6 Μαϊ. 2020

Προκρούστεια νομιμότητα ...

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Γράφει ο παπα - Ηλίας Υφαντής

 






Κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας κόπτονται δήθεν για το κράτος δικαίου, που αποτελεί, όπως λένε, τον πυλώνα της δημοκρατίας. Και ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για τα ιερά και τα όσια. Παρότι είναι ηλίου φαεινότερον ότι «δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο». Αφού τον θεσμό της Δικαιοσύνης, για παράδειγμα, έχουν φροντίσει προκαταβολικά να τον ναρκοθετήσουν σε όλη του την έκταση. Έτσι ώστε να έχει πολύ μικρή σχέση με την καλώς εννοούμενη έννοια της δικαιοσύνης.
Ή μήπως δεν είναι η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, η οποία ορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» δική της; Ή μήπως με την προνομιακή μισθοδοσία των λειτουργών της Δικαιοσύνης δεν δημιουργεί συνθήκες συναλλαγής με το άδικο κατεστημένο; Γεγονός που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ο αδικούμενος λαός  έρχεται σε σύγκρουση με τις αδικίες των χρυσοκάνθαρων του κατεστημένου και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του!

Όπως εξάλλου συμβαίνει και με τον χώρο της πολιτείας του Θεού, της Εκκλησίας. Στην οποία περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού έπρεπε να βασιλεύει η δικαιοσύνη. Και όπου δυστυχώς επικρατεί συνήθως η πιο μαύρη αδικία. Δεδομένου ότι οι δεσποτάδες, κατά κανόνα, σαν τους Λουδοβίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας αποφαίνονται ότι νόμος είναι αυτοί και η υπογραφή τους! Κι αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, «το φως είναι σκοτάδι, φαντασθείτε πόσο σκοτεινότερο γίνεται το σκοτάδι»! Γεγονός που το βλέπουμε σε κάθε βήμα της κοινωνικής μας ζωής. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά ότι το καθεστώς εσχάτης προδοσίας, για παράδειγμα, των καταστροφικών για τον λαό μας μνημονίων ή οι αλλεπάλληλες προδοσίες σε βάρος της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με την οποιαδήποτε έστω και υποτυπώδη, δικαιοσύνη.

Αλλά πάνω απ’ όλα φταίει η, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, με βάση την οποία είναι υποχρεωμένοι ν’ αποφασίζουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Και κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί, στην προκειμένη περίπτωση το διαβόητο «86» άρθρο του Συντάγματος. Αλλά και πάμπολλοι άλλοι, παρόμοιοι νόμοι, με τους οποίους προσφέρεται ασυλία στους μεγαλοκλέφτες του πολιτικού, μιντιακού και τραπεζικού κατεστημένου. Νόμοι, τους οποίους πολλοί τους χαρακτηρίζουν «κατάπτυστους». Αλλά ύστερα απ’ τους ωκεανούς των εμπτυσμάτων, με τα οποία τους περιλούουν τους “γλείφουν” και κανείς δεν τολμάει να τους εξοβελίσει. Γιατί σκέφτονται ότι πολύ φρόνιμα έπραξαν οι προκάτοχοί τους κλεπτοβοσκοί, αφού μπορεί, για όλους τους, να αποδειχθούν κάποια στιγμή πολύτιμα σωσίβια. Δεδομένου ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα αισθάνονται ακατανίκητη επιθυμία να γευτούν το μέλι των προφανών και αφανών προσόδων της εξουσίας. Για τις οποίες μόνο και μόνο ενδιαφέρονται και όχι βέβαια για τους αφελέστατους οπαδούς τους. Που τους χρησιμοποιούν απλά ως καύσιμη υλη, προκειμένου να κινούν τους μηχανισμούς της απληστίας τους.

Είναι, λοιπόν, δυνατόν ύστερα απ’ όλα αυτά και πάμπολλα άλλα να υπάρχει κράτος δικαίου; Αλλά θα πουν κάποιοι: Μήπως από το άλλο μέρος είναι σωστό ν’ απαξιώνουμε το θεσμό της Δικαιοσύνης; Ασφαλώς όχι. Ιδιαίτερα αφού μεταξύ των δικαστικών λειτουργών υπάρχουν οι Τερτσέτηδες και οι Πολυζωίδηδες, που υπακούουν στη φωνή της συνείδησής τους και όχι στα διαπλεκόμενα αμαρτωλά συμφέροντα. Αλλά κατ’ αναλογία δεν μπορούμε να εξιδανικεύουμε έναν χώρο, μέσα στον οποίο κυριαρχούν τόσοι αρνητικοί παράγοντες. Και μάλιστα να τον προβάλλουμε και ως πυλώνα της δημοκρατίας. Αφού δημοκρατία σημαίνει κράτος λαού. Κοινωνία, δηλαδή, στην οποία «ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεων Δ:32-35).
Και όχι μια κοινωνία στην οποία οι δικαστικοί λειτουργοί παίρνουν διπλάσια απ’ τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, οι βουλευτές πολλαπλάσια και κάποιοι χρυσοκάνθαροι δυσεξαρίθμητα. Γιατί, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο, το δέντρο γνωρίζεται απ’ τους καρπούς του. Που σημαίνει ότι καθρέφτης της νομικής δικαιοσύνης είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Και όπου δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη προϋποτίθεται αυτονόητα η ανυπαρξία νομικής δικαιοσύνης.

Συνεπώς, είναι προφανές ότι αυτοί  οι οποίοι κόπτονται για το κράτος δικαίου «μαλώνουν σε ξένον αχυρώνα». Και η σχετική με τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία στομφώδης ρητορική τους, αποσκοπεί στην περιφρούρηση του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας. Από το οποίο αυτοί και όλο το συνάφι τους εξασφαλίζουν την άνετη και πολυτελή διαβίωσή τους. Πάντα σε βάρος των δεινά καταληστευόμενων ανθρώπων του λαού, τους οποίους σπρώχνουν στην απόγνωση και τους  τοποθετούν μπροστά στο οδυνηρό δίλημμα ή ν’ αυτοκτονούν ή να αργοπεθαίνουν. Για χάρη των συμφερόντων των δικών τους και του περιούσιου καθεστώτος των αδηφάγων τοκογλύφων. Γιατί μόνο και μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι εναλλάσσονται στους θώκους της εξουσίας οι συνηθισμένοι τύποι της συμφοράς.
Εκ των οποίων, όπως λέει και ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» ο καθένας διαφέρει απ’ τους προηγούμενους στο ότι είναι τρισχειρότερος τους. Ούτως ώστε η κάθε μιά - ολοένα και χειρότερη - μαριονέτα να γίνεται πολυτιμότερη για την προώθηση των σατανικών σχεδίων των εμπνευστών του χειρότερου όλων μεσαίωνα της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης.

Γίνεται, συμπερασματικά, ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τερατώδη αδικία, που καθορίζεται - πριν απ’ όλα - απ’ τον αποκρουστικά προκρούστειο νόμο. Ο οποίος έχει δήθεν νυμφευθεί τη Δικαιοσύνη αλλά συμβιώνει αρμονικότατα με την πιο βδελυρή Αδικία. Φθάνοντας κάποτε στο γελοιωδέστατο κατάντημα, όπως στην τωρινή συγκυρία, να επιτρέπει παρανόμως στην αοιδό κ. Πρωτοψάλτη να άδει προ του Μεγάρου Μαξίμου το «Μένουμ’ ακόμα ζωντανοί», για να χορέψει αηδώς, όπως ειπώθηκε, ο Πρωθυπουργός. Ενώ απαγορεύει εξάλλου ν’ ακουστεί εκτός ναών η ψαλμωδία του μοναδικού ύμνου της αιώνιας ζωής, του «Χριστός Ανέστη»!

Παπα - Ηλίας Υφαντής

papailiasyfantis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης