Η Πλατυτέρα των Ουρανών

11 Σεπ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Πόσο παράξενο είναι αυτό το Φθινόπωρο...
Λίγο πιο θλιμμένο, λίγο της "επιστράτευσης", λίγο της Σπιναλόγκας και πολύ μιας... χαριτωμένης μοναξιάς (λες και θα γράψεις πάνω της στίχους). Δεν είναι όμως αυτό. Είναι η άλλη εποχή, οι άλλοι άνθρωποι, όλο αυτό το "έτερον".
Φίλοι μας, άνθρωποι καλοί καγαθοί, επιστρατεύονται νομίζω από τις δυνάμεις των ουρανών για να φτιάξουν εκεί μια αποικία αγαπημένων μας. Μπορεί για να μας περιμένουν, ίσως για να μην χαθούν κάτω από την σκόνη που σιγά-σιγά σκεπάζει τα πάντα και τα αλλοιώνει ή και για τα δύο.
Απόψε έφυγε ο Παντελής. (Από καρκίνο, παιδιά, -προλαβαίνω- μην πείτε από κόβιντ...). Καλός φίλος, κιμπάρης άνθρωπος, χαρούμενος, έχουμε πιεί κρασί μαζί σε μιαν εποχή τόσο μακρινή, όπου δεν χρειαζόσουν χαρτιά για να κυκλοφορείς. Έφτανε να έχεις κέφι και φίλους και -δόξα τω Θεώ- είχαμε και τα δυό.
Η φωτογραφία της Ελένης μας στην στήλη των μνημοσύνων της Κυριακής, μαχαίρι στην καρδιά. Χαμογελάει, όπως πάντα. Σε ποιά γωνιά του κόσμου του Θεού μένεις τώρα αγαπημένη, τόσο μακριά και τόσο κοντά μας ταυτόχρονα; Σου μιλάω και συ χαμογελάς. Είναι απομεινάρι της παρουσίας σου εδώ ή μου στέλνεις το γέλιο σου από τη νέα σου διαμονή; Σε μνημονεύω στους κεκοιμημένους και τινάζομαι στον ύπνο μου, γιατί θεωρώ πως έκανα λάθος.
Φοράς πάντα το μπλε σακάκι με το λευκό ρέλι, αυτό της Κυριακής, αυτό της εξοδίου σου. Σ' αγαπώ.
Ελένη φοβάμαι.
Ο κόσμος αλλάζει. Γίνεται σκληρός και αδυσώπητος. Όχι δεν ήταν πάντα έτσι. Τώρα δεν έχει ρωγμές η σκληρότητά τους. Είναι συμπαγής. Την χτυπάς και ματώνεις το χέρι σου.
Εμείς και οι άλλοι...
Από Δευτέρα όσα δεν θα μπορούμε, θα είναι η σκλαβιά μας. Κλεισμένοι σπίτι, θα τραβάμε την κουρτίνα και θα βλέπουμε αυτούς που κάποτε ήταν άνθρωποι, να περνούν.
Για να κυκλοφορήσουμε θα πρέπει να εμβολιασθούμε. Δεν επιτρέπεται να μην θέλουμε. Τιμωρούμαστε γι' αυτό. Είμαστε χωριστά: Σπιναλόγκα! Και στο βάθος φεύγει ή έρχεται το καράβι με τους δεσμοφύλακες που μας έφεραν στην απομόνωση ή με τους δημίους μας... Ανάμεσά τους άνθρωποι που μας μιλούσαν για αγάπη και ράσα που ανεμίζουν καθώς φυσάνε άνεμοι που δεν τους γνωρίζαμε.
Ελένη, φοβάμαι αυτό το παράξενο Φθινόπωρο.
Οι άνθρωποι, τα πράγματα, οι αγάπες, ο κόσμος που ξέραμε, όλα είναι στη χάση τους. Σαν το φεγγάρι ενός Αυγούστου που δεν πρόλαβες να χαρείς. Σαν το βράδυ της τελευταίας θερινής Πανσελήνου που ευτυχείς τρέχαμε στους αρχαιολογικούς χώρους με δύο φίλους και ο ένας που είναι παπάς επέμενε να διαβάσει τρισάγιο στους αρχαίους προγόνους μας (και έκανε). Θυμάμαι πως στο τέλος χάσαμε τον δρόμο και από την ευτυχία του νυχτερινού περιπάτου, βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά της σελήνης, στην νύχτα...
Ελένη φοβάμαι τις νύχτες που μας περιμένουν. Αλλά αντιστέκομαι. Όταν σου μιλώ για αντίσταση, χαμογελάς.
Τα βράδια, στα εικονίσματα, τους μιλώ. Στην Κυρά μας, στους Αγίους μας και στο Παιδί της αγκαλιάς Της. Είναι ο λόγος που αντιστέκομαι!

 ΕΛΕΝΑ

anazhthseis-elena.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

16 Ιουν. 2021

Σήμερα ταξιδεύουμε στη Σαγκάη για να επισκεφτούμε το Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών όπου υπάρχει και το τμήμα Ελληνικής φιλολογίας. - Βιβλιοθήκη με 900.000 τόμους - Ελάτε μαζί μας και γράψτε μας σχόλια πως σας φαίνεται και τι θα θέλατε να μάθετε για αυτό.

"Greece-China Television"

25 Μαϊ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής επιβλέπει την διολκό προς τον Κεράτιο Κόλπο

 

 

Γράφει ο Σταυρίδης Φώτιος

Παραθέτω δύο κείμενα τά οποία τό Υπουργείο Αντεθνικής Παιδείας, θά έπρεπε νά διδάσκει στά Ελληνόπουλα.Ο πρώτος είναι ο λόγος τού τελευταίου αυτοκράτορα τής Ελληνικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος ως άλλος Λεωνίδας εξορκίζει τούς συμπατριώτες του νά πολεμήσουν μέχρις εσχάτων γιά τήν πίστη καί τήν πατρίδα καί ο δεύτερος είναι ο λόγος τού Τούρκου κατακτητή, ο οποίος εξορκίζει μέ τήν σειρά του τούς ομοθρήσκους του νά πολεμήσουν στό όνομα τού Αλλάχ, γιά νά νικήσουν καί νά αρπάξουν από τούς Χριστιανούς τίς γυναίκες τους, τίς περιουσίες τους καί τά παιδιά τους.
Ο Παλαιολόγος μιλάει γιά αυτοθυσία, γιά αγάπη στόν Χριστό καί τήν πατρίδα, γιά τά πανάρχαια δηλαδή ιδανικά τής φυλής μας, τά οποία απαξιώνει τό τρέχον πολιτικό σύστημα καί ο Μωάμεθ ο Πορθητής μιλάει γιά πλιάτσικο, γιά αρπαγές, γιά βιασμούς, γιά δολοφονίες τών γηγενών, καί γιά πλούτη, τά οποία οι πιστοί τού Αλλάχ θά αποκομίσουν πουλώντας ώς σκλάβους τούς Χριστιανούς γιά ένα δουκάτο τόν καθένα.

 Λόγος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (28 Μαΐου 1453)

«Ὑμεῖς μὲν εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι συστρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε (γνωρίζετε), ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται μετὰ πάσης μηχανῆς ἰσχυροτέρως καὶ τέχνης στενοχωρῆσαι ἡμᾶς καὶ ἐμβολὴν διὰ ξηρᾶς καὶ σύῤῥαξιν διὰ θαλάσσης μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης δῶσαι ἡμῖν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὁ ὄφις τὸν ἰὸν (δηλητήριο) ἐκχύσῃ· καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς βιάζεται. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς, ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς ἐξ ἀρχῆς ἄχρι τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς ἡμετέρας πίστεως. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν κλεινήν (φημισμένη) τε περίφημον καὶ εὐκλεῆ (ἔνδοξη) ταύτην μεγαλοπρεπεστάτην καὶ εὐγενῆ πόλιν τὴν ὄντως ἐκλαμπροτάτην καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων ἡμῶν πατρίδα.
Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι ἕνεκέν (ἐξ αἰτίας) τινων τεσσάρων ὀφειλέται κοινῶς ἐσμεν πάντες, ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ τῆς πατρίδος, τρίτον μὲν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως, ὡς Χριστὸν Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν ὀφειλέται ἐσμὲν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς ὑπὲρ πάντων τούτων, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἣν ὁ Χριστὸς τῷ οἰκείῳ αὑτοῦ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν· ὅ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ τις καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον, πατρίδα περίφημον τοιαύτην ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν.
Τρίτον, τήν πότε (κάποτε) περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ὠνειδισμένην (ντροπιασμένη) καὶ ἐξουθενημένην ἀπολλύωμεν 
βασιλείαν καὶ ὑπὸ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται (ἄν χάσουμε τόν δικό μας βασιλέα θά μᾶς ἐξουσιάζει ὁ τύραννος). Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν στερούμεθα.

Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐπεὶ ἡμᾶς πολιορκεῖ καὶ ἀπέκλεισε, καὶ καθ’ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὑτοῦ στόμα χάσκων καὶ εὐκαιρίαν αἰτεῖ, πῶς καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἣν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος καὶ Μέγας Κωνσταντῖνος ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος καὶ τῇ πανάγνῳτε καὶ ὑπεράγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν Θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένῳ Μαρίᾳ ἀφιέρωσε καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρᾳ πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων Ἑλλήνων, τὸ καύχημα τῶν ὑπὸ τὴν ἡλίου ἀνατολὴν ὄντων πάντων».

Λόγος Μωάμεθ (28 Μαΐου 1453)

«Στό ὄνομα τοῦ παντοδύναμου καί τοῦ αἰώνιου Θεοῦ, στό ὄνομα τοῦ Μωάμεθ τοῦ προφήτη καί στό ὄνομα τῶν τεσσάρων χιλιάδων ἄλλων προφητῶν, στήν ψυχή καί τό ὄνομα τοῦ πατέρα του, τοῦ σουλτάνου, στίς κεφαλές τῶν παιδιῶν του καί στό σπαθί του ἐπάνω. Ὁ πολυχρονεμένος μας ἀφέντης ὁ Μωάμεθ ὁρκίζεται ὅτι, μετά τήν ὁριστική νίκη, ὁλόκληρος ὁ πληθυσμός, ἀρχοντολόι καί λαός, ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά, ὅλοι οἱ θησαυροί, ὅλα τά πλούτη, πού ὑπάρχουν μέσα στήν πόλη, θά γενοῦνε κτῆμα τοῦ στρατοῦ του.
Γιοί τοῦ Μωάμεθ, χαρά σέ σᾶς, γιατί αὔριο θά πέσουνε στά χέρια μας οἱ Χριστιανοί καί θά μπορέσουμε νά τούς πουλήσουμε ἕνα δουκᾶτο τόν καθένα καί θά γενοῦμε τόσο πλούσιοι, πού δέ θά ξέρουμε τί νά τά κάνουμε τά πλούτη μας καί θά ξεριζώσουμε τά γένεια τῶν παππάδων καί θά φτιάξουμε σκοινιά γιά τά ἄλογά μας καί δέστρες γιά τούς σκύλους μας. Τά παιδιά καί οἱ γυναῖκες τους θά γίνουν σκλάβοι μας καί θά χορτάσουν ὀμορφιά τά μάτια μας καί οἱ αἰσθήσεις μας. Χαρεῖτε λοιπόν, παιδιά τοῦ Μωάμεθ, καί ἑτοιμαστεῖτε νά νικήσετε ἤ νά πεθάνετε γιά τόν προφήτη σας”.»

infognomonpolitics.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης