11 Σεπ. 2021

Ελένη σ' αγαπώ, τους μιλώ και αντιστέκομαι

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Πόσο παράξενο είναι αυτό το Φθινόπωρο...
Λίγο πιο θλιμμένο, λίγο της "επιστράτευσης", λίγο της Σπιναλόγκας και πολύ μιας... χαριτωμένης μοναξιάς (λες και θα γράψεις πάνω της στίχους). Δεν είναι όμως αυτό. Είναι η άλλη εποχή, οι άλλοι άνθρωποι, όλο αυτό το "έτερον".
Φίλοι μας, άνθρωποι καλοί καγαθοί, επιστρατεύονται νομίζω από τις δυνάμεις των ουρανών για να φτιάξουν εκεί μια αποικία αγαπημένων μας. Μπορεί για να μας περιμένουν, ίσως για να μην χαθούν κάτω από την σκόνη που σιγά-σιγά σκεπάζει τα πάντα και τα αλλοιώνει ή και για τα δύο.
Απόψε έφυγε ο Παντελής. (Από καρκίνο, παιδιά, -προλαβαίνω- μην πείτε από κόβιντ...). Καλός φίλος, κιμπάρης άνθρωπος, χαρούμενος, έχουμε πιεί κρασί μαζί σε μιαν εποχή τόσο μακρινή, όπου δεν χρειαζόσουν χαρτιά για να κυκλοφορείς. Έφτανε να έχεις κέφι και φίλους και -δόξα τω Θεώ- είχαμε και τα δυό.
Η φωτογραφία της Ελένης μας στην στήλη των μνημοσύνων της Κυριακής, μαχαίρι στην καρδιά. Χαμογελάει, όπως πάντα. Σε ποιά γωνιά του κόσμου του Θεού μένεις τώρα αγαπημένη, τόσο μακριά και τόσο κοντά μας ταυτόχρονα; Σου μιλάω και συ χαμογελάς. Είναι απομεινάρι της παρουσίας σου εδώ ή μου στέλνεις το γέλιο σου από τη νέα σου διαμονή; Σε μνημονεύω στους κεκοιμημένους και τινάζομαι στον ύπνο μου, γιατί θεωρώ πως έκανα λάθος.
Φοράς πάντα το μπλε σακάκι με το λευκό ρέλι, αυτό της Κυριακής, αυτό της εξοδίου σου. Σ' αγαπώ.
Ελένη φοβάμαι.
Ο κόσμος αλλάζει. Γίνεται σκληρός και αδυσώπητος. Όχι δεν ήταν πάντα έτσι. Τώρα δεν έχει ρωγμές η σκληρότητά τους. Είναι συμπαγής. Την χτυπάς και ματώνεις το χέρι σου.
Εμείς και οι άλλοι...
Από Δευτέρα όσα δεν θα μπορούμε, θα είναι η σκλαβιά μας. Κλεισμένοι σπίτι, θα τραβάμε την κουρτίνα και θα βλέπουμε αυτούς που κάποτε ήταν άνθρωποι, να περνούν.
Για να κυκλοφορήσουμε θα πρέπει να εμβολιασθούμε. Δεν επιτρέπεται να μην θέλουμε. Τιμωρούμαστε γι' αυτό. Είμαστε χωριστά: Σπιναλόγκα! Και στο βάθος φεύγει ή έρχεται το καράβι με τους δεσμοφύλακες που μας έφεραν στην απομόνωση ή με τους δημίους μας... Ανάμεσά τους άνθρωποι που μας μιλούσαν για αγάπη και ράσα που ανεμίζουν καθώς φυσάνε άνεμοι που δεν τους γνωρίζαμε.
Ελένη, φοβάμαι αυτό το παράξενο Φθινόπωρο.
Οι άνθρωποι, τα πράγματα, οι αγάπες, ο κόσμος που ξέραμε, όλα είναι στη χάση τους. Σαν το φεγγάρι ενός Αυγούστου που δεν πρόλαβες να χαρείς. Σαν το βράδυ της τελευταίας θερινής Πανσελήνου που ευτυχείς τρέχαμε στους αρχαιολογικούς χώρους με δύο φίλους και ο ένας που είναι παπάς επέμενε να διαβάσει τρισάγιο στους αρχαίους προγόνους μας (και έκανε). Θυμάμαι πως στο τέλος χάσαμε τον δρόμο και από την ευτυχία του νυχτερινού περιπάτου, βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά της σελήνης, στην νύχτα...
Ελένη φοβάμαι τις νύχτες που μας περιμένουν. Αλλά αντιστέκομαι. Όταν σου μιλώ για αντίσταση, χαμογελάς.
Τα βράδια, στα εικονίσματα, τους μιλώ. Στην Κυρά μας, στους Αγίους μας και στο Παιδί της αγκαλιάς Της. Είναι ο λόγος που αντιστέκομαι!

 ΕΛΕΝΑ

anazhthseis-elena.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης