Η Πλατυτέρα των Ουρανών

20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


Πάθη και Παθήματα

Από τον Παναγιώτη Κωστόπουλο, Ιδιωτικό υπάλληλο

Πλησιάζοντας στην Εβδομάδα των Παθών, όσο δεν αποσπάται ο νους μας από «τον θόρυβο της πόλης», τις διάφορες υποχρεώσεις αλλά και τα άγχη της καθημερινότητας, προσευχόμαστε να ακολουθήσουμε τη σταυραναστάσιμη πορεία του σαρκωθέντος Λόγου. Αυτός κατήλθε στη Γη, «μορφή δούλου λαβών», για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Εμείς, με τη ζωή μας, είτε αποδεχόμαστε, είτε απορρίπτουμε το κάλεσμά Του και αποφασίζουμε να αγωνιστούμε για τη σωτηρία μας ή να απομακρυνθούμε απ’ Αυτόν. Ο αγώνας μας σημαίνει πόλεμο κατά των παθών μας και μετάνοια, δηλαδή αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε και ζούμε. Εκτός όμως από τον προσωπικό μας αγώνα, πρέπει να σκεφτούμε και να νοιαστούμε για την συλλογική οντότητα στην οποία ανήκουμε, το έθνος και τους συνανθρώπους μας. Υπάρχουν κοινωνικές παθογένειες και υποπροϊόντα τους, που χρήζουν προσοχής και βελτίωσης, υπάρχουν συμπατριώτες μας που πεινάνε, που δεν έχουν ρεύμα και νερό, που υποφέρουν από την παρατεταμένη κρίση.

Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια η πατρίδα μας βιώνει τα δικά της πάθη. Βιώνει μια παρατεταμένη κρίση σε πολλούς τομείς, που της προκαλεί ανεπανόρθωτες ζημιές και τείνει να την καταστρέψει.
Το λυπηρό είναι ότι δείχνουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε, πολεμώντας την ίδια μας την ταυτότητα, ακολουθώντας την τάση που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, η οποία παραπαίει από τα πολλά προβλήματα που την ταλανίζουν, έχοντας απολέσει τον χαρακτήρα της. 
Η πρόσφατη πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, η οποία - κάποιοι υπονοούν - πως αποτελεί συνέχεια μιας σειράς επιθέσεων και βανδαλισμών σε ναούς στη Γαλλία, ήταν αφορμή για να ξανανοίξει μια συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, τον χαρακτήρα της και τους κινδύνους τους οποίους διατρέχει. Παραμένουμε παρατηρητές της μετατροπής της Ευρώπης από χριστιανική σε άθεη και προσεχώς σε ισλαμική οντότητα. Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε.
Όποιος δεν βλέπει αυτά που έρχονται, απλά εθελοτυφλεί. Ο μηδενισμός, που έχει επικρατήσει παντού, ο ψευτοανθρωπισμός και ο ψευτοδικαιωματισμός ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτό. Οι αλλαγές που συντελούνται δείχνουν αναπόδραστες και, αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, θα πρέπει να ξεχάσουμε την Ευρώπη που ξέραμε. Μετά το Πάσχα έρχονται εκλογές. 
Ένα σημαντικό βήμα για να αλλάξουμε τα παραπάνω είναι αυτή την φορά να μάθουμε από τα παθήματά μας και να αποφύγουμε τις λάθος πολιτικές επιλογές, αναδεικνύοντας πρόσωπα και συνδυασμούς που θα φέρουν μια πραγματική αλλαγή για τον τόπο μας.
Καλή Ανάσταση!

dimokratianews 18.04.2019

fdathanasiou.wordpress.com
Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΝΑΓΙΑ
 ΠΑΡΙΣΙΩΝ εικόνες
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

11 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


Είναι πλέον πραγματικότητα η αλλαγή των ηθών στους καιρούς μας. Σημαίνοντα πρόσωπα διαλέγουν να μην παντρεύονται, να μην βαφτίζουν τα παιδιά τους, να μην ακολουθούν, έστω και τύποις, τον δρόμο της συντριπτικής πλειονοψηφίας του λαού μας. Σταδιακά επέρχεται και η αλλαγή και έναντι της ζωής και έναντι του θανάτου. Απαίτηση για καύση του νεκρού και υπαινιγμοί εναντίον της Εκκλησίας ότι δήθεν είναι αυτή η οποία πιέζει τους Δήμους - τους κατεξοχήν δηλαδή αρμοδίους - να μην προχωρήσουν στην ίδρυση αποτεφρωτηρίων, αίτηση για καθιέρωση της πολιτικής κηδείας, αντί για την θρησκευτική - εκκλησιαστική, με σαφή δήλωση ότι ο νεκρός ήταν άθεος και δεν θέλει η οικογένειά του, ούτε μετά θάνατον, να έχει καμμία σχέση με την Εκκλησία, ένα αίσθημα ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανήκουν στην κοινότητα των πολλών, αλλά στα δικαιώματά τους.

Η Εκκλησία προφανώς δεν πρέπει να δεσμεύσει την ελευθερία των ανθρώπων. Ο λόγος του Χριστού άλλωστε ηχεί στ᾽ αυτιά όλων μας: “όστις θέλει”. Οφείλει όμως να ευαγγελίσει τους ανθρώπους στην διδασκαλία της. Να τονίσει ότι η νεκρώσιμη ακολουθία έχει τριπλό χαρακτήρα. Είναι πρώτα προσευχή για τον κεκοιμημένο, ώστε, ασχέτως των επιλογών του στην ζωή για τις οποίες είναι υπεύθυνος, μολονότι κανείς δεν γνωρίζει αν επέμενε σ᾽ αυτές μέχρι την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, να έχει καλή απολογία επί του φοβερού βήματος του Χριστού και να τύχει του ελέους του Θεού. Είναιευκαιρία, οι οικείοι του κεκοιμημένου, να πενθήσουν τον άνθρωπό τους ελπίζοντας στην κοινή ανάσταση, όπως η ακολουθία υπερτονίζει! Είναι, τέλος, η έκφραση της αγάπης της κοινότητας, που αποχωρίζεται ένα μέλος της, ζητώντας να το αποχαιρετήσει και να συμπαρασταθεί στους οικείους του. Και είναι αυτός ο αποχαιρετισμός δήλωση της συνέχειας  ότι η ταυτότητα του λαού και της κοινότητας δεν επηρεάζεται από τον θάνατο, θυμάται αυτόν που φεύγει, αλλά και συνεχίζει μαζί με όσους μένουν στην οδό της παράδοσης.

Η πολιτική κηδεία είναι ένα σημείο των καιρών. Έκφραση ανεπιφύλακτης εμμονής στην βεβαιότητα της ανυπαρξίας μεταθανάτιας ζωής. Δήλωση μηδενισμού της ύπαρξης, όπως ο σημερινός πολιτισμός διατρανώνει τονίζοντας ότι “μια ζωή την έχουμε”. Σύνδεση της νεκρώσιμης ακολουθίας με την απέχθεια για τους κληρικούς συλλήβδην και άρνηση αποδοχής της αποστολής τους να αγαπούνε κυρίως αυτούς που δεν τους θἐλουν. Δήλωση συνέπειας ότι δεν θέλει ο κεκοιμημένος να κάνει κάτι που αρνήθηκε στην ζωή του, με εγωιστικό προσπέρασμα της αλήθειας, ότι στον θάνατο είμαστε ίσοι και ότι οι ιδέες μας δεν μας συνοδεύουν, αλλά μένουν πίσω. 
Ένας μοντερνισμός δηλωτικός του κενού για νόημα που υπερβαίνει τον χρόνο και τον κόσμο. Ανάλογη είναι και η απαίτηση για καύση του νεκρού σώματος. Πρόκειται για ιδέα παρμένη από τον μηδενισμό του σώματος των ανατολικών θρησκευμάτων, συνδεδεμένη με την άρνηση της ανάστασης, στηριγμένη στην άρνηση της πίστης και στον δικαιωματισμό, γίνεται μοντερνισμός που κάνει θόρυβο.

Η πίστη θα συνεχίσει με την ελπίδα. Στα λείψανα των αγίων μας, ιδιαιτέρως στα άφθαρτα, διαπιστώνουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέρμα της ύπαρξης, αλλά το πέρασμά της, το Πάσχα της στην κοινωνία μαζί με τον Χριστό και τους Αγίους. Γι' αυτό και ο νεκρός αποκαλείται κεκοιμημένος και το νεκροταφείο κοιμητήριο. Μόνο στην Εκκλησία προσδοκούμε ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Και δεν είναι δικαίωμα, αλλά δωρεά, ευλογία και εμπιστοσύνη! 


Δημοσιεύτηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 10 Απριλίου 2019
Σχετική
 εικόνα
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

7 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


 

 

 

 Γράφει ο παπα Ηλίας Υφαντής

 

 

Πολλές από τις ευαγγελικές περικοπές αρχίζουν -συνήθως- με την φράση: «Τω καιρώ εκείνω». Και ίσως κάποιοι από μας, που ακούμε τα περιστατικά του καιρού εκείνου, ενδόμυχα, να λέμε: Κι εμάς, σήμερα, τι μας ενδιαφέρει το τι έγινε «τω καιρώ εκείνω». Κι όμως η πραγματικότητα φωνάζει πως κάποια πρόσωπα και περιστατικά των ευαγγελικών περικοπών προσφέρονται - και με το παραπάνω μάλιστα - για σύγκριση με πρόσωπα και καταστάσεις  της εποχής μας.
Και ας πάρουμε, για παράδειγμα τον δαιμονισμένο κωφάλαλο του Ευαγγελίου της 4
ης 
Κυριακής της Μεγάλης Σαρακοστής (Κατά Μάρκον, Θ. 17-31). Που το δαιμόνιο του στέρησε την ακοή και την ομιλία. Κι όμως... 
Όσο αξιολύπητος και να ήταν, βρισκόταν - εντούτοις - σε πλεονεκτικότερη θέση απ΄ότι εμείς, οι σημερινοί Έλληνες του 21ου αιώνα. Γιατί σε εκείνον τα δαιμόνια στέρησαν την ικανότητα της ομιλίας, αλλά παράλληλα και την ακοή.

Ενώ εμείς είμαστε καταδικασμένοι ν’ ακούμε, τα φοβερά, τα οποία διαδραματίζονται γύρω μας, χωρίς όμως να έχουμε την δυνατότητα να εκφράσουμε έστω τις σκέψεις μας. Και το χειρότερο είναι το ότι η άκρως φασιστική και αφύσικη αυτή κατάσταση παγιώνεται και ως καθεστώς θεσμικό και νομικό: Πράγμα που σημαίνει ότι τη δική τους αδυσώπητη μισανθρωπία, πρέπει να την δεχόμαστε και να τη δοξολογούμε ως ευλογία Θεού. Αφού ο λαός δεν μπορεί, όχι μόνο να διαμαρτυρηθεί, αλλά ούτε και να φωνάξει για την κατάφωρη διαστροφή της αλήθειας και την παραμόρφωση της πραγματικότητας. Σε μεγάλη συνάφεια με όλα τα προηγούμενα βρίσκονται, για παράδειγμα, όλοι οι διαβόητοι νόμοι «περί προσωπικών δεδομένων», «ρατσισμού» κ.λπ.
Σύμφωνα με αυτούς, ο κάθε ντόπιος ή και διεθνής αλήτης, μπορεί να μεθοδεύει την οποιαδήποτε υπονόμευση σε βάρος της πατρίδας σου, της θρησκείας σου ή και του εαυτού σου. Αλλά εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να μιλήσεις για τα έργα, τις ημέρες και την ταυτότητά του θρασύτατου αυτού δολοφόνου.
Και από το άλλο μέρος, ας μη λησμονούμε και τα νομοθετικά τερατουργήματα των διαβόητων,
«περί ασυλίας βουλευτών» και «περί ευθύνης υπουργών» νόμων, που κάποιοι με παχυδερμία ρινόκερων και αδιαντροπιά πιθήκων, θεσμοθέτησαν. Έτσι ώστε να μπορεί αυτή η συμμορία των εθνοπατέρων - εν ονόματι της ασυλίας - να δίνει ρεσιτάλ ληστρικής αλητείας...

Και με όλα τούτα αλλά και πάμπολλες άλλες αδιαφανείς μεθοδεύσεις υψώνουν - για να θυμηθούμε και τον Καβάφη - γύρω μας αδυσώπητα τείχη. Με τα οποία έχουν μεταβάλει την Ελλάδα σε Βαστίλλη. Για να περιφρουρούν την δική τους ασυδοσία και προδοσία και να επιβάλλουν στον λαό ένα καθεστώς αλαλίας. Κι ύστερα απ’ όλα αυτά, περιμένουν κάποιοι αιθεροβάμονες, να μας βγάλουν απ’ το βάραθρο της οικονομικής χρεοκοπίας οι δολίως χρεοκοπήσαντες τη χώρα μας και τον καθένα μας. Επειδή οι συλητές κάθε ιερού και οσίου έχουν, εντούτοις, το απύθμενο θράσος να φλυαρούν περί  δημοκρατίας και «άλλων ηχηρών παρομοίων».
Όταν τις ερπύστριες των τανκς της χούντας, τις αντικατέστησαν με τις ερπύστριες των φασιστικών και ληστρικών νόμων. Με τους οποίους κατεδάφισαν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας.
Σύμφωνα, πάντα, με το καθεστώς της παγκόσμιας διαβολοκυβέρνησης, της οποίας οι αρχιτέκτονες προηγούνται σε δαιμονική εφευρετικότητα, παρασάγγες ακόμη και από τον ίδιο τον αρχισατανά... 
Αλλά ας επιστρέψουμε στο Ευαγγέλιο: Ο Χριστός ρώτησε τον πατέρα (της ευαγγελικής περικοπής)  από πότε το δαιμόνιο βασανίζει τον γιό του, και εκείνος αποκρίθηκε ότι τον βασανίζει από τα μικρά του χρόνια. Και προσέξτε τώρα τις αντιστοιχίες μεταξύ της εποχής εκείνης και της δικής μας εποχής, εδώ στη μνημονιοκρατούμενη Ελλάδα.

Προσέξτε πώς εργάζονται  αυτά τα ανθρωποειδή τωρινά δαιμόνια. Με ποιον τρόπο χτίζουν τα τείχη της Βαστίλλης των σημερινών Ελλήνων. Αρχίζουν και αυτοί από τα παιδικά χρόνια. Και πρώτα - πρώτα προσπαθούν να εξοικειώσουν τα παιδιά με την αποχαύνωση, την αποβλάκωση και τη διαστροφή. Αυτού του είδους την κάθειρξη, δεν την περιορίζουν μόνο στα παιδιά. Την καθιστούν ισόβια!
Το πάντων δεινότερο είναι ότι τα δεσμά, που χρησιμοποιούν για την δουλαγώγησή και τύφλωσή μας, όχι μόνο δεν μας φαίνονται επώδυνα αλλά μας φαίνονται και ιδιαίτερα ευχάριστα. Σε σημείο, ώστε να υφιστάμεθα ένα είδος εθισμού, ανάλογο με αυτόν των ναρκωτικών. 
Ή μήπως δεν συμβαίνει αυτό με την τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα και το ίντερνετ! Με τα οποία ο καθένας μας μαστουρώνεται, σε σημείο ώστε να χάνει την επαφή του με το περιβάλλον τουμε την πραγματικότητα. Και έτσι από κοινωνικά όντα, καταντούμε ιδιώτες, που σύμφωνα με την αρχαιοελληνική εκδοχή σημαίνει ηλίθιοι!
Με αποτέλεσμα να δηλητηριάζουν την γη μας, τον αέρα μας, τις θάλασσές μας, τις τροφές μας, κυρίως την ηθική και πνευματική μας υπόσταση, χωρίς να παίρνουμε είδηση, καθιστώντας μας πειθήνιους στις εγκληματικές τους επιδιώξεις! 


Μετά από την θεραπεία, οι μαθητές ρώτησαν τον Χριστό γιατί δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν τον δαιμονισμένο, και να τους αποκριθεί, πως το δαιμονικό γένος αντιμετωπίζεται με την προσευχή και με την νηστεία.
Το ίδιο ισχύει και για μας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τους ανθρωπόμορφους ντόπιους και παγκόσμιους σατανάδες. Να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε. Να νηστεύουμε, όχι μόνον τα σχετικά με την διατροφή μας, αλλά παράλληλα την αδικία και την ιδιωτεία. Ως προς την ιδιωτεία ιδιαίτερα, σημαίνει να περιορίσουμε στα όρια του αναγκαίου την αποχαύνωση της τηλεόρασης, των κινητών και του διαδικτύου.
Έτσι ώστε να δραπετεύσουμε από την Βαστίλλη της νωχέλειας και της απάθειας, να επιστρέψουμε στην κοινωνική ζωή, να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα! Ν
α συνειδητοποιήσουμε τα προβλήματά μας και να παλέψουμε για τα λεηλατημένα δικαιώματά μας!

papailiasyfantis.wordpress.com
Σχετική εικόνα
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

25 Μαρ. 2019

Ιστολόγιο |


Λυκούργος2

Λένε κάποιοι: «Δεν κάνω κακό σε κανέναν. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου»!
Και το λένε την ίδια στιγμή που το κακό οργιάζει γύρω μας. Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι με τους πρωτεργάτες του κακού, στον βαθμό, που εμείς δεν αντιδρούμε. Και όχι μόνο. Γιατί συχνά συνηγορούμε και υποστηρίζουμε με φανατισμό τους υπαίτιους ... 
Και ας πάρουμε την περίπτωση της πολιτικής. Όπου υπάρχουν κόμματα, που διαχρονικά είναι στην υπηρεσία της αδικίας και της προδοσίας. Αφού έχουν κάνει νόμο και καθεστώς την κλοπή και την εθνική μειοδοσία. Ή μήπως δεν έχουμε ακόμη, στο Σύνταγμά μας, το διαβόητο άρθρο (86) το οποίο παρέχει στους κρατούντες πρόσφορο έδαφος σε κάθε είδους ρεμούλα και παλιανθρωπιά! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και σωρεία άλλων νόμων με τους οποίους περιφρουρείται το πολύμορφο έγκλημα και χλευάζεται ακόμη και η στοιχειώδης δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που κάποιοι αρχιτέκτονες της αδικίας, «το παίζουν» ορθοδοξότατοι χριστιανοί και σούπερ-πατριώτες και πούροι δημοκράτες. Ενώ ξεπουλάνε την πατρίδα και υπονομεύουν την θρησκεία και την δημοκρατία. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού και κάποιοι «πνευματικοί πατέρες», τους προτρέπουν να ψηφίζουν τους «ευσεβείς» και «πατριώτες» πολιτικούς.

Με αποτέλεσμα να κοινωνούμε στις εκκλησιές τη θεία κοινωνία, την ίδια στιγμή, στην καθημερινή τους ζωή υπηρετούμε τη σατανική ντόπια και παγκόσμια μαφία. Και δεν δίνουμε δεκάρα για το τι λέει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό του ... Και πώς ύστερα απ’ όλα αυτά ο αξιότιμος κ. Υπουργός της Παιδείας να μη θέλει να κάμει το μάθημα των θρησκευτικών μάθημα θρησκειολογίας; Αφού, σε τελική ανάλυση δεν βλέπει καμμία διαφορά ανάμεσα στους χριστιανούς και τους αλλόθρησκους. Αφού όλοι μαζί σύρουν το όχημα της ίδιας απανθρωπιάς. Ανεξάρτητα όμως με το τι κάνουν οι -λεγόμενοι- χριστιανοί, οι οποίοι διαβάζουν ανάποδα το Ευαγγέλιο, ο Χριστός λέει τα εντελώς αντίθετα: Στην ευαγγελική περικοπή, (Μάρκου: Η: 34-Θ: 1) ο Χριστός τονίζει χαρακτηριστικά:
«Εάν ντρέπεστε να υπερασπιστείτε εμένα και την διδασκαλία μου μπροστά στους ανθρώπους κι εγώ θα ντρέπομαι να σας υπερασπιστώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». Γιατί βέβαια, αφού ζούμε σε μια κοινωνία, όπου η παλιανθρωπιά έχει γίνει νόμος και καθεστώς, ντρεπόμαστε συχνά να υπερασπιστούμε το δίκιο.
Ναι αλλά -θα πουν κάποιοι- υπάρχουν και περιπτώσεις που το να υπερασπιζόμαστε το δίκιο και την αλήθεια, γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, οπότε  η αδικία έχει γίνει νόμιμο καθεστώς  και η αλήθεια και η δικαιοσύνη χλευάζονται και διώκονται. Αλλά και σε αυτές τις περιπτώσεις - λέει ο Χριστός - πως «όποιος βάζει τα συμφέροντά του ή την οικογένειά του ή και την ίδια του τη ζωή πάνω από τη διδασκαλία μου δεν έχει καμμιά αξία για μένα». Που σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι η θρησκεία των συμβιβασμών, αλλά του ασυμβίβαστου αγώνα. Κι αν τελικά ο δρόμος αυτός οδηγεί στο σταυρό, ας ακούσουμε και πάλι τη φωνή του Χριστού που φωνάζει ότι, μόνο ο δρόμος του σταυρού οδηγεί στη σωτηρία! Γιατί όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, αυτός πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του. Ενώ θα την χάσει αυτός που πάνω απ΄την ψυχή του βάνει την καλοπέρασή του!

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως και η Παναγία, μετά τον Ευαγγελισμό της, δεν διστάζει να πει ότι ο Χριστός «θα ανατρέψει τα σχέδια των αλαζόνων, θα γκρεμίσει τους τυράννους απ’ τους θρόνους και θα ανυψώσει τους καταφρονεμένους. Ενώ θα πάρει τα πλούτη απ’ τους πλεονέκτες και θα τα δώσει στους πεινασμένους»(Λουκά: Α; 51-53)! Θέση, που, όπως φαίνεται, κάποιοι σύγχρονοι εθνοπατέρες ασύστολα ποδοπατούν. Αφού, όχι μόνο τα θρησκευτικά, αλλά και την ιστορία και ολάκερη την Παιδεία οδηγούν σε αντιστροφή και διαστροφή των ιερών και οσίων της πίστης και της πατρίδας μας. Και θυμήθηκα τώρα μια εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας (2016) με την ευκαιρία της εθνικής γιορτής της 25ης Μαρτίου. Στην οποία, πριν απ’ όλα, αγνοούνταν επιδεικτικά οι ήρωες του 1821 και οι αγώνες τους. Επειδή δήθεν η εγκύκλιος ασχολιόταν με το θέμα της παιδείας στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Αλλά είναι εντούτοις, χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έκανε την παραμικρή μνεία στην τεράστια προσφορά, στον χώρο της παιδείας, του εθνομάρτυρα Πατροκοσμά. Ο οποίος πρόσφερε, στα χρόνια της τρισβάρβαρης τουρκοκρατίας, όσα δεν έχει προσφέρει στην ελεύθερη Ελλάδα κανένας υπουργός παιδείας. Στη Σπάρτη -λένε- ο σοφός Λυκούργος πήρε δυο κουτάβια απ’ τους ίδιους γονείς και εκπαίδευσε το ένα να κυνηγάει και το άλλο να τρώει χυλό στη λοπάδα (=γαβάθα). Και, προκειμένου να διδάξει στους Σπαρτιάτες την πολύ μεγάλη σημασία της Παιδείας, τους έκαμε επίδειξη του πειράματός του: Άφησε μπροστά στα δυο κουτάβια ένα λαγό και μια λοπάδα με χυλό. Οπότε το ένα κουταβάκι όρμησε στη λοπάδα με το χυλό και το άλλο στον λαγό. Πράγμα που ισχύει και για μας.
Αφού έχουμε αντικαταστήσει την παιδεία της ελληνικής αξιοπρέπειας με την παιδεία του δηλητηριασμένου σιωνιστικού χυλού! Και είναι κρίμα, που δεν υπάρχουν και σήμερα κάποιοι σαν τον Καραϊσκάκη ή τον Κολοκοτρώνη για να πουν και να κάνουν όσα ταιριάζουν στην περίσταση ...

Όμως ας μην απελπιζόμαστε! Γιατί η νέα γενιά δεν φαίνεται καθόλου ευπειθής στα διδάγματα και τα κελεύσματα της παιδείας της λοπάδας και της προδοσίας!
Αντίθετα μάλιστα φαίνεται έτοιμη να εμέσει στα μούτρα των ντόπιων εφιαλτών και των παγκόσμιων δολοφόνων τα δηλητηριώδη καταπότια της αποβλάκωσης και της αποχαύνωσης! Άμποτε!

παπα-Ηλίας Υφαντής
papailiasyfantis.wordpress.com

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΡΧΑΙΟΙ
 ΕΛΛΗΝΕΣ για την παιδεία ΕΙΚΟΝΕΣ
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

25 Μαρ. 2019

Ιστολόγιο |


«Ας μη βρέξει ποτέ  το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός - ας μή σκορπίση το χώμα

το μακάριον - που σας σκεπάζει»
(Ανδρέας Κάλβος)

Γράφει ο καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος

Η ανάμνηση των δύο γεγονότων που γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου αποτελεί τη μοναδική διπλή γιορτή που καθιερώθηκε από τον βασιλιά Όθωνα το 1838.
Η ημέρα αυτή μας θυμίζει το τέλος δύο δραμάτων. Πανανθρώπινο το ένα, Εθνικό το άλλο.
«Έχουνε σκόλη η Παναγιά και η Ελλάς μεγάλη, η μια τον κρίνο δέχεται, δάφνης κλωνάρι η άλλη»
Πλανιέται η φαντασία μας από την Μυροβόλο Ναζαρέτ ως την τρισένδοξη και ανθισμένη Αγία Λαύρα. Στη Ναζαρέτ ακούμε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να λέει στην Παναγιά μας, «… Χαίρε, δι’ ής νεουργείται η κτίσις, χαίρε, δι’ ής βρεφουργείται ο Κτίστης. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε ...».
Στο Μοναστήρι της Αγ. Λαύρας, εκεί όπου έγιναν τα Άγια των Αγίων, ο Σεβάσμιος Ιεράρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός κηρύττει για την Ανάσταση του Γένους.
Μόνο που της  Ανάστασης του Γένους, ο Γολγοθάς  ήταν μακρύς, ανηφορικός και ματωμένος και η Μεγάλη Εβδομάδα του Γένους μας, κράτησε πολλά χρόνια και ο κρίνος της Παναγιάς μας ήταν η Ελπίδα, το στήριγμα και το καταφύγιο ολόκληρου του Ελληνισμού. 
Η Πατρίδα μας, στις 29 Μαΐου 1453, βρέθηκε κάτω από τον τουρκικό ζυγό και πολλοί έλεγαν ότι χάθηκε σαν Έθνος, όμως, πολλές γενιές έζησαν και πέθαναν με το όνειρο που κάποια ημέρα  άναψε η σπίθα για τη Λευτεριά.
Οι χώροι της Λευτεριάς μας έγιναν το απάγκιο των διωγμένων και το ορμητήριο των αγωνιστών. Τα Μοναστήρια φύλαξαν του θησαυρούς του γένους μας, έγιναν η Κιβωτός για τα Ιερά και τα Όσια της φυλής μας και εξασφαλίστηκε η Εθνική μας επιβίωση. Μέσα από τα Μοναστήρια αλλά και τα Κρυφά Σχολειά, οι ρασοφόροι Κληρικοί αναμοχλεύανε στη στάχτη του σκλαβωμένου γένους, τους σπινθήρες της Πνευματικής φωτιάς που είχε ανάψει η φλόγα του Βυζαντίου. 
Το βλέμμα του Καλόγερου που όταν κοίταζε την εικόνα της Παναγιάς, ταραγμένη από πόθο η αδούλωτη ψυχή του, μοιρολογούσε κι έλεγε, «Πότε Παναγιά μου, Ως πότε Παναγιά μου»! Και το θαύμα έγινε, κι ήταν ο Ευαγγελισμός, κι ήταν η 25η Μαρτίου 1821, αυτή την ημέρα μίλησε η Παναγιά μας. Ο φλογερός Παπαφλέσσας και πολλοί άλλοι Καλόγεροι, αυτοί οι άγγελοι του Εθνικού λυτρωμού μας, αφού έψαλλαν το «Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τά νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια…» άρπαξαν το Άγιο Δισκοπότηρο και το τουφέκι και βάδισαν αντάμα στα Ιερά βήματα – χώματα της Ιστορίας μας, στην Άγια Λαύρα, στην Αλαμάνα, στη Τρίπολη, στο Μεσολόγγι, στα Δερβενάκια, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες, στο Ζάλογγο, στα Ψαρά, στο Αρκάδι, στο Σούλι, στο Μανιάκι, στον Ψηλορείτη, παντού. Ο Σεβαστός Ιεράρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός σηκώνει το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα.
Μαζί, Κλήρος και Λαός, ορκίστηκαν, 
«τούρκος να μην μείνει στο Μοριά ούτε στον κόσμο όλον»Μοίραζαν μαζί με το μπαρούτι και αντίδωρο, σκορπίζοντας πίστηελπίδα. Τα πύρινα λόγια τους γινόντουσαν ανεμοστρόβιλος στις «λαβωμένες» καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων, γιγαντώθηκαν γράφοντας λαμπρές σελίδες για την Ελλάδα και τον κόσμο όλο. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου ετοιμάζονται για ηρωική έξοδο, οι Σουλιώτισσες χορεύουν, τον χορό του θανάτου στο Ζάλογγο. Όλοι οι οπλαρχηγοί, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Αθανάσιος Διάκος, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Μάρκος Μπότσαρης, Μαυροκορδάτος, Μακρής, Τζαβέλας, Μιαούλης, ο Επίσκοπος Ρωγών, Καψάλης και μυριάδες άλλοι.
«... Εδώθε με την Λευτεριά εκείθε με τον Χάρο...», όλοι βάδισαν προς το μεγάλο όνειρο, την ΛΕΥΤΕΡΙΑ. Όλοι τους ορκίστηκαν με υψωμένα τα γυμνωμένα τους σπαθιά, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, «Ελευθερία ή θάνατος». Ήταν το ξέσπασμα μιας θείας επιταγής η κραυγή αυτή που έβγαινε εκείνη τη στιγμή μέσα από τον πόνο, μέσα από την δυστυχία και το πυκνό σκοτάδι της μακρόχρονης σκλαβιάς.

Αποτέλεσμα
 εικόνας για η συμβολή του
 Κλήρου στον Αγώνα ΕΙΚΟΝΕΣ

Όσο και αν περνούν τα χρόνια η Άγια μέρα, η Γιορτή των Γιορτών του Έθνους μας, μας αναβαπτίζει για άλλη μια φορά στην κολυμπήθρα της Εθνικής υπερηφάνειας, στέκεται σαν μαγικό αστέρι και μας δείχνει τον δρόμο του χρέους μας προς την Πατρίδα, μας εμπνέει το ιδανικό της Ελευθερίας και μας θυμίζει τη λύτρωση από τα δεσμά της σκλαβιάς και της αμαρτίας.
Εμείς οι νεοέλληνες σε όλους αυτούς, γνωστούς και αγνώστους, τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη και πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για όλους αυτούς. Θα πρέπει με λαμπρότητα να πανηγυρίζουμε, να τους τιμούμε με τις καθιερωμένες Γιορτές, στον Στρατό, στα Σχολεία όλων των βαθμίδων, σε όλους τους χώρους, δημόσιους και ιδιωτικούς, ιδιαιτέρως στις Ιστορικές Πόλεις που το χώμα τους ακόμα είναι κόκκινο από το αίμα των νεκρών και που μυρίζει μπαρούτι. Μπορεί να μας λοιδορούν για τα οικονομικά μας χάλια, ας δείξουμε όμως την Εθνική μας αξιοπρέπεια χωρίς να δίνουμε δικαίωμα να μας την απαξιώνουν.
«Η μεγαλοσύνη στα Έθνη, δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.»

Η Εκκλησία μας θρήνησε και θυσιάστηκαν στο βωμό του Αγώνα βρίσκοντας τον θάνατο μετά από φρικτά βασανιστήρια, ένα μεγάλο πλήθος Κληρικών Πατριάρχες, Ιεράρχες, και χιλιάδες Κληρικοί όπου πύργωσαν με τα Ιερά οστά τους τον Θρόνο της Λευτεριάς. Πρώτο θύμα, η κεφαλή του Έθνους, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ανήμερα του Πάσχα αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, αφού τον άρπαξαν από το πετραχήλι, τον έσυραν στην αυλή και πέρασαν τη θηλιά του σκοινιού στο λαιμό του και αφού τον έσυραν, τον κρέμασαν απ' την πτυσσόμενη σιδερένια πόρτα, τον παράτησαν στην αγωνία του θανάτου! Το παράδειγμα της θυσίας του ακολούθησε αργότερα στη Ρούμελη ένα Καλογεροπαίδι που το έλεγαν Αθανάσιο Διάκο. Οι τύραννοι με πυρωμένα σίδερα σούβλισαν το κορμί του εκείνη την Άνοιξη, ήταν μόλις 33 ετών, όσα και τα χρόνια του Χριστού μας. Αργότερα ο Ιωσήφ Ρωγών στο μαρτυρικό Μεσολόγγι, βασανίζεται σκληρά και στις 13 Απριλίου 1826 παρέδωσε την Άγια ψυχή του. Επίσης έχουμε τον Πατριάρχη Κύριλλο τον ΣΤ’, τον Επίσκοπο Αγχιάλου Ευγένιο και άλλους. Από όλους τους κληρικούς πολλοί έγιναν γνωστοί και σύμβολα στο πάνθεο της Ιστορίας, άλλοι, να είναι ακόμα λησμονημένοι! Όλοι τους ήταν γενναίοι γιατί τόλμησαν, στην καρδιά του ολοκαυτώματος, να υψώσουν την δική τους γαλανόλευκη. Με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της λευτεριάς κι έγινε βαθύρριζο, πλατύφυλλο και κάτω από τη σκιά του, ζούμε σήμερα, εμείς ελεύθεροι.

mkka.blogspot.com
Αποτέλεσμα εικόνας για η
 συμβολή του Κλήρου στον Αγώνα
 ΕΙΚΟΝΕΣ
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης