Η Πλατυτέρα των Ουρανών

28 Ιουν. 2020

| Ιστολόγιο |


 
Ἱερεὺς εἰς ΗΠΑ προτάσσει τὰς πολλαπλᾶς λαβίδας!
Κληρικὸς εἰς Ἀττικὴν
μεταλαμβάνει πιστὸν μὲ γάντια καὶ μάσκα!
Τὴν ὄστιαν δίδομεν;

 


Ἀντὶ τῆς κανονικότητος ὁδηγούμεθα εἰς τὴν Ἅλωσιν ὑπὸ τῶν Λατίνων!

- Πατριαρχεῖον Κων/λεως: «ΜΗ ΑΣΠΑΖΕΣΘΕ ΤΑΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ»!
- Σεβ. Καναδᾶ: Μὴ ὁμιλεῖ κανεὶς «χωρὶς καθοδήγηση ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας», τὸν Πατριάρχην!
- Σεβ. Σικάγου: «Τὰ ἱερά σκεύη νὰ ἀπολυμαίνωνται»!
- Οὐνίτης «Ἐπίσκοπος» Ὑάκινθος: «ἐνδεχόμενον μεταδόσεως νοσογόνων μικροβίων διὰ τῆς κοινωνίας ἐκ τοῦ Ποτηρίου»!


 

Γράφει ό κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

  Τὰ μέτρα ποὺ κρατοῦν ὑπὸ περιορισμὸν τὴν λατρείαν μας, ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέραν ἀποσύρονται. Ὡστόσον, παντοῦ διαλαλεῖται ὅτι δὲν θὰ ἐπιστρέψωμεν εἰς τὴν προτεραίαν κατάστασιν, ἀλλὰ ὅτι βαίνομεν πλέον πρὸς μίαν νέαν κανονικότητα. Ποῦ ὁδηγούμεθα;

Ἐξομοίωσις Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν

Ἐμελετήσαμεν τὰς ὁδηγίας ποὺ ἀπέστειλεν ἡ «Ἱ. Σύνοδος» τῶν ἐν Ἑλλάδι παπικῶν πρὸς τοὺς πιστούς της καὶ διεπιστώσαμεν ὅτι συνεμορφώθη καὶ αὐτὴ ἀπολύτως μὲ τὰς ἐπιταγάς τοῦ Κράτους. Αὐτὸ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ δοθῆ ἡ ἐξουσία εἰς τὸ Κράτος νὰ παρέμβη ὄχι μόνον εἰς τὴν συνάθροισιν τῶν πιστῶν, ὅπως ψευδῶς ὑποστηρίζεται, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ λειτουργικὸν τυπικὸν (ἀπαγόρευσις τοῦ ἀσπασμοῦ τῶν εἰκόνων, τοῦ «ἀσπασμοῦ τῆς εἰρήνης», παροχῆς «ἁγιασμοῦ», λιτανειῶν κ.λπ.). Ὡς γνωστόν, παρόμοια συμβαίνουν καὶ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
Τὸ διαπιστώνει - οἱοσδήποτε - καὶ ἀπὸ τὸ νέον ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως τῆς 20ῆς Ἰουνίου 2020, ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρεται ὅτι οἱ πιστοὶ «νὰ μὴ ἀσπάζωνται, πρὸς τὸ παρόν, τὰς ἱεράς εἰκόνας εἰς τοὺς ναοὺς καὶ τὰς χεῖρας τῶν κληρικῶν».
Ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν συμπεραίνει κανεὶς ὅτι: ἂν ὁ οἰκουμενισμὸς (ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὰς μασονικάς δυνάμεις) ἐχρειάσθη δεκαετίας, διὰ νὰ ἐπιτύχη δῆθεν «προσέγγισιν» Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν, ἡ ἄμεσος κρατικὴ ἐπέμβασις (ἀπὸ πολιτικοὺς ποὺ καὶ πάλιν ἐλέγχει ἡ μασονία) εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιταχυνθῆ ἡ διαδικασία. Πλέον ἐφθάσαμεν εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον, ὅπου ἐπετρέψαμεν εἰς τὸ κράτος (ὄχι διὰ τῆς ἀμφιέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ εὐθέως ἄνευ προσχημάτων), νὰ καθοδηγήση τὴν Ἐκκλησίαν μας εἰς τὴν παραδοχὴν ὅτι ἡ Θ. Λειτουργία, ἡ «λαβίς», τὸ Ἅγιον Δισκοπότηρον πρέπει νὰ ἀποφεύγωνται, διότι μεταδίδουν ἰούς, δηλαδή ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ὅτι δὲν ὑπάρχει ἡ ἄκτιστος χάρις! Ὅλα εἶναι κτιστὰ καὶ γήινα. Κατελύθη διὰ πλαγίας ὁδοῦ τὸ θεολογικὸν χάσμα περὶ κτιστῶν καὶ ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ποὺ ὑπῆρχε μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν, ἐφόσον ἐξωμοιώθημεν.
Εἰς τὸ μόνον ποὺ ὑφίσταται ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀκόμη διαφορὰ μὲ τοὺς παπικοὺς εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία. Διὰ πόσον ἆραγε; Ἐκφράζομεν αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, διότι ἀπόψεις ποὺ τὸ τελευταῖον διάστημα προῆλθον ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων καὶ Πανεπιστημιακῶν τείνουν νὰ ταυτισθοῦν μὲ τὰς παπικάς.
Πρότριτα, ὁ Σεβ. Ἀμερικῆς ἐδήλωσεν ὅτι σημασίαν ἔχει τί κοινωνοῦμεν καὶ ὄχι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον κοινωνοῦμεν. Εἰς τὴν ἐφημερίδα «Καθολική» τῆς 30ῆς Μαΐου 2020 ἀναγιγνώσκομεν ἀκριβῶς τὸ ἴδιον: «αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσει σήμερα δὲν εἶναι τὸ πῶς θὰ κοινωνήσουμε, ἀλλὰ ποιὸν κοινωνοῦμε».Δηλαδὴ, ὁ τρόπος πού ἡ Ἐκκλησία καθιέρωσεν εἶναι ἀδιάφορος; Ἐπίσης, ἀνεγνώσαμεν ὅτι ὁ Καθηγητὴς κ. Βλ. Φειδᾶς εἰς πρόσφατον συνέντευξιν ἐδήλωσε σχετικῶς μὲ τὸν τρόπον τῆς Θείας Κοινωνίας: «
Εἶναι διάφοροι τρόποι. Σὲ αὐτὰ ἀποφασίζει (ἡ Ἐκκλησία). Τὸ πῶς θὰ διαχειριστεῖς τὸ ποτήριο εἶναι θέμα τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ πάρει ἀπόφαση πῶς θὰ διαχειρισθεῖ τὸν τρόπο… Ἑπομένως θὰ βρεῖς τρόπο εἴτε μὲ ἐμβάπτιση, εἴτε τί θὰ κάνεις…».

Εἰς τὸ ἀνωτέρω ἄρθρον τῆς ἐφημερίδος «Καθολικὴ» ἀναφέρεται ὅτι εἰς τοὺς ἐν Ἑλλάδι παπικούς: «μέχρι πρὶν τὴν πανδημία ἡ Θεία Κοινωνία ἐχορηγεῖτο μὲ τὸν ἄρτο ποὺ ὁ ἱερέας ἐμβάπτιζε στὸν καθαγιασμένο οἶνο… τώρα σὲ ὅλη τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, οἱ πιστοὶ κοινωνοῦν μὲ τὸν ἄρτο μόνο»!Δὲν εἶναι τυχαία αὐτὴ ἡ πρακτικὴ τῶν παπικῶν, ἀλλὰ στηρίζεται εἰς τὴν Σύνοδον τοῦ Τριδέντου (1545-1563 μ.Χ.), ἡ ὁποία εἰς τὴν 21ην συνεδρίαν της ἐπὶ ποινῇ ἀφορισμοῦ ἀποδέσμευσε τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴν κοινωνίαν ἐκ τοῦ ποτηρίου, κηρύσσουσα τὴν θεωρίαν τῆς «concomitantia» (= συνακολουθίας), ὅτι ἀφοῦ ὑπάρχει εἰς τὸ «Σῶμα» ὁ ὅλος Χριστὸς δὲν εἶναι ἀπαραίτητος ἡ λῆψις τοῦ «Αἵματος», θέσις ποὺ ἐπαναλαμβάνεται καὶ εἰς τὸ ἄρθρον τὴς «Καθολικῆς» ποὺ ἐμνημονεύσαμεν. Ὡστόσον, μετὰ τὴν Β΄ Βατικανὴν ἐδόθη ἡ δυνατότης Τοπικοὶ Σύνοδοι νὰ ἐπιλέγουν τὴν μετάδοσιν καὶ τοὺς τρόπους τῆς μεταδόσεως τοῦ «Αἵματος» εἰς λαϊκοὺς καὶ σήμερα περιλαμβάνεται εἰς αὐτοὺς«εἴτε ἡ πόση ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ ποτήριο, εἴτε ἡ ἐμβάπτιση, εἴτε ἀναρρόφηση μὲ καλαμάκι εἴτε μὲ κοχλιάριο (λαβίδα)». Ἡ ὑπαναχώρησις ὡστόσον τῶν παπικῶν, ἐξαιτίας τοῦ κορωναϊοῦ, εἰς τὴν μετάδοσιν μόνον τῆς ὄστιας, δεικνύει ὅτι ἐπαληθεύονται τὰ ὅσα ἔγραφεν εἰς τὴν «Μεγάλη Κατήχηση» ὁ Ἔξαρχος τῶν Οὐνιτῶν Ἑλλάδος «Ἐπίσκοπος» Γρατιανουπόλεως Ὑάκινθος Γὰδ (1958-1975): «τὸ ἐνδεχόμενον τῆς διὰ τῆς κοινωνίας ἐκ τοῦ Ποτηρίου μεταδόσεως νοσογόνων μικροβίων»! Ἀκόμη καὶ πρὶν ἐνσκήψη ὁ ἰὸς, αἱ παπικαὶ ὁδηγίαι ἦσαν ὡς ἑξῆς, ὡς εἶναι χαρακτηριστικῶς διατυπωμέναι ἀπὸ τὴν Σύνοδον τῶν παπικῶν εἰς ΗΠΑ: «Μετὰ ἀπὸ κάθε ἕναν πιστὸ ποὺ λαμβάνει τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἱερουργὸς προσεκτικὰ καθαρίζει καὶ τὶς δύο πλευρὲς τοῦ χείλους τοῦ ποτηρίου. Αὐτὴ ἡ πράξη εἶναι ζήτημα καὶ εὐλάβειας καὶ ὑγιεινῆς. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, ὁ ἱερουργὸς περιστρέφει τὸ ποτήριο ἐλαφρῶς μετὰ ἀπὸ κάθε ἕναν ποὺ λαμβάνει τὸ πολύτιμο Αἷμα». Πόσον πραγματικὰ ἀπέχει μία τοιαύτη πρακτικὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἰσήγαγε προσφάτως εἰς τὸ μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὁ Σεβασμιώτατος Σικάγου, γράφων εἰς τὴν ἐγκύκλιόν του ὅτι: «ὅλα τὰ σκεύη, τὰ τραπέζια καὶ τὰ λειτουργικὰ ἀντικείμενα πρέπει νὰ ἀπολυμαίνονται στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας... οἱ πιστοὶ καθὼς πλησιάζουν στὸ Ἅγιο Δισκοπότηρο θὰ πρέπει νὰ ἀπολυμαίνουν τὰ χέρια τους»;

Ἡ ἀγάπη ὡς παγίς

Εἶναι διάχυτος ἡ ἀντίληψις ὅτι αἱ τοιαῦται καινοτομίαι γίνονται ἀπὸ ἀγάπην, πρὸς χάριν τῶν ἀσθενῶν εἰς τὴν πίστιν καὶ ὡς θυσία διὰ τὸν πλησίον. Ἀκριβῶς εἰς αὐτὴν τὴν πεποίθησιν ἐστηρίχθη καὶ τὸ «κλείσιμον» τῶν Ἱερῶν Ναῶν μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας. Σχετικά μὲ αὐτό, περιλαμβάνεται εἰς τὸ περιοδικὸν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Ἐφημέριος» (Μάϊος - Ἰούνιος 2020) ἄρθρον τοῦ Καθηγητοῦ κ. Ἰ.Καραβιδοπούλου, εἰς τὸ ὁποῖον σχολιάζει τὴν ρῆσιν τοῦ Κυρίου «τὸ Σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον…», καταλήγων μὲ τὰ ἑξῆς: «συνεχίζοντας καὶ βιώνοντας ἡ Ὀρθόδοξη ἑρμηνευτικὴ καθὼς καὶ ἡ λοιπὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τὸ βιβλικὸ πνεῦμα τῆς προτεραιότητας τοῦ ἀνθρώπου σὲ σχέση μὲ τοὺς θεσμοὺς δέχεται τὴν ἀρχὴ τῆς «οἰκονομίας», δηλαδή τὴν προσωρινὴ ἀναστολὴ κάποιου κανόνα, ὅταν οἱ πρωταρχικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τὸ ἀπαιτοῦν, ὥστε νὰ μὴ «σωθεῖ» ὁ τύπος καὶ «ἀπολεσθεῖ» ὁ ἄνθρωπος. Μήπως τὴν ἴδια εὐαισθησία ἔδειξαν στὶς μέρες μας Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία θέτοντας τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου ὑπεράνω τῶν λατρευτικῶν ἀναγκῶν του;».

Δὲν θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὴν παρερμηνείαν τοῦ ἐδαφίου οὔτε μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Καθηγητοῦ ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ποὺ εἶναι ἄσχετος μὲ τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, λόγῳ εὐαισθησίας προέκρινε τὴν ὑγείαν ἀπὸ τὴν λατρείαν! Θὰ εἶχεν, ὡστόσον, ἐνδιαφέρον νὰ ἐρωτηθῆ ὁ κ. Καραβιδόπουλος, ἂν χάριν τῆς ὑγείας ὁ ἴδιος θὰ προέτεινε καὶ ἀλλαγὴν τοῦ «τύπου» τῆς Θείας Μεταλήψεως… Τὸ μεῖζον ὅμως εἰς ὅσα γράφει εἶναι ἕτερον: δικαιολογεῖ κατ’ οὐσίαν τὴν παῦσιν τῆς Θείας Εὐχαριστίας, θεωρῶν αὐτὴν ὡς μίαν ἁπλῆν λατρευτικὴν ἀνάγκην! Ποῖον θεολογικὸν ὑπόβαθρον τὸν ὠθεῖ εἰς αὐτὸν τὸν ὑποβιβασμόν; Ἡ κομβικὴ φράσις εἰς τὸ ἄρθρον του εἶναι «ἀνάγκες τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου». Πρόκειται, λοιπόν, διὰ τὴν κατανόησιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς «κοινωνίας προσώπων»!
Εἶναι τυχαῖον ὅτι καὶ εἰς τὸ ἄρθρον τῆς «Καθολικῆς» ἀναφέρεται ὅτι: «Ἀπὸ τὴν Ἁγία Εὐχαριστία πηγάζει ἡ Ἐκκλησία ὡς κοινωνία προσώπων» ;

Ὅλη αὐτὴ ἡ περὶ προσώπου «θεολογία» ἑδράζεται εἰς τὴν ἀγαπητικὴν σχέσιν ποὺ ἀναπτύσσεται μεταξὺ τῶν ἀτόμων, ὥστε νὰ γίνουν δῆθεν πρόσωπα. Αὐτὴ ἡ «ἀγάπη» ἐπιβάλλει νὰ θυσιάσωμεν τὴν Θείαν Λειτουργίαν χάριν τῆς κοινωνίας τῶν προσώπων! Ὡς τέλειον ὑπόδειγμα αὐτῆς προβάλλονται συνήθως αἱ ἐνδοτριαδικαὶ σχέσεις, καθὼς ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τὰ κατ’ ἐξοχὴν Πρόσωπα. Μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν ὁδηγούμεθα εἰς τὴν παπικὴν «θεολογίαν». Χαρακτηριστικὸν αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει καὶ πάλιν ἡ «Καθολικὴ» (18.05.2020): «τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὁ αἰώνιος δεσμὸς ἀγάπης ποὺ ἑνώνει τὸν Πατέρα μὲ τὸν Υἱό. Ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος γράφει: «Ἰδού, εἶναι τρεῖς: ὁ Ἀγαπῶν, ὁ Ἀγαπημένος καὶ ἡ Ἀγάπη». Κάτω ἀπὸ αὐτὸ τὸ φῶς, τὸ ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό, ὡς σύνδεσμος τῆς ἀγάπης ποὺ γίνεται δεκτὴ καὶ δωρίζεται, ὡς χῶρος καὶ δύναμη τοῦ αἰωνίου διαλόγου τῆς ἀγάπης»!
Μὲ αὐτὴν τὴν εἰδυλλιακὴν - κατὰ τὰ ἄλλα - εἰκόνα, ποὺ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Τριαδολογίαν, καταλήγομεν ἀπολύτως λογικὰ εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ filioque! Ἐκεῖ καταλήγει ἡ «θεολογία τοῦ προσώπου», καθὼς ταυτίζει τὰ πρόσωπα μὲ τὰς σχέσεις: εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα ἐκλαμβάνεται ἡ ἀγάπη ὄχι ὡς κοινὴ ἐνέργεια τῆς μιᾶς Θεότητος, ἀλλὰ ὡς ἰδίωμα ἑκάστου Προσώπου, χαρακτηριστικόν τῆς ὑποστάσεώς του!
Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀντιλαμβάνεται ὁ παπισμὸς τὴν Τριαδολογίαν, διότι ἀδυνατεῖ νὰ διακρίνη μεταξὺ «θεολογικῆς» καὶ «οἰκονομικῆς» Τριάδος καὶ ἀνατρέπει τὸ Ὀρθόδοξον δόγμα. Μὲ ἁπλᾶ λόγια φθάνομεν καὶ πάλιν ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου ἠρχίσαμεν: ἡ εἰσχώρησις παπικῶν ἀντιλήψεων εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν ὁδηγεῖ εἰς υἱοθέτησιν τῆς ἀντιστοίχου ἠθικῆς, δηλαδή ἡ «θεολογία τοῦ προσώπου» καταλήγει εἰς τὴν στέρησιν τῆς Θείας Κοινωνίας.

Χρειαζόμεθα Ἁγίαν Ἕδραν;

Δυστυχῶς, ὡς φαίνεται, αἱ παπικαὶ ἀντιλήψεις δεσπόζουν εἰς τὰς συνειδήσεις Καθηγητῶν καὶ Ἱεραρχῶν. Ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν ἀσχολοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ «ψιλὰ γράμματα» τῆς δογματικῆς ἔχουν ἐμπεδώσει πολὺ καλῶς τὴν παπικὴν ἀπολυταρχίαν, ζητοῦντες νὰ ὑπάρχη ἕνας Πάπας καὶ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Διὰ τοῦτο δὲν μᾶς ἐξέπληξεν ἡ ἐπιστολὴ του Ἀρχιεπισκόπου Καναδᾶ κ. Σωτηρίου πρὸς τοὺς κληρικοὺς του τῆς 5ης Ἰουνίου 2020: «δὲν θὰ κάµω καµμία δήλωση, ἐὰν δὲν ἔχω γραπτὲς ὁδηγίες ἀπὸ τὸ σεπτὸν Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τὸ Οἰκουµενικὸ µας Πατριαρχεῖο καὶ τὸν Παναγιώτατο Οἰκουµενικὸ µας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολοµαῖο… Μερικοὶ φαίνεται ὅτι θέλουν νὰ καυχῶνται γιὰ τὶς θεολογικὲς (καθηγητικὲς) γνώσεις τους. Ἂς σκεφθοῦν ὅµως, ὅτι ἡ πρώτη γνώση τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἔχουν εἶναι, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὁµιλοῦν χωρὶς καθοδήγηση ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας».
Ὅταν προέκυψεν ἡ πανδημία ὁ Σεβ. Καναδᾶ εἶχε λάβει πολὺ σωστὴν θέσιν καθὼς ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸ ποίμνιον εἶχε τονίσει ὅτι χρειάζεται μετάνοια δι’ ὅσα συμβαίνουν καὶ εἶχε διερωτηθῆ μήπως ὁ Θεὸς ἀποστέλλει ὅλα αὐτὰ ἕνεκα καὶ τῶν πολλῶν ἐκτρώσεων. Ὅταν ὅμως εὑρέθη εἰς ποιμαντικὰ «ὕδατα ἀχαρτογράφητα» λόγω τῶν ἀκραίων μέτρων καὶ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς Θείας Λειτουργίας ἔπραξε καὶ αὐτὸς, ὅπως ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι Ἱεράρχαι: «χρειάζεται κάποιος ἀνώτερός μας νὰ μᾶς πεῖ τί θὰ κάνουμε»! Ἰδοὺ λοιπὸν πῶς καταλήγομεν εἰς τὴν βατικανοποίησιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Δέχεται οὐσιαστικῶς κατάργησιν τῆς Συνοδικότητος, δηλαδή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅπως οἱ Λατῖνοι, ἀφοῦ ἔχουν τὸν Πάπαν, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τριτεῦον, ἄν καί ἔχει πᾶσαν τήν ἀλήθειαν.

Μία κανονικότης ὑπάρχει: ἡ Ἐκκλησία

Παρὰ τὰς ἐκκλήσεις τοῦ «Ο.Τ.» νὰ μείνουν ἀμετακίνητοι οἱ Ἱεράρχαι εἰς τὴν Ἱ. Παράδοσιν, διότι ἡ μόνη ἀμετάθετος ἐλπίς εἶναι ἡ ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία, κάποιοι πείθονται μόνον, ὅταν κανεὶς προτάσση τὰς κοσμικάς περγαμηνάς του. Εὐτυχῶς, ὁ λειτουργιολόγος κ. Π. Σκαλτσῆς ἐδημοσίευσε μελέτην, τῆς 14ης Ἰουνίου 2020, διὰ τὴν «λαβίδα», εἰς τὴν ὁποίαν ἀναγράφονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἡ λαβίδα ὡς λειτουργικὸ σκεῦος, ἄγνωστο ποιᾶς μορφῆς, εἶναι γνωστὴ μὲν ἀπὸ τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ὡς ἐργαλεῖο γιὰ ἐναλλακτικὴ λύση, γιὰ ἔκτακτα περιστατικὰ καὶ ἀνάγκες εἰδικές. Ἁγιολογικὰ κείμενα τοῦ 7ου αἰ. μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ἡ λαβίδα συναντᾶται μὲ τὴ μορφὴ τοῦ κοχλιαρίου. Ἀπὸ τὸν 12ο αἰ. συνδέεται μὲ τὴν Προσκομιδὴ (μερίδες)».
Διὰ ἀκόμη μίαν φορὰν πρέπει νὰ τονισθοῦν τὰ αὐτονόητα. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν δύναται νὰ μεταβάλη τίποτε καθώς, ὡς φαίνεται καὶ διὰ τὴν «λαβίδα», αἱ Ἱεραί Παραδόσεις της ὄχι μόνον ἔχουν δοκιμασθῆ ἑκατονταετίας, ἀλλὰ εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμέναι μὲ λατρευτικάς πρακτικάς ποὺ δὲν ἀλλάζουν. Ἡ «νέα κανονικότης», πρὸς τὴν ὁποίαν μᾶς ἀσκοῦν πιέσεις αἱ Κυβερνήσεις, εἶναι ἁπλῶς ἕνα βῆμα ἐγγύτερα πρὸς τὸν ἀποτυχημένον παπισμόν. Δὲν δύναται νὰ ὑπάρξη καὶ δὲν θὰ ὑπάρξη καμμία δῆθεν «νέα κανονικότητα», καθὼς ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ εἶναι καὶ παραμένει ἡ μόνη κανονικότης. Ἡ λατρεία μας εἶναι 2.000 ἐτῶν καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἀπαιτῶμεν ἀπὸ τοὺς νεοκόπους πολιτικοὺς νὰ τὴν σέβωνται εἰς τὸ ἀκέραιον.

orthodoxostypos.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

27 Ιουν. 2020

| Ιστολόγιο |


 

  Πεθαίνουν οι νεκροί;

 

Ὁ καλός μας Θεός, ἐπιτρέποντας στούς «ἰσχυρούς» τῆς γῆς, διά τῶν πολλῶν καί βαριῶν ἁμαρτιῶν μας, νά ἀσκήσουν μιά συντονισμένη, παγκοσμίως, τρομοκρατία μέ φόβητρο ἕναν ἰό, θέλησε καί νά ἀποκαλύψει τό πραγματικό προσωπεῖο ὅλων μας. Ὁ καθένας μας, ἦρθε ἀντιμέτωπος μέ τόν ἑαυτό του, τήν πίστη του στόν Χριστό, τήν ἀγάπη, τόν φόβο· «μέτρησε» τά ὅριά του. Ἐπιπλέον, ὁμολόγησαν τήν πίστη τους, ἄνθρωποι πού ποτέ δέν φανταζόμασταν ὅτι θά τό κάνουν, π.χ. τραγουδιστές καί ἠθοποιοί, καί τέλος, ἐκδηλώθηκαν ἐντόνως, ὅσοι δέν συντάσσονται μέ τόν Χριστό μας, εἴτε αὐτοί εἶναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, θεολόγοι, πιστοί ἤ ἄπιστοι, εἴτε εἶναι... Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς τοῦ Ὑψίστου!
Τό τελευταῖο φαίνεται παράξενο, παράλογο· ὅπως καί ὁ δευτερότιτλος τοῦ παρόντος κειμένου.
Παράλογα εἶναι καί ὅσα πρωτοφανῆ ζήσαμε καί συνεχίζουμε νά ζοῦμε.
Πλέον, ὅμως, ἄρχισαν νά ξυπνοῦν οἱ καλοπροαίρετοι Χριστιανοί.
Αφυπνίστηκαν συνειδήσεις, κατάλαβαν τό μῖσος τοῦ κόσμου γιά τόν Χριστό, ἀντιλήφθηκαν τό δαιμονικό πρόσωπο τής παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐπί πολλά χρόνια, καλοί ἱερεῖς καί παραδοσιακοί λαϊκοί, Θεολόγοι καί ἁπλοί πιστοί κραύγαζαν τήν ἀλήθεια γιά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Κατήγγειλαν, ὅτι ὑπάρχουν ἐπίσκοποι
«λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν» (Πράξεις 20, 30) ἀλλά «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ» (Ματθ. 3, 3). Κατηγορήθηκαν ὡς γραφικοί, ἀκραῖοι, παράλογοι.

«Ξέρετε πόσοι κληρικοί καί πόσοι θεολόγοι ὑπάρχουν σήμερα», κήρυττε ὁ πατήρ Θεόδωρος Ζήσης πρίν ὀκτώ χρόνια, «οἱ ὁποῖοι λαλοῦν διεστραμμένα; Καί οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται ὡς ὀρθόδοξοι! Καί οἱ ὁποῖοι διεκδικοῦν νά ἀποκτήσουν ὀπαδούς καί μαθητάς. Γι’ αὐτό θά πρέπει ὁ ποιμένας, ὁ ἐπίσκοπος, ὁ πρεσβύτερος, ὁ διάκονος νά προσέχει ὄχι μόνον τούς φανερούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά νά προσέχει καί τούς κρυφούς αἱρετικούς οἱ ὁποῖοι λαλοῦν διεστραμμένα. Κι ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι μία καταδικασμένη αἵρεση, εἶναι μία παναίρεση ἡ ὁποία διαστρέφει τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας... Οἱ Οἰκουμενισταί κληρικοί εἶναι ἀνάμεσά μας. Πατριάρχες καί ἀρχιεπίσκοποι καί ἐπίσκοποι καί θεολόγοι. Γέμισαν οἱ θεολογικές σχολές ἀπό θεολόγους οἱ ὁποῖοι λαλοῦν διεστραμμένα καί ἀλλάζουν τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου».

Καί ἦρθε ὁ κορωναϊός, καί ἀνέδειξε τό πρόβλημα μέ τά γνωστά ἐπακόλουθα: Τήν πλανεμένη «θεολογία» τοῦ οἰκουμενι(στι)κοῦ Θρόνου καί τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας περί μολυσμοῦ τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τῶν ἁγίων λειψάνων, τῆς χειρός τοῦ ἱερέως, τῶν ἱερῶν ναῶν καί τό πρωτοφανές κλείσιμό τους, καθώς καί τή βλάσφημη «θεολογία» της, περί τῆς Θείας Κοινωνίας καί τοῦ τρόπου μετάδοσής Της (Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ἐξέδωσε κατευναστική ἀνακοίνωση γιά τήν Θεία Κοινωνία, ἀλλά θά ἔπρεπε νά συγκληθεῖ ὁλόκληρη ἡ Ἱεραρχία, καί νά δράσει αὐστηρά ἐναντίον ὅσων ἀρχιερέων, κυρίως τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχουν εἰσάγει κομπογιαννίτικους τρόπους γιά τήν μετάδοσή Της, π.χ. πολλαπλά «κουταλάκια» καί ξέπλυμα τῆς ἁγίας Λαβίδας μέ διάφορα ὑγρά, οὐσιαστικά ἀμφισβητῶντας Την, καθώς καί νά ἀσκήσει αὐστηρό δημόσιο ἔλεγχο σέ ὅσους μίλησαν γιά μόλυνση ἀπό τήν Θεία Κοινωνία, πού θά ἔφθανε ἕως τόν ἀφορισμό τους σέ περίπτωση μή μετανοίας τους, διότι ὅλοι αὐτοί οὐσιαστικά βάλλουν ἐναντίον τοῦ Κυρίου μας Ιησού καί σκανδαλίζουν τούς ἀδύναμους στήν πίστη, δημιουργῶντας τους ἀμφιβολίες), τήν σύμπραξη καθώς καί τήν ὑποταγή της στό ἄθεο κράτος, τήν ἀνεκτικότητά της στούς διωγμούς ἱερέων καί πιστῶν τήν στιγμή πού, σέ ἄλλες περιπτώσεις, τό κράτος ἔκανε τά «στραβά μάτια», τήν πλανεμένη ἀντιμετώπιση τῆς ἐπιδημίας χωρίς τά θεραπευτικά μέσα πού διαθέτει ἡ Ἐκκλησία μας, καί γενικότερα, τήν ἀλλοίωση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καί τόν εὐτελισμό τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων μας πού ἔφθασε ἕως τό σημεῖο νά βλασφημοῦν τόν Χριστό μαζί μέ τούς ἀθέους καί τούς ἀντιχρίστους (π.χ. ἡ δήλωση ἀρχιερέα ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία περιέχει ἀλκοόλ καί γι' αὐτό δέν μεταδίδει ἀσθένειες!!!)Ὅλα αὐτά εἶναι ἀποτελέσματα τοῦ ἐπάρατου Οἰκουμενισμοῦ.
Καί ἐνῶ ὁ χριστιανός πρέπει νά ἔχει μνήμη θανάτου, νά μή φοβᾶται τόν θάνατο διότι
«Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ. 1, 21), ὅλοι τρέμουμε γιά τήν ζωούλα μας. Δυστυχῶς, στήν πατρίδα μας δέν λάμπει πλέον τό Φῶς τῆς Πίστεως! Συντελέσαμε στό σβήσιμο τοῦ Ἄστρου τῆς Ὀρθοδοξίας. Δόλια Ὀρθόδοξη πατρίδα μας, πῶς σέ καταντήσαμε ἔτσι!

Καί ἦρθε τό μικρό καί εὐλογημένο χαστούκι τοῦ Μεγάλου Παιδαγωγοῦ, γιά νά συνέλθουμε, καί ὄντως, συνειδητοποιήσαμε τόσα πράγματα. Ἡ συνειδητοποίηση εἶναι ἡ ἀρχή τῆς μετανοίας, καί ἡ παροῦσα κατάσταση ἀποτίναξε τό τεχνητό πέπλο τοῦ «καλοῦ χριστιανοῦ», μᾶς ξεβόλεψε καί μᾶς ξεσκέπασε. Καί ὅλοι ἐμεῖς, πού νομίζαμε ὅτι εἴμαστε Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀπό τόν πατριάρχη ἤ τόν ἀρχιεπίσκοπο μέχρι τόν τελευταῖο λαϊκό, κρυφτήκαμε ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου! Φοβηθήκαμε ἀπό ἕναν ἀόρατο ἰό, καί κλειστήκαμε στόν ἑαυτό μας, μακριά ἀπό τούς ἀνθρώπους, μακριά ἀπό τόν «Υἱό τοῦ ἀνθρώπου»· Τόν εἴχαμε βγάλει τελείως ἀπό τή ζωή μας καί δέν ἐνοχληθήκαμε πού τόν χάσαμε προσωρινά!
Ἄν ὅμως, ἀπό ὁποιαδήποτε πτυχή τῆς ζωῆς μας ἀφαιρέσουμε τόν Χριστό, τήν θέση του παίρνει ὁ «θεοποιημένος» - παραμορφωμένος - δαιμονοποιημένος ἄνθρωπος, πού πιθανότατα νά θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ καλύτερος χριστιανός· νά πιστεύει ὅτι εἶναι ζωντανός χριστιανός καί νά φοβᾶται μή πεθάνει! Καί ἔρχεται ἐπιτακτικό τό ἐρώτημα: 
ἄραγε, εἴμαστε ζωντανοί χριστιανοί;

Ὅταν κάποιος μαθητής ζήτησε ἀπό τόν Κύριο νά τοῦ ἐπιτρέψει νά θάψει τόν πατέρα του κι ἔπειτα να Τόν ἀκολουθήσει, ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπάντησε: «ἀκολούθα με, καί ἄφησε τούς νεκρούς νά θάψουν τούς νεκρούς τους»! (Ματθ. 8, 21-22). Στήν δέ γνωστή παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, ὅταν ὁ ξενιτεμένος υἱός ἀφοῦ «διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως», καί ἦλθε «εἰς ἑαυτόν», δηλαδή μετανόησε καί ἐπέστρεψε στόν πατέρα του, τότε, λέει ὁ Χριστός μας, «ἀνέζησε», διότι ἦταν νεκρός! (Λουκ. 11-32). Ζωντανός εἶναι αὐτός πού ἀκολουθεῖ τόν Χριστό, τήν ὄντως Ζωή, «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰω. 11, 25). Ζωντανός εἶναι αὐτός, πού τρέφεται μέ τήν Ζωή, αὐτός ό οποίος τρώει τό Σῶμα καί πίνει τό Αἷμα τοῦ Ιησο Χριστοῦ, ὅπως ὁ Ἴδιος μᾶς διαβεβαίωσε μέ τήν ἀψευδέστατη γλῶσσα Του: «ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό αἷμα, οὐκ ἒχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς»! (Ἰω. 6, 53). 
Ζωντανός εἶναι αὐτός πού ἔχει καθαρή, ὀρθόδοξη πίστηδέν αἱρετίζει καί φυσικά, ἔχει ὀρθή πράξη· αὐτός πού δέν κηρύττει «ἕτερον εὐαγγέλιον» (Γαλ. 1, 6-9) ὥστε νά εἶναι χωρισμένος ἀπό τόν Θεό, πού εἶναι ή Πηγή τῆς Ζωῆς, μέ τό «ἀνάθεμα» τοῦ ἀποστόλου Παύλου.

«Οὐκ ἒχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς», δέν θά ἔχετε Ζωή μέσα σας...! «Ἀνάθεμα», εἶστε χωρισμένοι ἀπό τόν Θεό! Κι ἐμεῖς οἱ δύστυχοι νομίζουμε ὅτι ζοῦμε, ἀλλά οὐσιαστικά εἴμαστε νεκροί· καί ὧ τοῦ παραλόγου: φοβόμαστε, τρέμουμε νά μήν πεθάνουμε ἀπό τόν κορωναϊό! Ποιοί; Οἱ ἤδη νεκροί! Οἱ μέν λαϊκοί ἔχοντας ἀδρανήσει στήν πνευματική καί ἀσκητική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, παύοντας νά εἴμαστε ἐνεργά, ζωοποιημένα μέλη Της, οἱ δέ ἀνώτεροι κληρικοί, ἔχοντας πρό πολλοῦ «ἀγαπήσει μίαν ἄλλην γυναῖκα μοντέρνα, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τούς κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή· δέν ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό, ξέρουν ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει». Βρισκόμαστε ἕνα βῆμα πρίν τήν καταστροφή τῆς ὀρθοδόξου πατρίδας μας, ἀλλά δέν ἀπογοητευόμαστε. Ὁ Θεός ἔχει τούς δικούς Του, τό μικρό ποίμνιο, τό λεῖμμα τῆς ὀρθοδοξίας, τήν «μικρά ζύμη πού θά ζυμώσει ὅλο τό φύραμα» (Γαλ. 5, 9).
Ἀδελφοί μου, ἄς μήν τρέφουμε αὐταπάτες· νά ἔρθουμε «εἰς ἑαυτόν» ὅσο βρισκόμαστε ἐν ζωῇ, νά μετανοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε στόν Πατέρα μας γιά νά ἀναζήσουμε καί γιά νά μή σβήσει τήν λυχνία τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας...!

Πορφυρίτης

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 


 

30 Απρ. 2020

"ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ" - Ο Γέροντας Σάββας Λαυριώτης αναφέρεται:
1) Στην ψευδο-Σύνοδο που έγινε στο Κολυμπάρι της Κρήτης, η οποία ήταν -όπως λέει- υποκινούμενη και κατευθυνόμενη από την C.I.A. και κατέστησε έγκυρα τα Μυστήρια σε όλες τις παραφυάδες και αιρέσεις. (Κατάλυση του Συνοδικού συστήματος, Νομιμοποίηση των αιρέσεων, Επικύρωση των αποφάσεων του Π.Σ.Ε., Επικύρωση του Οικουμενισμού, Κατάλυση -στην ουσία- του Συμβόλου της Πίστεως)
2) Στον Μπίλ Γκέϊτς, τα Εμβόλια θανάτου (έρχονται εμβολιασμοί που θα περιέχουν ασθένειες) και την μείωση του πληθυσμού της Γης.
3) Στα έσχατα χρόνια. Στο κλείσιμο των Ιερών Ναών. (Η Εκκλησία ήδη βρίσκεται σε διωγμό, σημάδι ότι είμαστε στα έσχατα, έχουμε φτάσει στην τελική ευθεία. Είναι αρχές ωδίνων ... για να προετοιμασθούμε)
4) Στον Αρμαγεδώνα και στον Αντίχριστο. (Ο πιστός πρέπει να γνωρίζει τα “σημάδια” της ελεύσεώς του και -κυρίως- να έχει μαρτυρικό φρόνημα)

9 Απρ. 2020

Απόσπασμα ομιλίας του μακαριστού Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη.
- Ποιός εἶναι αἰρετικός; ... Αἰρετικὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τὴν ἐδίδαξαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, ὅπως ἐδίδαξαν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅπως τὴν ἐρμήνευσαν αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι ἐν Πνεύματι Ἁγίω. Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας λέγονται αἰρετικοί. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀπὸ τοὺς αἰρετικοὺς διαφωνοῦν μὲ τὴν διδασκαλία καὶ λέγουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ἄλλοι λέγουν ὅ,τι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν εἶναι τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀλλοι ἀσχολοῦνται μὲ ἄλλα σημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ κάθε ἕνας αἰρετικὸς κρατᾶ στὰ χέρια του μιὰ γομολάστιχα τοῦ διαβόλου καὶ προσπαθεῖ νὰ σβήση ἀπὸ τὴν Πίστη μας, τὸ Πιστεύω μας, τὸ ἄλφα ἢ τὸ βητα σημεῖο τῆς διδασκαλίας μας. Ἄλλοι ἀπὸ τοὺς αἰρετικοὺς φωνάζουν κάτω οἱ εἰκόνες, ἄλλοι φωνάζουν κάτω οἱ ἱερεῖς, ἄλλοι κάτω τὰ μυστήρια, ἄλλοι κάτω ἡ ἐξομολόγηση.... Ὅλα τὰ σημεῖα τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας τὰ προσβάλλουν οἱ αἰρετικοί..
Πηγή: Episkopos Episkopos

15 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


 

 

 

Προσφάτως, γίναμε αυτόπτες μάρτυρες μιας δημόσιας αντιπαραθέσεως στο διαδίκτυο με ανακοινώσεις, κείμενα και απαντητικές επιστολές, μεταξύ κληρικών της Μητροπόλεως Πειραιώς και της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας.
Συγκεκριμένα, τό ἀντιαιρετικό γραφεῖο τῆς Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιῶς (καί ἔπειτα κληρικός τῆς ἴδιας Μητροπόλεως), ἄσκησε κριτική στήν θεολογική σκέψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου, ἀποδεικνύοντας μέ τά λεχθέντα καί τά πραχθέντα τοῦ κ. Ἀναστασίου, ὅτι ἀποκλίνει τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, καί ταυτίζεται μέ τήν οἰκουμενιστική.
Ἀπ’ ὅτι φαίνεται, ὅμως, ἡ Ἀρχιεπισκοπή Τιράνων, ὄχι μόνο δέν δέχεται κριτική, ἀλλά ἀντιδρᾶ ἐπιθετικά, θεωρῶντας ἴσως, ὅτι βρίσκεται στό ἀπυρόβλητο, καί ὅτι μπορεῖ νά δρᾶ ὡς αὐθεντία καί ὡς ἐξουσίαν ἔχουσα, χωρίς νά ἀκολουθεῖ τά βήματα τοῦ ὄντως τήν ἐξουσίαν ἔχοντος, Βασιλέως Χριστοῦ. Ἔτσι, θεώρησε «πρωτάκουστη πρωτοτυπία στά ἐκκλησιαστικά χρονικά, ἕνα Γραφεῖο μιᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Ἑλλάδος νά ἐπιτίθεται προσβλητικά σέ Προκαθήμενο μιᾶς γειτονικῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας». Ἐκεῖνο πού μᾶς προκαλεῖ ἐρωτηματικά, εἶναι: α) γιατί θεωρεῖ τήν Θεολογική κριτική πρωτάκουστη πρωτοτυπία, καί β) τί ἀκριβῶς θεωροῦν ὡς προσβολή, τό ὅτι ὑπάρχει ξεκάθαρα ἕνας προσανατολισμός, πού ἀποκαλεῖται Οἰκουμενιστικός; Ἤ τό ὅτι γίνονται ὅλοι οἱ μετέχοντες «στούς ἀτελέσφορους & ἐπιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους ἑκόντες ἄκοντες, ὄργανα τῶν σκοτεινών δυνάμεων γιά προώθηση τῆς δαιμονικῆς πανθρησκείας»;
(Μήπως ἐνοχλεῖ ὁ αὐτονόητος ἐπιθετικός προσδιορισμός «δαιμονικῆς»;)

Ὄντως, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος, εἶναι προικισμένος μέ πολλά χαρίσματα ἀπό τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας, ἔχει πλούσιο βιογραφικό προσφορᾶς στήν Ἱεραποστολή καί τόν θαυμάζουμε εἰλικρινῶς γι’ αὐτό. Ἐπίσης, βρίσκεται, θά λέγαμε, σ’ ἕνα ἐχθρικό περιβάλλον. Ἔχει ὅμως, ἀξιωθεῖ ἀπό τόν δωρεοδότη Χριστό τήν Ἀρχιερωσύνη, καί ὡς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ἀπεστάλη «ὡς πρόβατο ἐν μέσῳ λύκων»! (Ματθ. 10,16). Πέραν τούτων, χρέος ὅλων ἡμῶν εἶναι νά ἀσκοῦμε καλοπροαίρετη κριτική, μέ ὅση ἀγάπη διαθέτουμε, καί φυσικά, χωρίς ἐμπάθεια.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος λοιπόν, ὀφείλει νά εἶναι προσεκτικός στό περιβάλλον πού ζεῖ, νά προφυλάσσεται, ἀλλά νά μήν κάνει οὐδεμία ἔκπτωση στήν Ἁγία Πίστη μας (Ματθ. 10,16-18). Πρίν ἀποπειραθοῦμε νά δώσουμε τίς δικές μας τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις στά ἀνωτέρω ἐρωτήματα, διότι δέν νομίζω ν’ ἀσχοληθεῖ κανείς μέ μᾶς, θά γυρίσουμε δυό-τρία χρόνια πίσω. Τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, στό Κολυμβάρι τῆς Κρήτης, ὅπου ἔγινε ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» γιά τούς προκαθημένους τῶν δέκα, ἀπό τίς δεκατέσσερεις, Ἐκκλησιῶν, γιά δέ τό πλῆθος τῶν πιστῶν Χριστιανῶν, Ψευδοσύνοδος, στήν ἐναρκτήρια ὁμιλία του, εἶπε, μεταξύ ἄλλων, ὁ ἐκλεκτός Ἀρχιεπίσκοπος:

- «... νά ὑπενθυμίσουμε τήν ἰδιαιτερότητα καί τήν ταυτότητα αὐτῆς τῆς ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου, ἐπειδή ἀκούγεται καί πάλι, καί νομίζω καί στά γράμματα πού ἐλέχθησαν: μά πῶς μπορεῖ νά εἶναι μία σύνοδος, ὅταν εἶναι μόνο 24 Ἐπίσκοποι ἀπό κάθε τοπική Ἐκκλησία καί ὄχι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι καί ἄλλα διάφορα πράγματα τά ὁποία λέγονται. Εἶναι ἀναγκαῖο νά μπορέσουμε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὑπάρχει μία ἰδιαιτερότητα· παραμένει αἰσθητό ἕνα σαφές σύμβολο καί ἔκφανση τῆς ἑνότητας τῶν ὀρθοδόξων»

- «Δέν εἴμαστε ἕνα ἀντίγραφο Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί εἶναι λάθος αὐτό πού γίνεται νά ζητοῦμε κάθε τόσο ἀντιστοιχίες, δέν ὑπάρχει ἕνας αὐτοκράτορας σήμερα, δέν ὑπάρχουν οἱ συνθῆκες τῆς πρώτης χιλιετίας. Οὔτε εἴμαστε ἕνα τηλεομοιότυπο, ἕνα φάξ, τῶν τρόπων μέ τόν ὁποῖον συνέρχονται οἱ Ἐκκλησίες στή Δύση. Εἴμαστε κάτι ἰδιαίτερο, δέν εἶναι κακό αὐτό. Εἶναι πολύ σημαντικό. Ὑπάρχουν ὁρισμένοι οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι μόνο ἡ ἀκριβῆς ἐπανάληψη γεγονότων καί Συνόδων τοῦ παρελθόντος εἶναι αὐθεντικά ὀρθόδοξη».

- «Ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἐνεργεῖ μόνο σέ μιά ἐποχή, παραμένει καθοριστικός ὁδηγός τῆς Ἐκκλησίας, στή ροή τῶν χρόνων. Ἄς χαροῦμε λοιπόν, αὐτήν τήν ἰδιαιτερότητα καί τήν δωρεά πού μᾶς χαρίζει καί ἄς εὐχηθοῦμε νά ὁλοκληρωθοῦν οἱ εργασίες με αδελφική σύμπνοια καί εμπνευσμένη δημιουργικότητα». 

- «Όπως εἴπατε Παναγιώτατε, στίς συνάξεις τῶν προκαθημένων, ὑπῆρξαν πολλές φωνές πού εἶπαν ὅτι αὐτός ὁ θεσμός εἶναι ἄγνωστος». 

- «Ήταν μία καινοτομία εὐλογημένη καί εἴμαστε εὐγνώμονες Παναγιώτατε, γιά ὅλες αὐτές τίς συνάξεις πού οὐσιαστικά προετοίμασαν αὐτή τή σύνοδο. Ἄν δέν εἶχαν γίνει οἱ συνάξεις, εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν θά εἴχαμε φτάσει σέ αὐτό τό τέρμα...».

Σχολιάζοντας ταχύτατα ὁρισμένα σημεῖα, θά ἐκφράζαμε τήν ἀπορία μας, μέ τήν τόσο ἀρνητική τοποθέτηση ἔναντι τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ποιός Ὀρθόδοξος δέν θά ἤθελε νά μετέχει σέ τέτοιες Συνόδους Οἰκουμενικοῦ κύρους, ἀνάμεσα σέ Ἁγίους καί ὁμολογητές Πατέρες; Ἅγιο Σπυρίδωνα, Μέγα Ἀθανάσιο, Ἅγιο Νικόλαο, καί ἄλλους! Ποιός Ὀρθόδοξος δέν θά ἤθελε νά ξαναγίνουν γιά νά θεραπεύσουν τά πραγματικά προβλήματα τῆς ἐποχῆς καθώς καί τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἴσως ἔχει ὅμως δίκαιο, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, λέγοντας ὅτι δέν ὑπάρχουν σήμερα οἱ συνθῆκες γιά τήν πραγματοποίηση τέτοιων Συνόδων: προφανῶς ἀπουσίαζε ἡ ἁγιότητα! Ποῦ εἶναι τά θαύματα τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνα, τοῦ ἁγίου Ἀχιλλίου, τοῦ ἁγίου Νικολάου... ποῦ ἦταν τό Ἅγιο Πνεῦμα; Παρά ταῦτα ὅμως, δανείστηκαν οἱ προκαθήμενοί μας, τήν ἱερή ὀνομασία αὐτῶν (τῶν Συνόδων): «ἁγίᾳ καί μεγάλῃ Συνόδῳ».
Ἐρχόμενοι στό θέμα μας, ἀποροῦμε:  πῶς κάποιος πού τάσσεται σαφῶς ὑπέρ τῶν καινοτομιῶν καί τῶν ἰδιαιτεροτήτων, νέων καί ἀγνώστων θεσμῶν, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐκπλήσσεται, καί νά κατηγορεῖ ὡς «πρωτάκουστη πρωτοτυπία» τήν κριτική πού τοῦ ἀσκεῖται γιά θέματα πίστεως, θεωρῶντας την «ἀντιδεοντολογική»; Παραδόξως δέ, αὐτό τό γεγονός, εἶναι συνηθισμένο στήν ἐκκλησιαστική μας παράδοση, φθάνοντας σέ σημεῖο, ὅταν οἱ πιστοί σιωποῦν, νά ὁμιλοῦν οἱ ὄνοι καί οἱ λίθοι ἀκόμη (σάν καί τοῦ λόγου μας)! Μεγαλύτερη ἐντύπωση μᾶς προκαλεῖ τό γεγονός τῆς θεωρήσεως ὡς ὕβρη, ἀπό τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή, τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς θεολογικῆς πρακτικῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου, ὡς Οἰκουμενιστικῆς. Ἐνοχλήθηκαν, δηλαδή, ἀπό τήν λέξη «Οἰκουμενισμός», ἕνας ἀπό τούς σκοπούς τοῦ ὁποίου εἶναι καί «ἡ προώθηση τῆς δαιμονικῆς πανθρησκείας»;
Εἶναι ἄλλωστε γνωστό, τό βιβλίο τοῦ πρώην Γενικού Γραμματέα του Π.Σ.Ε., Konrad Raiser, στό ὁποῖο ἀναφέρονται τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους: «Τό μέλλον τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ;».
Γιά τό ἐν λόγῳ βιβλίο, γίνεται μνεία καί σέ ὑποσημείωση στήν μεταπτυχιακή ἐργασία τοῦ Νικολάου Τσιρεβέλου«Ἡ συμβολή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας, Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, στήν ἀναβίωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἱεραποστολῆς, στό Μισό τοῦ 20ού αἰῶνα».

Στήν ἔννοια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- καθόλου προσβλητικά -- ἀναφέρεται καί ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης κ. Πέτρος Βασιλειάδης, «ἀπό τούς ἐπιφανέστερους ἐκπροσώπους μιᾶς οἰκουμενικῆς θεολογίας: ‘‘Στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ ὑπόθεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς στοιχεῖο πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχει δυστυχῶς τή θέση πού τῆς ἁρμόζει στό χῶρο τοῦ θεολογικοῦ καί τοῦ γενικότερου πνευματικοῦ στοχασμοῦ.
Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι, ἡ ἑλλαδική τουλάχιστον θεολογία νά παραμένει σέ κατάσταση στασιμότητας και σχολαστικῆς ἀμετροέπειας, στήν καλύτερη περίπτωση τέλειας ἀποξένωσης ἀπό τούς ἀγωνιώδεις προβληματισμούς τῆς παγκόσμιας χριστιανικῆς κοινότητας.
Κατά τραγική εἰρωνεία, ὁ μοναδικός θεολογικός (ἀντί)λογος προέρχεται ἀπό τό χῶρο τῶν παλαιοημερολογιτῶν, αλλά καί ὅσων ἐνστερνίζονται τίς θεολογικές τους προϋποθέσεις, μέ τίς γνωστές βέβαια μονομέρειες καί τά ἱστορικά καί ψυχολογικά "σύνδρομα".

«Οἰκουμενισμός Ι:μία δογματική προσέγγιση», εἶναι καί ὁ τίτλος συγγράμματος τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅπως ἐπίσης καί τό βιβλίο:

«The Ecclesiastical Significance of the WCC: The Legacy and Promise of Toronto, Orthodox Visions of Ecumenism, Statements, Messages and Reports on the Ecumenical Movement 1902 – 1992», τοῦ Borovoy Vitaly, ἐκδόσεων τοῦ WCC, κ. ἄ.

Γιατί ὅλοι αὐτοί δέν ἐνοχλοῦνται;
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον λοιπόν, νά θεωρεῖται ὁ ὄρος αὐτός, ὕβρις, μιᾶς καί εἶναι διεθνῶς καί ἐπιστημονικῶς κατοχυρωμένος, καί ὑποδηλώνει τήν κίνηση πού σκοπό ἔχει τήν παγκόσμια διαχριστιανική καί διαθρησκειακή ἔνωση! Τό πρόβλημα προφανῶς εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός καί αὐτοί πού τόν ἐνστερνίζονται, ἔρχονται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν Όρθόδοξο Πίστη μας, καί αὐτό δέν εἶναι δική μας ἐπινόηση, ἀλλά κραυγή ἀγωνίας ΟΛΩΝ τῶν σύγχρονων Ἁγίων καί Γερόντων! Καί αὐτό εἶναι πού ἐνοχλεῖ!

Μέ τήν, ἐν Χριστῷ, ἀγάπη,

Πορφυρίτης

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης