Η Πλατυτέρα των Ουρανών

4 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

«Λάμπουν τὰ χιόνια στὰ βουνὰ κι ὁ ἥλιος στὰ λαγκάδια
λάμπουν καὶ τὰ ᾽λαφρὰ σπαθιὰ τῶν Κολοκοτρωναίων»

 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιὸς, δάσκαλος - Κιλκὶς

 



4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843. Ὁ Θοδωρὴς Κολοκοτρώνης, ἁρπάζεται ἀπὸ τὰ φτερὰ τῆς δόξας καὶ μπαίνει διὰ παντὸς στὸ ἅγιο εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τελευταία του ἐπιθυμία, νὰ βάλουν στὸ μνῆμα του τὴν ἡμισέληνο, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του, νὰ τὴν πατάει καὶ πεθαμένος τὴν Τουρκιά, ὅπως τὴν πατοῦσε, καὶ ὅταν τὴν πολεμοῦσε καὶ τὴν κατατρόπωνε…
Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες του γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου.
Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου, λόγια καὶ ἐπεισόδια τῶν ἀγωνιστῶν, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰ καταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες.
Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Τὸ λυμφατικὸ κράτος διδάσκει μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς, ἐμεῖς θὰ ἐπιμένουμε νὰ δίνουμε στοὺς μαθητές μας παραδείγματα ἀπὸ τὰ ἀντρειωμένα χρόνια. Εἴπαμε πνευματικὸ ἀρματολίκι…
Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις.
Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο, ὠρὲ Ἕλληνες!».
«Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.
Λίγο πρὶν συλλάβει ἡ βαυαρικὴ ἀντιβασιλεία τὸν ἐλευθερωτὴ τοῦ Ἔθνους μας, ὁ ἀντιβασιλεὺς Ἄρμανσπεργκ, θέλοντας νὰ τὸν δοκιμάσει, τοῦ εἶπε:
- Ἔχεις πολλους ἐχθρούς, στρατηγέ.
- Ἔχω παραδέχτηκε ὁ Κολοκοτρώνης, μὰ δύο ἀπ᾽ αὐτούς, στέκονται οἱ χειρότεροι ἀπ᾽ ὅλους.
- Καὶ ποιοί εἶναι οἱ δύο αὐτοὶ ἐχθροί σου; ρώτησε περίεργα ὁ προϊστάμενος τῶν ἀντιβασιλιάδων.
- Ὁ Γέρος τοῦ ἀποκρίθηκε: Ὁ ἕνας τ᾽ ὄνομά μου κι ὁ ἄλλος οἱ δούλεψές μου γιὰ τὴν πατρίδα.
Σεπτέμβριος τοῦ 1833. Ἔστειλαν οἱ Βαυαροὶ ἕνα «τσοῦρμο», σαράντα «χωροφύλακες» γιὰ νὰ ἁλυσοδέσουν, ποιόν; τὸ ἀθάνατο Εἰκοσιένα. Ἀρχηγός τους κάποιος εὐτελὴς καὶ γλοιώδης μοίραρχος, ὀνόματι Κλεόπας. Μόλις τὸν εἶδε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, εἶπε: Ἔφτανε, ὠρὲ Κλεόπα,  νὰ μοῦ στείλουν ἕνα σκυλὶ μαλλιαρό, ἀπὸ ἐκείνα ὁποὺ κάνουν θελήματα, μ’ ἕνα γράμμα στὸ στόμα νἀ πάω στ᾽ Ἀνάπλι καὶ μ᾽ ἕνα φαναράκι νὰ φέγγει καὶ τῶν δυονῶν μας…
Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ἔκοψε τὸ κάπνισμα ὁ Κολοκοτρώνης. Ὅταν κάποτε ξέμεινε ἀπὸ καπνό, ἔξυσε τὴν πίπα του γιὰ νὰ καπνίσει ὅσα ὑπολείμματα εἶχαν μείνει, ἀλλὰ ἀηδίασε ἀπὸ τὴν πίκρα.
«Ὁρίστε ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἐλευθερώσει τὸν τόπο του καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἴδιος νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ πάθος του. Θεέ μου συγχώρα με», εἶπε καὶ πέταξε τὸν καπνὸ καὶ τὰ σύνεργά του.
Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι κράτησε σχεδὸν 23 ὧρες καὶ ἦταν ἡ πρώτη σημαντικὴ νίκη τοῦ Ἀγώνα. Ἀμέσως μετὰ τὴ μάχη, ὁ Κολοκοτρώνης συγκινημένος μίλησε πρὸς τοὺς νικητὲς καὶ ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος στὰ Ἀπομνημονεύματά του, τοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ πρέπει νὰ καθαγιαστεῖ μὲ νηστεία ὅλων καὶ νὰ ἑορτάζεται ἡ ἐπέτειός της εἰς «αἰῶνας αἰώνων, ἕως οὗ στέκει τὸ ἔθνος, διότι ἦτο ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος». Ἡ νίκη στὸ Βαλτέτσι ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸ καὶ τὴν αὐτοπεποίθηση τῶν Ἑλλήνων, στοιχεῖα ποὺ ἔπαιξαν ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (23 Σεπτεμβρίου 1821).
Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό. Οἱ πληρεξούσιοι, ὅπως ἔλεγαν τότε τοὺς βουλευτὲς τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, συνεδρίαζαν στὰ χωράφια καὶ τὰ περιβόλια, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Ὅλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στὸ χῶμα καὶ μόνον ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν σκαρφαλωμένος στὴ διχάλα μιᾶς λεμονιᾶς. Κάποτε, λοιπόν, ἤθελαν νὰ ψηφίσουν ἕνα νομοσχέδιο καὶ μερικοὶ πληρεξούσιοι πρότειναν νὰ κοπεῖ στὸ κείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἡ φράση «ἐν αὐτῇ». Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει πὼς δὲν ἦταν σωστὸ νὰ περικοποῦν οἱ δύο αὐτὲς λέξεις, ἡ φράση «ἐν αὐτῇ», γιατί θὰ ἀλλοιωνόταν ὅλο τὸ νόημα τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου. Κάποια στιγμὴ δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν ὀργισμένοι ἀπὸ τὶς «θέσεις» τους καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν πρὸς τὸ προεδρεῖο: Νὰ κοπεῖ τὸ «ἐν αὐτῇ». Ναί, νὰ κοπεῖ. Τὸ «ἐν αὐτῇ» νὰ κοπεῖ ὁπωσδήποτε, ὁ ἄλλος.Ὄχι, δὲν κόβεται τὸ «ἐν αὐτῇ» καὶ ἡ συνεδρίαση ἐξελισσόταν σὲ σύρραξη.
Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ λαγοκοιμόταν, ἀφήνοντας τοὺς λογιότατους νὰ ἐρίζουν, μὲ τὴν ἀκατανόητη, γι’ αὐτόν, στεγνὴ καὶ τυποποιημένη γλώσσα τους. Ἀκούγοντας ὅμως τὰ λόγια καὶ τὴν φασαρία, πήδηξε μ’ ἕνα σάλτο κάτω ἀπὸ τὴν λεμονιὰ καὶ πηγαίνοντας κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸ προεδρεῖο, ἔξαλλος ἄρχισε νὰ ρωτᾶ: τίνος τὸ αὐτὶ θὰ κόψετε, ὠρὲ πατριῶτες; Τόσο μεγάλο ἔγκλημα ἔκανε ὁ ἄνθρωπος; Ντροπή μας Ἕλληνες.
Ἐμεῖς ἀγωνιστήκαμε τόσα χρόνια γιὰ νὰ διώξουμε  τὸν  τύραννο  καὶ  τώρα θ’ ἀρχίσουμε νὰ κόβουμε τὰ αὐτιὰ τοῦ κοσμάκη; Μέσα σ’ ἕνα πανδαιμόνιο ἀπὸ γέλια, χρειάστηκε νὰ ἐπέμβει ὁ Πρόεδρος, γιὰ νὰ ἐξηγήσει στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι παρεξήγησε τὰ πράγματα. Στὸ τέλος, βέβαια, κατάλαβε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης τὴν γκάφα του καὶ τοὺς εἶπε χαμογελώντας: Ἐ! Καλὰ δά, δὲν εἶναι καὶ τίποτα σπουδαῖο, ὠρὲ γραμματιζούμενοι. Πῶς θέλετε νὰ καταλάβω, ἐγὼ ὁ σκράπας, τὶς ἑλληνικοῦρες σας. Λέξεις κόψτε ὅσες θέλετε, αὐτιὰ μία φορὰ νὰ μὴν πειράξετε, γιατί θά ’χουμε ἄσχημα ξεμπερδέματα. Εἶπα κι ἐγὼ παλάβωσαν οἱ καλαμαράδες. Τί κόρακα μαθές!
Αἰωνία του ἡ μνήμη καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ ἔθνους μας στὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριά. Νά ΄χουμε τὴν εὐχή του…

christianvivliografia.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 


 

2 Φεβ. 2021

O καπετάν Μιχάλης Aρβύθης από την Κάλυμνο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ στον Hellas FM και ΣΟΚΑΡΕΙ για τα ΙΜΙΑ και το μοιραίο ελικόπτερο! Είναι ο καπετάνιος που την 25η Ιανουαρίου του 1996 μετέφερε στα Ίμια με το σκάφος του “Αννα Μαρία” τον Δήμαρχο Kαλύμνου Δημήτρη Διακομιχάλη και τον Αστυνομικό Διευθυντή οι οποίοι και ύψωσαν την Ελληνική σημαία! Ο καπετάν Μιχάλης αποκαλύπτει τις απειλές για τη ζωή του, μιλάει για την άθλια στάση των αρχών και αποκαλύπτει, με λεπτομέρειες που σε καθηλώνουν, στοιχεία για την πτώση του μοιραίου ελικοπτέρου με τους τρεις ήρωες Γιαλοψό, Καραθανάση και Βλαχάκο!
Ο καπετάν Μιχάλης λέει - στην εκπομπή “Πρόσωπα της Νέας Υόρκης” με τον Δημήτρη Φιλιππίδη, στον Hellas FM - όλα όσα μας κρύβουν και όλα όσα σιωπούν οι άθλιοι του πολιτικού συστήματος.
(Δημήτρης Φιλιππίδης: “Προσωπικά έχω κάνει έναν μεγάλο αριθμό συνεντεύξεων, προσωπικότητες μικρές και μεγάλες, με ανθρώπους που είχαν να πουν κάτι και ανθρώπους που μίλαγαν και δεν έλεγαν τίποτα. Όμως, ο καπετάν Μιχάλης πραγματικά με συγκλόνισε με το θάρρος του και τον τρόπο που δάκρυσε μιλώντας για την σημαία μας. Η Ελλάδα βγάζει και παλληκάρια που δεν φοβούνται και που μας κάνουν υπερήφανους! Ακούστε το, αξίζει”).

Πηγή: Dimitris Filippides

31 Ιαν. 2021

Μια αφίσα που θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε σχολική τάξη, στο σπίτι μας και σε κάθε γραφείο δημοσίων υπηρεσιών.

agios-dimitrios.blogspot.com


30 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος - Κιλκίς

 

 

Ἔχω ἐνώπιόν μου τὸ βιβλίο Γεωγραφίας τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, τάξη στὴν ὁποία φέτος εἶμαι δάσκαλος. Τὸ ἐγχειρίδιο τιτλοφορεῖται «Γεωγραφία» καὶ ὑπότιτλος «Μαθαίνω τὴν Ἑλλάδα». (Τὸ σωστότερο θὰ ἦταν «Μαθαίνω ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα», ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα γιὰ τοὺς συγγραφεῖς του). Τὸ βιβλίο ἐπανεκδόθηκε τὸ 2020. Ὅμως τὴν φετινὴ σχολικὴ χρονιά, μᾶς ἦρθε πολὺ διαφορετικό, ἀγνώριστο, μασκαρεμένο. Περιέχει μία «καινοτομία», μία λεπτομέρεια ποὺ ὅσοι παραμένουν ἀκόμη Ἕλληνες, διατηροῦν ἄγρυπνη τὴν ἰθαγένεια καὶ ἔχουν ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους, αἰσθάνονται θλίψη, ὀδύνη καὶ σπαραγμό. Πολὺ περισσότερο ὅσοι δάσκαλοι ἀντικρίζουμε τὴν μαγαρισιά, τὴν μεγαλύτερη προδοσία ἀπὸ καταβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Σὲ ὅλους τοὺς χάρτες τῆς πατρίδας μας -20 περίπου- ποὺ φιλοξενοῦνται στὸ «σχολικὸ βιβλίο», τὰ Σκόπια πλέον ὀνομάζονται «Βόρεια Μακεδονία». Νὰ καμαρώνει, γιὰ παράδειγμα,  στὴν σελίδα 112, χάρτης μὲ τὰ γεωγραφικὰ διαμερίσματα τῆς Ἑλλάδος, καὶ νὰ «καπνίζουν τὰ μάτια σου» ἀπὸ ὀργή, νὰ ματώνει ἡ καρδιά σου, βλέποντας πάνω ἀπὸ τὴν Μακεδονία μας,  «νὰ καμαρώνει» τὸ βδέλυγμα τῆς ἱστορίας: «Βόρεια Μακεδονία».

Εἶναι ἕνας ἄλλος ξεριζωμός. Διαφορετικός, ἀλλὰ τὸ ἴδιο ἐπώδυνος καὶ ἐγκληματικός. Ἕνα σιωπηλὸ ξερίζωμα. Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ χάρτης τῆς πατρίδας μας. Ὄχι. Εἶναι τὸ χαρτὶ τῆς προδοσίας καὶ τῆς ἀνικανότητας τῆς συφοριασμένης πολιτικῆς κάστας, ποὺ λυμαίνεται τὸν τόπο μας ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Ὁ χάρτης αὐτὸς δὲν ἀπεικονίζει τὴν Ἑλλάδα, ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσαν μὲ τῆς καρδιᾶς τους τὸ πύρωμα καὶ μὲ τὸ αἷμα τους, οἱ ἄχραντες σκιὲς τῶν προγόνων μας. Ὁ χάρτης περιγράφει καὶ ἀποτυπώνει τὴν πλήρη πανωλεθρία τῶν πολιτικῶν καὶ τὴν κατάπτωση τῆς πατρίδας. Ὄχι τὸ πέσιμό της, ἀλλὰ τὸν ξεπεσμό της. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν Μακεδονομάχων, ἀπὸ τὸν γέρο Ὄλυμπο ὣς τὸ Μπέλλες, καὶ ἀκούγεται ὁ ἀντρειωμένος ψίθυρος, ἡ φωνὴ τῆς Παύλαινας, τῆς Ναταλίας Παύλου Μελᾶ, ποὺ ὅταν τὴν ρώτησαν, ἂν ἐπιθυμεῖ νὰ πάρει τὰ ὀστᾶ τοῦ ἀετοῦ τῆς Μακεδονίας στὴν Ἀθήνα, εἶπε ἀγέρωχα: «Ὄχι. Ὁ ἄντρας μου θυσιάστηκε γιὰ τὴν Μακεδονία. Ἐδῶ σκοτώθηκε καὶ τούτη ἡ γῆ, ἂς κρατήσει τὰ ὀστᾶ του σὰν ἀρραβώνα μυστικὸ καὶ ἅγιο μὲ τὴν λευτεριά». Δὲν ἤθελε νὰ πᾶνε τὰ ἡρωικὰ λείψανα στὴν Ἀθήνα, «τὴν πόλη τῆς δουλοπαροικίας καὶ τῶν πλουτοκρατῶν» (Παπαδιαμάντης). Τὰ ὀστᾶ τοῦ Παύλου «καρτεροῦν» στὸ μνῆμα τους, γιὰ νὰ ἐλέγχουν τοὺς προδότες καὶ νὰ ὑπενθυμίζουν σὲ ὅλους μας ὅτι «ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μίας ὑπογραφῆς».

Καὶ ἡ πρώτη ἀντίσταση στὴν προδοσία νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες. Μέχρι πέρυσι οἱ δάσκαλοι διδάσκαμε μία Μακεδονία. Τὴν ξακουστή τοῦ Ἀλεξάνδρου χώρα. Τώρα πῶς δάσκαλοι μὲ στοιχειώδη πνευματικὴ καὶ παιδαγωγικὴ ἐντιμότητα, θὰ σταθοῦν μπροστὰ στοὺς μαθητές τους καὶ θὰ ὑποστηρίξουν τὸ ἀνοσιούργημα; Τί θὰ τοὺς ποῦν; Ὅτι τόσα χρόνια ἔκαναν λάθος; Ὅτι τοὺς ἔλεγαν ψέματα; Ντροπὴ νὰ ντροπιαστοῦμε. Θὰ τοὺς τοξεύουν ἀλύπητα τὰ βλέμματα τῶν μαθητῶν τους. Τὸ βλέμμα τῆς ἱστορίας, τῶν νεκρῶν καὶ τῶν ἀγέννητων. Ἔχει γραφεῖ πολὺ εὔστοχα πὼς ἡ ἱστορία ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι μία συμφωνία μεταξὺ τῶν νεκρῶν, τῶν ζώντων καὶ τῶν ἀγέννητων. Καὶ ἀφοῦ εἶναι τριμερὴς ἡ συμφωνία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει ἐν ἀπουσίᾳ τῶν ἄλλων δύο μερῶν: τῶν νεκρῶν καὶ τῶν ἀγέννητων. Κανεὶς δάσκαλος, φιλότιμος καὶ φιλόπατρις, δὲν πρέπει νὰ διδάξει τὴν προδοσία. Καταντᾶ συνένοχος.

Τὸ κατ΄ ἐμέ, εἶπα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοὺς μαθητές μου, νὰ σβήσουν τὴν ἀτιμωτικὴ καινοτομία καὶ νὰ γράψουν τὸ πραγματικὸ ὄνομα τῶν κλεπταποδόχων: Σκόπια. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις», λέει κάπου ἡ Ἁγία Γραφή. Τὴν ἴδια ὑπακοὴ ὀφείλουμε καὶ στὴν πατρίδα. Σ’ αὐτὴν πειθαρχοῦμε καὶ ὄχι στὰ ἐντάλματα τῆς ἐφήμερης ἀπάτης.
Θυμήθηκα κάτι ἀπὸ τὴν ἱστορία μας. Τὸ 1789 λήγει ὁ ρωσοτουρκικὸς πόλεμος. Ὁ θρυλικὸς Λάμπρος Κατσώνης, ὅταν τοῦ ζητήθηκε ἀπὸ τοὺς Ρώσους νὰ σταματήσει τὶς ἐπιθέσεις, γιατί ὑπογράφτηκε ἀνακωχή, ἀπάντησε ἀγέρωχα.
«Ἂν ἡ Αἰκατερίνη ὑπέγραψε εἰρήνη μὲ τοὺς Τούρκους, ἐγὼ δὲν ὑπέγραψα ἀκόμη τὴν δική μου» καὶ συνέχισε τὸν ἀγώνα…. Ὁ λαός, ὁ πολὺς λαός, δὲν ὑπέγραψε οὔτε στὶς Πρέσπες οὔτε σὲ κανένα κοινοβούλιο τὴν παραχώρηση τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος. Γι’ αὐτὸ θὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγώνα μέχρι τελικῆς νίκης.

Οἱ Βούλγαροι, τὸν περασμένο Νοέμβριο, ἔκλεισαν τὴν πόρτα τῆς λεγόμενης Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στὰ Σκόπια. Χλώμιασαν λίγο, μυξοδιαμαρτυρήθηκαν οἱ… Εὐρωπαῖγοι, δηλαδὴ οἱ Γερμανοὶ καί… ἔσπευσε ὁ Ζόραν Ζάεφ στὴν Ἑλλάδα γιὰ παρηγοριά, στοὺς ἀφοσιωμένους φίλους του: τὸν πρώην καὶ νῦν πρωθυπουργούς. Οἱ Βούλγαροι ἀντιστάθηκαν σθεναρῶς, ἑδραζόμενοι καὶ αὐτοὶ πάνω σὲ ψεύδη καὶ παραποιήσεις τῆς ἱστορίας καὶ κέρδισαν. Ἐδῶ, οἱ ἡμέτεροι, σέρνονται ἀπὸ διάλογο σὲ διάλογο, ἐπαφὲς καὶ διαβουλεύσεις καὶ τρέμουμε καὶ ἀγωνιοῦμε τί πάλι θὰ ξεπουλήσουν, τί πλεκτάνες, μυθεύματα καὶ παραχαράξεις ἀπεργάζονται, γιὰ νὰ διατηρήσουν τὸν «χρυσὸ θερισμό», τὴν πολύφερνη ἐξουσία, ὅπως τὴν ὀνόμαζε ὁ Πλούταρχος. Πότε θὰ καταλάβουμε ὅτι οἱ κατ’ εὐφημισμὸν Μεγάλες Δυνάμεις κρίνουν καὶ συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν ἀξία τῶν μικρῶν κρατῶν ὄχι μὲ τὴν ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων καὶ τὸ πνεῦμα ὑποταγῆς τους, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀποφασιστικότητά τους νὰ ὑπερασπιστοῦν, πάσῃ θυσία, τὴν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια καὶ ἀκεραιότητα.

Οἱ πολιτικοὶ χρησιμοποιοῦν τὴν τακτική τοῦ «βασιλικοῦ κύνα», ὅπως ὀνομαζόταν ὁ Ἀρίστιππος ὁ Κυρηναῖος. Αὐτὸς ἦταν εὐνοούμενος τοῦ τυράννου τῶν Συρακουσῶν Διονυσίου - γι’ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν «βασιλικὸκύνα», δηλαδὴ σκυλὶ τοῦ βασιλιᾶ. Ζήτησε κάποτε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα ἕνα ρουσφέτι. Καὶ ἐπειδὴ δὲν βρῆκε ἀνταπόκριση, ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὸν θερμοπαρακαλοῦσε. Ἔτσι ἔπραττε πάντα, ὅταν ζητοῦσε κάτι ἀπὸ τὸν ἀφέντη του. Κάποια φορὰ κέρδισε τὴν χαριστικὴ πράξη, μὰ ὅλοι τὸν λοιδοροῦσαν γιὰ τὴν δουλοπρεπῆ συμπεριφορά του. Καὶ ὁ φιλόσοφος ἀπάντησε:
«Οὐκ ἐγὼ αἴτιος ἀλλὰ ὁ Διονύσιος ὁ ἐν τοῖς ποσὶ τὰς ἀκοὰς ἔχων», δηλαδή, δὲν φταίω ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Διονύσιος ποὺ ἔχει τὰ αὐτιά του στὰ πόδια. Κάποτε ποὺ τὸν ἔφτυσε ὁ τύραννος, εἶπε: «Ἐδῶ οἱ ψαράδες γίνονται μούσκεμα γιὰ ἕνα ψάρι, ἐγὼ τί θὰ πάθω ἂν ραντισθῶ λίγο γιὰ κάτι πολὺ μεγαλύτερο». Εἴμαστε στὴν δεύτερη περίπτωση τοῦ «βασιλικοῦ κύνα». Ἐκλιπαροῦμε γιὰ «ἐπαφὲς» - τὰ ἴδια γίνονται καὶ στὴν Κύπρο - καὶ εἰσπράττουμε ταπεινώσεις καὶ προδοσίες, ποὺ στὰ πλαίσια τῆς ἐκλογίκευσης, βαφτίζονται ἐθνικὲς ἐπιτυχίες. Ὅσο θὰ μᾶς κυβερνοῦν ἄνθρωποι ποὺ θὰ νομίζουν ὅτι οἱ δῆθεν ἰσχυροὶ ἔχουν τὰ αὐτιὰ στὰ πόδια, θὰ συνεχίζονται οἱ ἀπανωτὲς ἧττες καὶ οἱ συνεχεῖς ἐξευτελισμοί.

christianvivliografia.wordpress.com

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

30 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

 





  





Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶναι τὸ σὺμβολον τῆς ὑγιοῦς συνενώσεως τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ μὲ τὸν ἀθάνατον Ἑλληνισμὸν, δηλαδὴ τῶν Ἀρχῶν τοῦ Ἔθνους μας, τὰς ὁποίας ὀφείλομεν νὰ διατηρήσωμε ἡμεῖς οἱ Νεοέλληνες ἀναλλοιώτους.
Τὸ ὅτι αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις - διὰ νὰ ὑποδουλώνουν τοὺς λαούς - ἔχουν ὡς δόγμα των νὰ ἀλλοιώνουν τὴν γλῶσσαν, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν λαῶν, ἰδιαιτέρως δὲ διὰ τὸν ἑλληνικὸν λαὸν ἰσχύει τὸ δόγμα τοῦ Γερμανοεβραίου Σιωνιστοῦ Kissinger, τὸ ὁποῖον λέγει:
«Μόνον ἐὰν ἀποχριστιανοποιήσωμεν καὶ ἀφελληνίσωμεν τοὺς Ἕλληνας, θὰ ἐπιτύχωμεν τὸν σκοπόν μας» - δὲν εἶναι τόσον ἐπικίνδυνον καὶ αἰσχρόν. Αἴσχιστον καὶ χαριστικὴ βολὴ εἶναι ἡ υἱοθέτησις τῶν σκοπῶν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἀπὸ ἡμετέρους δοτοὺς ἰθύνοντας, ἐξωμότας καὶ ἀνδρείκελα, προδότας, τοποθετημένους ἀπὸ τὰς σκοτεινὰς δυνάμεις εἰς θέσεις κλειδιά.
Αὐτοί, ὡς γενίτσαροι τοῦ πνεύματος, γίνονται ἑκατομμύρια φορὲς περισσότερον ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τοὺς γενιτσάρους τῆς ξιφολόγχης. Τὰ δυστυχισμένα αὐτὰ πλάσματα εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ ἐξοφλοῦν «γραμμάτια», τὰ ὁποῖα ὑπέγραψαν μὲ τὰς σκοτεινὰς δυνάμεις διὰ τὴν προώθησίν των καὶ διὰ νὰ ἐκτελοῦν ὅλας τὰς ἀπανθρώπους καὶ ἀντιχριστιανικὰς ἐντολὰς τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Φθάνουν, παραδείγματος χάριν, μέχρι τοῦ σημείου ἀναισχύντως καὶ ἀνερυθριάστως νὰ διαστρεβλώνουν βαναύσως καὶ τὴν ἱστορίαν μας καὶ νὰ παρουσιάζουν ἀκόμη καὶ τὸν Κολοκοτρώνην καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους ἥρωας τῆς Ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας ὡς δῆθεν «αἱμοχαρεῖς καὶ δολοφόνους τῶν φιλησύχων καὶ εὐπρεπῶν νοικοκυραίων Τούρκων τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ τῶν ἄλλων περιοχῶν τῆς ὑποδουλωμένης Ἑλλάδος»… Καὶ ἐνῷ οἱ γενίτσαροι τῆς ξιφολόγχης πιθανῶς νὰ ἀηδιάσουν, νὰ κουρασθοῦν καὶ νὰ σταματήσουν νὰ ξεκοιλιάζουν τὰ θύματά των, οἱ γενίτσαροι, ὅμως, τοῦ πνεύματος μεθοῦν, καὶ, ὡς «μαινόμενοι ταῦροι ἐν ὑαλοπωλείῳ», κόπτονται νὰ ὑλοποιήσουν ὅλα τὰ καταχθόνια σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, κατακρημνίζοντες συστηματικῶς ὅλας τὰς ἠθικὰς καὶ πνευματικὰς ἀξίας, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχουν δυνάμεις ἀντιστάσεως…
Πρὸς τοῦτο - ἐπαναλαμβάνομεν - ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ δημιουργήσωμεν σθεναρὰν ὠργανωμένην ἀντίστασιν ἐναντίον τοῦ πολυωνύμου ὠργανωμένου κακοῦ καὶ νὰ ὑπερασπιζώμεθα τὰς ἠθικὰς καὶ πνευματικὰς ἀξίας, καὶ νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὰς ρίζας μας.
Ὅλοι σοι διατεινόμεθα, ὅτι ἐμφορούμεθα ἀπὸ τὰ ἰδανικὰ τῆς Φυλῆς μας, ὀφείλομεν νὰ προβληματισθῶμεν, τὶ πρέπει νὰ κάνωμεν, διὰ νὰ δύνανται αἱ ἑπόμεναι γενεαὶ νὰ μελετοῦν καὶ ἐννοοῦν εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν π.χ. τὴν «Ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» τοῦ Θεανθρώπου ἤ τὸν «Περικλέους Ἐπιτάφιον Λόγον» τοῦ Θουκυδίδου (διὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπανέλθωμε ἐκτενῶς), διὰ νὰ παραμείνωμεν ἁγνοὶ Ἕλληνες καὶ ἐνσυνείδητοι Χριστιανοί∙ διαφορετικῶς, κινδυνεύομεν νὰ μεταγλωττίσωμεν τὰ κείμενα, διὰ νὰ τὰ ἐννοοῦν οἱ νέοι ἄνθρωποι καὶ μὲ τὴν μεταγλώττισιν χάνουν ὄχι μόνον πολὺ ἀπὸ τὰ νοήματά των, ἀλλὰ καὶ τὴν ζωτικότητα καὶ τὴν πνοήν των.
Ἐὰν δὲν σοβαρευθῶμε καὶ δὲν λάβωμε ριζικὰ μέτρα ἀντιμετωπίσεως, συντόμως θὰ πρέπῃ νὰ μετακαλῶμε Γερμανοὺς καὶ λοιποὺς ἑλληνιστὰς νὰ μᾶς διδάσκουν τὰ σωστὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ «ζήτω ποὺ καήκαμε»…

 ΨΗΓΜΑΤΑ ΣΟΦΙΑΣ 

ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ὑπὸ τοῦ Φιλολόγου Νικολάου Κατοίκου


Tοῦ Μεγάλου Βασιλείου

1 . "Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γίνει, γιὰ νὰ ζῇ ὁ ἕνας πρὸς χάριν τοῦ ἄλλου".
2. "Ὁ πραγματικὰ ἐνάρετος, ἀντίθετα μὲ τὸν ὑποκριτή, κάνει στὰ κρυφὰ αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κάμῃ μπροστὰ σὲ ὅλο τὸν κόσμο".
3 ."Ἡ ἀρετὴ εἶναι ὅπλο καὶ ἐφόδιο γιὰ τὰ γηρατειά ".
4. "Χωρὶς ταπείνωσι τὸ πᾶν γίνεται μηδέν. Μὲ τὴν ταπείνωσι τὸ μηδὲν γίνεται πᾶν".
5. "Ὁ ἐγωισμὸς εἶναι ἕνα ζευγάρι ξυλοπόδαρα, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ψηλό, χωρὶς νὰ τὸν κάνουν μεγάλο".
6 ."Ὅταν κάποιος συνηθίσῃ νὰ ἀκούῃ ἄσχημα λόγια, θὰ φτάσῃ καὶ σὲ ἄσχημα ἔργα".
7. "Ἄνθρωπος ποὺ δὲ δέχεται συμβουλή, εἶναι ἐχθρός τοῦ ἑαυτοῦ του".
8. "Δὲν φαίνεται κανεὶς ποτὲ τόσον γελοῖος ἀπὸ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχει, ὅσον ἀπὸ τὰ προτερήματα ποὺ προσποιεῖται ὅτι ἔχει".
9. "Ὅποιος ἀνοίγει ἕνα καλὸ βιβλίο, ἀφήνει τὸ τιμόνι τῆς ζωῆς του στὸν συγγραφέα".
10. "Οἱ ἀποφάσεις ποὺ λαμβάνονται χωρὶς σκέψη, φέρνουν καταστροφὴ χωρὶς θεραπεία".
11. "Οὐδὲν ἀπρονόητον, οὐδὲ ἠμελημένον".
12. "Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ εἶναι θάνατος τῆς ψυχῆς".
13. "Σέ σᾶς σήμερα τοὺς νέους συμβαίνει ὅ,τι καὶ μὲ τὸν Ἡρακλῆ. Μπροστά σας στέκει ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ κακία, ξανοίγεται ὁ δρόμος τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Ὅπως ὁ Ἡρακλῆς καὶ ὅλοι οἱ ἀληθινὰ σοφοὶ ἀκολούθησαν τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, ἔτσι πρέπει νὰ κάμετε καὶ σεῖς. Ἐσεῖς πρέπει νὰ ξεπεράσετε ἐκείνους στὴν ἀρετή, γιὰ νὰ ἔχετε εὔρωστη καὶ γερὴ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα".

Τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

1. "Σκέψου καὶ κράτει τὰ ὠφέλιμα καὶ ἀπόφευγε τὰ ἐπιβλαβῆ, συλλέγων τὸ χρήσιμον, ὅπως ἡ μέλισσα, ποὺ ἡ Φύση τὴ δίδαξε νὰ κάθεται σὲ ὅλα τὰ ἄνθη, νὰ τρυγᾶ ὅμως μονάχα τὰ χρήσιμα".
2. "Τοὺς γονεῖς σου καὶ τὸν Θεὸ νὰ τοὺς τιμᾶς μὲ ὅλη σου τὴν ψυχή".
3. "Ἕνα πρᾶγμα νὰ φοβηθοῦμε μόνο. Τὸ νὰ φοβηθοῦμε κάτι ἄλλο περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό".
4. "Ἡ αἰδὼς προστατεύει τὴν ἁγνότητα, ὅπως τὰ φύλλα προστατεύουν τὸν καρπό".
5. "Ὁ ἔπαινος ὁδηγεῖ στὸ ζῆλο, ὁ ζῆλος στὴν ἀρετὴ καὶ ἡ ἀρετὴ στὴν μακαριότητα".
6. "Εἶναι ἐντροπή, ὁ νέος νὰ εἶναι πιὸ ἀσθενὴς ἀπὸ τὸν γέρο καὶ ὁ γέρος πιὸ ἀνόητος ἀπὸ τὸν νέο".
7. "Κλεῖνε τὰ αὐτιά σου μὲ κερί, ὅταν μιλοῦν οἱ φαῦλοι".
8. "Ὁ Χριστὸς πείνασε ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἔθρεψε τὰ πλήθη ὡς Θεός".
9. "Μὴ θαυμάσῃς κάτι ποὺ δὲν παραμένει καὶ μὴ παραβλέψῃς αὐτὸ ποὺ μένει".
10. "Ὅποιος λέγει ὅτι ὁ δίκαιος ἄνθρωπος δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ θλίψεις, εἶναι σὰν νὰ ὑποστηρίζῃ ὅτι δὲν ταιριάζει στὸν ἀθλητὴ νὰ ἔχῃ ἀνταγωνιστή".

Τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1 ."Τὰ καλὰ διδάγματα ποὺ θὰ ἐντυπωθοῦν στὴν ψυχή, ὅταν εἶναι μαλακὴ καὶ τρυφερὴ (στὴν παιδικὴ δηλαδὴ ἡλικία), κανεὶς δὲν θὰ μπορέσῃ ἀργότερα νὰ τὰ σβήσῃ, γιατί θὰ εἶναι σκληρὰ σὰν σφραγίδα. Γίνεται καὶ δῶ ὅ,τι μὲ τὸ κερί".
2. "Δὲν θὰ ἐχρειάζοντο λόγια, ἂν ἔλαμπε ἡ ζωή μας. Δὲν θὰ ἐχρειάζοντο δάσκαλοι, ἂν ἐπεδεικνύαμε ἔργα. Κανεὶς δὲν θὰ παρέμενε ἄπιστος, ἂν ἐμεῖς ἤμασταν πραγματικοὶ Χριστιανοί".
3. "Χωρὶς τὴν μελέτη τῶν Γραφῶν εἶναι ἀδύνατον νὰ σωθῇ ὁ ἄνθρωπος".
4. "Αὐτὸς ποὺ ἐπιβουλεύεται τὸν διπλανό του, στὴν οὐσία τὸν ἑαυτὸ του ἐπιβουλεύεται".
5. "Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι Ἥλιος; Τότε γίνε Σελήνη".
6. "Κανένας μὲ κακὸ δὲν γιατρεύει τὸ κακό, ἀλλὰ μὲ τὸ καλὸ γιατρεύεται κάθε κακό".
7. "Τρία πράγματα συνιστοῦν τὴν ἀληθινὴ μετάνοια: Στὴν καρδιά, συντριβή. Στὸ στόμα, ἐξομολόγηση. Στὸν βίο, διόρθωση".
8. "Ἁμαρτία δὲν εἶναι τὸ νὰ πέσῃς. Ἁμαρτία εἶναι τὸ νὰ μὴ σηκωθῇς".
9. "Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὴν ἀρετή. Τίποτε πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τὴν κοσμιότητα. Τίποτε πιὸ ποθητὸ ἀπὸ τὴν σεμνότητα".
10. "Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ πλησίον του".
11. "Ξέρει τὸν ἑαυτὸ του προπάντων ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει μεγάλη ἰδέα γι' αὐτόν".
12. "Τίποτε ἄλλο δὲν εὐχαριστεῖ τόσον πολὺ τὸν Θεό, ὅσον τὸ νὰ μὴν ἀνταποδίδουμε κακὸ ἀντὶ κακοῦ".
13. "Στὸν Θεὸ ἀρέσει περισσότερο ἡ ταπείνωση γιὰ τὸ κακὸ ποὺ κάνουμε, παρὰ ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸ καλὸ ποὺ κατωρθώσαμε".
14. "Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ ποῦ πᾶνε καὶ ποῦ γυρίζουν τὰ παιδιά τους, ποῦ περνοῦν τὸν καιρό τους, ποιὲς παρέες ἔχουν. Γιατὶ πρέπει νὰ ξέρουν ὅτι, ὅταν παραμελήσουν τὰ παιδιά τους, καμιὰ συγγνώμη δὲν θὰ εὕρουν ἀπὸ τὸν Θεό".
15. "Ἡ τελευταία καὶ ὁριστικὴ νίκη τοῦ διαβόλου εἶναι, ὅταν σπέρνῃ σὲ μία ψυχὴ τὴν ἀπαισιοδοξία".
16. "Τὰ περιττὰ τῶν πλουσίων εἶναι τὰ ἀγαθὰ τῶν πτωχῶν".
17. "Ἀρετὴ καρπὸς αἰώνιος".
18. "Ἀρετῆς ἀπούσης ἅπαντα περιττά".

oimos-athina.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης