Η Πλατυτέρα των Ουρανών

3 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Ειπώθηκε τελευταία από δεσποτικά χείλη ότι «η ανυπακοή στον επίσκοπο συνιστά παναίρεση».
Αποδεικτικό του ότι η ουρανομήκης δεσποτική αλαζονεία συνοδοιπορεί με αβυθομέτρητη ανοησία. Και παρόμοια αποδεικτικά της ολέθριας αυτής για την Εκκλησία διπολικότητας οργιάζουν πάμπολλα στο πάνθεο της δεσποτικής πανίδας:
Εφημέριος μεταβαίνει στο μητροπολιτικό μέγαρο
«για υπόθεση του»!
Ο Δεσπότης χρησιμοποιεί απέναντι στον παπά το ανάλογο με τις δεσποτικές πράξεις του λεκτικό.
Αυτά, που λέτε, είναι παράνομα διαμαρτύρεται ο παπάς, Και ο δεσπότης απ’ το απύθμενο βάθος της οργιώδους αφροσύνης του αποφαίνεται:
«Νόμος είναι η υπογραφή μου»!
Δηλαδή το Νιτσεϊκό ιδεώδες: Ο Δεσπότης, ως άλλος Πάπας και Δαλάι Λάμα γίνεται
«νομοθέτης του εαυτού του και εκτελεστής του νόμου του»! Ευαγγέλιο, κανόνες της Εκκλησίας, νόμοι της Πολιτείας πετιούνται απ’ την σεβασμιώτατη μωραλαζονεία στον κάλαθο των αχρήστων.
Δεσποτικό δόγμα αποφαίνεται: Η οικονομική διαχείριση του δεσποτικού πακτωλού είναι προνόμιο του Μητροπολίτη και των εμπίστων του. Και κανενός άλλου. Οπότε ο προαναφερθείς μωραλαζόνας δεσπότης, ανέθεσε την οικονομική διαχείριση σε ανθρώπους του περιβάλλοντος του. Οι οποίοι βέβαια διέπραξαν διαχειριστικά
«σημεία τέρατα». Αφού ο νόμος είναι η υπογραφή του Δεσπότη. Με αποτέλεσμα να βρεθεί κατηγορούμενος και στον προθάλαμο της φυλακής. Αν δεν μεριμνούσε για την απαλλαγή του το πολλαπλά διαπλεκόμενο πανάθλιο κατεστημένο.
Για να μας θυμίσει το δίχτυ της αράχνης του σοφού Επιμενίδη.
Το οποίο φυλακίζει τα μυγάκια, αλλά δίνει διαβατήριο ελευθέρας στους χρυσοκανθάρους.
Ένα από τα αποφθέγματα του τωρινού Αρχιεπισκόπου (Ιερωνύμου Β΄) ήταν, στην αρχή της θητείας του, πως
«οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν τους θεσμούς». Όμως η πραγματικότητα φωνάζει ότι εξίσου μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο: Ότι, δηλαδή, οι άρρωστοι θεσμοί μπορεί να αρρωσταίνουν τους ανθρώπους. Και απόδειξη; Το πολίτευμα της Εκκλησίας.
Κάθε φορά, που θα ξεσπάσει κάποιο σκάνδαλο οι ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί θρηνούν και οδύρονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους…
Αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν πως το σκανδαλοδέστερο των σκανδάλων, είναι το ίδιο το πολίτευμα της Εκκλησίας. Το αντιευαγγελικό και δυσώνυμο πολίτευμα της δεσποτοκρατίας. Που θέλει τους δεσποτάδες να αποφασίζουν και να διατάσσουν «όταν, όπως και ό,τι θελήσουν
», σύμφωνα με δεσποτικό απόφθεγμα…
Ρωτήστε τον οποιονδήποτε λαό του κόσμου για το πολίτευμα που προτιμάει.
Μάλλον, θα σας αποκριθεί ότι η δημοκρατία είναι το άριστο και η τυραννία το χείριστο πολίτευμα.
Και ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως το χείριστο για την πολιτεία πολίτευμα, είναι το… άριστο για την Εκκλησία!
Και μια και ο χαρακτήρας της Εκκλησίας είναι θεανθρώπινος, ας ρωτήσουμε, πέρα απ’ τον λαό, τον ίδιο το Χριστό: Ποιό, δηλαδή, θέλει ο Χριστός να είναι το πολίτευμα της Εκκλησίας του;
Ο Χριστός αναμφίλεκτα καταδικάζει κάθε μορφή δεσποτοκρατίας και ανατρέπει εκ βάθρων την περί εξουσίας αντίληψη, που επικρατεί στα κοσμικά καθεστώτα:
«Γνωρίζετε, είπε στους μαθητές του, ότι οι κοσμικοί άρχοντες συμπεριφέρονται απέναντι στους λαούς, όπως οι αφεντάδες απέναντι στους δούλους. Αυτό όμως σε καμμιά περίπτωση δεν θα συμβαίνει με σας. Όποιος θέλει να είναι μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι στην υπηρεσία των άλλων».
Και ανάλογη με το πνεύμα του Χριστού ήταν και η πολιτεία των Αποστόλων. Οι οποίοι μαζί με όλους τους συμπαριστάμενους εξέλεξαν δημοκρατικά τον αντικαταστάτη του Ιούδα. Και δημοκρατικά επίσης έγινε η εκλογή των επτά διακόνων και η σύνοδος των Ιεροσολύμων, κλπ, κλπ.
Και μάλιστα η εκκλησιαστική δημοκρατία δεν ήταν δημοκρατία των τύπων και των λόγων. Όπως είναι οι κοσμικές δημοκρατίες. Όπου «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει» (Α΄ Κορινθίους:ΙΑ:21). Όπου, δηλαδή, άλλοι σπαταλούνε και άλλοι υποφέρουν.
Αλλά ουσιαστική δημοκρατία, που διαχεόταν σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού βίου των χριστιανών. Αφού
«ήταν όλα για όλους κοινά» (Πράξεων: Δ,32, κλπ).
Περιχαράκωσαν, λοιπόν, οι Απόστολοι το εκκλησιαστικό πολίτευμα, με τρόπο που δεν επιδεχόταν παραχάραξη. Και την παράδοσή τους διατήρησαν και οι Πατέρες της Εκκλησίας…
Τι έγινε όμως αργότερα;
Αργότερα δεν παραχαράχτηκε απλώς, αλλά αναποδογυρίστηκε κυριολεκτικά το…
πολίτευμα της Εκκλησίας. Και από δημοκρατικό, που ήταν, έγινε…προκλητικά δεσποτικό.
Και τι γίνεται σήμερα;
Σήμερα λένε στους εκπροσώπους της δεσποτοκρατίας: «Γιατί, δεν αφήνετε τον λαό να εκλέγει τους μητροπολίτες; Και εκείνοι αποκρίνονται: «Αλλοίμονο, αν αφήναμε τον λαό να εκλέξει»! Που, με άλλα λόγια, σημαίνει: «Αλλοίμονό» μας, αν είχαμε δημοκρατία και ευτυχώς, που έχουμε δεσποτοκρατία! …
Αλήθεια, θα τολμούσαν να πουν
αλλοίμονο στην εκκλησία του δήμου της αρχαίας Αθήνας; Όταν έστηνε ανδριάντες στους τυραννοκτόνους και είχε θεσπίσει τον εξοστρακισμό, για όποιον κινούσε έστω και την παραμικρή υποψία ότι θα μπορούσε να γίνει τύραννος!
Και όπου ο μεγάλος Σοφοκλής διακήρυσσε ότι
«ύβρις φυτεύει τύραννον»! Αλλοίμονό τους, αν το έλεγαν…
Και ποιός θα τολμούσε, ύστερα απ’ όλα αυτά, να διατυπώσει τον βλάσφημο ισχυρισμό ότι μπορεί η τυραννία να καταδικάζεται ως πολιτικό καθεστώς, αλλά ως εκκλησιαστικό είναι άριστο και ευλογημένο;
Αν θα μπορούσαν; Μα και βέβαια! Μήπως αυτό δεν κάνουν; Δεν μας έχουν καταντήσει απ’ την αριστοκρατία του Χριστού και των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας στην αρρωστοκρατία της δεσποτοκρατίας! Την πηγή και ρίζα, το σκανδαλοδέστερο όλων των άλλων σκανδάλων!…
Γιατί, αν η οποιαδήποτε τυραννία είναι αποτρόπαιη και αποκρουστική, η τυραννία εν ονόματι του Χριστού, που θυσιάστηκε για την καθολική απελευθέρωση του ανθρώπου, είναι η τραγικότερη τραγική ειρωνεία… Που σημαίνει ότι η δεσποτοκρατία δεν είναι απλώς αίρεση, αλλά η εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου και το καθεστώς της εκ θεμελίων κατεδάφισης της Εκκλησίας!...

Παπα - Ηλίας Υφαντής

papailiasyfantis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

3 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Στο ίδιο έργο θεατές και πάλι, με μόνη αλλαγή το φόντο της ιστορίας.
Τότε ήταν "μένουμε σπίτι", τώρα είναι "φοράμε μάσκα".
Και τα δύο... φυσικά για την προστασία του λαού !!!!!
Αυτού του δυστυχούς λαού που δεν τον σκέφτηκαν όταν άνοιγαν τα σύνορα για νάρθουν οι τουρίστες και να τονωθεί η οικονομία. Πως λέμε "για τα λεφτά τα κάνεις όλα", ένα τέτοιο πράγμα. Θεμιτό είναι να πάει καλά η οικονομία αλλά "εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατείς στα κάρβουνα", που πάει να πει όταν αναλαμβάνεις ρίσκα αναλαμβάνεις και τις συνέπειες.
Όχι
"άλλοι να τρώνε τα κράνα, άλλοι να μουδιάζουν" (δεν ξέρω αν το να λες συνέχεια παροιμίες - όπως εγώ σήμερα - είναι ...σύμπτωμα (!).
Λέγαμε λοιπόν πως αυτοί που άνοιξαν τα σύνορα (και ακόμη ανοιχτά τα έχουν - ναι έκλεισαν ολίγα από Βαλκάνια -
"να σε κάψω Γιάννη, να σ'αλείψω λάδι") και τα μπαράκια κ.τ.λ. ,τώρα μαλώνουν εμάς (αλήθεια ποιο είναι το κρίμα μας;) και μας έχουν τρελλάνει με τις μάσκες, μέσα στο κατακαλόκαιρο!
Άντε να το καταπιούμε ΚΑΙ αυτό, αλλά μάσκα και στον ναό;  Στον χώρο της χάριτος του Θεού, στον χώρο των θαυμάτων, στο καταφύγιό μας; Και μάλιστα με την διοικούσα εκκλησία συμφωνούσα !!!
Και όμως ο λαός αντιστάθηκε! Σιωπηλά πλην όμως αποφασισμένα.
Χθες Κυριακή, τόσο στην Θεία Λειτουργία, όσο και το απόγευμα στην Παράκληση, ο κόσμος ΔΕΝ φορούσε μάσκες, πλην ελαχίστων. Δηλαδή 2 στα 200 άτομα!
Και το Σάββατο επίσης!
Και αυτά σε κεντρικούς ναούς της μικρής μας πόλης.
Δεν γνωρίζω τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες αλλά βλέποντας τα όρθια μέτωπα των ανθρώπων μέσα στην εκκλησιά και τα ελεύθερα πρόσωπά τους, ένοιωσα πως αυτό ήταν επ-Ανάσταση, μήνυμα, σύνθημα, απαξίωση της γελοιότητος.
Δεν είναι δυνατόν οι ναοί να μην αναγνωρίζονται ως ιδιαίτεροι χώροι, σε ένα κράτος όπου η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία είναι η κρατούσα και την ασπάζεται το 97% του λαού.
Είναι τουλάχιστον ανισόρροπο να γίνεται της Μυκόνου στα μπαράκια και του κορωνοτουρίστα στις πύλες εισόδου και οι ιθύνοντες (;) να στοχοποιούν τους εκκλησιαζόμενους.
Εμείς δεν θα προσευχόμαστε με μάσκες!
Αλλά ακόμη και αν μας υποχρεώσουν (με την βία άραγε;) και τις φορέσουμε θα τις κατεβάζουμε στο πηγούνι για να βλεπόμαστε με τον Χριστό, την Παναγιά και τους Αγίους face to face.
Υπάρχουν άλλοι χώροι να κάνουν επίδειξη δυνάμεως οι κοσμοκράτορες ....
Όσοι χριστιανοί φοβούνται, ίσως θάπρεπε να σκεφτούν πιο σοβαρά το ενδεχόμενο να μείνουν σπίτι "ασφαλείς".
Μερικοί απ'αυτούς μπορεί να είναι και ιερείς.... Και δεσποτάδες άμα λάχει..... Να μην σας πω και αρχιεπίσκοπο(ι)ς ....

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι οι απόψεις μας δεν αφορούν τους αδελφούς που για ιατρικούς λόγους, είναι υποχρεωμένοι να φορούν μάσκα.

anazhthseis-elena.blogspot.com

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

31 Ιουλ. 2020

Ιστολόγιο |


 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

 


Βλέποντας και ακούγοντας, στην Αγιά Σοφιά, αυτόν τον αχρείο ισλαμιστή, με το λευκό
"σεμεδάκι" στην παλαβή κεφάλα του, τον Ερντογάν, να είναι γονατιστός, να διαβάζει προσευχές & να συμμετέχει με την γνωστή, μωαμεθανική ψευτοκατάνυξη, στο ανόμημά του, σκέφτηκα το πως αντιμετωπίζουν οι ημέτεροι πολιτικοί την μόνη αληθινή Πίστη μας. 
(Και πόση διαφορά παρατηρείς στα πρόσωπα των οπαδών του Μωάμεθ και των πιστών του Χριστού! Από την μια, στην "προσευχή" της Παρασκευής, κατάρες, βλοσυρό, γεμάτο μίσος βλέμμα και τρίξιμο δοντιών και από την άλλη "αγαπάτε τους εχθρούς ημών", πρόσωπα, μετά την Θεία Λειτουργία, χαρούμενα, με ξεχείλισμα αγάπης. Στο τζαμί ο ιμάμης, να αφιονίζει τους οπαδούς, ανεμίζοντας το ξίφος του Ισλάμ. Στον ναό ο ιερέας, να ευλογεί τους πιστούς, με τον σταυρό του Χριστού).
Δεν θυμάμαι ποτέ να άκουσα Έλληνα πρωθυπουργό, να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Να εκστομίσει στο βήμα της Βουλής μια φράση που ακούς από απλούς ανθρώπους, όταν τους κυκλώνουν, "ώσπερ μέλισσαι κηρίον", οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες της ζωής. "Έχει ο Θεός". "Η Παναγία να βάλει το χέρι της". "Με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε". Ποτέ!
Δεν είδα ποτέ Έλληνα πρωθυπουργό ή υπουργό, να προσέρχεται στην Θεία Λειτουργία, τις επετειακές ημέρες του Ευαγγελισμού ή του εορτασμού του "ΟΧΙ", από νωρίς, όρθρου βαθέως, να εκκλησιαστεί σαν χριστιανός. Καταφθάνουν στην δοξολογία, με τις καραμούζες και τα τύμπανα - εν χορδαίς και οργάνοις - να ωρύονται, αναγγέλλοντας την άφιξή τους, και με την ασθμαίνουσα κουστωδία τους να συμπεριφέρεται λες και βρίσκεται σε κέντρο διασκεδάσεως. Ποτέ!
Δεν είδα ποτέ Έλληνα πρωθυπουργό ή και υπουργό να κάνει μετάνοιες σε μια εικόνα της Παναγίας ή σε μια λειψανοθήκη Αγίου. Ποτέ! Ντρέπονται, δεν πιστεύουν σ' αυτό που είναι καύχημα και απαντοχή μας: η Εκκλησία του Χριστού. Είναι άθεοι, μασόνοι ή αδιάφοροι λόγω διαφθοράς και ηθικής κατάπτωσηςΒλέπουν την πίστη του λαού σαν ένα μουσειακό κατάλοιπο, μια αξιοπερίεργη, γραφική εμμονή στο παρελθόν. Η Ορθοδοξία γι' αυτούς είναι θρησκοληψία και σκοταδισμός, όταν κυβερνά η αριστερόμυαλη ασημαντότητα ή κρατική επιχείρηση που φέρνει έσοδα, όταν προϊσταται ο νεοφιλελεύθερος κοτζαμπασιδισμός. 
Άκουγα - αυτές τις ημέρες - τα σπαραξικάρδια, φαρισαϊκά μυξοκλάματα των τηλεοπτικών καναλιών για την "ιεροσυλία στην Αγιά Σοφιά". Μάλιστα. Μα η Μεγάλη Εκκλησία παραπέμπει στο Βυζάντιο, στην αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης - Κωνσταντινουπόλεως. Άρα, εφ' όσον κλαίνε με μαύρο δάκρυ, παραδέχονται ότι είμαστε απόγονοι των Βυζαντινών, δικά μας ήταν για χρόνους και καιρούς τα κλέη των βυζαντινών. Δεν γίναμε κράτος και μετά έθνος, το Εικοσιένα, όπως διατείνεται η νεοταξική λέπρα των πανεπιστημίων. Οπότε…
Για χίλια εκατό χρόνια ακούγονταν στον ναό ψαλμωδίες και ύμνοι προς την Σοφία τους Θεού. Γιατί; Διότι είχε αυτοκράτορες πιστούς, Χριστιανούς Ορθοδόξους, που καμάρωναν για την πίστη τους.
Γι' αυτό επέζησε για τόσους αιώνες, θαύμα πραγματικό, η αυτοκρατορία.
"Σταυρός νικά", διαλαλούσαν στις μάχες και συνέτριβαν στα στίφη των ασεβών. 
Στην μόνη σωζομένη υπογραφή του τελευταίου, μαρτυρικού αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, διαβάζουμε:  "Κωνσταντίνος, εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, ο Παλαιολόγος".
Έτσι υπέγραφαν όλοι οι αυτοκράτορες. Πρώτα ομολογία πίστεως στον Χριστό και κατόπιν το περίοπτο αξίωμα.
Γράφει ο Κόντογλου:Απάνω στο Βυζάντιο ήταν γραμμένος ο λόγος του Παύλου: ο καυχώμενος, εν Κυρίω καυχάσθω. Όλες οι καρδιές, από τον βασιλιά ως τον πιο φτωχό καντηλανάφτη ή βαρκάρη ή στρατιώτη ή ξωχάρη, αυτά τα λόγια είχανε μέσα. Η προσευχή ήτανε η ζωή τους… Ο Νικηφόρος Φωκάς έκανε κάθε μέρα την προσευχή του και στον πόλεμο φορούσε από μέσα, κάτω από τον θώρακά του, ένα παλιόρασο του θείου του Γεωργίου του εν Μαλεώ, που είχε αγιάσει, για να τον φυλάγει. Ο Αλέξιος Κομνηνός, όποτε ήταν να πάγει σε καμμιά εκστρατεία έβαζε τα πολεμικά του σχέδια κάτω από την Αγία Τράπεζα της Αγιά - Σοφιάς και όλη την νύχτα προσευχότανε γονατιστός απάνω στα σκαλοπάτια του ιερού και το πρωί έπαιρνε το σχέδιο που έβγαινε κάτω από το σκέπασμα της Αγίας Τράπεζας, γιατί πίστευε πως του το έδινε ο αρχάγγελος Μιχαήλ. Ο Ιωάννης Τσιμισκής γονάτιζε σαν παιδί μπροστά στην Αγία Τράπεζα της Αγιά - Σοφιάς, παρακαλώντας με δάκρυα να του δώσει ο Θεός έναν φύλακα άγγελο, που να τον φωτίζει κατά τον πόλεμο. Όσο σφίγγεται το Βυζάντιο από τους βαρβάρους, κι όσο η ψυχή υποφέρνει και πονά, τόσο γυρίζει τα μάτια κατά τον ουρανό. Ο βασιλιάς Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρις, συνέθεσε τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, που είναι γεμάτος από συντριβή, ταπείνωση και πίστη. Ο Λέων ο Σοφός εποίησε τα εξαίσια Εωθινά, που ψάλλονται στον Όρθρο κάθε Κυριακή και ο γιος του Κωνσταντίνος εφιλοτέχνησε τα “Εξαποστειλάρια". ("Μυστικά άνθη", σελ.97-98, Εκδ."ΑΣΤΗΡ").
Ο Ιουστινιανός έγραψε τον θεολογικότατο ύμνο
"ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού". Ενώ είχε ιδρύσει 67 μοναστήρια μόνο μες στην Πόλη, γιατί Ορθόδοξος σημαίνει φιλομόναχος και φιλακόλουθος. Έχουμε αυτοκράτορες Αγίους και πάνω από 10 αυτοκρατόρισσες, αυγούστες, που κοσμούν το Συναξάρι της Εκκλησίας. 
Στην Αγιά Σοφιά πήγαιναν για προσευχή όταν κινδύνευε η αυτοκρατορία και όχι στην Μέρκελ ή στην διεθνή κοινότητα οι κυβερνήτες των Ελλήνων της Ρωμανίας. (Και η παρακμή ξεκίνησε όταν άρχισαν οι συμμορίες του Πάπα να λεηλατούν και να καταστρέφουν… σταυροφορικώς. Μετά το 1204, πάλεψε η αυτοκρατορία μας, αλλά την έπνιξαν οι αντίχριστοι από Δύση και Ανατολή).
Στην νεότερη ιστορία μας να μνημονεύσουμε τον Ιωάννη Καποδίστρια, που τον δολοφόνησαν έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο, ώρα 6:35 π.μ. Διάβαζε τον Εξάψαλμο ο κυβερνήτης, εκκλησιαζόταν συνεχώς, αληθής Ορθόδοξος Έλληνας.
"Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας" έλεγε ο Μέτερνιχ. Το 1811 - ως ακόλουθος της ρωσικής πρεσβείας - ολόκληρη η αυστριακή αστυνομία τον παρακολουθεί μήπως ανακαλύψουν σκάνδαλα. Εις μάτην, γιατί ενώ οι άλλοι διπλωμάτες έτρεχαν σε διασκεδάσεις και χαμαιτυπεία, ο Καποδίστριας πήγαινε σε Ορθόδοξους Ναούς να προσευχηθεί. Γι' αυτό τον σκότωσαν… Ο Καποδίστριας ήταν "βυζαντινός", ταίριαζε απόλυτα στην απαρίθμηση του Κόντογλου με τους πιστούς αυτοκράτορες.
Μετά από αυτόν ήρθε η ζοφώδης ξενοκρατία, κομματοκρατία και υποτέλεια που συνεχίζεται και έχει ενταθεί στις μέρες μας.
Και ας το γνωρίζουμε αυτό: "Θεού πρόσωπο" το κράτος μας δεν θα δει, αν δεν αποκτήσει κυβερνήτες πιστούς εν Χριστώ τω Θεώ. Η Πατρίδα θα λάμψει, όταν ακούσουμε πρωθυπουργό της Ελλάδος, να ζητά ένα, και συγγνώμη για την φράση, ένα άγιο… ρουσφέτι. Ποιό; "Ταις πρεσβείες της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς" και την Πατρίδα μας.

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

31 Ιουλ. 2020

Ιστολόγιο |


 

 

 

 


Αν δεν υπήρχε η αναλαμπή εθνικού φρονήματος στην Κύπρο το δωδεκάμηνο 2003-04, δηλαδή από τις Κυπριακές εκλογές μέχρι το δημοψήφισμα στην Κύπρο, όπου Πρόεδρος ήτανε ο μέγιστος Τάσσος Παπαδόπουλος, τότε...
Σήμερα η Κύπρος θα ήταν ένα κράτος τραβεστί.
Με Ελληνοκύπριο και Τουρκοκύπριο Πρόεδρο εκ περιτροπής, με δύο κοινοβούλια, Άνω και Κάτω, εκ των οποίων στο ένα θα υπήρχε ισοδυναμία εκπροσώπησης (50%-50%) μεταξύ των δύο κοινοτήτων, και με υποχρέωση να δίνουν και τα δύο σώματα την έγκρισή τους για να ισχύσει κάποιος νόμος (άρα, πρακτικά, τουρκικό βέτο) με 9μελές συμβούλιο επίλυσης διαφορών όπου οι 6 θα ήταν από τις δύο κοινότητες (3 και 3), και οι άλλοι 3 θα ήταν ξένοι.
Δηλαδή, θα είχαμε ένα μη λειτουργικό κράτος.
Έτσι, το Μπαρμπαρός, το Γιαβούζ και το Όρουκ Ρέις και άλλα, θα έκαναν έρευνες και γεωτρήσεις για λογαριασμό αυτής της ψευδο - «Κύπρου». Όχι της Τουρκίας.
Αντί για «ψευδοκράτος» στα κατεχόμενα της Κύπρου, θα είχαμε ψευδο - Κύπρο.
Αντί να το θεωρούμε προκλητικό, θα λέγαμε κι «ευχαριστώ» στους Τούρκους που έκαναν έρευνες, για λογαριασμό όλης της «Κύπρου» διότι εμείς δεν έχουμε την δυνατότητα.
(Όταν λέω «θα λέγαμε», εννοώ αυτοί που υποστήριζαν την Πλεκτάνη Ανάν και που είναι οι ίδιοι που σήμερα μας φουρνίζουν υποχωρητικότητα).
Με άλλον Πρόεδρο η Κύπρος, ακόμα και χωρίς το Σχέδιο Ανάν, δεν θα τολμούσε να οριοθετήσει ΑΟΖ με τους γείτονές της. Και αυτό ο Τάσσος Παπαδόπουλος το ξεκίνησε. 
Μεγάλε Τάσσο Παπαδόπουλε, ο Ελληνισμός σε ευχαριστεί και θα σε ευχαριστεί αιωνίως, που παρέδωσες κράτος και όχι «κοινότητα» σε ομηρία.
Ευελπιστούμε κάποτε να αποκτήσει ο Ελληνισμός και στις δύο κρατικές του εκφάνσεις πολιτική ηγεσία με τέτοιο σθένος.


Ανδρέας Σταλίδης

yiorgosthalassis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

29 Ιουλ. 2020

Ιστολόγιο |


 

 



Του παπα - Ηλία Υφαντή

 

Υπάρχουν στην εποχή μας πολλές ανέσεις και πολύ ανία. Πολλοί γιατροί και φάρμακα και πολλοί άρρωστοι και αρρώστιες. Πολυάνθρωπες κοινωνίες και μεγάλη μοναξιά. Πολλή γνώση και μεγάλη ασυνεννοησία. Πολλές θρησκείες και πολύς αμοραλισμός.
Πολυνομία και υπερβάλλουσα αδικία. Άρχοντες και όργανα της τάξης και του νόμου και πολλή αταξία και εγκλήματα… Τα ίδια, πάνω κάτω, συνέβαιναν και στην εποχή του Χριστού. Και χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της εποχής ήταν ο Ηρώδης. Ο οποίος ανακάλυψε ότι δεν έφταιγαν τα εγκλήματά του αλλά το στόμα της αλήθειας, που ήταν ο Πρόδρομος. Του οποίου, για να φιμώσει την αδυσώπητη γλώσσα, βρήκε σκόπιμο να του κόψει το κεφάλι. Το γεγονός αυτό ήταν ρομφαία, που διαπέρασε την καρδιά του Χριστού. Που ένοιωσε την ανάγκη να απομακρυνθεί από την κοινωνία της κακουργίας και να αναζητήσει το βάλσαμο στης ερημιάς την ηρεμία. Όμως…το ίδιο ένοιωσαν και χιλιάδες λαού. Κι ενώ ο Χριστός με τους μαθητές του διέπλευσαν τη λίμνη Γενησαρέτ μ’ ένα πλοιάριο, ο λαός τον ακολούθησε πεζοπορώντας. Κι έτσι, ενώ εκείνος θέλησε να απομακρυνθεί από την κοινωνία, οι άνθρωποι τον ακολούθησαν. Επειδή ακριβώς ένοιωθαν ότι μόνο Εκείνος μπορούσε και ήθελε να τους προσφέρει όλα όσα οι ειδικοί και οι αρμόδιοι δεν ήθελαν να τους προσφέρουν. Το θέαμα του λαού, που από παντού συνέρρευσε, συγκίνησε τον Χριστό. Ο οποίος «δών, πολύν όχλον εσπλαχνίσθη επ’ αυτούς» (Μτθ: ιδ: 14). Και βέβαια η ευσπλαχνία του δεν ήταν ένας άκαρπος συναισθηματισμός, αλλά μια πολύπλευρη προσφορά: Αφού, όχι μόνο τους θεράπευσε απ’ τις διάφορες αρρώστιες, αλλά απελευθέρωσε -με την διδαχή του- και τις ψυχές τους απ’ τα πολύμορφα δεσμά, που τους είχαν χαλκεύσει οι θρησκευτικές στρεβλώσεις και οι νομικές αβελτηρίες. Τόση δε ήταν η γοητεία που ασκούσε πάνω τους, αλλά και η πνευματική απελευθέρωση, που τους πρόσφερε, ώστε, όσο κι αν περνούσε η ώρα, όχι μόνο δεν κουράζονταν, αλλά ολοένα και περισσότερο ξεκουράζονταν και γαλήνευαν.
Αλλά ο χρόνος είναι αμείλικτος. Και πήρε να σκοτεινιάζει.
Έτσι, που οι μαθητές κυριεύτηκαν από αγωνία. Και αναγκάστηκαν να διακόψουν τον Χριστό απ’ την μυσταγωγία της διδαχής του. Και να του επιστήσουν την προσοχή σχετικά με την περασμένη ώρα, την ερημιά του τόπου και το πρόβλημα διατροφής για τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων.
Συνιστώντας του να σταματήσει την διδαχή, ώστε να μπορέσουν να πάνε στα γύρω χωριά και ν’ αγοράσουν τροφές…

- Δεν χρειάζεται να πάνε πουθενά, τους είπε ο Χριστός, εσείς θα τους δώσετε να φάνε!
- Μα εμείς δεν έχουμε, παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια! αποκρίθηκαν απορημένοι εκείνοι.
- Φέρτε τα εδώ! τους πρόσταξε. Και παράλληλα πρόσταξε τον λαό να καθίσει κάτω στα χορτάρια. Πήρε, λοιπόν, τα ψωμιά και τα ψάρια. Προσευχήθηκε. Τα ευλόγησε. Τα κομμάτιασε και τα ’δωσε στους μαθητές να τα μοιράσουν στον λαό. Που, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ήταν περίπου πέντε χιλιάδες, χωρίς τα γυναικόπαιδα. Και οι άνθρωποι αυτοί δεν πήραν απλά και μόνο μια μπουκιά, για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Έφαγαν και χόρτασαν όλοι τους. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Κάποιοι ερμηνευτές, βλέπουν - ευλόγως, κατά τη γνώμη μου - στο θαύμα αυτό έναν υπέροχο συμβολισμό σχετικά με την επίλυση του κοινωνικού προβλήματος:
Το γεγονός - λένε - ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται και εκατομμύρια πεθαίνουν από την πείνα, τις αρρώστιες και τις κακουχίες δεν οφείλεται στην έλλειψη υλικών αγαθών. Αλλά στο ότι τα υλικά αγαθά κατανέμονται άνισα και άδικα. Γιατί υλικά αγαθά υπάρχουν και περισσεύουν. Αλλά το του παγκόσμιου πλούτου -- όπως λένε οι στατιστικές -- το καρπώνεται το 20% των ανθρώπων. Και αντίστροφα το 80% των ανθρώπων φυτοζωεί και πεθαίνει με το 20% των υλικών αγαθών… Και ποιοί φταίνε για την άνιση και άδικη κατανομή; Μήπως οι άρχοντές και οι νομοθέτες και οι οικονομολόγοι; Όλων αυτών έργο είναι η ανισότητα και η αδικία. Άδικα κυβερνούν, άδικα νομοθετούν και επιδίωξή τους είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αδικία. Παρά τα όσα μάς κανοναρχούν για, δήθεν, κράτος δικαίου και απονομή δικαιοσύνης. «Και άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια».

Εκεί στην ερημιά, που βρέθηκε ο Χριστός με το πλήθος του λαού, δεν αποτάνθηκε στους άρχοντες του κόσμου τούτου ούτε στους νομοθέτες και οικονομολόγους. Αποτάνθηκε στους μαθητές του: «Εσείς - τους είπε - θα τους δώσετε να φάνε»! Και αυτό επαναλαμβάνει και στους χριστιανούς όλων των εποχών: Μην κλείνετε - μας λέει - τ’ αυτιά σας και τα μάτια σας και το στόμα σας μπροστά στο όργιο της αδικίας και της απανθρωπιάς. Χριστιανισμός δεν είναι «το άνηθο και το κύμινο» της οποιασδήποτε τυπολατρείας και θρησκευτικής φλυαρίας, που θυμίζει τους φαρισαίους.
Χριστιανισμός είναι ν’ ασχοληθείτε με «τα βαρύτερα του νόμου». Με τα μεγάλα, δηλαδή και σοβαρά προβλήματα, που υπάρχουν και περισσεύουν γύρω σας. Γιατί τώρα ταμπουρωμένοι πίσω απ’ την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό σας, νομίζετε ότι θα σωθείτε από τον θάνατο με τα πολλά υλικά αγαθά. Και μοιάζετε με τις βαλσαμωμένες μούμιες. Νομίζετε ότι κάποιοι είστε και ότι κάτι έχετε. Νομίζετε ότι ζείτε, ενώ μπορεί να είστε κιόλας πεθαμένοι. Άταφα πτώματα. Παλέψτε για την δικαιοσύνη. Και να είστε σίγουροι ότι όχι μόνο θα χορτάσετε όλους τους ανθρώπους, αλλά θα έχετε και περισσεύματα.
Περισσεύματα, που θα σας οδηγήσουν πέρα απ’ την λύση των κοινωνικών προβλημάτων και στην πιο μεγάλη επανάσταση. Που είναι η επανάσταση απέναντι στον αιώνιο θάνατο. Δηλαδή η Ανάσταση!

papailiasyfantis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης