

"Επιχείρηση Νέμεσις"


Όταν μεμονωμένα παλληκάρια εκτέλεσαν μέχρι ενός τους Τούρκους αρχιτέκτονες της Γενοκτονίας!

   Οι Αρμένιοι δεν έμειναν με τα χέρια δεμένα, σ΄ότι αφορά τη Γενοκτονία. Δεν περίμεναν την διεθνή κοινότητα για να τιμωρήσει τους σχεδιαστές της. Τους τιμώρησαν με τα ίδια τους τα χέρια, σε μια επιχείρηση που θυμίζει τον τρόπο που έδρασαν οι ισραηλινοί μετά από τα γεγονότα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Γεγονότα που τα είδαμε στην ταινία “Μόναχο”.
Η ομάδα των Αρμένιων τιμωρών δεν ξεπερνούσε τα δέκα άτομα και έδρασε στα πλαίσια μιας μακράς προετοιμασίας.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ - Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ - ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΑΡΜΕΝΙΟΥ
ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΛΑΤ ΠΑΣΑ

Η πρώτη εκτέλεση τούρκου αξιωματούχου πραγματοποιείται στο Βερολίνο και εντάσσεται στα πλαίσια μιας επιχείρησης που πήρε το όνομα της θεάς της εκδίκησης, Νέμεσις, από την Ελληνική μυθολογία. Συγκεκριμένα, γύρω στις 11 το πρωί της Τρίτης 15 Μαρτίου 1921, στη συνοικία Σαρλότεμπουργκ, ο Σογομών Τεχλιριάν, μετά από συστηματική παρακολούθηση δέκα ημερών, κρίνει κατάλληλη τη στιγμή να εκτελέσει το σχέδιό του. Στην οδό Χάρντεμπεργκ κάνει, ανύποπτος, τον συνηθισμένο περίπατο, ντυμένος ευρωπαϊκά και ακολουθούμενος σε απόσταση μερικών μέτρων, σύμφωνα με τα μουσουλμανικά έθιμα, από την σύζυγό του, ο οργανωτής του μεγάλου εγκλήματος, πρώην υπουργός Εσωτερικών και μέλος της τριανδρίας των Νεότουρκων που κυβέρνησε ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του πολέμου, Ταλάτ Πασά.
Ο Τεχλιριάν ξεκινά από το απέναντι πεζοδρόμιο, διασταυρώνεται με τον Τούρκο, τον προσπερνά και επιβραδύνει το βήμα του. Κατόπιν γυρίζει πίσω. Ο Ταλάτ φαίνεται σαν κάτι να διαισθάνεται, θέλει να λοξοδρομήσει και ν’ αποφύγει τον άγνωστο διαβάτη. Αλλά δεν προλαβαίνει. Ο Τεχλιριάν βγάζει το περίστροφο από την τσέπη του και με μια αστραπιαία κίνηση τον πυροβολεί στο ύψος του κεφαλιού. Μια σφαίρα είναι αρκετή. Ο γιγαντόσωμος Ταλάτ βρίσκεται ξαπλωμένος καταγής. Ο Τεχλιριάν τρέχει να εξαφανιστεί αλλά κάποιος που έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση καταφέρνει να τον συλλάβει.
Στη δίκη, που συγκεντρώνει το παγκόσμιο ενδιαφέρον, ο Τεχλιριάν θα υποστηρίξει ότι ενήργησε μόνος του χωρίς προμελέτη, οδηγούμενος από μια ακαταλόγιστη επιθυμία εκδίκησης των συγγενών του στη θέα του υπ’ αριθμόν 1 δήμιου των Αρμενίων που αναγνώρισε τυχαία σ’ έναν δρόμο του Βερολίνου. Είναι μια μεμονωμένη πράξη που διέπραξε ένας επιζήσας της γενοκτονίας ο οποίος έγινε επιληπτικός και ανίκανος ν’ αντέξει την ιδέα ότι ένας εγκληματίας όπως ο Ταλάτ μπορεί να ζει ατιμώρητος μετά από τέτοιες φρικαλεότητες υποστηρίζουν οι δικηγόροι του. Πρέπει να δικαιολογήσει την πράξη του ως ένα απερίσκεπτο χτύπημα, επακόλουθο των βασάνων του, για να μπορέσει να υποστηρίξει την αθωότητά του και η δίκη του να γίνει αυτή του θύματός του, αυτού που υπήρξε ο δήμιος των συγγενών του. Επικαλείται τις ταλαιπωρίες από την εκτόπισή του, τις τρεις πληγές του, τις κρίσεις επιληψίας κάθε φορά που θυμόταν την μητέρα του, τον αδελφό του, τις σφαγμένες μπροστά στα μάτια του αδελφές του. Πρέπει να διαβεβαιώσει ότι δεν γνώριζε καν την παρουσία του Ταλάτ στο Βερολίνο όταν ήλθε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία: μια μέρα, τον είχε συναντήσει τυχαία στον δρόμο, τον είχε ακολουθήσει από απλή περιέργεια, χωρίς κακό σκοπό. Όμως, δύο εβδομάδες πριν την εκτέλεση, μετακομίζοντας απέναντι από το σπίτι του είχε ξαναδεί στον ύπνο του τους σωρούς των πτωμάτων ανάμεσα στα οποία είχε αναγνωρίσει τα κορμιά των βασανισμένων γονιών του.

ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΑΘΩΩΣΕ ΤΟΝ ΑΡΜΕΝΙΟ

Τρεις μήνες μετά την εκτέλεση, οι ένορκοι του κακουργιοδικείου του Βερολίνου αθωώνουν τον κατηγορούμενο για το έγκλημα εκ προμελέτης. Η αθώωσή του γίνεται δεκτή με ενθουσιώδη χειροκροτήματα από ένα πλήθος συμπατριωτών και συμπαθούντων που είχαν κατακλύσει το δικαστήριο και θεωρείται σαν η τρανή απόδειξη για τα συναισθήματα της πολιτισμένης ανθρωπότητας απέναντι στο τερατώδες έγκλημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ

Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει και ένας άλλος Αρμένιος τιμωρός, ο Μισάκ Τορλακιάν που θα σκοτώσει στην Κωνσταντινούπολη, τον υπουργό Εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν, Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ, υπεύθυνο της σφαγής 20.000 Αρμενίων κατά την είσοδο των Τούρκων στο Μπακού το Σεπτέμβρη του 1918. Στις 18 Ιουλίου 1921, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, ο αζέρος αξιωματούχος επιστρέφει στο ξενοδοχείο Πέρα Παλάς, συνοδευόμενος από τον αδελφό του και άλλα τέσσερα άτομα μετά από μια οινοποσία σ’ ένα γειτονικό δημόσιο πάρκο.
Ένας μικρόσωμος άνδρας εμφανίζεται ξαφνικά στην είσοδο του ξενοδοχείου πυροβολώντας μια φορά στα πλευρά του Τζιβανσίρ που τον περνούσε ένα κεφάλι. Ο υπουργός γυρίζει λίγο το σώμα του και καταφέρνει να πιάσει το μπράτσο του θύτη του. Αυτός όμως προλαβαίνει και του φυτεύει δυο σφαίρες στο στήθος. Κι ενώ ο τραυματίας σωριάζεται καταγής, οι συνοδοί του πανικόβλητοι το βάζουν στα πόδια και κρύβονται πίσω από τα αυτοκίνητα. Οι δύο τούρκοι αστυνομικοί της φρουράς που βρίσκονται μπροστά στο ξενοδοχείο εξαφανίζονται. Ο Τορλακιάν στρίβει στη γωνία του δρόμου, αλλά ξαναεμφανίζεται ακούγοντας τις εκκλήσεις του θύματος για βοήθεια. Οι τριάντα περίπου αποσβολωμένοι μάρτυρες δεν τολμούν να επέμβουν, βλέπουν έντρομοι τον εκτελεστή να πλησιάζει και να δίνει τη χαριστική βολή στον τραυματισμένο που θα υποκύψει λίγο αργότερα κατά την μεταφορά του στο ξενοδοχείο.
Ο Τορλακιάν πυροβολεί μια φορά στον αέρα για ν’ απομακρύνει τους αστυνομικούς που έχουν σπεύσει εν τω μεταξύ για να τον αφοπλίσουν και προσπαθούν να τον συλλάβουν. Στη συνέχεια όταν καταφθάνουν οι γάλλοι στρατιωτικοί που ανήκαν στις δυνάμεις κατοχής, ο Τορλακιάν βάζει το όπλο του στη σκεπή ενός αυτοκινήτου και παραδίδεται. Οι στρατιώτες τον συνοδεύουν μέχρι το αστυνομικό τμήμα, ενώ το πλήθος τον ξυλοκοπεΊ μέχρι που λιποθυμάει. Στους Γάλλους και κατόπιν στους Άγγλους αξιωματικούς που τον ανακρίνουν, απαντά ότι η οικογένειά του εξοντώθηκε με διαταγή του Τζιβανσίρ στο Μπακού και δείχνει τις τρεις ουλές που φέρει στο σώμα του ενώ μια σφαίρα είναι σφηνωμένη στο μηρό του απ’ αυτή τη σφαγή.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ Ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΛΑ ΑΠΕΛΑΘΗΚΕ

Η δίκη του Τορλακιάν αρχίζει στα τέλη Αυγούστου, ενώπιον του βρετανικού στρατιωτικού δικαστηρίου στο κτήριο της παλιάς οθωμανικής σχολής πολέμου. Διαρκεί δύο μήνες και ο συνήγορος υπεράσπισης στηριζόμενος στο πόρισμα του γιατρού-πραγματογνώμονα, υποστηρίζει ότι ο πελάτης του αφού καταλήφθηκε από επιληψία – όπως ο Τεχλιριάν – είχε αντιδράσει όντας σε κατάσταση κρίσης στην ανάμνηση των σφαγών των συγγενών του στο Μπακού, όταν πληροφορείται για την παρουσία του Τζιβανσίρ στην Κωνσταντινούπολη. Στις 20 Οκτωβρίου, ο Τορλακιάν κρίνεται ένοχος χωρίς να του επιβληθεί ποινή λόγω ψυχικής διαταραχής τη στιγμή των γεγονότων. Έτσι αφού θεωρείται ανεύθυνος για τις πράξεις του, απελαύνεται στην Ελλάδα από τις δυνάμεις κατοχής.

Ο θάνατος του Τζιβανσίρ, όπως και του Ταλαάτ εγγράφεται σε μια σειρά προμελετημένων και επιμελώς προετοιμασμένων πράξεων από ένα κρυφό δίκτυο που σχηματίστηκε στους κόλπους του κόμματος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας – Τασνακτσουτιούν με σκοπό να καταδιώξει αυτούς τους εγκληματίες πολέμου μέχρι τα πιο μυστικά κρησφύγετά τους και να τους εκτελέσει. Παράλληλα, άλλες ομάδες εκδικητών βρίσκονται στην Ευρώπη και περιμένουν τις κατάλληλες οδηγίες. Το σχέδιο είναι να χτυπήσουν τα επόμενα άτομα της λίστας με τη ρητή εντολή αυτή τη φορά να μην πιαστεί κανένας – δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναγίνουν παρόμοιες δίκες – αποφεύγοντας όσο το δυνατόν, τους άσκοπους θανάτους και τα χτυπήματα αθώων.

 ΡΩΜΗ - Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΩΝ ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ
ΣΑΙΤ ΧΑΛΙΜ ΠΑΣΑ

Στις 5 Δεκεμβρίου 1921 ο Αρσαβίρ Σιρακιάν θα εκτελέσει στη Ρώμη κατά τρόπο μυθιστορηματικό – κρεμασμένος στο μαρσπιέ της άμαξας που μετέφερε το θύμα – με μια σφαίρα στο κεφάλι, τον πρώην αρχηγό της κυβέρνησης των Νεότουρκων Σαΐντ Χαλίμ μετά από συστηματική παρακολούθηση πέντε μηνών.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΠΑΧΑΝΤΙΝ ΣΑΚΙΡ ΚΑΙ ΤΖΕΜΑΛ ΑΖΜΙ

Ο Σιρακιάν μαζί με τον Αράμ Γεργκανιάν θα ξαναχτυπήσουν στο Βερολίνο στις 17 Απριλίου 1922 ταυτόχρονα τον δρ. Μπεχαεντίν Σακίρ, έναν από τους κυριότερους υπεύθυνους της γενοκτονίας και τον πρώην διοικητή της Τραπεζούντας, Τζεμάλ Αζμί.

ΤΙΦΛΙΔΑ – Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΤΖΕΜΑΛ ΠΑΣΑ

Η καταδίωξη του πρώην υπουργού Ναυτικών, Τζεμάλ Πασά, μέλους της τριανδρίας των Νεότουρκων, που έγινε σύμβουλος των Σοβιετικών στις καυκασιανές υποθέσεις, θα οδηγήσει τους αποφασισμένους κομάντος Στεπάν Τζαγικιάν, Μπεντρός Τερ Μπογοσιάν και Αρντασέζ Κεβορκιάν να τον εκτελέσουν στις 25 Ιουλίου 1922, μπροστά στο στρατηγείο της Τσέκα, (πολιτικής αστυνομίας των μπολσεβίκων) στην Τιφλίδα.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΝΒΕΡ ΠΑΣΑ

Ο Ενβέρ Πασάς, το τρίτο μέλος της τριανδρίας των Νεότουρκων, πρώην υπουργός Πολέμου, που είχε στραφεί προς την κομμουνιστική κυβέρνηση της Μόσχας, θα σκοτωθεί στις 4 Αυγούστου 1922 από μια διμοιρία αρμενίων μπολσεβίκων κοντά στη Σαμαρκάνδη, στα σύνορα του Αφγανιστάν, όντας επικεφαλής μιας ομάδας επαναστατημένων μουσουλμάνων του εμιράτου της Μπουχάρας.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΡ. ΝΑΖΙΜ

Ο δρ. Ναζίμ, ο τελευταίος που απέμεινε από την λίστα των εκδικητών, θα εκτελεστεί δι’ απαγχονισμού στην Άγκυρα στις 26 Αυγούστου 1926. Διότι συνωμότησε εναντίον του κεμαλικού καθεστώτος. Η Θεία δίκη.
Έτσι λίγα χρόνια μετά το έτος 1915 δεν έμεινε ούτε ένας επικεφαλής της οργάνωσης της γενοκτονίας των Αρμενίων. Οι ίδιοι οι Αρμένιοι δίκασαν και εκτέλεσαν με το ίδιο νόμισμα. Η επιχείρηση Νεμεσις μόλις είχε ολοκληρωθεί.
Αυτό που ζητούν τώρα οι Αρμένιοι είναι η αναγνώριση της γενοκτονίας απο την ίδια την Τουρκία.

onalert.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

24 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιὸς, δάσκαλος - Κιλκὶς

 



Διάβασα πρὸ καιροῦ ἕνα ὡραῖο καὶ εὑρηματικὸ ἄρθρο, στὴν ἔγκυρη καὶ κραταιὰ ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ἀσλανίδη, ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ., γιὰ τὴν μνηστηροφονία, τὸ γνωστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐξαιρετικό, σύντομο κείμενο τοῦ στρατηγοῦ – «τὰ λόγια μας εἶναι παιδιὰ πολλῶν ἀνθρώπων», ἔλεγε ὁ ἀγέραστος λόγος τοῦ Σεφέρη – καὶ ἀντικρίζοντας τὴν ἔρμη πατρίδα, νὰ διαμοιράζουν τὰ ἱμάτιά της, τὰ πνευματικά της προικιά, καὶ ἐπὶ τῶν ἱματισμόν της νὰ θέτουν κλῆρο, οἱ ποικιλώνυμοι στρατιῶτες τῆς ἀνομίας, ἀραδιάζω λίγες αὐθαίρετες σκέψεις.
Ἐπανέρχομαι στὸν ποιητὴ πού, κατὰ τὴν ἀειθαλῆ ρήση τοῦ Πλάτωνα, «πεπαίδευκεν τὴν Ἑλλάδα», τὸν Ὅμηρο καὶ τὴν «Ὀδύσσειά» του, ποὺ μοσχοβολᾶ ἀπὸ φιλοπατρία, θάρρος καὶ ὑπομονή, ὁλόψυχη ἀφοσίωση στὴν οἰκογένεια καὶ τὴν συζυγικὴ πίστη.
Ὁ Ὅμηρος, κατὰ τὸν σεβαστό μας δάσκαλο, Κώστα Γανωτὴ εἶναι ὁ μεγαλύτερος, πρὸ Χριστοῦ, θεολόγος. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς θαυμάσιες ἑρμηνεῖες τοῦ δασκάλου. «Συνήθως οἱ Ὁμηριστὲς μᾶς λένε πολλὰ καὶ περίεργα, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἐπιστημοσύνη τους, ἀφήνουν ὅμως ἀτόνιστο, ἂν δὲν τὸ ἀποκρύπτουν κιόλας, τὸ ὅτι ἡ κυρίαρχη ἀρετή, ποὺ κινεῖ τὸ ἔπος τῆς Ὀδύσσειας εἶναι
ἡ ἐγκράτεια. Ὁ νόστος κερδίζεται ἀπὸ μόνο τὸν Ὀδυσσέα, γιατί μόνος αὐτὸς ἄντεξε νὰ μὴν πειράξει τὰ ἱερὰ βόδια καὶ πρόβατα τοῦ Ὑπερίονος Ἡλίου, ὅσο κι ἂν πεινοῦσε. Αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ ποιητὴς τόσο στὸ προοίμιο, ὅσο καὶ στὴ ραψωδία Μ (στ. 339-419) σὲ 80 στίχους. Ὁ Ὀδυσσέας, ἔδωσε σαφῆ ἐντολὴ στοὺς συντρόφους του νὰ μὴν τὰ πειράξουν… Ἀποκοιμήθηκε κι ὅταν γύρισε καὶ τοῦ ἦρθε ἡ μυρωδιὰ ἀπὸ τὰ σφάγια, ποὺ ψήνονται “ὤμωξε” (ἐστέναξε), γιατί κατάλαβε ὅτι ὁ νόστος πάει, χάθηκε. 
Ἡ παραμέληση τῆς ἐγκράτειας, τῆς νηστείας στέρησε τὸ “νόστιμον ἧμαρ”. Καὶ μετὰ τὸ ἀνοσιούργημα “οἱ θεοὶ ἔδειξαν σημεῖα καὶ τέρατα· σέρνονταν ἀπὸ δῶ τὰ τομάρια, τὰ κρέατα ἀπὸ κεῖ περασμένα στὶς σοῦβλες μούγκριζαν, ψημένα καὶ ὠμά, ὅπως ἦταν ἡ φωνὴ τῶν βοδιῶν”. 
Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ἀρχίσαμε νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ ἁμαρτία ἔφερε τὴ φθορὰ καὶ διαστροφὴ στὴ φύση. Αὐτὸ πάντως τὸ σκηνικὸ τοῦ Ὁμήρου εἶναι συγκλονιστικὸ ἀπὸ κάθε ἄποψη. Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ στὴν Ὀδύσσεια ἔγινε, γιὰ νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ περὶ θρησκείας αἴσθηση καὶ ἀντίληψη τῶν ἀρχαίων μας προγόνων ἦταν πολὺ σωστὴ καὶ ὑψηλή. Τὴ θρησκευτική τους τραγωδία τὴ δημιούργησε ἡ ἀπουσία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· δὲν εἶχαν οἱ ἄνθρωποι τὸ Εὐαγγέλιο».
Στὴ ραψωδία λοιπὸν «Χ», ὁ πολυμήχανος καὶ πολυβασανισμένος Ὀδυσσέας, ἀφοῦ πέταξε τὰ ράκη, τόξευσε πρῶτον καὶ θανάτωσε τὸν θρασύτατο μνηστήρα Ἀντίνοο. Τὸ ὄνομα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἀντι+νους. Ἀντίνοος εἶναι ὁ ἀντίπαλος τῆς λογικῆς, ὁ ἀλλοπρόσαλλος χαρακτήρας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐσκεμμένως, μὲ στρεψοδικίες, διαστρέφει τὰ πράγματα.
Ἀντίνοος εἶναι, γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς ποὺ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, τὴν χαρακτηρίζει συνετὴ στάση καὶ κέρδος γιὰ τὴν πατρίδα. Αὐτὸς ποὺ δὲν βλέπει στὸ Αἰγαῖο τὰ σύνορα, ποὺ χάραξαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ Μιαούληδες καὶ οἱ Κανάρηδες, δήλωση ποὺ ἔθρεψε τὴν κακουργηματικὴ ἀλαζονεία τῶν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας.
Τὸν δεύτερο μνηστήρα ποὺ ἐξόντωσε ὁ «δίος» Ὀδυσσέας, ἦταν ὁ Εὐρύμαχος, ἀπὸ τὸ εὐρύς+μάχομαι.
Εὐρύμαχος εἶναι ὁ εὐρηματικὸς ἀπατεώνας. Δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενός, προκειμένου νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ καρπωθεῖ ἄνομα κέρδη. Εὐρύμαχοι εἶναι πολλοί, γιὰ παράδειγμα, ποὺ ὅταν βυθιζόταν τὸ σάπιο καράβι τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἡ γνωστὴ «ἀνεμιαία συμπεριφορά», φρόντισαν νὰ σταυλιστοῦν σὲ χώρους δεξιά τους ἢ ἀριστερά τους, φτύνοντας, γενιτσαρικῷ τῷ τρόπῳ, τὴν εὐεργέτιδα, μακαρίτισσα πιά, «σοσιαλιστικὴ» λαίλαπα.
Τρίτος κηφήνας - μνηστήρας πού, κυριολεκτικά, ἔφαγε καὶ τὸν ἔφαγε, τὸ χῶμα, («πεςὼν χθόνα ἤλασε»), ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Τηλεμάχου αὐτός, ἦταν ὁ Ἀμφινόμος. Τὸ ὄνομα παράγεται ἀπὸ τὴν πρόθεση ἀμφι+νόμος. Ἀμφινόμος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀμφιβάλλει, ποὺ διστάζει, ποὺ κινεῖται πέριξ τοῦ νόμου καὶ ἐν τέλει αὐτὸς ποὺ τὸν περιφρονεῖ.
Ὁ Ἀμφινόμος θὰ ὑποστηρίξει, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἀνάσταση πρέπει, πάντα γιὰ τὸ καλό μας, νὰ ἑορτασθεῖ, τὸ Μεγάλο Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Ἐνῶ εἶναι σαφεῖς καὶ ἀπαρασάλευτοι οἱ κανόνες καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς θὰ προτείνει τὸ ἀρχαῖον «ἐῶμεν τοὺς νόμους καθεύδειν», ἂς ἀφήσουμε τοὺς νόμους νὰ κοιμοῦνται. Ὁ ἴδιος Ἀμφινόμος θὰ περιφρονήσει τοὺς νόμους καὶ θὰ στήσει φαγοπότι σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου, ἄνευ βεβαίως προστίμου, ἐνῶ ὁ ταλαίπωρος τάχα καὶ «πολίτης», ποὺ θὰ συλληφθεῖ, διότι “ἔπνιγε” τὰ φαρμάκια του μὲ δύο-τρεῖς συμπότες, θὰ πελεκηθεῖ μὲ βαρύτατο πρόστιμο.
Ὁ τέταρτος μνηστήρας, – «κύνες», σκυλιὰ τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ πολύσοφος Ὀδυσσέας - τῆς περιουσίας καὶ τῆς ἀρχόντισσας Πηνελόπης, ποὺ στέλνει στὸν Ἅδη, εἶναι ὁ Ἀγέλαος, ποὺ θέλησε νὰ φωνάξει τὸν λαό, ἐπιβεβαιώνοντας τὸ ὄνομά του. Ἀγέλαος ἀπὸ τὸ ἄγω + λαός. Ἀγέλαος εἶναι αὐτὸς ποὺ σαγηνεύει καὶ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ ὅπου θέλει. Ὁ λαοπλάνος, ὁ γόης μὲ τὴν ἀρχαία σημασία, δηλαδή, «ὁ ψεύστης καὶ ἀπατεών». Ὁ Ἀγέλαος κυβερνᾶ τοὺς «ἀγελαίους», ποὺ κατὰ τὸ λεξικὸ τῶν Liddel-Scott, εἶναι «οἱ κοινοὶ ἄνθρωποι ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἄρχοντας».
Ἀγέλαοι εἶναι οἱ ἐμπαίζοντες τὸν λαὸ ἀργυρώνητοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον «δημοσιογράφοι», ποὺ κραδαίνουν νυχθημερὸν τὸ φάσγανο τῆς τρομοκράτησης τοῦ λαοῦ. Στὰ ἐθνοκτόνα μνημόνια, ἐπέδειξαν τέτοια τρισάθλια συμπεριφορὰ πού, καλῶς εἰπώθηκε ὅτι ἂν ζοῦσαν στὴν περίοδο τῆς γερμανοκατοχῆς, θὰ καταντοῦσαν ὅλοι δωσίλογοι. Ὁ Ἀγέλαος δὲν καλλιεργεῖ καὶ δὲν ἀναδεικνύει τὰ προτερήματα καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀρχέκακος κεφαλή, ἐκλύει τὰ χειρότερα ἐλαττώματά του.
Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀνώτατος ἄρχοντας πού, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὴν ἑλληνοσώτειρα ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀγῶνες της γιὰ τὴν διάσωση καὶ ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους στὰ χρόνια τῆς τουρκικῆς θηριωδίας -Ἱστορία εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων - αὐτὸς δὲν βρίσκει μισὴ λέξη νὰ πεῖ τὴν χαρμόσυνο ἡμέρα τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Ἀγέλαοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ καταπίνουν τετρομαγμένοι, ὄντας πρωθυπουργοί, τὶς ἀχρεῖες προπαγάνδες τῶν Τούρκων δικτατόρων, ποὺ «ὅλη ἡ κοπριὰ τοῦ αἰώνα κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τοὺς ξεράσει», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζουν Ἕλληνες λιμενικοὺς νὰ καῖνε ἢ νὰ πνίγουν, παλαιότερα, γυναικόπαιδα. Ἀρκοῦσε μία φωτογραφία ἀπὸ τὸν Ἀττίλα τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ σωπάσουν οἱ γενοκτόνοι τῶν λαῶν.
Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀντιπολιτευόμενος ποὺ πέντε χρόνια στὴν ἐξουσία, δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τώρα κατηγορεῖ τοὺς νῦν γιὰ τὴν ἔλλειψη προσωπικοῦ, προσπαθώντας νὰ ἐντυπωσιάσει τὴν ἀγέλη τῶν ζητωκραυγαστῶν του.

Αὐτοὶ οἱ τέσσερις «μνηστῆρες», εἶναι τὰ τέρατα ποὺ πρέπει νὰ καταστρέψουμε, ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε ὡς λαὸς ἱστορικός.

 christianvivliografia.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

23 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 





Του παπα Ηλία Υφαντή

 


Όταν ο Χριστός έμπαινε στα Ιεροσόλυμα, ο λαός τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, επευφημώντας τον και κραυγάζοντας: 
«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Και οι φαρισαίοι αγανακτισμένοι του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε; Πες τους να σωπάσουν»! Για να τους αποκριθεί ο Χριστός: «Αν αυτοί σωπάσουν, θα κραυγάσουν οι πέτρες». Και, επειδή δεν επέβαλε τη σιωπή σ’ εκείνους που τον επευφημούσαν, του επέβαλαν εκείνοι τη σιωπή του σταυρού, όπως θ’ ακούσουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα.
Αλλά η περίπτωση του Χριστού δεν είναι μοναδική. Γιατί λίγο πριν οι Εβραίοι επιβάλλουν τη σιωπή στον Χριστό με τον σταυρό, η Ηρωδιάδα είχε επιβάλει την σιωπή στον Πρόδρομο με το τσεκούρι του δήμιου. Κι ακόμη παλιότερα, στα 399 π.Χ., οι Αθηναίοι είχαν επιβάλει τη σιωπή στον Σωκράτη με το κώνιο. Και ασφαλώς ο νόμος της ομερτά, είναι η πάγια τακτική όλων σχεδόν των εξοχοτάτων αλλά, δυστυχώς, και σεβασμιωτάτων μηδενικών.
Τα οποία επιστρατεύουν δηλητήρια, σταυρούς, αγχόνες, καρμανιόλες, δολοφονίες και πάσης φύσεως 
«αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ως πέρας πάσης αντιλογίας.
Και είναι γνωστό ότι τον δρόμο αυτόν ακολούθησαν και οι προστάτες της αρχαίας θρησκείας Ρωμαίοι αυτοκράτορες εναντίον των χριστιανών. Για να έχουμε τα εκατομμύρια των μαρτύρων. Αλλά και οι χριστιανοί εναντίον των μη χριστιανών.
Όπως συνέβη με την περίφημη φιλόσοφο Υπατία, που απολάμβανε μεγάλης τιμής στην Αλεξάνδρεια και στην οποία μαθήτευσαν ακόμη και σοφοί κληρικοί, όπως ο Συνέσιος Κυρήνης. Την οποία εντούτοις οι χριστιανοί πελέκησαν κυριολεκτικά με κοχύλια, για να κάψουν τα μέλη της στην πυρά.
«Δικαιοσύνη» και ομερτά που στους χρόνους του Μεσαίωνα εφάρμοσε 
η διαβόητη Ιερή Εξέταση των καθολικών σε βάρος, όχι μόνο αιρετικών και απίστων, αλλά ακόμη και πρωτοπόρων σκαπανέων της επιστήμης.
Και ασφαλώς η Ιερή Εξέταση και η ομερτά συνεχίζεται και στις μέρες μας. Δεδομένου ότι η σταύρωση του Χριστού είναι το αντικαθρέφτισμα της διαχρονικής σταύρωσης της ανθρωπότητας. Σταύρωσης που αδιάκοπα επαναλαμβάνεται σε κάθε τόπο και χρόνο.
Όπως δυστυχώς συμβαίνει τώρα εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια και στον τόπο μας. Με τους ξενόδουλους και μισέλληνες ντόπιους εφιάλτες, που αρχικά μας επέβαλαν το καθεστώς της μνημονιοκρατίας του ΓΑΠ κ.λπ. και τώρα το χιτλερικό του Κορωνο-Κούλη. Με τους παραλογισμούς της καραντίνας των φίμωτρων, των τεστ, των εμβολίων, των δηλώσεων μετακίνησης, που η άρνησή τους συνεπάγεται βαρύτατα για τον φτωχό λαό πρόστιμα. Πραγματικότητα, που αν συμβεί κάποιοι να την στηλιτέψουν, τους περιθωριοποιούν, σε τρόπον ώστε να μη δημιουργούν βραχυκυκλώματα στο δολοφονικό τους σενάριο. 
Και παραδείγματα σχετικά υπάρχουν πάμπολλα, με πρώτο και χειρότερο τα εξωνημένα ΜΜΕ.
Αλλά, δυστυχώς, και η - λεγόμενη - Δικαιοσύνη συχνά λειτουργεί ανασχετικά, προκειμένου να μην έρθει η αλήθεια στο φως και αποδοθεί δικαιοσύνη. Με αποτέλεσμα να νομιμοποιηθούν τα μνημόνια και η κατάπτυση συμφωνία των Πρεσπών και τόσα άλλα εσχάτης, για την πατρίδα μας, προδοσίας «τρόπαια». Και ασφαλώς η Βουλή, που με τις ευλογίες της καλπονοθευτικής SIGULAR LOGIC δίνει ρεσιτάλ ασυδοσίας με τους εναλλασσόμενους στην εξουσία κυβερνητικούς μαφιόζους. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε μόνιμα την παρωδία ανούσιων πλασματικών αντιλόγων: Ανάμεσα σε κλέφτες και εφιάλτες, που είναι ορκισμένα ανδρείκελα στην υπηρεσία των διεθνών σταυρωτών μας.
Κι από το άλλο μέρος υπάρχουν και τα εκτελεστικά όργανα (αστυνομία κ.λπ.) που συχνά κάνουν επίδειξη βαρβαρότητας σε βάρος των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύουν.
Και κάποιοι άλλοι ανάμεσά τους, που ισχυρίζονται ότι δεν θέλουν αλλά εξαιτίας των εντολών που παίρνουν, ρυμουλκούνται κι αυτοί στα ίδια μονοπάτια.
Για να μας θυμίζουν τον Ήφαιστο εκεί στον «Προμηθέα Δεσμώτη», που βέβαια συμπονούσε τον Προμηθέα, ωστόσο όμως ήταν αναγκασμένος να προχωρήσει στο έργο της σταύρωσής του.
Και να που τώρα τελευταία έρχονται, δυστυχώς, να προστεθούν και κάποιοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι φτάνουν στο κατάντημα να μην επιτρέπουν στους μαθητές τους να μπαίνουν στις αίθουσες, επειδή δεν έχουν κάνει τα διαβόητα self test. Και βέβαια ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους μαθητές, που δίνουν μαθήματα παιδευτικού ήθους, ελευθερίας και αξιοπρέπειας, όχι μόνο στους δασκάλους τους, αλλά και στο ναζιστικό καθεστώς του Κορωνο-Κούλη. Κι εξάλλου τι να πει κανείς στους εκπαιδευτικούς, που δίνουν μαθήματα αναξιοπρέπειας και εθελοδουλείας, όχι μόνο στους μαθητές τους αλλά και γενικότερα στην κοινωνία.
Γιατί εμείς οι κοινοί θνητοί αναρωτιόμαστε: Πώς γίνεται να μην έχουν καταλάβει όλοι αυτοί οι ηρακλείς της νομιμότητας, αυτό που έχει καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας; Ότι, δηλαδή, όλο αυτό το παμπόνηρο τερατούργημα των παράλογων ναζιστικών μέτρων αποκαλύπτει πανηγυρικά το δολοφονικό σχέδιο σε βάρος όλων των λαών της Γης και ιδιαίτερα της πατρίδας μας και του λαού μας!
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από αρκετά χρόνια ο σοφός και Άγιος Γέροντας Παΐσιος, είχε προβλέψει ότι: «Πίσω από την ΕΟΚ κρύβεται η δικτατορία των Σατανιστών (σ.σ. Νεοταξιτών). Τέτοια δικτατορία, που σκέπτονται να κάνουν, μόνο ο διάβολος θα μπορούσε να την είχε σκεφθεί. Ως εκ τούτου, όταν όλα καίγονται γύρω σου ο πόνος δεν σ’ αφήνει να σωπάσεις. Αν δεν φωνάξουμε, θα σηκωθούν οι πατεράδες μας από τους τάφους, για να μας καταραστούν και να μας δείρουν»!
Ποιοί πατεράδες; Όλοι αυτοί, που έχυσαν το αίμα τους και θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πίστης και της πατρίδας. Με πρώτους και καλύτερους τους ήρωες του ΄21. Που φέτος γιορτάζουμε, υποτίθεται, εμείς οι διαχρονικά εθελόδουλοι τα διακόσια χρόνια της ένδοξης εποποιίας τους!

papailiasyfantis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

21 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

Στη σφαίρα της απόλυτης παραφροσύνης κινούνται πλέον τα κυβερνητικά «μέτρα» σε σχέση με την ανεξέλεγκτη επέλαση του τρίτου και φονικότερου κύματος της πανδημίας στη χώρα. Από όπου και αν τα πιάσεις, δεν βγάζουν νόημα.

 Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

  Μέχρι και την Ανάσταση του Κυρίου σκέφτηκαν να επισπεύσουν για να υπακούσει στους νέους κανόνες κυκλοφορίας.
Εξηγήστε μου εσείς πώς, την ώρα που χάνονται «καραβιές» Ελλήνων κάθε μέρα, κάποιοι ηλίθιοι, ένθεν κακείθεν, μπορεί να συζητούν τη χρονική μετατόπιση της Αναστάσιμης Λειτουργίας κατά μερικές ώρες; Τί ακριβώς θα μπορούσε να εξυπηρετεί αυτό; Να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», ας πούμε, με το φως της ημέρας και όχι τα μεσάνυχτα, όπως επιβάλλει το τελετουργικό και όπως γίνεται από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας στη χώρα αυτή; Ε, λοιπόν, τίποτα απολύτως δεν αλλάζει. Ούτε στο υγειονομικό ούτε στο ενδημικό πεδίο. Απλώς, κάποιοι στο περιβάλλον του πρωθυπουργού, βαθιά προβληματικοί, κομπλεξικοί και μισέλληνες, μέσα στην αναμπουμπούλα βρίσκουν την ευκαιρία να λύσουν τις διαφορές τους με την Ορθοδοξία, ξεφτιλίζοντας τις ιερότερες στιγμές της. Αφού μπορούν να μετατοπίζουν την Ανάσταση, σε λίγο θα μπορούν και να την καταργήσουν.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτή η κουβέντα, η εντελώς αχρείαστη, που δεν έπρεπε καν να τεθεί στο τραπέζι, αν είχαμε ιεράρχες που σέβονταν τα ράσα τους, δεν γίνεται στο πλαίσιο της κρίσης πανικού που έχει κυριεύσει την κυβέρνηση, αλλά εξυπηρετεί σκοπιμότητες των κομπλεξικών τους οποίους προαναφέραμε. Αυτών που κατάφεραν να μην αναφέρεται ο ρόλος της Εκκλησίας στη συμπλήρωση δύο αιώνων από τη μεγάλη Επανάσταση του Γένους.
Ωραία, λοιπόν. Πείτε ότι αυτό το καταλάβαμε. Αλλά για ποιόν λόγο, δεύτερη συναπτή χρονιά, δεν θα γιορτάσουμε Πάσχα στο χωριό; Για να κάνουμε καλοκαίρι; Εμείς; Ή, μήπως, οι Γερμανοί τουρίστες; Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ότι άνοιξαν οι μετακινήσεις για τους επισκέπτες από τις χώρες της Ε.Ε. και μερικές ακόμη, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιδεικνύουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή μοριακό τεστ 72 ωρών; Δηλαδή, ο εμβολιασμένος Φρίτσης θα έρχεται από το Βισμπάντεν για να βρέξει τα πόδια του στην Ψωροκώσταινα, αλλά ο εμβολιασμένος Έλληνας δεν θα μπορεί να πάει ούτε μέχρι το πατρικό του στη Σπερχειάδα για τον οβελία; Βγάζει νόημα;
Με την ίδια ακριβώς υγειονομική αντίληψη, δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται οι εσωτερικές μετακινήσεις για τους Έλληνες που έχουν εμβολιαστεί; Ή για όσους μπορούν να επιδείξουν πρόσφατη αρνητική ένδειξη από μοριακό έλεγχο; Τί είδους πολιτική δύο ταχυτήτων είναι αυτή;
Και τί είδους κυβέρνηση τη σκέφτηκε; Κυβέρνηση που εξέλεξαν Έλληνες για να υπηρετεί κατά προτεραιότητα τους ξένους; Αλλά όχι και όλους τους ξένους…Υπάρχουν και εδώ διακρίσεις. Ανοιξαν οι μετακινήσεις χωρίς υγειονομικούς περιορισμούς για τους εμβολιασμένους Σέρβους, πλην όμως όχι για τους Ρώσους! Που αποτελούν την πέμπτη μεγαλύτερη ομάδα ξένων επισκεπτών στη χώρα. Γιατί, βρε Θεοχάρη; Ρωσικά εμβόλια κάνουν και οι μεν και οι δε (οι Σέρβοι και μπόλικα… κινεζικά). Τί είδους διάκριση είναι και τούτη; Γεωστρατηγικής εμπνεύσεως;
Σας το ξαναλέω, λοιπόν: Κάτι ψυχοτρόπο και απαγορευμένο παίρνουν τα χαριτωμένα κυβερνητικά αγόρια που εκπονούν τα μέτρα ή απλά μισούν τους Έλληνες, τους Ορθοδόξους και τον Πούτιν, γιʼ αυτό βρίσκουν ευκαιρία να βγάλουν το άχτι τους. Άλλη εξήγηση δεν βλέπω…

newsbreak, 21-04-2021

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης