25 Μαρ. 2019

25η Μαρτίου 1821 και η συμβολή του Κλήρου στον Αγώνα ...

Ιστολόγιο |


«Ας μη βρέξει ποτέ  το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός - ας μή σκορπίση το χώμα

το μακάριον - που σας σκεπάζει»
(Ανδρέας Κάλβος)

Γράφει ο καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος

Η ανάμνηση των δύο γεγονότων που γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου αποτελεί τη μοναδική διπλή γιορτή που καθιερώθηκε από τον βασιλιά Όθωνα το 1838.
Η ημέρα αυτή μας θυμίζει το τέλος δύο δραμάτων. Πανανθρώπινο το ένα, Εθνικό το άλλο.
«Έχουνε σκόλη η Παναγιά και η Ελλάς μεγάλη, η μια τον κρίνο δέχεται, δάφνης κλωνάρι η άλλη»
Πλανιέται η φαντασία μας από την Μυροβόλο Ναζαρέτ ως την τρισένδοξη και ανθισμένη Αγία Λαύρα. Στη Ναζαρέτ ακούμε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να λέει στην Παναγιά μας, «… Χαίρε, δι’ ής νεουργείται η κτίσις, χαίρε, δι’ ής βρεφουργείται ο Κτίστης. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε ...».
Στο Μοναστήρι της Αγ. Λαύρας, εκεί όπου έγιναν τα Άγια των Αγίων, ο Σεβάσμιος Ιεράρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός κηρύττει για την Ανάσταση του Γένους.
Μόνο που της  Ανάστασης του Γένους, ο Γολγοθάς  ήταν μακρύς, ανηφορικός και ματωμένος και η Μεγάλη Εβδομάδα του Γένους μας, κράτησε πολλά χρόνια και ο κρίνος της Παναγιάς μας ήταν η Ελπίδα, το στήριγμα και το καταφύγιο ολόκληρου του Ελληνισμού. 
Η Πατρίδα μας, στις 29 Μαΐου 1453, βρέθηκε κάτω από τον τουρκικό ζυγό και πολλοί έλεγαν ότι χάθηκε σαν Έθνος, όμως, πολλές γενιές έζησαν και πέθαναν με το όνειρο που κάποια ημέρα  άναψε η σπίθα για τη Λευτεριά.
Οι χώροι της Λευτεριάς μας έγιναν το απάγκιο των διωγμένων και το ορμητήριο των αγωνιστών. Τα Μοναστήρια φύλαξαν του θησαυρούς του γένους μας, έγιναν η Κιβωτός για τα Ιερά και τα Όσια της φυλής μας και εξασφαλίστηκε η Εθνική μας επιβίωση. Μέσα από τα Μοναστήρια αλλά και τα Κρυφά Σχολειά, οι ρασοφόροι Κληρικοί αναμοχλεύανε στη στάχτη του σκλαβωμένου γένους, τους σπινθήρες της Πνευματικής φωτιάς που είχε ανάψει η φλόγα του Βυζαντίου. 
Το βλέμμα του Καλόγερου που όταν κοίταζε την εικόνα της Παναγιάς, ταραγμένη από πόθο η αδούλωτη ψυχή του, μοιρολογούσε κι έλεγε, «Πότε Παναγιά μου, Ως πότε Παναγιά μου»! Και το θαύμα έγινε, κι ήταν ο Ευαγγελισμός, κι ήταν η 25η Μαρτίου 1821, αυτή την ημέρα μίλησε η Παναγιά μας. Ο φλογερός Παπαφλέσσας και πολλοί άλλοι Καλόγεροι, αυτοί οι άγγελοι του Εθνικού λυτρωμού μας, αφού έψαλλαν το «Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τά νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια…» άρπαξαν το Άγιο Δισκοπότηρο και το τουφέκι και βάδισαν αντάμα στα Ιερά βήματα – χώματα της Ιστορίας μας, στην Άγια Λαύρα, στην Αλαμάνα, στη Τρίπολη, στο Μεσολόγγι, στα Δερβενάκια, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες, στο Ζάλογγο, στα Ψαρά, στο Αρκάδι, στο Σούλι, στο Μανιάκι, στον Ψηλορείτη, παντού. Ο Σεβαστός Ιεράρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός σηκώνει το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα.
Μαζί, Κλήρος και Λαός, ορκίστηκαν, 
«τούρκος να μην μείνει στο Μοριά ούτε στον κόσμο όλον»Μοίραζαν μαζί με το μπαρούτι και αντίδωρο, σκορπίζοντας πίστηελπίδα. Τα πύρινα λόγια τους γινόντουσαν ανεμοστρόβιλος στις «λαβωμένες» καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων, γιγαντώθηκαν γράφοντας λαμπρές σελίδες για την Ελλάδα και τον κόσμο όλο. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου ετοιμάζονται για ηρωική έξοδο, οι Σουλιώτισσες χορεύουν, τον χορό του θανάτου στο Ζάλογγο. Όλοι οι οπλαρχηγοί, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Αθανάσιος Διάκος, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Μάρκος Μπότσαρης, Μαυροκορδάτος, Μακρής, Τζαβέλας, Μιαούλης, ο Επίσκοπος Ρωγών, Καψάλης και μυριάδες άλλοι.
«... Εδώθε με την Λευτεριά εκείθε με τον Χάρο...», όλοι βάδισαν προς το μεγάλο όνειρο, την ΛΕΥΤΕΡΙΑ. Όλοι τους ορκίστηκαν με υψωμένα τα γυμνωμένα τους σπαθιά, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, «Ελευθερία ή θάνατος». Ήταν το ξέσπασμα μιας θείας επιταγής η κραυγή αυτή που έβγαινε εκείνη τη στιγμή μέσα από τον πόνο, μέσα από την δυστυχία και το πυκνό σκοτάδι της μακρόχρονης σκλαβιάς.

Όσο και αν περνούν τα χρόνια η Άγια μέρα, η Γιορτή των Γιορτών του Έθνους μας, μας αναβαπτίζει για άλλη μια φορά στην κολυμπήθρα της Εθνικής υπερηφάνειας, στέκεται σαν μαγικό αστέρι και μας δείχνει τον δρόμο του χρέους μας προς την Πατρίδα, μας εμπνέει το ιδανικό της Ελευθερίας και μας θυμίζει τη λύτρωση από τα δεσμά της σκλαβιάς και της αμαρτίας.
Εμείς οι νεοέλληνες σε όλους αυτούς, γνωστούς και αγνώστους, τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη και πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για όλους αυτούς. Θα πρέπει με λαμπρότητα να πανηγυρίζουμε, να τους τιμούμε με τις καθιερωμένες Γιορτές, στον Στρατό, στα Σχολεία όλων των βαθμίδων, σε όλους τους χώρους, δημόσιους και ιδιωτικούς, ιδιαιτέρως στις Ιστορικές Πόλεις που το χώμα τους ακόμα είναι κόκκινο από το αίμα των νεκρών και που μυρίζει μπαρούτι. Μπορεί να μας λοιδορούν για τα οικονομικά μας χάλια, ας δείξουμε όμως την Εθνική μας αξιοπρέπεια χωρίς να δίνουμε δικαίωμα να μας την απαξιώνουν.
«Η μεγαλοσύνη στα Έθνη, δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.»

Η Εκκλησία μας θρήνησε και θυσιάστηκαν στο βωμό του Αγώνα βρίσκοντας τον θάνατο μετά από φρικτά βασανιστήρια, ένα μεγάλο πλήθος Κληρικών Πατριάρχες, Ιεράρχες, και χιλιάδες Κληρικοί όπου πύργωσαν με τα Ιερά οστά τους τον Θρόνο της Λευτεριάς. Πρώτο θύμα, η κεφαλή του Έθνους, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ανήμερα του Πάσχα αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, αφού τον άρπαξαν από το πετραχήλι, τον έσυραν στην αυλή και πέρασαν τη θηλιά του σκοινιού στο λαιμό του και αφού τον έσυραν, τον κρέμασαν απ' την πτυσσόμενη σιδερένια πόρτα, τον παράτησαν στην αγωνία του θανάτου! Το παράδειγμα της θυσίας του ακολούθησε αργότερα στη Ρούμελη ένα Καλογεροπαίδι που το έλεγαν Αθανάσιο Διάκο. Οι τύραννοι με πυρωμένα σίδερα σούβλισαν το κορμί του εκείνη την Άνοιξη, ήταν μόλις 33 ετών, όσα και τα χρόνια του Χριστού μας. Αργότερα ο Ιωσήφ Ρωγών στο μαρτυρικό Μεσολόγγι, βασανίζεται σκληρά και στις 13 Απριλίου 1826 παρέδωσε την Άγια ψυχή του. Επίσης έχουμε τον Πατριάρχη Κύριλλο τον ΣΤ’, τον Επίσκοπο Αγχιάλου Ευγένιο και άλλους. Από όλους τους κληρικούς πολλοί έγιναν γνωστοί και σύμβολα στο πάνθεο της Ιστορίας, άλλοι, να είναι ακόμα λησμονημένοι! Όλοι τους ήταν γενναίοι γιατί τόλμησαν, στην καρδιά του ολοκαυτώματος, να υψώσουν την δική τους γαλανόλευκη. Με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της λευτεριάς κι έγινε βαθύρριζο, πλατύφυλλο και κάτω από τη σκιά του, ζούμε σήμερα, εμείς ελεύθεροι.

mkka.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης