Η Πλατυτέρα των Ουρανών

25 Δεκ. 2021

| Ιστολόγιο |


 


Του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας

 

 

Ἔτος 2021 ἀπό τῆς Θείας Σαρκώσεως. Δυστοπικό κατοχικό ἔτος 2. Μέ ἄλλους καιρούς νά ἔχουν ξημερώσει πιά. Μέ τά πάντα γκρεμισμένα γύρω μας, μέ τόν κόσμο μας ἀναποδογυρισμένο, μέ ὅλη μας τη ζωή, ὅπως τήν ξέραμε, νά ἔχει ὁριστικά ἀλλάξει. Πάλι ἦρθαν βέβαια τά Χριστούγεννα, πάλι φωταγωγήθηκαν οἱ πόλεις καί στολίστηκαν τά σπίτια. Ποιός ὅμως τολμᾶ νά ἱσχυριστεῖ ὅτι βρίσκει τήν παραμικρή ὁμοιότητα μέ τό παρελθόν; Ἐντελῶς ἄλλοι καιροί μᾶς κύκλωσαν ἐδῶ καί δύο χρόνια πλέον. Καιροί ζοφεροί καί ἀπάνθρωποι. Ἡμέρες τρόμου καί ἀγωνίας.

Δυστοπικό κατοχικό ἔτος 2. Θυμᾶμαι κάποια παλαιότερα κείμενά μου, μέ πικρά σχόλια γιά τό πραγματικό (καί τόσο τραγικά ξεχασμένο) νόημα τῶν Χριστουγέννων. Πικρά σχόλια γιά τήν ἀνόητη φενάκη τῶν ρεβεγιόν, γιά τήν κούφια λάμψη στά φωταγωγημένα μπαλκόνια, γιά τήν κενότητα στίς εὐχές, γιά μία ἑορτή πού ἐδῶ καί πολλά χρόνια κατάντησε πλέον ἀνέορτη. Νεκρή χωρίς τήν Πηγή τῆς Ζωῆς. Ἄλογη δίχως τόν Λόγο. Κενή χωρίς τόν Κενωθέντα. Καί γιά ἕναν λαό πού ἔχει ξεχάσει πια τό παρελθόν του καί ζεῖ αὐτοεξόριστος μέ σκουπίδια καί ξυλοκέρατα, μακριά ἀπό τήν Φωτεινή Χώρα τοῦ Πατρός. Ἕναν λαό πού ἔχει ἐπιλέξει νά ζεῖ μέσα στόν βάλτο καί δέν θυμᾶται πιά ἄλλον τρόπο ζωῆς. Ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἀπλῶς περιφέρουμε τίς ζωές μας, δεσμῶτες σ’ ἕναν ἀτελεύτητο φαῦλο κύκλο. Διαλυμένοι καί ἀνίδεοι, σωρηδόν σκύβαλα καταπίοντες καί εἰδωλόθυτα κατεσθίοντες.
Λαός τῆς παραφροσύνης καί τῆς ἀποστασίας. Καί κυρίως βέβαια, λαός τῆς ἀμετανοησίας.

Δυστοπικό κατοχικό ἔτος 2. Καί ὄχι βέβαια πώς ὅλα αὐτά ἔχουν πιά πάψει νά ἰσχύουν. Ἀντίθετα, φέτος ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ. Φέτος εἶναι ἀδύνατο νά πεῖς πόση περίσσια θλίψη κρύβουν μέσα τους τῶν μπαλκονιών τά ἑορταστικά λαμπιόνια. Ἴσως τόση, ὅση ἀκριβῶς θά ἐμφορεῖ τά βλέμματα ὅσων ἔχασαν ἀνθρώπους δικούς τους, χωρίς λόγο καί αιτία, μέσα στήν ἄφατη ὑγειοναζιστική κτηνωδία τῶν τελευταίων μηνῶν.
Τόση θλίψη, ὅση κυριεύει τούς πονεμένους λογισμούς τῶν πιστῶν πού ἀντίχριστες πολιτικές ἐξουσίες καί ἀνάξιοι ψευδοποιμένες τούς κλείδωσαν οὐσιαστικά ἔξω ἀπό τό Σπίτι τοῦ Πατέρα τους.
Τόση θλίψη, ὅσο καί τό πανικόβλητο παραλήρημα ἀπό τόν παράλογο τρόμο τοῦ θανάτου, πού τόσους συνανθρώπους μας κυρίευσε ὁλόγυρά μας ὑπό τό κράτος τῆς χυδαίας προπαγάνδας καί τῆς ἐγκάθετης παραπληροφόρησης.
Βαριά καί πανσθενουργός ἡ κατάθλιψη ἀπλώνεται παντοῦ. Καί ὅταν δέν ἐναλλάσσεται μέ τόν πανικό, τότε συναντά μονάχα τήν ἀπτή ἀχλύ τῆς ἀπελπισίας.

Δυστοπικό ἔτος 2. Ἡ Παρθένος σήμερον ἐν σπηλαίω ἔρχεται ἀποτεκεῖν ἀπορρήτως τόν προαιώνιον Λόγον. Καί τήν ἴδια ὥρα, κάποιοι υἱοί τῆς Ἀπωλείας ἐν ἀδύτοις συνευρίσκονται ἀποτεκεῖν (ἀπορρήτως καί αὐτοί) τά ζοφοπνεμένα τους σχέδια γιά τήν εξόντωση τῶν λαῶν καί γιά τήν ὁλοκληρωτική ἐπιβολή τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας. Τά ὄργανά τους εἶναι ἐδῶ. Ἀπό πάνω μας καί ἀνάμεσά μας. Δουλικοί ὑπηρέτες καί μαριονέτες θλιβερές, πού φοροῦν ράσα, τηβέννους, κοστούμια καί κάθε λογῆς ἀκόμη συστημικούς μανδύες εἰκονικῆς νομιμότητας.
Καί στά χέρια τους κραδαίνουν τρομερά ὅπλα καταστροφῆς: φόρους καί μνημόνια, ἀποτρόπαιους φασιστικούς νόμους γιά τήν «προστασία» μας ἀπό δῆθεν πανδημίες, στυγνούς προγραμματισμούς ἐπιβολῆς, νεοταξικά νομοσχέδια πού κυοφορούν πνευματικό θάνατο, δημογραφική ἐξόντωση, ἐθνική διάλυση, κοινωνική κατάρρευση. Καί μαζί βεβαίως ἄθλιες ἐνδοεκκλησιαστικές ἐκστρατείες γιά τήν ποδηγέτηση τῶν πιστῶν, καινοφανεῖς διδασκαλίες μίας ψευτοθεολογίας ἀκραίου δαιμονισμοῦ, σχέδια «ἐνωτικά» πού κορυφώνονται, κλιμακούμενες πομφόλυγες τιποτένιας ἀγαπολογίας, κηρύγματα τυφλῆς ὑπακοῆς στήν ἀντίχριστη μανία τοῦ καθεστῶτος καί τήν ξεδιάντροπη προδοσία τῶν λυκοποιμένων, κείμενα καί δράσεις πού ἐτοιμάζουν ἀπροκάλυπτα πλέον τόν ζόφο τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Ὅλα τους εἶναι ὅπλα ἐξουθένωσης, μέσα καταρράκωσης, ὄργανα καταισχύνης. Καί ὅλοι τους εἶναι πάντα ἐδῶ ὁλόγυρα καί ἀκόμη μᾶς παραπλανοῦν, ἀκόμη μᾶς ἐμπαίζουν καί μᾶς βασανίζουν. Καί ἐμεῖς ακόμη τούς ἀποδεχόμαστε καί τους ἀνεχόμαστε, ἀκόμη συνεχίζουμε νά βουλιάζουμε στήν ἀπάθεια καί τήν ἀτονία. Κι οὔτε τολμᾶμε ἀκόμη ἔστω κἄν νά ὀνειρευτοῦμε τήν ποθητή ἐκείνη ἡμέρα τῆς ἀνάνηψης.

Ἔτος 2021 ἀπό Θείας Σαρκώσεως, κατοχικό ἔτος 2. Ἡ Παρθένος σήμερον τόν Ὑπερούσιον τίκτει. Καί ἐσύ τώρα νά ἀκροβατεῖς ἀνάμεσα στήν ἄρρητη ὡραιότητα τοῦ Γλυκασμοῦ τῶν Ἀγγέλων καί στόν ἀφόρητο ἀποτροπιασμό τῶν ὀλετήρων. Ἀνάμεσα στή γαλήνη τοῦ σπηλαίου, ἐν ᾦ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρητος, καί στήν ὀργή γιά τά μιάσματα πού κατάστρεψαν μεθοδικά ἐδῶ καί δεκαετίες τόν τόπο σου, ὑλικά καί πνευματικά, καί πού τώρα ἐν τέλει ὁλοκληρώνουν ἀνερυθρίαστα τόν ὄλεθρο. Μέ ὅλη φυσικά τή δική μας συνέργεια, ἀνοχή καί συνενοχή. Ὅποια κι ἄν ἦταν ἄλλωστε τά σχέδιά τους, ὅσο μεθοδικά κι ἄν βυσσοδομήθηκαν καί ἐφαρμόστηκαν, πάνω ἀπ’ ὅλα δική μας δέν εἶναι τελικά ἡ εὐθύνη, πού τά ἀφήσαμε νά συμβοῦν;
Δική μας πράγματι ἡ εὐθύνη. Δικό μας τό ὅτι ἐπιλέξαμε νά ζοῦμε μέσα στόν βοῦρκο, ἀγνοώντας προκλητικά ὅλα τά σημεῖα τῶν Oὐρανῶν καί πετώντας στά σκουπίδια ὅλες τίς εὐκαιρίες (καί ἤτανε πάρα πολλές) πού μᾶς ἔστειλε μέχρι τώρα ὁ Θεός γιά νά συνέλθουμε. Δική μας ἡ ἄνευ ὅρων παράδοση σέ κάθε είδους διαστροφή, κενότητα καί ἀνοησία. Δική μας ἡ προδοσία τῆς πίστης τῶν πατέρων μας, δική μας ἡ ἀποδοχή τῆς κάθε πλάνης καί ἡ ἄλογη ὑπακοή σέ διεστραμμένους ταγούς, δική μας καί ἡ πρόσφατη ὑποχώρηση σέ ὅλη τή νεοβαρλααμική βλασφημία τῶν μασκαράδων τῶν ναῶν, ἀλαλιασμένοι ἀπό τόν τρόμο τοῦ θανάτου. Δική μας ἡ πτώση, δική μας καί ἡ ἐπίμονη ἄρνηση νά ξανασηκωθοῦμε, δική μας ἡ νευρωσική ἐμμονή στόν ζόφο καί τήν ἀπόγνωση. Δικά μας θά εἶναι μοιραῖα καί τά ἐπίχειρα. Ἀπό τούς πνευματικούς νόμους πού πάντα λειτουργοῦν – καί ἄς ἀγνοοῦμε μυωπικά τήν ὕπαρξή τους.

Χριστούγεννα τοῦ 2021. Χαραυγή τοῦ κατοχικοῦ ἔτους 3. Ἔχουμε μπεῖ σέ μία κατάμαυρη ἀντάρα. Σέ ποιόν ἄραγε δέν θυμίζει τίς τελευταῖες μέρες τῆς Πομπηΐας; Ποιός εἶναι τόσο τυφλός καί ἀνόητος, ὥστε νά ἀναμένει ὅτι αὐτό τό νέο ἔτος θά εἶναι καλύτερο ἀπό τό φετινό καί ὅτι θά σηματοδοτήσει ἐπιστροφή στήν «κανονικότητα» καί τήν «ὀμαλότητα»; Βουλιάζουμε στή λαίλαπα ἑνός ἀντίχριστου διωγμοῦ καί ἑνός καθεστωτικοῦ φασισμοῦ πού ὅμοιό του δέν ἔχει ξαναζήσει στήν Ἱστορία του αὐτός ὁ τόπος, ἀλλά καί ὁλόκληρος ὁ πλανήτης. Βουλιάζουμε πάντοτε βέβαια καί στή θανάσιμη περιπέτεια τοῦ ἀνεξέλεγκτου λαθροεποικισμοῦ καί ὅλων τῶν ἄλλων ἐθνικῶν ἀπειλῶν ὁλόγυρά μας. Ποιός τολμᾶ πλέον νά πεῖ ὅτι ὡς λαός ἀνθρωπίνως δέν ἀπέχουμε ἐλάχιστα πιά ἀπό τό ἱστορικό μας τέλος; Ποιός τολμᾶ νά τρέφει ἀκόμη αὐταπᾶτες ὅτι αὐτόν τόν κατήφορο ὑπάρχει ἡ παραμικρή ἐγκόσμια δύναμη πού νά μπορεί πλέον νά τόν ἀποτρέψει; Ἀνθρωπίνως ὅμως πάντα. Γιατί τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις, δέν σημαίνει πώς εἶναι καί ἀδύνατα γενικῶς. Γι’ αὐτό, ὅσο ἀνεπίστρεπτα δείχνουν ἀνθρωπίνως τά πράγματα, τόσο ἡ ἐλπίδα μας ὀφείλει νά μείνει ζωντανή. Ἐμεῖς, πολύ ἀπλά, ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας.
Ἐμεῖς μέσα στήν ἀντάρα ὀφείλουμε νά δοῦμε καί ἐπιτέλους νά ἀξιοποιήσουμε τή μεγάλη εὐκαιρία πού δίνεται σ’ αὐτόν τόν λαό, τόν ἀμνησιακό καί ἐκμαυλισμένο. Ἡ ευκαιρία γιά νά ξανάβρει μέσα ἀπ’ τή βαθιά κατάπτωση καί παρακμή τό ἴσο του, ἐκεῖνο τό συνάμφω ὑψιπετές καί χοϊκό ἰσοκράτημα τοῦ προαιώνιού του Τρόπου, ἐκείνη τήν ἐπί πτερύγων ἀνέμων ἄναρχη περπατηξιά του, πού τοῦ τήν κολόβωσαν καί τήν εὐνούχισαν μερικές δεκαετίες «ἐκσυγχρονιστικῆς» χυδαιότητας καί ὑλόφρονης ἐξηλιθίωσης. Γιατί αὐτό πού θά ζήσουμε, θά τό ἐπιτρέψει ὁ Θεός. Θά εἶναι σκληρό καί ἐπώδυνο, ἀλλά ζήδωρα παιδευτικό, σάν τό μοιραῖα πικρό κι ὀδυνηρό – ἀλλά καί τόσο ἀπαραίτητο – φάρμακο σέ μία θανάσιμη αρρώστια. Μία θεόθεν δοκιμασία γιά τά χάλια μας, ἕνας κανόνας πνευματικός γιά τόν ἐθελότρεπτο καλπασμό μας σε ὁδούς εἰδωλολατρείας, σαρκολατρείας καί πλάνης. Νά λοιπόν ἡ πραγματική ἐλπίδα. Καί ἡ μόνη μάλιστα πού μᾶς ἀπέμεινε.

Χαραυγή τοῦ 2022. Τελευταῖες ἡμέρες τῆς Πομπηΐας. Φαινομενικά τουλάχιστον. Ἀσφαλῶς εἶναι δεδομένο ὅτι νέοι καιροί ἔχουν φτάσει, ἄγριοι καί δύσβατοι. Εἶναι σίγουρο ὅτι καιροί ὀργής καί θλίψης καί ὀδύνης ἀνοίγονται μπροστά μας. Αὐτούς δέν πρόκειται νά τούς γλιτώσουμε. Μά ὑπάρχει καί κάτι πού φεγγίζει μέσα στό σκότος, κάτι παυσίλυπο καί πανσθενές. Καί δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό φῶς τοῦ δι’ ἡμᾶς Σαρκωθέντος. Πού ὅμως δέν θά λάμψει μέσα μας καταναγκαστικά, ἀλλά μόνο ἄν τό θελήσουμε εἰλικρινά καί Τοῦ τό ζητήσουμε ἐμπράκτως. Εἶναι πάντως τό μοναδικό πού μπορεῖ νά διασπάσει τά ἐρέβη καί νά καταυγάσει τό ζοφερό τοπίο.
Καλά καί φωτεινά Χριστούγεννα λοιπόν. Δηλαδή Χριστούγεννα πνευματικά, μέ ἀνάνηψη, μετάνοια καί ἀγώνα. Ὁ διωγμός πού ζούμε – καί πού (ἄγνωστο γιά πόσο ἀκόμη) θά κλιμακωθεῖ – ἄς γίνει ἡ αφορμή γιά νά τό βροῦμε ἐπιτέλους αὐτό τό δύσβατο, ἀλλά πολύτιμο μονοπάτι. Καί νά μήν τό ξαναχάσουμε ποτέ πιά …

tasthyras.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

25 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Γράφει ο
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε ο Στρατής Μυριβήλης αναφέρει και ένα ωραίο επεισόδιο. Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας είχε εξασφαλίσει άδεια από το Γενικό Επιτελείο για να ανεβεί τις παγωμένες αετοράχες της Πίνδου και να παρευρεθεί θεατής στον πανεθνικό συναγερμό του Σαράντα. Είδε πολλά και θαυμαστά. Διαβάζω: «Ένας φαντάρος έπιασε αιχμάλωτο έναν Ιταλό λοχία, την ώρα που ο λόχος του δέχτηκε στα σκοτεινά την αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ιταλός ετοιμαζόταν να τον μαχαιρώσει στα μουλωχτά με την ξιφολόγχη του. Έπιασε το χέρι του, το δάγκωσε και τον αφόπλισε.
- “Πώς σου ήρθε και δεν τον σκότωσες μες στην νύχτα;”, τον ρώτησα.
- “Να σας πω” μου είπε. “Εκείνη την ώρα, έτσι που με ξάφνιασε, ετοιμαζόμουν να του την φέρω. Οι σύντροφοί του, που μας είχαν κάνει τον αιφνιδιασμό, το ‘βαλαν στα πόδια και τον άφησαν. Όπου τόνε κοίταξα στη φέξη της φωτιστικής ρουκέτας. Ήταν όμορφο παλληκάρι. Λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Και γέλασε σαν παιδί για την αδυναμία του.
Φαντάζομαι πως μόνο ένας Έλληνας πολεμιστής, ανάμεσα σε όλους τους πολεμιστές του κόσμου, μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Και η φράση που μεταχειρίστηκε ήταν τόσο ωραία. Είπε “λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές, που ένα άτομο, ξαφνικά συγκεντρώνει και εκφράζει την ευγένεια ενός λαού, μιας ολάκερης φυλής». (Ακαδημία Αθηνών, «Πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», σελ. 319).

Αυτά τω καιρώ εκείνω, την 28η Οκτωβρίου του 1940, που «κοιμηθήκαμε άνθρωποι και ξυπνήσαμε έθνος». Όταν ήμασταν αληθινοί Έλληνες και όχι ασκέρι αδέσποτο.
Διαβάζω για τις σημερινές προκοπές της «άλκιμης» νεολαίας μας. 23 Οκτωβρίου 2021.
«Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ομάδα 100 περίπου κουκουλοφόρων βγήκε από το Α.Π.Θεσσαλονίκης και επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ σε διμοιρία των ΜΑΤ. Η αστυνομία απώθησε τους νεαρούς, οι οποίοι επέστρεψαν στο Α.Π.Θ., για να επιτεθούν εκ νέου λίγα λεπτά αργότερα…
Να σημειωθεί ότι εντός του πανεπιστημιακού χώρου, βρισκόταν σε εξέλιξη πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης φυλακισμένων και διωκομένων αντεξουσιαστών». (Από τον ιστότοπο «εφημερίδα»).

Μάλιστα. Στο πρώτο κείμενο αναπνέεις. Ανάσες λευτεριάς, ηρωισμού και ευγένειας. Στο δεύτερο πιάνεις την μύτη σου από τις αναθυμιάσεις. Δυσωδία, παρακμή και μίσος. Η αγέραστη Ελλάδα του ’40 και η ετοιμοθάνατη Ελλάδα του 2021.

Στο προλογικό κείμενο, ένα νέο παιδί, στρατιώτης στο μέτωπο, από κάποιο χωριό της πατρίδας, με λίγα ή καθόλου γράμματα, που πριν ανέβει στα διάσελα της ιστορίας, πάλευε με τη γη των προγόνων του, την καλλιεργούσε. Δεν ήταν χώμα απλό, ήταν αγκαλιά γι’ αυτόν. Έπαιρνε τον ιδρώτα του και του έδινε καρπούς. Έπαιρνε την ζωή του και του έδινε μνήμη, ευλάβεια, σέβας στα χώματα που ήταν θαμμένοι οι γεννήτορες. Ήταν η πατρίδα του έννοια και αξία σεπτή, αγία. Και άγια έπραξε και δεν χάλασε τον αιχμάλωτο εχθρό. Έρρεε η ιστορία του Γένους στις αρτηρίες του.
Κάποτε τα παλληκάρια του αετού της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη, συνέλαβαν έναν δειλό, έναν κιοτή, σαπιοκοιλιά που έλεγε ο στρατηγός. Τον έφεραν μπροστά του. Η ποινή γι’ αυτόν ήταν ο θάνατος. Τον ρώτησαν τι να τον κάνουν, αρπάζοντας τα γιαταγάνια. «Αν τον σκοτώσετε θα πράξετε δίκαια», τους λέει. «Αν του χαρίσετε την ζωή, θα πράξετε άγια». Και του χάρισαν την ζωή, γιατί και αυτός είχε το «φύσημα του Θεού» μέσα του που θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης.
Έξω από το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ελληνόπουλα κι αυτά. Με μόρφωση και ξένες γλώσσες. Μπουκωμένα από μεταπτυχιακά και διδακτορικά χαρτιά. Μεγαλωμένα με χειρότερη τιμωρία που καταδικάσαμε τα παιδιά μας.
Να μην τους λείπει τίποτε. Με τα θαυμάσια παιδικά δωμάτια, σκαρφαλωμένα σε κάποιον όροφο πολυκατοικίας. Μοσχοαναθρεμμένες μοναχοκόρες και μοναχογιοί οι περισσότεροι. Με την, καταπώς λένε τα τελευταία χρόνια, «κλασσική Ελληνίδα μαμά», δούλα του και υπηρέτρια.

Παρένθεση. Όχι, δεν είναι αυτή η κλασσική Ελληνίδα μητέρα. Αυτή είναι το κακέκτυπό της. Διαβάζω στην τότε, του 1940, εφημερίδα «Πρωία», μια επιστολή μιας μάνας, χήρας από τα Μέγαρα, που μόλις είχε λάβει τον πολεμικό σταυρό ανδρείας του σκοτωμένου γιου της. «Ο Δημητρός μου, ο μοναχογιός μου, ο προστάτης των τριών κοριτσιών μου, έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Χαλάλι της πατρίδας ο Δημητρός μου. Ας ήτανε να πέθαινα κι εγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω η Ελλάς». (Από τον τόμο «ο τύπος στον αγώνα»). Αυτή είναι Ελληνίδα μάνα και όχι κάποια  «κλασσική» μαμά του σήμερα, που, με το κινητό στο χέρι, ανατρέφει τον αυριανό «ανδρείο» κουκουλοφόρο γιο της.
Έβγαιναν οι λόχοι των… κουκουλοφλώρων από τα απόρθητα και άσυλα ορμητήριά τους στο Α.Π.Θ. Και ποιούς στόχευαν με τις βόμβες τους; Την αστυνομία. Πώς λέγεται αυτό, χωρίς να τα μπογιατίζουμε με αριστερόμυαλες ανοησίες και ιδεοληψίες; Εμφύλιες διαμάχες. Ποιός τρίβει τα χέρια του; Ο λύκος απέναντι. Ποιόν λάκκο σκάβουμε; Τον δικό μας. Ποιός φταίει; Ας γράψει ο καθένας μας την απάντηση. Μόνο να σκεφτούμε πολύ προς τα που θα στρέψουμε τον δείκτη του χεριού μας. (Η παράνοια είναι χωρίς όρια. Ενώθηκαν ορδές κουκουλοφόρων με ρομάδες, απειλώντας για αντίποινα. Όταν έπεφτε νεκρό ένα παιδάκι στην αυλή του σχολείου του, στην Αθήνα, από αεροντουφεκιές των ρομάδων, πού ήταν οι κουκουλοφόροι να διαμαρτυρηθούν; Και το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο. Τί να πει κανείς;).

Πίσω πάλι στα «μεγάλα χρόνια», στην Ελλάδα που ήξερε να αντιστέκεται, στην τρανή πατρίδα που είχε τα μάτια της στραμμένα στον ουρανό.
Ο συγγραφέας Χρήστος Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», (σελ. 135), περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:

- Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
- Στο Ιβάν!
- Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.

- Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε.
Ας τιμήσουμε μεθαύριο κατά την επέτειο του ΟΧΙ, κάποιους  «κλασσικούς Έλληνες» που ήξεραν να πουν γιατί, εδώ και εικοσιπέντε αιώνες, ο Αισχύλος, θέλησε να του γράψουν στον τάφο του επιτύμβιο, όχι πως στάθηκε ο ποιητής της «Ορέστειας», αλλά ότι πολέμησε στον Μαραθώνα.

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

15 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Της Ευαγγελίας Μπίτου, φιλολόγου

 

 

 


   Πλησιάζει η 15η Οκτωβρίου, και εγώ σκέφτομαι  πως να σου πω και φέτος το ευχαριστώ, αγρότισσα μάνα της γενιάς μου. Όσα ευχαριστώ βέβαια και να σου πούμε, το χρέος μας σε σένα μένει ανεξόφλητο∙ όχι επειδή εσύ το κρατάς γραμμένο στο δεφτέρι της καρδιάς σου∙ εκεί μόνο αγάπη είχες και έγνοια πως να δώσεις στα παιδιά σου, όπως και κάθε μάνα. Αλλά εμείς δεν ξέρουμε πως να σου δείξουμε ότι αναγνωρίζουμε τον πολύ σου κόπο και ότι τιμάμε τις θυσίες σου. Ώριμοι πια, έχουμε συνειδητοποιήσει τι προσέφερες όχι μόνο σε μας, τα παιδιά σου, αλλά στην πατρίδα και στο κοινωνικό σύνολο γενικότερα.

Ο ΟΗΕ με απόφαση Γενικής Συνέλευσής του στις 18 Δεκεμβρίου 2007 καθιέρωσε την 15η Οκτωβρίου ως Παγκόσμια ημέρα της αγρότισσας - καθυστερημένα βέβαια, αφού τα χωριά ερήμωσαν και η αγροτιά που γνωρίσαμε αργοσβήνει -, «για να υπενθυμίζει τη συμβολή της γυναίκας στην αγροτική παραγωγή και την αγροτική  κοινωνία εν γένει  και τις προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζει». Για μας όμως τα παιδιά σου πάντα ήσουν η προσωποποίηση της προσφοράς, της υπομονής, της θυσίας.
Μάνα αγρότισσα της γενιάς μου, συχνά ιδρωμένη από τη δουλειά, κάποτε λασπωμένη από το χωράφι, αλλά και τους χωματόδρομους σαν έβρεχε, στην καρδιά μας πάντοτε ήσουν αρχόντισσα. Σε σένα την αγράμματη ή ολιγογράμματη, γιατί δεν είχες ευκαιρία να μάθεις γράμματα, θέλω να δείξω σήμερα τις πολλές σου χρήσιμες γνώσεις, που εμείς οι γραμματιζούμενοι αγνοούμε. Εσύ με αυτές τις γνώσεις, και όλα να τα έχανες - όπως τα έχασες στον πόλεμο - μπόρεσες να επιζήσεις και να βοηθήσεις. Για να δούμε τι θα κάνουμε εμείς στα δύσκολα.
Το διαφορετικό σε σένα από τις άλλες μανάδες - το ίδιο σεβαστές - ήταν πως πέρα από τις δουλειές του σπιτιού δούλευες στα χωράφια όπως και ο άνδρας. Πολύ πιο σκληρή η αγροτική δουλειά στα χρόνια σου. Όλα με το χέρι. Έσκαβες, φύτευες, θέριζες, λίχνιζες, κοσκινούσες και βάζατε σπυρί-σπυρί το σιτάρι, το κριθάρι, τη σίκαλη, το ρόβι, τις φακές, τα ρεβύθια, τα φασόλια… στο σπίτι. Συγχρόνως φρόντιζες και τα ζωντανά. Για όλα νοιαζόσουν: τον γαϊδουράκο, τα μουλάρια, τις αγελάδες, τα πρόβατα, τα γίδια, τα κοτόπουλα, τα σκυλιά και τις γάτες. Αλλά και για να υπάρχει το τυρί, βασικό είδος διατροφής στο σπίτι, το γιαούρτι, το γαλοτύρι, η μυζήθρα και το βούτυρο απαιτούνταν κόπος: άρμεγμα, στράγγισμα, πήξιμο, ξανά στράγγισμα, αλάτισμα, τακτοποίηση μέχρι να ωριμάσει το τυρί και να το βάλεις στο βαρέλι. Το ψωμί σπιτίσιο, το ζύμωνες με τα χέρια σου και το έψηνες στον φούρνο ή τη γάστρα. Σαν έβαζες την πίτα στη φωτιά μοσχοβολούσε η γειτονιά. Ποικίλες πίτες ήξερες να κάνεις, η μια πιο νόστιμη από την άλλη. Δεν ήσουν πλούσια, μα είχες απ’ όλα. Υπήρχε μια αυτάρκεια, γιατί ζούσες με την αξιοπρέπεια της λιτότητας κι όχι τη μιζέρια της φτώχειας. Από λίγα ή τα πολλά ήξερες και να δίνεις.
Κι όταν λιγόστευαν οι δουλειές και συναντιόσουν με τις άλλες κυρές να πείτε μια κουβέντα, και τότε έπλεκες ή έγνεθες. Έπρεπε να μας ποδήσεις όλους με κάλτσες, να μας ζεστάνεις με πουλόβερ, φανέλες… Τον χειμώνα, που ο καιρός σε έκλεινε στο σπίτι, έστηνες τον αργαλειό να υφάνεις. Τότε είχες την ευκαιρία να μας χαρείς, όσο βέβαια είμαστε κοντά σου, γιατί μετά το Δημοτικό μας κατευόδωνες να μάθουμε γράμματα ή και κάποια τέχνη, «για να φύγουμε από τη λάσπη», όπως έλεγες. Μας καρτερούσες Χριστούγεννα και Πάσχα, για να μας περιποιηθείς όπως τους μουσαφιραίους, αλλά το καλοκαίρι και εμείς βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε.
Πόσα, λοιπόν, γνώριζες να κάνεις! Πόσα γνώριζες για τα ζώα! Και όταν αρρώσταιναν, φρόντιζες να τα ανακουφίζεις με την αγάπη που έδειχνες και στα παιδιά σου. Πόσα ήξερες για τα φυτά, που εμείς αγνοούμε τα ονόματα αλλά και την χρησιμότητα. Σαστίζω σαν τα φέρνω στον νου μου. Σε θυμάμαι να μας ξεναγείς  στο στερέωμα του έναστρου ουρανού με την δική σου ορολογία, και να μας μυείς στην ομορφιά και την απεραντοσύνη του σύμπαντος με τον δικό σου τρόπο. Την Πούλια και τον Αυγερινό τα ξεχώριζες, τα έβαζες και στα τραγούδια σου: «Παντρεύεται ο Αυγερινός, / την Πούλια κάνει ταίρι / και τ’ άστρα συμπεθέροι…». Τόσο οικεία ήταν για σένα η φύση! Με εντυπωσίασες ένα βραδάκι που είπες πόσων ημερών ήταν το νέο φεγγάρι. Πώς το κατάλαβες; σε ρώτησα. Το ίδιο με ξάφνιασες όταν εμφανίσθηκαν τα χελιδόνια, και μετά για κάμποσες μέρες δεν τα ξαναείδαμε. Έτσι κάνουν μου είπες, θα ξανάρθουν. Τα πάντα παρατηρούσες. Το μάθημα δεν το ξέχασα, αλλά στο αναμέτρημα μαζί σου πάλι βγήκες μπροστά. Η ωριμότητα ξέρει να αναγνωρίζει. Πράγματι, δεν έμαθες γράμματα, ήσουν αδικημένη γιατί σίγουρα  μπορούσες να μάθεις, αλλά ήξερες τόσα πολλά, που δυστυχώς δεν τα εκτιμήσαμε δεόντως όταν έπρεπε. Χάθηκαν γνώσεις χρήσιμες.
Ήξερες να τραγουδάς. Γνώριζες πολλά τραγούδια. Τραγουδούσες στη δουλειά, στις μεγάλες γιορτές, μα και στον θάνατο. Τον πόνο τον έκανες τραγούδι. Ήξερες να χαίρεσαι τις γιορτινές μέρες, που ξεχώριζαν από τις καθημερινές με τον εκκλησιασμό, τον χορό, το τραγούδι, το γιορτινό φαγητό, το όμορφο ντύσιμο, το καλοστρωμένο σπίτι.
Γι’ αυτό τα βιώματά μας είναι δυνατά και όμορφα, παρ’ ότι δεν υπήρχαν οι ανέσεις και τα σημερινά καλούδια. Η τοπική γιορτινή φορεσιά σου ήταν καλαίσθητη. Τα κεντίδια της ποδιάς όμορφα∙ έρχονταν από πολύ παλιά. Και όλα από τα χέρια σου! 

Πόσα ήξερες! Πόσα μπορούσες να κάνεις! Πώς τα πρόφταινες όλα; Ήσουν, μάνα αγρότισσα της γενιάς μου, ομολογουμένως αγράμματη ή ολιγογράμματη. Κανένας όμως δεν θα μπορούσε, χωρίς να σε αδικήσει, να σε χαρακτηρίσει αμόρφωτη. Το κεφάλαιο των γνώσεών σου ομολογούμε πως δεν το εκτιμήσαμε δεόντως όταν έπρεπε, δεν το οικειοποιηθήκαμε ούτε το καταγράψαμε. Κρίμα, γιατί  ήταν πείρα αιώνων! Πάντως, τώρα αναγνωρίζουμε την αξία σου και σε αυτόν τον τομέα. Νοιώθουμε περήφανοι που υπήρξες μάνα μας!

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

14 Οκτ. 2021

Ομιλία με θέμα «Ελλάς: Γέννα ηρώων και εφιαλτών», πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Κατερίνας, κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2021.
Ο Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Κατερίνας, αποδεικνύει - για άλλη μία φορά - πως ο μακαριστός Χριστόδουλος άφησε πίσω του γνήσια τέκνα μιας πνευματικής πατρότητος που, με τις παρούσες συνθήκες, καθίσταται πολύτιμη και μοναδική.
Υπάρχουν, λοιπόν, και αυτοί οι ιερείς, υπάρχει και αυτός ο λόγος που αποπνέει ευωδία Ελληνορθοδόξου παρρησίας και μαρτυρίας.
Η μικρά ζύμη...

“ΕΝΟΡΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ”
anazhthseis-elena.blogspot.com