Η Πλατυτέρα των Ουρανών

15 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


Προσφάτως, γίναμε αυτόπτες μάρτυρες μιας δημόσιας αντιπαραθέσεως στο διαδίκτυο με ανακοινώσεις, κείμενα και απαντητικές επιστολές, μεταξύ κληρικών της Μητροπόλεως Πειραιώς και της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας.

Συγκεκριμένα, τό ἀντιαιρετικό γραφεῖο τῆς Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιῶς (καί ἔπειτα κληρικός τῆς ἴδιας Μητροπόλεως), ἄσκησε κριτική στήν θεολογική σκέψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου, ἀποδεικνύοντας μέ τά λεχθέντα καί τά πραχθέντα τοῦ κ. Ἀναστασίου, ὅτι ἀποκλίνει τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, καί ταυτίζεται μέ τήν οἰκουμενιστική.

Ἀπ’ ὅτι φαίνεται, ὅμως, ἡ Ἀρχιεπισκοπή Τιράνων, ὄχι μόνο δέν δέχεται κριτική, ἀλλά ἀντιδρᾶ ἐπιθετικά, θεωρῶντας ἴσως, ὅτι βρίσκεται στό ἀπυρόβλητο, καί ὅτι μπορεῖ νά δρᾶ ὡς αὐθεντία καί ὡς ἐξουσίαν ἔχουσα, χωρίς νά ἀκολουθεῖ τά βήματα τοῦ ὄντως τήν ἐξουσίαν ἔχοντος, Βασιλέως Χριστοῦ. Ἔτσι, θεώρησε «πρωτάκουστη πρωτοτυπία στά ἐκκλησιαστικά χρονικά, ἕνα Γραφεῖο μιᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Ἑλλάδος νά ἐπιτίθεται προσβλητικά σέ Προκαθήμενο μιᾶς γειτονικῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας». Ἐκεῖνο πού μᾶς προκαλεῖ ἐρωτηματικά, εἶναι: α) γιατί θεωρεῖ τήν Θεολογική κριτική πρωτάκουστη πρωτοτυπία, καί β) τί ἀκριβῶς θεωροῦν ὡς προσβολή, τό ὅτι ὑπάρχει ξεκάθαρα ἕνας προσανατολισμός, πού ἀποκαλεῖται Οἰκουμενιστικός; Ἤ τό ὅτι γίνονται ὅλοι οἱ μετέχοντες «στούς ἀτελέσφορους & ἐπιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους ἑκόντες ἄκοντες, ὄργανα τῶν σκοτεινών δυνάμεων γιά προώθηση τῆς δαιμονικῆς πανθρησκείας»;

(Μήπως ἐνοχλεῖ ὁ αὐτονόητος ἐπιθετικός προσδιορισμός «δαιμονικῆς»;)

Ὄντως, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος, εἶναι προικισμένος μέ πολλά χαρίσματα ἀπό τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας, ἔχει πλούσιο βιογραφικό προσφορᾶς στήν Ἱεραποστολή καί τόν θαυμάζουμε εἰλικρινῶς γι’ αὐτό. Ἐπίσης, βρίσκεται, θά λέγαμε, σ’ ἕνα ἐχθρικό περιβάλλον. Ἔχει ὅμως, ἀξιωθεῖ ἀπό τόν δωρεοδότη Χριστό τήν Ἀρχιερωσύνη, καί ὡς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ἀπεστάλη «ὡς πρόβατο ἐν μέσῳ λύκων»! (Ματθ. 10,16). Πέραν τούτων, χρέος ὅλων ἡμῶν εἶναι νά ἀσκοῦμε καλοπροαίρετη κριτική, μέ ὅση ἀγάπη διαθέτουμε, καί φυσικά, χωρίς ἐμπάθεια.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος λοιπόν, ὀφείλει νά εἶναι προσεκτικός στό περιβάλλον πού ζεῖ, νά προφυλάσσεται, ἀλλά νά μήν κάνει οὐδεμία ἔκπτωση στήν Ἁγία Πίστη μας (Ματθ. 10,16-18). Πρίν ἀποπειραθοῦμε νά δώσουμε τίς δικές μας τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις στά ἀνωτέρω ἐρωτήματα, διότι δέν νομίζω ν’ ἀσχοληθεῖ κανείς μέ μᾶς, θά γυρίσουμε δυό-τρία χρόνια πίσω. Τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, στό Κολυμβάρι τῆς Κρήτης, ὅπου ἔγινε ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» γιά τούς προκαθημένους τῶν δέκα, ἀπό τίς δεκατέσσερεις, Ἐκκλησιῶν, γιά δέ τό πλῆθος τῶν πιστῶν Χριστιανῶν, Ψευδοσύνοδος, στήν ἐναρκτήρια ὁμιλία του, εἶπε, μεταξύ ἄλλων, ὁ ἐκλεκτός Ἀρχιεπίσκοπος:

- «... νά ὑπενθυμίσουμε τήν ἰδιαιτερότητα καί τήν ταυτότητα αὐτῆς τῆς ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου, ἐπειδή ἀκούγεται καί πάλι, καί νομίζω καί στά γράμματα πού ἐλέχθησαν: μά πῶς μπορεῖ νά εἶναι μία σύνοδος, ὅταν εἶναι μόνο 24 Ἐπίσκοποι ἀπό κάθε τοπική Ἐκκλησία καί ὄχι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι καί ἄλλα διάφορα πράγματα τά ὁποία λέγονται. Εἶναι ἀναγκαῖο νά μπορέσουμε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὑπάρχει μία ἰδιαιτερότητα· παραμένει αἰσθητό ἕνα σαφές σύμβολο καί ἔκφανση τῆς ἑνότητας τῶν ὀρθοδόξων»

- «Δέν εἴμαστε ἕνα ἀντίγραφο Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί εἶναι λάθος αὐτό πού γίνεται νά ζητοῦμε κάθε τόσο ἀντιστοιχίες, δέν ὑπάρχει ἕνας αὐτοκράτορας σήμερα, δέν ὑπάρχουν οἱ συνθῆκες τῆς πρώτης χιλιετίας. Οὔτε εἴμαστε ἕνα τηλεομοιότυπο, ἕνα φάξ, τῶν τρόπων μέ τόν ὁποῖον συνέρχονται οἱ Ἐκκλησίες στή Δύση. Εἴμαστε κάτι ἰδιαίτερο, δέν εἶναι κακό αὐτό. Εἶναι πολύ σημαντικό. Ὑπάρχουν ὁρισμένοι οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι μόνο ἡ ἀκριβῆς ἐπανάληψη γεγονότων καί Συνόδων τοῦ παρελθόντος εἶναι αὐθεντικά ὀρθόδοξη».

- «Ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἐνεργεῖ μόνο σέ μιά ἐποχή, παραμένει καθοριστικός ὁδηγός τῆς Ἐκκλησίας, στή ροή τῶν χρόνων. Ἄς χαροῦμε λοιπόν, αὐτήν τήν ἰδιαιτερότητα καί τήν δωρεά πού μᾶς χαρίζει καί ἄς εὐχηθοῦμε νά ὁλοκληρωθοῦν οἱ εργασίες με αδελφική σύμπνοια καί εμπνευσμένη δημιουργικότητα». 

- «Όπως εἴπατε Παναγιώτατε, στίς συνάξεις τῶν προκαθημένων, ὑπῆρξαν πολλές φωνές πού εἶπαν ὅτι αὐτός ὁ θεσμός εἶναι ἄγνωστος». 

- «Ήταν μία καινοτομία εὐλογημένη καί εἴμαστε εὐγνώμονες Παναγιώτατε, γιά ὅλες αὐτές τίς συνάξεις πού οὐσιαστικά προετοίμασαν αὐτή τή σύνοδο. Ἄν δέν εἶχαν γίνει οἱ συνάξεις, εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν θά εἴχαμε φτάσει σέ αὐτό τό τέρμα...».

Σχολιάζοντας ταχύτατα ὁρισμένα σημεῖα, θά ἐκφράζαμε τήν ἀπορία μας, μέ τήν τόσο ἀρνητική τοποθέτηση ἔναντι τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ποιός Ὀρθόδοξος δέν θά ἤθελε νά μετέχει σέ τέτοιες Συνόδους Οἰκουμενικοῦ κύρους, ἀνάμεσα σέ Ἁγίους καί ὁμολογητές Πατέρες; Ἅγιο Σπυρίδωνα, Μέγα Ἀθανάσιο, Ἅγιο Νικόλαο, καί ἄλλους! Ποιός Ὀρθόδοξος δέν θά ἤθελε νά ξαναγίνουν γιά νά θεραπεύσουν τά πραγματικά προβλήματα τῆς ἐποχῆς καθώς καί τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἴσως ἔχει ὅμως δίκαιο, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, λέγοντας ὅτι δέν ὑπάρχουν σήμερα οἱ συνθῆκες γιά τήν πραγματοποίηση τέτοιων Συνόδων: προφανῶς ἀπουσίαζε ἡ ἁγιότητα! Ποῦ εἶναι τά θαύματα τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνα, τοῦ ἁγίου Ἀχιλλίου, τοῦ ἁγίου Νικολάου... ποῦ ἦταν τό Ἅγιο Πνεῦμα; Παρά ταῦτα ὅμως, δανείστηκαν οἱ προκαθήμενοί μας, τήν ἱερή ὀνομασία αὐτῶν (τῶν Συνόδων): «ἁγίᾳ καί μεγάλῃ Συνόδῳ».

Ἐρχόμενοι στό θέμα μας, ἀποροῦμε:  πῶς κάποιος πού τάσσεται σαφῶς ὑπέρ τῶν καινοτομιῶν καί τῶν ἰδιαιτεροτήτων, νέων καί ἀγνώστων θεσμῶν, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐκπλήσσεται, καί νά κατηγορεῖ ὡς «πρωτάκουστη πρωτοτυπία» τήν κριτική πού τοῦ ἀσκεῖται γιά θέματα πίστεως, θεωρῶντας την «ἀντιδεοντολογική»; Παραδόξως δέ, αὐτό τό γεγονός, εἶναι συνηθισμένο στήν ἐκκλησιαστική μας παράδοση, φθάνοντας σέ σημεῖο, ὅταν οἱ πιστοί σιωποῦν, νά ὁμιλοῦν οἱ ὄνοι καί οἱ λίθοι ἀκόμη (σάν καί τοῦ λόγου μας)! Μεγαλύτερη ἐντύπωση μᾶς προκαλεῖ τό γεγονός τῆς θεωρήσεως ὡς ὕβρη, ἀπό τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή, τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς θεολογικῆς πρακτικῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου, ὡς Οἰκουμενιστικῆς. Ἐνοχλήθηκαν, δηλαδή, ἀπό τήν λέξη «Οἰκουμενισμός», ἕνας ἀπό τούς σκοπούς τοῦ ὁποίου εἶναι καί «ἡ προώθηση τῆς δαιμονικῆς πανθρησκείας»

Εἶναι ἄλλωστε γνωστό, τό βιβλίο τοῦ πρώην Γενικού Γραμματέα του Π.Σ.Ε., Konrad Raiser, στό ὁποῖο ἀναφέρονται τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους: «Τό μέλλον τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ;».

Γιά τό ἐν λόγῳ βιβλίο, γίνεται μνεία καί σέ ὑποσημείωση στήν μεταπτυχιακή ἐργασία τοῦ Νικολάου Τσιρεβέλου«Ἡ συμβολή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας, Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, στήν ἀναβίωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἱεραποστολῆς, στό Μισό τοῦ 20ού αἰῶνα»

Στήν ἔννοια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- καθόλου προσβλητικά -- ἀναφέρεται καί ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης κ. Πέτρος Βασιλειάδης, «ἀπό τούς ἐπιφανέστερους ἐκπροσώπους μιᾶς οἰκουμενικῆς θεολογίας: ‘‘Στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ ὑπόθεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς στοιχεῖο πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχει δυστυχῶς τή θέση πού τῆς ἁρμόζει στό χῶρο τοῦ θεολογικοῦ καί τοῦ γενικότερου πνευματικοῦ στοχασμοῦ. 

Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι, ἡ ἑλλαδική τουλάχιστον θεολογία νά παραμένει σέ κατάσταση στασιμότητας και σχολαστικῆς ἀμετροέπειας, στήν καλύτερη περίπτωση τέλειας ἀποξένωσης ἀπό τούς ἀγωνιώδεις προβληματισμούς τῆς παγκόσμιας χριστιανικῆς κοινότητας. 

Κατά τραγική εἰρωνεία, ὁ μοναδικός θεολογικός (ἀντί)λογος προέρχεται ἀπό τό χῶρο τῶν παλαιοημερολογιτῶν, αλλά καί ὅσων ἐνστερνίζονται τίς θεολογικές τους προϋποθέσεις, μέ τίς γνωστές βέβαια μονομέρειες καί τά ἱστορικά καί ψυχολογικά "σύνδρομα".

«Οἰκουμενισμός Ι:μία δογματική προσέγγιση», εἶναι καί ὁ τίτλος συγγράμματος τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅπως ἐπίσης καί τό βιβλίο:

«The Ecclesiastical Significance of the WCC: The Legacy and Promise of Toronto, Orthodox Visions of Ecumenism, Statements, Messages and Reports on the Ecumenical Movement 1902 – 1992», τοῦ Borovoy Vitaly, ἐκδόσεων τοῦ WCC, κ. ἄ.

Γιατί ὅλοι αὐτοί δέν ἐνοχλοῦνται;

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον λοιπόν, νά θεωρεῖται ὁ ὄρος αὐτός, ὕβρις, μιᾶς καί εἶναι διεθνῶς καί ἐπιστημονικῶς κατοχυρωμένος, καί ὑποδηλώνει τήν κίνηση πού σκοπό ἔχει τήν παγκόσμια διαχριστιανική καί διαθρησκειακή ἔνωση! Τό πρόβλημα προφανῶς εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός καί αὐτοί πού τόν ἐνστερνίζονται, ἔρχονται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν Όρθόδοξο Πίστη μας, καί αὐτό δέν εἶναι δική μας ἐπινόηση, ἀλλά κραυγή ἀγωνίας ΟΛΩΝ τῶν σύγχρονων Ἁγίων καί Γερόντων! Καί αὐτό εἶναι πού ἐνοχλεῖ!

Μέ τήν, ἐν Χριστῷ, ἀγάπη,

Πορφυρίτης

 

aktines.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

9 Ιαν. 2019

Ιστολόγιο |


 

 

Του Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου Αγγελόγλου

(5 Ιανουαρίου 2019)

Γνωστός πρώην βουλευτής* της Ν.Δ. (επί 11 χρόνια), ο οποίος από τον Ιούλιο 2001 υπηρέτησε την Ν.Δ. από τη θέση του αναπληρωτή τομεάρχη Εθνικής Οικονομίας και συμμετείχε ως τακτικό μέλος στην Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, που έχει διδάξει στα πανεπιστήμια University of Illinois, Roosevelt University, De Paul University, Southeastern University, European University,… (και σήμερα συμμετέχει σε μία υπό σύσταση εθνικο-πατριωτική κίνηση), αυτός λοιπόν, δημοσίως από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης ανακοίνωσε ότι «χαρισματούχος και φωτισμένος Γέροντας, του οποίου ο λόγος δεν επιδέχεται παραμικρή αμφιβολία και συζήτηση», του ανακοίνωσε ότι: «Ο κοιμώμενος βασιλιάς Ιωάννης ήδη σηκώθηκε, είναι σε άριστη κατάσταση και ετοιμάζεται να εκτελέσει τις εντολές του Θεού»!!! (είναι ο… γνωστός βασιλιάς Ιωάννης Βατάτζης, που εδώ και 60 χρόνια… «βγάζει χιλιοστό, χιλιοστό το σπαθί από την θήκη του»)!

 

Στον εν λόγω διαδικτυακό του χώρο, τόλμησα να του υποδείξω τι φρονεί η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία, τι μας διδάσκει, και φυσικά εθεωρήθην «άπιστος Θωμάς». Ειλικρινά σ’αυτή την περίπτωση, αν και Πνευματικός, αδυνατώ να διακρίνω αν όλο αυτό το θέμα που προβάλλεται από έναν ευρύτερο συγκεκριμένο κύκλο, α) είναι φαινόμενο που χρήζει ψυχιατρικής εκτίμησης, β) εάν πρόκειται περί συγχύσεως και πλάνης, γ) εάν πρόκειται περί παρανοήσεως όσων έχουν ειπωθεί από Γέροντες κ.λπ., δ) ή περί πνεύματος απάτης, εξαπάτησης και παραμυθιάσματος των αφελών με σκοπό την εκμετάλλευσή τους (δεδομένου ότι διακινεί σχετικά βιβλία), ή ε) ο Θεός να με συγχωρέσει, αν πρόκειται περί «βλακείας» για την οποία ο Αϊνστάϊν είπε ότι είναι ανίκητη και δεν έχει καμμία ελπίδα όποιος τα βάλει μαζί της, ή στ) τι να πω, εξελισσομένων των δύσκολων εθνικών, οικονομικών και ηθικών καταστάσεων, μήπως ορισμένοι δεν δύνανται να τις διεξέλθουν με ανάθεση της ελπίδας τους στον Θεό, και στο αδιέξοδό τους στρέφονται σε μύθους και θρύλους (όπως άλλοι τη διαχείριση αυτών των προβλημάτων την αναθέτουν στο τσιγάρο, στο αλκοόλ,… κ.λπ.);

Είναι σαφές ότι εγώ, ως μη χαρισματικός και «φωτισμένος» Γέροντας, αδυνατώ προσωπικά να ερμηνεύσω το ανωτέρω φαινόμενο και χρειάζομαι κατεπειγόντως βοήθεια.

Κατόπιν τούτων, παρακαλείται δημοσίως ο φωτισμένος και χαρισματούχος Γέροντας να πάψει να κρύβεται πίσω από την ανωνυμία και να βγει επωνύμως ο ίδιος, να μας πει για το συνταρακτικό αυτό γεγονός και όλα τα αφορώντα αυτό. Εξήντα και πλέον χρόνια ενημερωνόμαστε ότι «το σπαθί χιλιοστό - χιλιοστό βγαίνει από τη θήκη του»· ελπίζουμε τώρα που «σηκώθηκε ο βασιλιάς Βατάτζης», δεν θα τον αφήσει ο Θεός για άλλα 60 χρόνια μέχρι να του δώσει την εντολή να αναλάβει την διακυβέρνηση του κόσμου…! (μέχρι να πεθάνει ο φωτισμένος και χαρισματικός Γέροντας)…

Άλλοι ανακοινώνουν ότι εντός του 2018 θα γίνει η Β΄ Παρουσία του Χριστού, άλλοι ότι ήρθε ο βασιλιάς Ιωάννης για να αναλάβει την παγκόσμια διακυβέρνηση και να φέρει την ειρήνη, άλλοι…, άλλοι….

Αδελφοί, ας θυμηθούμε τον Λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είπε: «ΒΛΕΠΕΤΕ ΜΗ ΤΙΣ ΥΜΑΣ ΠΛΑΝΗΣΗ» (Ματθ.,κεφ.κδ΄,4). Το πνεύμα της πλάνης έχει αρχίσει να ενεργεί (Θεσ/κείς Β΄,κεφ.β΄,στχ.11). Είναι σαφές ότι θα φθάσει σταδιακά στην αποκορύφωσή του «ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς» (Ματθ. κδ΄,24). Ας μνημονεύουμε, λοιπόν, τις Αποστολικές παραινέσεις: «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς αποστήσονταί τινες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις…»(Τιμοθ.Α΄,κεφ.δ΄,στχ.1), και «καθώς παρεκάλεσά σε… ίνα παραγγείλης τισί μη ετεροδιδασκαλείν 4 μηδέ προσέχειν μύθοις…» (Τιμοθ.Α΄,κεφ.α΄,στχ.3-4). Επίσης «Ταύτα υποτιθέμενος τοις αδελφοίς καλός έση διάκονος Ιησού Χριστού, εντρεφόμενος τοις λόγοις της πίστεως και της καλής διδασκαλίας η παρηκολούθηκας. Τους δε βεβήλους και γραώδεις μύθους παραιτού…»(Τιμοθ.Α΄,κεφ.δ΄,6-7). Και «έσται γαρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δε τους μύθους εκτραπήσονται. συ δε νήφε εν πάσι…» (Τιμοθ.Β΄, κεφ.δ΄,στχ.3-5). Και «…έλεγχε αυτούς αποτόμως, ίνα υγιαίνωσιν εν τη πίστει, μη προσέχοντες Ιουδαϊκοίς μύθοις και εντολαίς ανθρώπων αποστρεφομένων την αλήθειαν…» (Τίτον,κεφ.Α΄,στχ.13-14). Όπως φαίνεται, η διαφορά της εποχής του Αποστόλου Παύλου με τη σημερινή, είναι ότι τότε οι μύθοι ήταν «γραώδεις» (τους έλεγαν γριές), ενώ σήμερα τους προβάλλουν «φωτισμένοι χαρισματούχοι Γέροντες»!!

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου, το εις υμάς παραδοθέν Ευαγγέλιο (δηλ. χαρούμενο άγγελμα) υπό των Αγίων και Θεοφόρων απ’ αιώνος προφητών, υπό του ιδίου του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού και των Αγίων Μαθητών και Αποστόλων Αυτού, και επικυρωθέντος υπό των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων -των διά των Οικουμενικών Συνόδων αποφανθέντων- είναι ένα: Η χαρούμενη αναγγελία της πρώτης ελεύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ης μας έδωσε την μοναδική και σωτηριώδη εντολή της εκζητήσεως της δικής Του Βασιλείας (όχι στο κράτος, όχι στον κόσμο, αλλά) εντός ημών, και το χαρούμενο άγγελμα της Β΄ ενδόξου Αυτού επιφανείας «πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος».

Δεν περιμένουμε λοιπόν, κανέναν άλλο «σωτήρα» να έλθει να βασιλεύσει επί της γης, για να φέρει την ειρήνη, για να βασιλεύσει επί γης η πίστη στον Χριστό, οι χριστιανοί «να τρώμε με χρυσά κουτάλια», να κυκλοφορείς και να μην βρίσκεις άπιστο, κ.ά.

Αυτά, ότι θα έρθει να τα κάνει ο κοιμώμενος βασιλιάς Ιωάννης, είναι κήρυγμα «άλλου ευαγγελίου»είναι αίρεση, άσχετα ποιος το προωθεί. Ο Απόστολος Παύλος είναι κατηγορηματικός: «αλλά και αν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω… Γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον το ευαγγελισθέν υπ’εμού ότι ουκ έστι κατά άνθρωπον· ουδέ γαρ εγώ παρά ανθρώπου παρέλαβον αυτό ούτε εδιδάχθην, αλλά δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού» (Γαλάτας,κεφ.α΄,στχ.8-11)· ο Απόστολος λέει, όχι Γέροντας, αλλά ούτε «άγγελος εξ ουρανού», αν τα πει. Έχουμε λοιπόν εντολή: «συ δε μένε εν οις έμαθες και επιστώθης, ειδώς παρά τίνος έμαθες, και ότι από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας, τα δυνάμενά σε σοφίσαι εις σωτηρίαν διά πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. πάσα γραφή θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς παιδείαν την εν δικαιοσύνη, ίνα άρτιος ῃ ο του Θεού άνθρωπος, προς παν έργον αγαθόν εξηρτισμένος» (Τιμοθ.Β΄,κεφ.γ΄, στχ.14-17).

Εν κατακλείδι, σήμερα η Αγία και Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ένα χαρούμενο άγγελμα έχει απευθύνει προς την ανθρωπότητα· περιμένει μόνον την Β΄ έλευση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού «πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος». Ο δε Κύριος ημών Ιησούς, ενημέρωσε ότι πριν την Β΄ Παρουσία Του, θα έρθει το «βδέλυγμα της ερημώσεως» (Ματθ. κδ΄, στχ.15), θα έρθει «ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύοντα εαυτόν ότι εστί Θεός» (Θεσ/κεις Β΄,κεφ.β΄,στχ.4), για τον οποίο ο Κύριός μας με παράπονο δημοσίως είπε: «εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με· εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε» (Ιωαν., κεφ.ε΄, στχ.43).

Κατά δε τον καιρό της εμφανίσεως του αντικειμένου, ο Θεός θα αποστείλει (εμφανίσει) -προς στήριξη των πιστών- τους δύο προφήτες Ενώχ και Ηλία «3 και δώσω τοις δυσί μάρτυσί μου, και προφητεύσουσιν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα, περιβεβλημένοι σάκκους. 4 ούτοί εισιν αι δύο ελαίαι και αι δύο λυχνίαι αι ενώπιον του Κυρίου της γης εστώσαι…» (Αποκ. Ιωαν.,κεφ.ΙΑ΄,στχ.3-4).

Επαναλαμβάνω λακωνικά, λοιπόν, τι περιμένουμε:

α) Την μεγάλη αποστασία (και όχι βασιλεία επί της γης ή αναλαμπή της χριστιανικής πίστης κ.λπ.), η οποία αποστασία θα προηγηθεί της παρουσίας του αντικειμένου «μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον· ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας…  το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας…» (Θεσ/κεις Β΄, κεφ.β΄,στχ.3,7), β) «τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος»και γ) ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη (Β΄) επιφανεία της παρουσίας αυτού…» (Θεσ/κεις Β΄, κεφ.β΄,στχ.8).

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ

Οι κύκλοι αυτοί που ανακοινώνουν ότι «ο βασιλιάς Ιωάννης σηκώθηκε, είναι σε καλή κατάσταση και περιμένει τις εντολές του Θεού» κ.λπ., ανακοινώνουν δημοσίως διαδικτυακά ότι η πηγή αυτών των πληροφοριών τους είναι «ένας φωτισμένος, χαρισματούχος αγιασμένος Γέροντας, που ο λόγος του δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ή συζήτηση».

Γέροντας να δίνει κρυφά, από πίσω, τέτοιες πληροφορίες σε κοσμικούς και να τους κάνει «διδασκάλους» της πλάνης, για εμένα είναι «ανήθικο» (άνευ ήθους), αν φυσικά υπάρχει τέτοιος Γέροντας, που πράττει τοιουτοτρόπως. Προσωπικά, διά της παρούσης γνωστοποιώ ότι δεν δέχομαι κανέναν απολύτως διάλογο για το εν λόγω θέμα, με τα διάφορα φερέφωνα του φωτισμένου χαρισματούχου Γέροντα, αλλά δέχομαι διάλογο μόνο με την «πηγή», μόνο με τον υποτιθέμενο «φωτισμένο, χαρισματικό Γέροντα». Ούτε υπογράφω υπεύθυνες δηλώσεις του νόμου για το αν πιστεύω στον τάδε ή στον δείνα Γέροντα, ή αν πιστεύω στην εγκόσμια βασιλεία του βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη, ή…, ή…, ή… Είναι σαφές ότι «Πιστεύω (μόνο) εις Ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα …».

Όλο αυτό το περί της επιγείου βασιλείας του Ιωάννη Βατάτζη, δυστυχώς έχει εξελιχθεί σε «κίνημα» εντός της εκκλησίας, και με λύπη μου διαπιστώνω σε προβολές αυτών των θέσεων στο twitter, από κάτω να υπάρχουν 300.000 προβολές!!! Και θα έπρεπε να έχει πάρει θέση η επίσημη Εκκλησία, οι θεολογικά κατηρτισμένοι Αρχιερείς· δυστυχώς επί τόσα χρόνια σιωπούν, η πλάνη εξαπλώνεται και γι’αυτό αναγκάσθηκα πλέον να μιλήσω.

Το δε φαινόμενο των ημερών μας, σε καθετί που γίνεται, να βγαίνει εκ των υστέρων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και από ένας και να λέει ότι του το είχε προφητέψει άγιος της εκκλησίας (ο όσιος Παΐσιος), αυτό… με ξεπερνάει! Έχουν πλέον ξεφτιλίσει τον Άγιο σε τέτοιο βαθμό, που στο τέλος οι πιστοί θα σιχαθούν να ακούνε (ή θα δυσπιστούν) για ο,τιδήποτε είχε πει ο «Παΐσιος». Ντροπή!

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Αγγελόγλου

https://vasilinos.wordpress.com/

*Σημείωση Διαχ/στή: Πρόκειται για τον πρώην βουλευτή κ. Ηλία Καλλιώρα

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

23 Δεκ. 2018

Ιστολόγιο |


 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 13η Δεκεμβρίου 2018

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΠΡΥΣΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Όπως είναι σε όλους γνωστό, οι θιασώτες του οικουμενισμού εδώ και πολλές δεκαετίες εργάσθηκαν και εργάζονται για την καθιέρωση και εμπέδωση της παναιρέσεως αυτής με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα ταυτοχρόνως.

Αφού κατόρθωσαν μέσω της «Συνόδου» της Κρήτης να δώσουν  δογματική και συνοδική νομιμοποίηση στην παναίρεση, προσπάθησαν παράλληλα να την θεμελιώσουν και να την κατοχυρώσουν σε λόγους των αγίων της Εκκλησίας. Για να επιτύχουν το στόχο τους επεχείρησαν να διαστρεβλώσουν λόγους νεοφανών αγίων, οι οποίοι πρόσφατα έχουν αγιοκαταταχθεί και να τους παρουσιάσουν ως έχοντες δήθεν οικουμενιστικές ιδέες και αντιλήψεις και προωθούντες τον Οικουμενισμό.

Ωστόσο όλοι οι νεοφανείς άγιοι της Εκκλησίας μας, υπήρξαν φανερά και ξεκάθαρα αντίθετοι με τις γνωστές οικουμενιστικές θεωρίες, ιδιαιτέρως με την αναγνώριση και αποδοχή των ετεροδόξων αιρετικών  ως «Εκκλησιών», και κατ’ επέκταση με τις κακόδοξες αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης. Αυτό τουλάχιστον συνάγεται ξεκάθαρα από γραπτά κείμενα τους, είτε από σωζόμενες μαγνητοφωνημένες ομιλίες τους, είτε από προφορικές μαρτυρίες πνευματικών τέκνων τους, που επιζούν μέχρι σήμερα, είτε τέλος από βιογραφίες που συνέταξαν αξιόπιστα και υπεύθυνα πρόσωπα, τα οποία απέδωσαν, (κατά το δυνατόν), με πιστότητα και συνέπεια, την στάση που κράτησαν οι εν λόγω άγιοι απέναντι στους ετεροδόξους αιρετικούς, τους αλλοθρήσκους, και σε όσους προωθούν τον Οικουμενισμό. Για παράδειγμα οι άγιοι Νεκτάριος Πενταπόλεως, Ιουστίνος Πόποβιτς, Νικόλαος Αχρίδος, Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Παΐσιος Αγιορείτης, Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Ιάκωβος Τσαλίκης, κ.α., εξέφρασαν με τον δικό τους ο καθένας τρόπο, ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο που είχαν, την ίδια αλήθεια. Ότι δηλαδή μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η  Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και ότι εκτός Αυτής δεν υπάρχουν άλλες «Εκκλησίες», παρά μόνον αιρέσεις. Επίσης, ότι σε καμιά από τις θρησκείες του κόσμου δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά όλες οδηγούν στην απώλεια.

Από του αγίους που έζησαν τις τελευταίες δεκαετίες, δύο κυρίως επικαλούνται οι οικουμενιστές, τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη. Τον μεν πρώτο προκειμένου να στηρίξουν την οικουμενιστική τους ιδεολογία χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους γραπτά κείμενα  και επιστολές του, όπου ο άγιος εκφράζεται σαφέστατα κατά του Οικουμενισμού και προ παντός το γεγονός της αποτειχίσεώς του από τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη κυρό Αθηναγόρα, εξ’ αιτίας της άρσεως των αναθεμάτων. Επικαλούνται επίσης και τον άγιο Πορφύριο και μάλιστα την τελευταία προσευχή του, λίγο πριν από την προς Κύριον εκδημία του, κατά την οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες πενυματικών του τέκνων, «ψέλιζε στα χείλη την Αρχιερατική Προσευχή του Ιησού Χριστού προς τους μαθητές, το "ίνα ώσιν έν", αδιαλείπτως. Μ’ αυτή την ευχή πήγε στον αγαπημένο του Χριστό. Προσευχόταν για την ενότητα της Εκκλησίας, για την ενότητα όλου του κόσμου», (Ιερομ. Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης, Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής, Ιεράς Σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους).

Με τον άγιο Πορφύριο και τις δήθεν οικουμενιστικές αντιλήψεις του, έχουμε ήδη ασχοληθεί σε παλαιότερη ανακοίνωσή μας με τίτλο: «"Ο Οικουμενισμός" του αγίου Πορφυρίου και η εικόνα της "Παναγίας της Πατριώτισσας"»,(30.3.2017). Θεωρήσαμε ωστόσο σκόπιμο να επανέλθουμε στον άγιο Πορφύριο, παίρνοντας τώρα αφορμή από κάποια απομαγνητοφωνημένη ομιλία του, η οποία πρόσφατα έφθασε στο Γραφείο μας, διότι η οικουμενιστική προπαγάνδα και η προσπάθεια των οικουμενιστών να «καπελώσουν» τον άγιο Πορφύριο υπέρ του Οικουμενισμού, έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις με αποτέλεσμα να προκαλούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό σε πολλούς. Είναι αλήθεια πως ο θεοφώτιστος αυτός άγιος ήταν ολιγογράμματος και ελάχιστα γνώριζε από ακαδημαϊκή Θεολογία, και από συστηματική Δογματική. Επίσης δεν είχε τη δυνατότητα συγγραφής και ο προφορικός του λόγος ήταν απλός. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν είχε αξιωθεί να λάβει θείο φωτισμό, ότι δεν καταλάβαινε με το δικό του απλοϊκό τρόπο τις μεγάλες αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεώς μας, ή ότι δεν εξέφραζε με ακρίβεια την Ορθόδοξη πίστη. 

Μεταφέρουμε στη συνέχεια ορισμένα αποσπάσματα από την εν λόγω ομιλία του: «Αυτόν να πιστεύουμε... (σ.σ. εννοούσε το Χριστό). Λοιπόν, μέσα στη θρησκεία, λέει ότι: "Αυτός είναι". Ο ιδρυτής της Ορθοδόξου πίστεως και ότι όλες οι άλλες θρησκείες, δεν είναι όσο είναι αυτή η θρησκεία. Μία θρησκεία μόνο είναι, η Ορθόδοξος χριστιανική Θρησκεία. Και το πνεύμα αυτό το Ορθόδοξον είναι το αληθές. Τα άλλα πνεύματα, είναι πνεύματα πλάνης και οι διδασκαλίες τους είναι μπερδεμένες. Εδώ στο σταυρό ο Θεός της Ορθοδόξου πίστεως είναι Θεός που αν το πούμε και "αγάπη", όπως τον λέει η Γραφή, πάλι το ίδιο είπαμε. Ο Θεός λέγεται αγάπη». Εδώ δεν αφήνει κανένα περιθώριο ο άγιος για  να σκεπάσει η αγάπη  την αλήθεια. Ενώ από τη μια μεριά τονίζει ότι ο Θεός είναι αγάπη, από την άλλη δεν παραλείπει να διακηρύξει ξεκάθαρα την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενώ παράλληλα αποφαίνεται πως οι άλλες θρησκευτικές πίστεις, αιρετικών και αλλοθρήσκων, είναι πνεύματα πλάνης, δηλαδή δαιμονικά κατασκευάσματα!

Παρά κάτω λέει: «Όλος ο κόσμος, εδώ στο τηλέφωνό μου, να έρθεις, από όλα τα Βασίλεια του κόσμου τηλεφωνούν. Τη νύχτα, ό,τι ώρα να ’ναι. Από όλα τα Βασίλεια. Από την Νότια Αφρική, Κεϊπτάουν, Γιοχάνεσμπουργκ, Αμερική, Καναδά... ξέρω κι εγώ; Από όλο τον κόσμο. Και να ακουστεί ότι είμαι κι εγώ, έχω ελεύθερο πνεύμα και παραδέχομαι όλες τις θρησκείες; Όχι! Δεν παραδέχομαι. Όποιος και αν έρθει να μου πει και ένας άγγελος να έρθει να μου πει: ‘Όχι’ θα του πω. Λες ψέματα. Δεν είσαι πνεύμα αγαθό. Είσαι πονηρό πνεύμα και λες αυτό! Έτσι θα του πω εγώ του αγγέλου. Δεν θα τον πιστέψω. Λάβετε τα μέτρα σας…Πρέπει έτσι να φυλάγεστε, επειδή έρχεστε σε μένα. Αν δεν ερχόσασταν, μπορούσατε να κάνετε ότι θέλετε. Δεν το θέλω, βέβαια, να προπαγανδίζετε στον έναν και στον άλλον και να λέτε... οι θρησκείες όλες, είναι μία. Δεν έχουν διαφορά. Του Θεού είναι όλες. Σε όποια θέλεις, πηγαίνεις. Και όποιο Θεό θέλεις προσκυνάς. Δεν... δεν... δεν τα θέλω εγώ αυτά. Δεν τα μπορώ. Είναι έτσι το πνεύμα μου. Εγώ έχω κάνει στην έρημο. Έχω αγωνιστεί. Έχω νηστείες, κακουχίες, αγρυπνίες, γυμνότητα, με παλιόρουχα... Και όλα αυτά, για την αγάπη του Χριστού. Και ζούσα μέσα σε αγίους ανθρώπους. Αλλά Ορθόδοξους Χριστιανούς. Κατάλαβες; Δεν μπορώ. Εγώ, έχω καταλάβει την Ορθοδοξία. Έτσι είναι!». Και παρά κάτω: «Και όλοι οι γκουρούδες και οι φακίροι και οι μάγοι και οι επαοιδοί, είναι του Θεού. Ναι, του Θεού είναι ως άνθρωποι, αλλά τα έργα τους, είναι του διαβόλου. Συγχώρα με που μιλάω έτσι». Φαίνεται ότι κάποιοι, προφανώς επηρεασμένοι από την οικουμενιστική ιδεολογία, προσπαθούσαν να παρασύρουν τον Γέροντα στην αντίληψη ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο και ότι στην σύγχρονη εποχή μας πρέπει να έχουμε «ελεύθερο πνεύμα» και να παραδεχόμαστε όλες τις θρησκείες. Μια τέτοια αντίληψη όμως ο άγιος την απορρίπτει κατηγορηματικά, έστω και αν έρθει και του την πει άγγελος από τον ουρανό. Επίσης απαγορεύει στα πνευματικά του παιδιά να «προπαγανδίζουν στον έναν και στον άλλον και να λένε... οι θρησκείες όλες, είναι μία. Δεν έχουν διαφορά. Του Θεού είναι όλες»

Στη συνέχεια ο Γέροντας δίνει σαφή απάντηση σε όσους εκφράζονται με περιφρόνηση και συκοφαντούν ως φονταμενταλιστές και φανατικούς όλους εκείνους, οι οποίοι δεν συμμερίζονται την οικουμενιστική τους ιδεολογία: «Ο Σάϊ Μπάμπα, ο τάδε, ο τάδε... όλοι είναι καλοί. Κι ο Μωάμεθ καλός και ετούτος καλός κι εκείνος καλός. Κατάλαβες; Μα θα πεις θα τους μαχώμαστε; Μα ποιός τους μάχεται, βρε; Η θρησκεία μας, κανέναν δεν μάχεται. Δεν βλέπεις, που εμείς τόσο πολύ, έτσι ούτε πάμε να ψηφίσουμε, ούτε έχουμε κόμματα. Προσευχόμαστε για όλους»! Εδώ ο άγιος χρησιμοποιεί τη λέξη «καλός» με την έννοια ότι όλους αυτούς τους αγαπούμε και τους συμπαθούμε ως εικόνες του Θεού. Ο συνειδητός χριστιανός δεν μπορεί να μισεί τον αιρετικό, τον αλλόθρησκο, τον άπιστο, αλλά την πλάνη. Αγαπάμε τον πλανεμένο, μισούμε την πλάνη.  

Κλείνοντας καλούμε για μια ακόμη φορά όλους εκείνους οι οποίοι, επηρεασμένοι από την οικουμενιστική ιδεολογία, διακηρύσσουν ευκαίρως ακαίρως, γραπτώς και προφορικώς, δημοσίως και κατ’ ιδίαν, εν επιγνώσει, ή ανεπιγνώστως, ότι όλες οι θρησκείες είναι δήθεν το ίδιο και ότι σε όλες τις θρησκείες υπάρχει σωτηρία. Να καθρεφτίσουν τα λεγόμενα και γραφόμενά τους στο γνήσια Ορθόδοξο φρόνημα και στη διδασκαλία του αγίου Πορφυρίου, όπως αυτή συνάγεται από το παρά πάνω ηχογραφημένο ντοκουμέντο. Ιδιαιτέρως καλούμε όλους εκείνους, οι οποίοι με τόσο ζήλο πρωτοστάτησαν στην αγιοκατάταξη του αγίου, να ερευνήσουν τη συνείδησή τους, εάν και κατά πόσον ο άγιος συμφωνεί με τις πεποιθήσεις τους σχετικά με τις άλλες θρησκείες. Τέλος καλούμε τον πιστό λαό του Θεού να μελετά τα συναξάρια των αγίων μας και να δίδει ιδιαίτερη προσοχή και βαρύτητα σ’ εκείνα τα λεγόμενά τους, με τα οποία οι άγιοι εκφράζουν την Ορθόδοξη δογματική τους συνείδηση. Και τούτο διότι η «Νέα Εποχή του Υδροχόου», η οποία εκφράζει το πνεύμα του Οικουμενισμού, έχει διαβρώσει επικίνδυνα πολλούς «Ορθόδοξους» Πατριάρχες, Επίσκοπους, κληρικούς, μοναχούς, θεολόγους, και λαϊκούς, οι οποίοι διαδίδουν ότι και στις άλλες θρησκείες υπάρχει η σωτηρία.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

thriskeftika.blogspot.com


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης