Η Πλατυτέρα των Ουρανών

19 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός,
Δάσκαλος - Κιλκίς

 

«Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι σὲ τί κόσμο θ’ ἀφήσουμε τὰ παιδιά μας,
ἀλλὰ τί παιδιὰ θὰ ἀφήσουμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο
»

Δίδασκα τὶς προάλλες, λίγο πρὶν κλείσουν τὰ σχολεῖα. Κάποια στιγμή, ἐν τῇ ρύμει τοῦ λόγου, ἀνέφερα μία φράση ποὺ περιεῖχε τὴν λέξη «τρανός». Τὸ μάθημα ἦταν Ἱστορία ϛ’ δημοτικοῦ, τὸ κεφάλαιο γιὰ τὴν Κύπρο.
Ὁμιλοῦσα γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου, τὸν
«ἀητὸ τοῦ Μαχαιρᾶ», ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπηρετήσει, ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, στὰ σύνορα τοῦ Κιλκὶς μὲ τὰ Σκόπια, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’50. Ἡ φράση ἦταν: «Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἥρωας, σπουδαῖος, τρανός». Ἀφύπνιση, θόρυβος καὶ ἀναταραχὴ στὴν αἴθουσα. Κάποιοι μαθητὲς ξέσπασαν καὶ σὲ χειροκροτήματα. Ἂν καὶ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, παιδιὰ ἕκτης δημοτικοῦ, ζέστη καὶ προσμονὴ τῶν θερινῶν διακοπῶν, ξαφνιάστηκα μὲ τὴν περίεργα ἐνθουσιώδη ἀντίδραση.
Χάρηκα. Κρυφοκαμάρωσα. Πέτυχε ἡ παράδοση.
Προσγειώθηκα, ὅταν μὲ ρώτησε ἕνας μαθητής:
- Ξέρετε καὶ τὸν Τρανό, κύριε;
- Καὶ ποιός εἶναι αὐτός, χρυσό μου παιδί;
- Ὁ καλύτερος τράπερ τῆς Ἑλλάδας.
- Καὶ τί θὰ πεῖ τράπερ;
- Εἶναι ἡ μουσικὴ ποὺ ἀκοῦμε.
Ἐλεγχόμενος γιὰ τὴν ἄγνοιά μου, ἔψαξα νὰ βρῶ. Ἡ
«τρὰπ» εἶναι μουσικὸ ὑποεῖδος, ἄνθισε στὶς Νότιες Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς σὲ μέρη ὅπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικῶν. Τὰ ναρκωτικά, τὰ ὅπλα, τὰ πανάκριβα καὶ γρήγορα αὐτοκίνητα, ἡ προκλητικὴ ἐπίδειξη πλούτου, ἡ πρόστυχη καὶ χυδαία ἀντιμετώπιση τῶν γυναικῶν, εἶναι ἡ πρώτη ὕλη γιὰ τὰ ρεκάσματα τῶν τράπερ. (Εἴπαμε, ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική). Τὸ ὑποεῖδος κάνει θραύση στὴν Ἑλλάδα. Σχεδὸν ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ, στὶς μεγαλύτερες τάξεις, μὲ τέτοια τοξικὰ δηλητήρια… τρανεύουν. (Στὸ γυμνάσιο καὶ λύκειο τὸ μοναδικό).
Δὲν τολμῶ νὰ παραθέσω στίχους, γιατί παρελαύνει ὅλο τὸ ὑβρεολόγιο τῆς γλώσσας.
Παιδιὰ οκτώ (8) καὶ ννέα (9) ἐτῶν ἀνυπεράσπιστα, στὶς πιὸ κρίσιμες, ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, βομβαρδίζονται, ἀποσαθρώνονται, ἐξαχρειώνονται ἀπ’ ὅλη τὴν σαπίλα καὶ τὶς ἀναθυμιάσεις τῶν κοινωνικῶν ὑπονόμων.
Ἄτομα ἀνισόρροπα, ψυχανώμαλα, ἀγράμματα καὶ ἀπελέκητα, διψασμένα γιὰ εὔκολο γιὰ ἄκοπο πλουτισμό, ἐκφυλισμένοι ἡδονοθῆρες, ἀνέλαβαν πλέον τὴν «ἀνατροφὴ» τῶν παιδιῶν μας.
Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τοὺς χαρακτηρισμούς, ἀλλὰ δὲν βρῆκα πιὸ ἐπιεικεῖς. Ἂν κάποιος διαβάσει στίχους τους, φρίττει. Ὅ,τι ράβουν γονεῖς καὶ δάσκαλοι, ξηλώνεται ἀπὸ τοὺς ἔξαλλους
«πορνοβοσκούς», ποὺ ὀνομάζονται καὶ μουσικοί.
Γιὰ νὰ ἁπαλύνω τὸ κείμενο, παραπέμπω στὸν Ἀθηναῖο ἀγωνιστὴ τοῦ Εἰκοσιένα Γ. Ψύλλα.
«Ἕνας Θεσσαλὸς προεστός, ἐντελῶς ἀναλφάβητος, χρησιμοποιεῖ τὸν δάσκαλο τοῦ χωριοῦ καὶ ὡς γραμματικό του. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ δάσκαλος δὲν ἦταν σὲ ὅλα ὑπάκουος, ὁ προεστὸς προτείνει στὴ γενικὴ συνέλευση τῶν κατοίκων τὴν ἀπόλυσή του. Γιατί; Ρωτάει ἐκεῖνος ἐμβρόντητος. Γιατί δὲν ξέρεις γράμματα! Καὶ ποιός τὸ λέει αὐτό; Ἐγώ! Ἀπαντᾶ ὁ προεστός. Γράψε τὴ λέξη βόδι, νὰ δοῦμε ἂν ξέρεις. Ὁ δάσκαλος ἔγραψε σὲ ἕνα χαρτὶ βόδι. Τότε ὁ προεστὸς ζωγραφίζει σὲ ἄλλο χαρτὶ ἕνα βόδι, τὸ δείχνει στοὺς χωριανοὺς – τὸ ἴδιο ἀναλφάβητους – καὶ ρωτάει. Πέστε μου, ποιὸ χαρτὶ γράφει βόδι; Τὸ δικό σου! Ἀπαντοῦν ὅλοι. Καὶ ἔδιωξαν τὸν δάσκαλο». (Ἀπομνημονεύματα τοῦ βίου μου, Ἀθήνα 1974, σελ. 286-187).
Κάτι παρόμοιο ἰσχύει μὲ τὴν δυναμικὴ σήμερα τοῦ σχολείου. Χάνουμε κατὰ κράτος ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους
«προεστούς», τὴν παρδαλὴ ἐπωνυμία, ποὺ νυχθημερὸν «παιδαγωγεῖ» στὴν εὐτέλεια καὶ τὴν χυδαιότητα. Ἐδῶ ὅμως ἀπαιτεῖται μία ἀναφορὰ στὴν μεγαλοφυία τοῦ Πλάτωνα. Ἡ μουσική, ἔγραφε, πρέπει νὰ ἀποτελεῖ τὸ κυριότερο μέλημα τῆς πολιτείας. (Καὶ ἐννοοῦσε ὅλες τὶς τέχνες ποὺ προστατεύουν οἱ Μοῦσες, δηλαδὴ τὸν πολιτισμό)
Καὶ χρειάζεται ἐγρήγορση καὶ περιφρούρηση τῶν πολιτιστικῶν ἀγαθῶν, γιατί χάνοντας τά, χάνουμε τὰ πάντα –
«εὐλαβητέον ὡς ἐν ὅλῳ κινδυνεύοντα». Γιατί μέσῳ τῆς «μουσικῆς» διεισδύει εὔκολα, ἀθέατη ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία – «ραδίως αὕτη λανθάνει παραδυομένη». Καὶ μάλιστα «παίζοντας», μὲ ἄκακο φαινομενικὰ τρόπο, διαμέσου τῆς ψυχαγωγίας – «ὡς ἐν παιδιαῖς γε μέρει καὶ ὡς κακὸν οὐδὲν ἐργαζομένη». Ἀφοῦ διεισδύσει ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία καὶ κυρίως στὴν πιὸ εὐπαθῆ καὶ μιμητικὴ ὁμάδα της, τοὺς νέους, μέσῳ τῶν τραγουδιῶν τῶν τράπερ στὴν προκειμένη περίπτωση, «ἀφοῦ ἐγκατασταθεῖ γιὰ καλά, ἀρχίζει νὰ εἰσχωρεῖ ἀπὸ κάτω σὰν τὸ νερὸ καὶ νὰ διαποτίζει τὰ ἤθη καὶ τὶς ἐνασχολήσεις τῶν νέων (Πολιτῶν).
Καὶ ἀφοῦ δυναμώσει, εἰσβάλλει στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ ὕστερα ρίχνεται, Σωκράτη, πάνω στοὺς νόμους καὶ τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς, ὥσπου νὰ ἀναποδογυρίσει τὰ πάντα, καὶ τὸ δημόσιο καὶ τὸ ἰδιωτικό
». (Πολιτεία, 424, d-e).
Μήπως, ἐρωτῶ, μήπως ἡ ἔξαρση τῆς ἐγκληματικότητας ἀπὸ συμμορίες ἀνηλίκων, οἱ κλοπές, οἱ βιαιοπραγίες, οἱ συμπλοκὲς μὲ δολοφονικὰ ἐργαλεῖα, ἡ παντελὴς ἀνυπαρξία ἀναστολῶν καὶ μεταμέλειας, ὀφείλονται, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν περιρρέουσα ἀτιμωρησία καὶ στὸ ὑπόγειο, δυσῶδες ποτάμι, ποὺ διαβρώνει ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ παιδιά; Καὶ ἀναφέρομαι στὴν μουσικὴ τράπερ, ποὺ προτρέπει ἀπροκάλυπτα σὲ ἀνήθικο, ἄνομο καὶ ἐγκληματικὸ βίο.
Τρεῖς παράγοντες μποροῦν νὰ σταματήσουν τὸ ἀναποδογύρισμα τῶν πάντων.

Πρῶτον, ἡ πολιτεία. Κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἄρθρο 21, «Ἡ οἰκογένεια…. καὶ ἡ παιδικὴ ἡλικία τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ κράτους». Τὸ Σύνταγμα κατάντησε, «σύντριμμα», ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ὁπότε ματαιοπονοῦμε. Καὶ ἐξ ἄλλου ποιός ἐνδιαφέρεται; Τὰ βλαστάρια τῶν πολιτικῶν φοιτοῦν στὰ καλύτερα κολέγια, εἰσέρχονται κατόπιν στὰ πανάκριβα πανεπιστήμια τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ ἐπιστρέφουν, γιὰ νὰ γίνουν ὑψηλόβαθμα καὶ ὑψηλόμισθα στελέχη τοῦ δημοσίου, τῆς Ε.Ε. ἢ καὶ δήμαρχοι.
Δεύτερον, τὸ σχολεῖο. Ἂν ρωτήσουμε τὸ ὑπουργεῖο παιδείας, θὰ μᾶς ταράξει στὶς «δεξιότητες» καὶ στὶς «δράσεις». Κάποτε ἡ παιδεία μας περιφρουροῦσε τὶς τιμαλφεῖς ἀξίες τοῦ ἔθνους, τώρα εἶναι προαγωγὸς τῆς ἀσυδοσίας.
Ἕνας λόγος, ποὺ ἀγρίεψαν τὰ παιδιά, εἶναι καὶ ἡ
«ἐκπαίδευση τῆς ἀμάθειας».
Τρίτον, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ σύγχρονη Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή.
Ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς
«Ἀν ίσως ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνεβοῦμε εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ φωνάξουμε μίαν φωνὴν μεγάλην γονεῖς ξυπνῆστε, μαγαρίζουν τὰ παιδιά σας”». Ὅποια οἰκογένεια ὀρθώνει τείχη ἀδιαπέραστα καὶ προφυλάσσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὴν «λέπρα» ποὺ τρώει τὰ σωθικὰ τῆς κοινωνίας, θὰ καμαρώνει μεθαύριο γιὰ τὸν καλόν της ἀγώνα.
Ὅποια οἰκογένεια, ἀντὶ γιὰ τὰ ἀναποτελεσματικὰ
«πρέπει», μεγαλώνει καὶ ἀνατρέφει τὰ παιδιά της μὲ τὸ «πρέπον», τὸ παράδειγμα, θὰ σωθεῖ.

christianvivliografia.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

 

11 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 






Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος - Κιλκίς

 


Αναφέρει ο Πλούταρχος, στους
«Παράλληλους Βίους» του και ειδικότερα στον «Θεμιστοκλή» πως, όταν ο Ξέρξης απέστειλε αντιπροσωπεία για να ζητήσει «γη και ύδωρ» (χώμα και νερό, σημεία υποταγής), από τους Αθηναίους, ο Θεμιστοκλής, παρά τα καθιερωμένα, διέταξε να συλληφθεί ο διερμηνέας και με ψήφισμα τον θανάτωσε με την αιτιολογία ότι «φωνήν ελληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ετόλμησε χρήσαι», δηλαδή, τόλμησε να χρησιμοποιήσει την Ελληνική γλώσσα σε βαρβαρικά προστάγματα. (κεφ. 6,4,2). Το θυμήθηκα διαβάζοντας τις βάρβαρες προσταγές και απειλές του ανισόρροπου Τούρκου, που τόλμησε να τις απευθύνει χρησιμοποιώντας «φωνήν ελληνίδα». Έχει αποτρελαθεί πλήρως ο «Μπενίτο» της Άγκυρας. Το μόνο που του απομένει είναι να στείλει τον «Γκράτσι» του, τον πρεσβευτή του στην Ελλάδα και να ζητήσει να του παραχωρήσουμε γη και ύδωρ, την Θράκη και τα νησιά μας. Και το ζητούμενο είναι αν θα έχει απέναντί του τον «Μεταξά» ή κάποιον δοσίλογο τύπου Λογοθετόπουλο. Το ΟΧΙ ή το ΝΑΙ. Με το πρώτο δοξαστήκαμε και «ιδού ζώμεν». Με το δεύτερο, τύπου προδοσία των Πρεσπών, μας βγάζουν τη γλώσσα ακόμη και τα μηδενικά των Βαλκανίων… Κανείς δεν το αναφέρει, αλλά από τις Πρέσπες και εντεύθεν αποθρασύνθηκαν οι Τούρκοι. Το μήνυμα που εστάλη ήταν πως, αφού παραδίδουν όσια και ιερά, όπως το ιστορικό όνομα της Μακεδονίας είναι ικανοί, οι ημέτεροι πολιτικοί «νάνοι και αρλεκίνοι», για κάθε ατιμία και εθνική μειοδοσία.

Ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής, ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, είχε πει την ανεπανάληπτη και πάντοτε επίκαιρη φράση πως «η Τουρκία δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο». Δεν περνά μέρα που δεν λερώνει, με νέες παλιανθρωπιές, το μητρώο της. Κράτος-συμμορία, αγέλη υαινών, που αναζητά με πρόδηλη παράνοια αφορμή για πόλεμο. Δεν υπάρχουν πια λογικά επιχειρήματα για να αντικρούσεις την κρανιοκενή στάση τους. 
Παραπέμπω στον γνωστό μύθο του Αισώπου,
«λύκος και αρνί», ο οποίος διαδραματίζεται μάλιστα σε υδάτινο περιβάλλον. «Ένας λύκος βλέποντας ένα αρνί να πίνει νερό σε ποτάμι, ζητούσε να βρει εύλογη αιτία να το φάει. Γι’ αυτό στάθηκε λίγο παραπάνω στο ποτάμι και κατηγόρησε το αρνί ότι θόλωνε το νερό και δεν τον άφηνε να πιει καθαρό νερό. Το αρνί απάντησε ότι πίνει με την άκρη των χειλέων του και πως εξάλλου δεν ήταν δυνατόν να θολώνει το νερό, αφού στεκόταν πιο χαμηλά.
(Επίκληση της διεθνούς νομιμότητας και των κειμένων συνθηκών).
Μετά από την
«αποστομωτική» απάντηση, ο λύκος καταφεύγει σε παλαιές… συμβάσεις, ερμηνεύοντάς τες αυθαίρετα και κατά το δοκούν. Πέρυσι έβρισες τον πατέρα μου… καταπατείς, για παράδειγμα την συνθήκη της Λωζάνης, (την οποία υπέγραψε ο πατέρας τους, ο γενοκτόνος μας, εγκληματίας, Μουσταφά Κεμάλ), πρέπει να απογυμνώσεις τα νησιά από την άμυνά τους, για να ορμήξω κατόπιν χωρίς αντίσταση, όπως στην Κύπρο, που οι εθνοσωτήρες χουντικοί απέσυραν την μεραρχία, αφήνοντας το νησί ανυπεράσπιστο στους αιμοβόρους λύκους, στην μάστιγα της Ασίας. Μα εγώ δεν είχα γεννηθεί ακόμη, απάντησε το ειρηνόφιλο και άκακον αρνίον. Και αποκαλύπτοντας την επαίσχυντα αρπακτική του φύση και τις έμβοθρες διαθέσεις του, καταλήγει ο λύκος: Επειδή εσύ έχεις καλές δικαιολογίες, εγώ δεν πρέπει να σε φάω. Και στο επιμύθιο θα γράψει ο Αίσωπος αυτό που βιώνουμε «αν θέλει κάποιος να σε αδικήσει, τίποτε ούτε το δίκαιο τον συγκρατεί».

Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους μας. Να περιφράξουμε το μυαλό μας με μια κρούστα τρέλας, για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε και να αντέξουμε την παλαβομάρα των μεμέτηδων της Άγκυρας. Γι ’αυτό και ο Κολοκοτρώνης έλεγε πως
«ο κόσμος μας έλεγε τρελούς, ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμεν την επανάστασιν». Ήξερε πως απέναντί τους υπάρχει ένας λαός «που γέμισε πληγές το χώμα… Ένας λαός που χαλά, γιατί δεν μπορεί να χτίσει. Που ιεροσυλεί (Αγιά Σοφιά), γιατί δεν μπορεί να σεβαστεί. Και καταστρέφει, γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει». Ένας λαός βαμπίρ, νυχτερίδα που πίνει αίμα. (Άνθος Λυκαύγης, «Απ’ εδώ πέρασαν εκείνοι», «Κυπριακό ανθολόγιο για παιδιά του δημοτικού», Λευκωσία 1994).
Και την Ελλάδα, ναι την πατρίδα μας, την μάνα μας την αγαπάμε, ακόμη και πεσμένη, μα ποτέ ξεπεσμένη. «Ακόμα και στο γέρμα σου/στο κατρακύλισμά σου/ της Ιστορίας είσαι το Φως», θα γράψει ο Παλαμάς. Ας μην τους φοβόμαστε τους νέους Μπραϊμηδες και Κιουταχήδες. Ουδέποτε πολέμησαν με οργανωμένο κράτος, με ισχυρό στρατό. Πάντοτε επήλυδες, λεηλάτες και πρόστυχοι βιαστές και σφαγείς στάθηκαν στην μισοφέγγαρη, σκοτεινή ιστορία τους.

Και ο παλιός Μπενίτο τα ίδια έκανε και έλεγε.
Περιστοιχισμένος από γλοιώδεις αυλοκόλακες, βαυκαλιζόταν με μεγαλεία και αναβιώσεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ονειροφανταζόταν ότι είναι ο νέος Καίσαρας Αύγουστος. Μεταφέρω κάτι.

Η ιταλική εφημερίδα «Il Tempo» στις 13 Ιουλίου 1944, δημοσίευσε τα πρακτικά της περίφημης σύσκεψης του Ανωτάτου Φασιστικού Συμβουλίου που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940, στο Παλάτσο Βενέτσια και στο οποίο καθορίστηκαν οι γενικές γραμμές της εισβολής στην Ελλάδα.
Μετέχουν: Ο Μουσολίνι, ο Τσιάνο, γαμπρός του και Υπουργός Εξωτερικών,
ο Πράσκα, ο Σοντού, ο Μπαντόλιο, ο Ροάτα (όλοι στρατηγοί) και ο Τζακομόνι, τοποτηρητής του καθεστώτος στην Αλβανία.
Από τις συζητήσεις διαφαίνεται η κουφότητα, η αλαζονεία, η ασυνειδησία αυτών των ανθρώπων.

Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:
Μουσολίνι: Ποιά είναι η κατάσταση του ηθικού του Ελληνικού πληθυσμού;
Τζακομόνι: Φαίνεται ότι είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο.
Τσιάνο: Παρουσιάζεται μια σαφής, διαίρεση μεταξύ του πληθυσμού και μιας ηγετικής τάξεως πολιτικών και πλουτοκρατών. Η τελευταία διατηρεί ζωντανό το πνεύμα της αντιστάσεως και την αγγλοφιλία στη χώρα. Αυτή είναι μια ελάχιστη τάξη ανθρώπων πολύ πλουσίων, ενώ η άλλη (ο λαός) είναι αδιάφορη για όλα τα συμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης και της εισβολής μας…
Μουσολίνι: Ποιό είναι το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών;
Πράσκα: Δεν είναι άνθρωποι που θα τους άρεσε να πολεμήσουν.
Μουσολίνι: Θα πρέπει να δούμε πως θα παρουσιάσουμε τα προσχήματα γι’ αυτήν την επιχείρηση… να σκηνοθετήσουμε ένα επεισόδιο.
Τζακομόνι: Εγώ, μπορώ να κάνω κάτι στα σύνορα, όπως επεισόδια μεταξύ κατοίκων της Τσαμουριάς και των Ελληνικών αρχών.
(Εμφανέστατος ο αείδουλος και προδοτικός ρόλων των Τσάμηδων. Αυτό πρέπει να προβληθεί, για να κατανοήσουν όλοι την αθλιότητα των Αλβανών όταν μιλούν για Τσαμουριές).

Έχω τη εντύπωση πως ο «Μπενίτο της Άγκυρας» και όλο αυτό το πολεμοχαρές σκουπιδαριό που τον λιβανίζει παρόμοια συζητούν.
Την συνέχεια την γνωρίζουμε. Είμαι σίγουρος ότι την μόνη γαλάζια πατρίδα που θα δουν οι Τούρκοι, θα είναι ο πάτος του Αιγαίου, που θα είναι και η τελευταία τους κατοικία. Ο δε νέος Μπενίτο, θα έχει μάλλον την τύχη του αυθεντικού. Κρεμασμένος ανάποδα από τους Ιταλούς, με την γλώσσα να κρέμεται σαν ψόφιο σκυλί …

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

29 Μαϊ. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Του μακαριστού Στεργίου Σάκκου,
Ομοτίμου καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θεσσαλονίκης

Στόν ἡμεροδείκτη τοῦ Μαΐου, θέση ξεχωριστή γιά τήν ἱστορία τῆς Ρωμιοσύνης καί γιά τήν ἑλληνική ψυχή κατέχει ἡ 29η τοῦ μήνα. Θυμίζει ἐκείνη τήν ἀποφράδα Τρίτη τοῦ 1453, πού σήμανε τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων, ἡ ὁποία τεῖχος καί προστασία της εἶχε τήν Παναγία μας.
Ο ἱστορικός μας Κων. Παπαρρηγόπουλος ἐκτιμᾶ ὅτι «διά τῆς ἁλώσεως ταύτης δέν ἔπεσε μόνη ἡ κυριευθεῖσα πόλις, δέν ἔπεσε μόνη ἡ καταλυθεῖσα βασιλεία, ἀλλ᾿ ἐπί χρόνον μακρόν ἐπεσκιάσθη κόσμος ὁλόκληρος πραγμάτων, καί δογμάτων, ὁ κόσμος ὁ ἑλληνικός».
Καί ὁ κορυφαῖος βυζαντινολόγος τῶν ἡμερῶν μας Στῆβεν Ράνσιμαν συμφωνεῖ ὅτι
«ἡ ἡμερομηνία τῆς 29ης Μαΐου 1453 ἀποτελεῖ ἕνα σημεῖο στροφῆς στήν ἱστορία», μία ριζική ἀλλαγή.

Δυσάρεστη μνήμη, θλιβερή. ῞Ομως καί τά πιό θλιβερά ἔχουν τή θετική προσφορά τους, ὅταν τά μελετοῦμε καί εἴμαστε πρόθυμοι νά ἀποδεχθοῦμε τά μηνύματά τους. Η πιό μεγάλη συμφορά μπορεῖ νά γίνει ὁ πιό μεγάλος δάσκαλος, νά μᾶς προσφέρει ἐποπτικά τό πιό σωτήριο μήνυμα. ᾿Αναζητώντας αὐτό τό μήνυμα ἀνασύρουμε ἀπό τίς ἱστορικές πηγές πολύτιμα μαθήματα πού ἀποκαλύπτουν τά βαθύτερα αἴτια τῆς πτώσεως. Μνημονεύω μόνο τρεῖς μαρτυρίες·
Ο ᾿Ιωσήφ Βρυέννιος, σοφός δάσκαλος, λίγο πρίν ἀπό τήν ἅλωση διεκτραγωδεῖ τήν ἀσέβεια καί ἀνομία πού εἶχαν ἐνσκύψει στόν λαό καί τόν εἶχαν διαφθείρει ὥς τό μεδούλι τῶν κοκκάλων. Τή μεγάλη διαφθορά ἐπιβεβαιώνει καί ἡ συγκλονιστική ἐξομολόγηση τοῦ Γενναδίου Σχολαρίου, πρώτου πατριάρχη μετά τήν ἅλωση· «Διεφθάρημεν καί ἐβδελύχθημεν ἐν τοῖς ἡμῶν ἐπιτηδεύμασιν (=γίναμε σιχαμεροί γιά τά ἔργα μας). Πάντες ἐξεκλίναμεν, ἅμα ἠχρειώθημεν... οἱ ποιμένες ἠπατῶμεν τόν λαόν τοῦ Θεοῦ... οἱ ἄρχοντες ἠπειθῶμεν τοῖς νόμοις σου...».
Καί ὁ διδάσκαλος τοῦ Γένους ᾿Ηλίας Μηνιάτης στηλιτεύει τήν τριπλή σκλαβιά τῶν ῾Ελλήνων, ἠθική, πνευματική καί - τή συνέπεια τῶν προηγουμένων - ἐθνική. Μ᾿ ἕνα λόγο, ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀπομάκρυνση τῶν χριστιανῶν ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ βασική ρίζα τῆς συμφορᾶς. Τό διακηρύττει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Ψαλμωδοῦ·
«ἐάν μή Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐάν μή Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλ. 126,1) καί «ἰδού, οἱ μακρύνοντες ἑαυτούς ἀπό Σοῦ ἀπολοῦνται» (Ψα 72,27).

Αν ἡ μνήμη τῆς ἐθνικῆς συμφορᾶς φέρνει στά μάτια μας δάκρυα πόνου, ἡ γνώση καί ἀναγνώριση τῶν αἰτίων ἐκείνης τῆς συμφορᾶς μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει στά σωτήρια δάκρυα τῆς μετανοίας.
Τό μήνυμα, γιά τούς ἄρχοντες καί τό λαό, ἁπλό, σαφές, σωτήριο· Νά μετανοοῦμε γιά τά δικά μας λάθη, γιά τά σφάλματα τῶν πατέρων μας, γιά τῶν παιδιῶν μας τίς ἀστοχίες.
Νά μετανοοῦμε, γιά νά διορθωθοῦμε, νά ἀνορθωθοῦμε!

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Μαϊ. 2022

| Ιστολόγιο |


 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος - Κιλκίς

 

 Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως.
Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου - διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόχμες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

Υπάρχει δρόμος ωρέ!
— Ποιός είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.
— «Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει». (Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»). Και όταν ρωτήθηκαν οι ήρωες της Εξόδου, πόσοι χάθηκαν, απάντησαν: «Κανείς δεν χάθηκε. Άλλοι περπατούν στην γη και άλλοι στον ουρανό».

Μεσολόγγι είναι και σήμερα η Πατρίδα. «Κλεισμένο» από εχθρούς προαιώνιους, αλλά τώρα δεν έχουμε αρχηγούς «τρανοδύναμους», να αποφασίζουν για την τύχη του, προκρίνοντας τον «δρόμο του Θεού». Αυτός ο δρόμος είναι σταυρικός, είναι Γολγοθάς, είναι μαρτυρικός, αλλά έτσι φτάνεις στην Ανάσταση, ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια που οδηγούν στην λευτεριά. Είναι «έξοδος» από την κακοήθεια, την αφιλοπατρία, την δολερή διχόνοια, την απιστία.
Ο δρόμος του Θεού σημαίνει να έχουμε πολιτικούς, όχι ανάξια λόγου περιτρίμματα του κομματισμού, αλλά αναστήματα που θα ζουν και θα πολιτεύονται σαν τον Καποδίστρια, που όταν τον συμβούλευσε ο γιατρός του να βελτιώσει την διατροφή του, γιατί ήταν κάτισχνος από την πολλή εργασία, απάντησε: «Τότε μονάχα θα βελτιώσω την διατροφή μου, όταν είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει...».
Τί σχέση έχει το άγιο βήμα της ιστορίας μας, η Έξοδος του Μεσολογγίου, με την Μαριούπολη; «Τα άγια τοις κυσί». Βγήκαν στα παζάρια του κόσμου - κογκρέσα και οι Λευκοί Οίκοι, οι σύγχρονες «πύλες του άδου» - και ξεπουλούν και μαγαρίζουν τα όσια και τα ιερά μας.
«Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν».

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

19 Μαϊ. 2022

| Ιστολόγιο |


 

Ο Τούρκος συγγραφέας παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο του με τίτλο
«Ο εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας 1919-1925. Μια μελέτη μνήμης»

 

 
   Στην προσωπική του ιστορία και το οικογενειακό του μυστικό, που δεν είναι άλλο από την Ποντιακή του καταγωγή, αναφέρθηκε κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου με τίτλο «Ο εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας 1919-1925. Μια μελέτη μνήμης» (Εκδόσεις: Κυριακίδη) στη Θεσσαλονίκη ο Μέρτ Καγιά (Mert Kaya).
Ο Τούρκος υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Επιστημών Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Hacettepe που εργάζεται ως κοινωνιολόγος στο παράρτημα της UNESCO στη Σμύρνη, καλεσμένος από τον Σύλλογο Δράσης «Νίκος Καπετανίδης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αφηγήθηκε μεταξύ άλλων την ιστορία της αποκάλυψης του οικογενειακού μυστικού ξεκινώντας από την ιστορία του παππού του.
Όπως είπε ο Καγιά «οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από τον τουρκικό στρατό και έφυγαν πεζή προς τα ανατολικά. Σε έξι μήνες έφτασαν κάπου στην Τυφλίδα. Ο προπάππος μου, Ισαάκ ήταν 12 χρονών και έκανε τον υπηρέτη σε μια αρμενική οικογένεια για να βοηθήσει την οικογένειά του, ενώ  η μητέρα του δούλευε σε μια οικογένεια Κούρδων. Όταν η οικογένεια του Ισαάκ ετοιμάστηκε να φύγει στην Ελλάδα, αυτός δεν πρόλαβε το πλοίο και έτσι έμενε με την κουρδική οικογένεια. Έγινε μουσουλμάνος, αλλά το όνομά του δεν άλλαξε. Αργότερα, παντρεύτηκε, απέκτησε έξι παιδιά και την δεκαετία του ’60 άρχισε να ψάχνει τις ρίζες του, να λέει παντού ότι δεν είμαι Κούρδος αλλά Πόντιος».
Με αυτή την αφετηρία και μετά από έρευνες ο Καγιά συνειδητοποίησε ότι είναι δισέγγονος του Έλληνα Πόντιου Ισαάκ ο οποίος δεν κατάφερε να φύγει στην Ελλάδα και μένοντας πίσω ασπάστηκε το Ισλάμ.
Ο ίδιος πρώτη φορά κρυφά κατάλαβε ότι υπάρχει κάποιο «μυστικό» στην οικογένειά του όταν ήταν 10 ετών: “Μέναμε στη Σμύρνη και μια θεία μου, που είχε γυρίσει από το πρώτο της ταξίδι στην Ελλάδα μάς αφηγήθηκε για την ωραία της εμπειρία, αλλά ξαφνικά εμάς τα παιδιά μάς έδιωξαν σε άλλο δωμάτιο να παίξουμε και οι μεγάλοι έβαλαν στο βίντεο μια κασέτα που έδειχνε έναν ηλικιωμένο άντρα να τους χαιρετά με δάκρυα, λέγοντας: «Μου λείπετε πολύ», λέει και συνεχίζει: «Αν ζεις και μεγαλώνεις στη Σμύρνη, ο εχθρός σου είναι οι Έλληνες για την εθνοκεντρική τους ιδεολογία. Μας δίδασκαν ότι οι Έλληνες εισέβαλαν στα εδάφη μας και είχαμε πόλεμο μαζί τους. Ότι έκαψαν τη Σμύρνη…».
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ο Μέρτ Καγιά, αναφέρεται στην προσπάθεια που έκαναν όσοι απέμειναν στην Τουρκία, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, να κρατήσουν καλά το φυλαγμένο μυστικό τους – την καταγωγή τους. Αλλά όπως είπε, μετά από πολλές δεκαετίες τα εγγόνια τους που μορφωθήκαν, πήγαν στα πανεπιστήμια, για να επιστρέψουν στο παρελθόν και να ανακαλύψουν την καταγωγή τους.
“Όταν έμαθα για το κρυμμένο οικογενειακό μυστικό είχα ασχοληθεί ήδη με την μελέτη των εθνικών μειονοτήτων σε Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Τουρκία.
Άλλωστε, δεν είναι συνηθισμένο να γεννιέσαι και να μεγαλώνεις ως Τούρκος και στη συνέχεια να μαθαίνεις ότι είσαι Έλληνας”, τονίζει.


Η μεταφράστρια του βιβλίου του Μέρτ Καγιά, 
Μίχα Ευνίκη, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, είπε ότι γι΄ αυτήν δεν ήταν μόνο μία μετάφραση, αλλά και χρέος, μια αποκάλυψη της άγνωστης ιστορίας του Ελληνισμού. «Όπως οι περισσότεροι Έλληνες έχω κι΄ εγώ καταβολές από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Για μένα, η μετάφραση του βιβλίου, δεν ήταν απλά μία εργασία την περίοδο της καραντίνας, άλλα μία ανάγνωση ιστορίας του Ελληνισμού. Μεγάλη συγκίνηση προκαλεί όλο το θέμα. Οι ιστορίες ανθρώπων που χάθηκαν, που έμειναν πίσω και μεγάλωσαν σε ένα άλλο περιβάλλον ενώ άλλαξαν θρησκεία και δεν ξέχασαν τις ρίζες τους και προσπάθησαν να βρεθούν ξανά οικογενειακώς κρύβουν λυτρωτικό πόνο», υπογραμμίζει.
Με δεδομένο ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν πλέον να πουν για την δική τους Ελληνική καταγωγή, ο κύκλος των ερευνών μεγαλώνει για τον Μέρτ Καγιά.  Είμαστε ακόμα εδώ, λέει ο ίδιος, και καταλήγει: Δεν είμαστε απλά εξισλαμισμένοι αλλά είμαστε Πόντιοι Έλληνες”.

pontosnews.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης