Η Πλατυτέρα των Ουρανών

8 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 




† Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου




 





Αυτή η γιαγιά με εδίδαξε με την ζωή της και τον λόγο της το πατρώον σέβας.
«Η νηστεία είναι, παιδί μου, η βάσις κάθε σωματικής ασκήσεως».
Όλες τις Σαρακοστές άλαδο η γιαγιά και ολόκληρο το σπίτι. Μ᾽ έμαθε ν᾽ ανάβω το καντήλι, να θυμιάζω, να ανάπτω κερί μπροστά στα εικονίσματα και να προσεύχωμαι στον όρθρο και στο δείλι. Μου υπέδειξε τις μετάνοιες σαν προσευχή που την δέχεται ο Θεός. Με δίδαξε ότι αν τρεις Κυριακές δεν ακούσουμε τον εξάψαλμο, σταματάμε να είμαστε χριστιανοί.
«Σήκω, παιδί μου, ο παπάς πέρασε, ανέβηκε στην Παναγία· μη ξεχνάς ότι και την προηγούμενη Κυριακή τον χάσαμε τον εξάψαλμο». Μ᾽ έμαθε να τον ακούω όρθιος και σεβίζων, υποκλινόμενος. Την ώρα που διαβαζότανε το Ευαγγέλιο έβαζε κερί στο μανουάλι, γιατί πίστευε ότι το Ευαγγέλιο είναι η διαθήκη που άφησε ο Χριστός στον κόσμο, και στην σύνταξη και ανάγνωση των διαθηκών, που γινότανε πάντοτε το εσπέρας, όλοι βαστούσαν κερί, για να βλέπη ο συντάκτης. Μ᾽ έμαθε πως το «Δόξα Πατρί» είναι η μεγαλύτερη δοξολογία και ιστάμενος όρθιος να σταυροσημειούμαι. Μ᾽ έμαθε την Μεγάλη Σαρακοστή, εισερχόμενος στον ναό, να κάνω τρεις μετάνοιες, για τον προηγιασμένο Άρτο που βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα.
Μου υπέδειξε, περνώντας μπροστά από κάθε εκκλησία, να σταυροσημειούμαι και να επικαλούμαι τον Άγιο της εκκλησιάς. Όπου και να βρίσκωμαι, την ημέρα των Θεοφανείων να την τιμώ όπως την Κυριακή του Πάσχα. Μου διηγήθηκε ότι πολλοί ευλαβείς άνθρωποι είδαν τα ξημερώματα της εορτής της Μεταμορφώσεως το άκτιστον φως. Μου υπέδειξε την Κυριακή να μη γονατίζω, γιατί οι άγιοι Κολλυβάδες τους δίδαξαν ότι η Κυριακή είναι Πάσχα. Μ᾽ έμαθε το πρόσφορο το καλοζυμωμένο να το προσφέρω στην εκκλησία όχι με γυμνά τα χέρια, αλλά σε άσπρη καθαρή πετσέτα. Μ᾽ έμαθε όταν φτιάχνω τα κόλλυβα, να ᾽χω κερί και λιβάνι. Μου υπέδειξε στο Ιερό που διακονώ, ποτέ τα ενδύματά μου να μην αγγίξουνε την Αγία Τράπεζα, γιατί -όπως έλεγε- είναι ο θρόνος του Θεού.
Κι έτσι δώνω συχώριο σε όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες που μου είπαν: «Πρόσεχε τους μορφωμένους. Από αυτούς θα χαλάση ο Θεός τον κόσμο». «Τα υπέρμετρα των δαιμόνων εισίν» έλεγε ο Όσιος Αμφιλόχιος ο Πάτμιος. Οδήγησέ τον τον άλλον στην στράτα του Θεού και ο Θεός θα τον κατευθύνη και θα τον διδάξη. Όχι μεγαλοστομίες. Εμείς μένουμε σ᾽ αυτά που διδαχθήκαμε από τους προγόνους μας, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οι ακολουθίες, το κερί και το λιβάνι και το καντήλι που ανάβει μπροστά στα άγια εικονίσματα. Και πιο πέρα δεν πηγαίνω. Αν θέλη, ας με πάη ο Θεός.
Κύριε, βοήθα. Θόλωσαν τα νερά και δεν βλέπουμε την ομορφιά του βυθού της θάλασσας. Κύριε, συγκράτησε τους μεγαλοδιανοούμενους. Φρενάρισε το κακό που μας βρίσκει τα τελευταία χρόνια. Και εμείς, λάτρεις σου αμετάθετοι και αμετακίνητοι.

“Πατερικός”

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

10 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

† 10 Ιανουαρίου

 

 

 

   Ὃ ἱερομόναχος μεγαλόσχημος Ἀντύπας γεννήθηκε στὸ χωριὸ Καλαποντέστι τοῦ νομοῦ Μπακάου Μολδαβίας τὸ 1816. Οἱ γονεῖς τοῦ ἦταν ὀρθόδοξοι καὶ πολὺ εὐλαβεῖς. Ὃ πατέρας του, Λουκιανός, ἦταν διάκονος στὴν ἐκκλησία τοῦ χωρίου του, ἐνῶ ή μητέρα τοῦ Αἰκατερίνη, ἀργότερα, ὅταν ὁ Ἄγιος Ἀντύπας ἔφυγε γιὰ τὸ μοναστήρι ἔγινε μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἐλισάβετ. Γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν εἶχαν παιδιά. Μετὰ τὶς ἐπίμονες ὅμως προσευχὲς τοὺς γεννήθηκε ἕνα παιδί, ποῦ τὸ όνόμασαν Ἀλέξανδρο. Ἢ γέννησις τοῦ παιδιοῦ ποῦ ἐπρόκειτο νὰ ἀναδειχθῆ στὸ μέλλον πνευματικὸς μαχητὴς σημαδεύτηκε μὲ τὴν θεία εὐαρέσκεια, διότι ἢ μητέρα τοῦ τὸν ἐγέννησε χωρὶς πόνους ἢ κάποια ἀσθένεια.Ἦταν ἕνας χαρακτήρας κλειστὸς καὶ μοναχικὸς. Λέγεται ὅτι ὅταν ἦταν παιδὶ καὶ ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ σπιτιοῦ τους στὰ γύρω δάση, ἐπιανε τὰ δηλητηριώδη φίδια μὲ τὰ χέρια τοῦ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς νὰ δαγκώνεται ἂπ' αὐτὰ πρὸς κατάπληξη ἀλλὰ καὶ φόβο πολλῶν συντοπιτῶν του.Ἦταν προικισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ μεγάλα πνευματικὰ δῶρα, ἦταν ὅμως ἁπλὸς καὶ τελείως ἀδέξιος γιὰ γράμματα παρότι προσπαθοῦσε πολύ.
Πρὶν τελειώσει τὸ σχολεῖο πέθανε ὁ πατέρας του. Ἡ μητέρα τοῦ τὸν ἔστειλε νὰ μάθει τὴν τέχνη τῆς βιβλιοδεσίας, τὸ ἀφεντικὸ τοῦ ὅμως τὸν κακομεταχειριζόνταν. Εὐτυχῶς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γρήγορα ἔμαθε καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του. Ὅταν ἦταν 20 ἐτῶν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἐνῶ προσευχόνταν, περιβλήθηκε ξαφνικὰ ἀπὸ ἕνα θαυμαστὸ καὶ ἐξαίσιο φῶς, τὸ ὅποίον ἐγέμισε τὴν καρδιά του ἀπὸ μία ἀνεκλάλητη χαρά. Ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ ἔτρεχαν ὡς ρυάκια τὰ δάκρυα καὶ αἰσθάνθηκε μὲ αὐτὸ τὸ θεῖο φῶς μία πρόσκληση. Αὐτὸς ἔκραξε μὲ χαρὰ ἀπαντώντας σ' αὐτὴ τὴν πρόσκληση:
«Κύριε, ἐγὼ θέλω νὰ γίνω μοναχός». Ἄλλα ὃ Κύριος μὲ θεία οἰκονομία τὸν ἄφησε νὰ περάση καὶ διαφόρους πειρασμούς. Γιὰ δύο χρόνια (1836-1837) ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ Καλνταρουσάνι εκπληρώνοντας μὲ μεγάλη αὐταπάρνηση ὅλες τὶς ὑπηρεσίες ποὺ τοῦ ἀνέθεταν.
Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πεπειραμένου γέροντος Δημητρίου, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μπράζι, ἔφυγε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀφοῦ πρῶτα ἐκάρη μοναχὸς παίρνοντας τὸ ὄνομα Ἀλύπιος. Στὸ Ἅγιον Ὅρος ἔμεινε σ ΄ἕνα κελλὶ ὅπου ἀσκήτευαν συμπατριῶτες του, οἱ ἱερομόναχοι Νήφων καὶ Νεκτάριος οἱ ὁποῖοι τὸν συμβούλεψαν νὰ κοπιάσει πρῶτα στὸ ἔργο τῆς ὑπακοῆς σ’ ἕνα κοινόβιο.Ἔτσι γιὰ τέσσερα χρόνια ἔμεινε στὴ Μονὴ Ἐσφιγμένου. Ὅταν ἐπέστρεψε στοὺς ρουμάνους γέροντες ἔλαβε τὸ μέγα ἀγγελικὸ σχῆμα παίρνοντας τὸ ὄνομα Ἀντύπας, δίνοντάς του ταυτόχρονα τὴν εὐλογία νὰ ἀκολουθήσει τὴν μοναχικὴ ζωὴ στὴν ἔρημο.
Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἄρχισε νὰ παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ π. Νήφωνος νὰ χτίσει στὸ Ἅγιον Ὅρος μία Ρουμανικὴ Σκήτη. Γι’αὐτὸν τὸν λόγο ἀγόρασε ἕνα μετόχι στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας καὶ μὲ τὴν ὑλικὴ βοήθεια ποὺ ἔστελναν ἀπὸ ἐκεῖ τέθηκαν οἱ βάσεις γιὰ νὰ χτιστεῖ ἡ Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ζήτησαν τὴν βοήθεια τοῦ Ἄγ.Ἀντύπα καὶ αὐτὸς δέχθηκε νὰ βοηθήσει. Πρῶτα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἱερέας καὶ μετὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ γέροντα Νήφωνος γιὰ τρία χρόνια στὸ Ἰάσιο ἀνέλαβε τὴν καθοδήγηση τῶν ἐργασιῶν. Ἀργότερα ὁ Ἄγ.Ἀντύπας ἐστάλη στὸ Μετόχι τῆς μονῆς στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας. Ἀκόμη καὶ σ’αὐτὴν τὴν πολύβουη πόλη ὁ γέροντας ἐκόπιαζε ὅπως καὶ στὴν ἔρημό του Ἄγ.Ὅρους.
Ὁ μητροπολίτης Μολδαβίας Ἰωσὴφ ἐξετίμησε τὴν ἀσκητική του ζωή, τὸν ζῆλο του καὶ τὴν πνευματικότητά του καὶ τὸν ἐδιόρισε πνευματικὸ σὲ δύο γυναικεία μοναστήρια. Ὁ ἴδιος ὅμως ἀναζητοῦσε τὴν ἡσυχία τοῦ Ἄγ.Ὅρους, ὁ π. Νήφωνας τοῦ ἀρνήθηκε ὅμως τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐκεῖ. Ἔπειτα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα Νήφωνα ἔφυγαν γιὰ τὴν Ρωσία μὲ σκοπὸ νὰ μαζέψουν δωρεὲς γιὰ νὰ ἀποπερατωθεῖ ἡ σκήτη.
Ὁ Ἂγιος Ἀντύπας στὴ Ρωσία έχαιρε μεγάλης ἐκτίμησης ἀπὸ ἀνθρώπους ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ τὴν Ἄγ. Πετρούπολη ἐρχόνταν νὰ τὸν συμβουλευτοῦν. Οἱ μητροπολίτες Πετρουπόλεως Ἰσίδωρος καὶ Μόσχας Φιλάρετος συζητοῦσαν μαζί του γιὰ διάφορα πνευματικὰ θέματα.
Πρὶν φύγει γιὰ τὴ Ρωσία εἶχε πεῖ στὸν π. Νήφωνα ὅτι «δὲν μ’ἀφήνεις νὰ πάω στὸ Ἄγ.Ὅρος καὶ μὲ παίρνεις μαζί σου στὴ Ρωσία. Ἐγὼ αἰσθάνομαι ὅτι πηγαίνοντας ἐκεῖ θὰ ἀνήκω πιὰ στοὺς ρώσους καὶ ὄχι σ’ ἐσᾶς». Πραγματικὰ ἔτσι ἔγινε. Χάρη στὸν σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπό του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ἐνέπνεε ἔφερε τὴν ἀποστολὴ τοῦ εἰς πέρας συγκεντρώνοντας πολλὰ χρήματα καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ γιὰ τὴν Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Παίρνοντας εὐλογία ἀπὸ τὸν γέροντά του ἀνεχώρησε γιὰ τὴν Μονὴ Βαλαάμ. Ἐκεῖ τὸν ἐντυπωσίασε ἡ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ μοναστηριοῦ ἀλλὰ καὶ οἱ ἡσυχαστικὲς καλύβες τῆς ἐρημικῆς περιοχῆς της. Ἐγκαταστάθηκε σ’ ἕνα μικρὸ κελλὶ τῆς σκήτης τῶν Ἄγ.Πάντων. Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὁρισμένες ἀκολουθίες διάβαζε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας κάνοντας τριακόσιες μετάνοιες. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀέναη προσευχή του, καθημερινὰ μνημόνευε ὅσους κατὰ καιροὺς ἔκαναν δωρεές καὶ τὸν βοήθησαν στὸν σκοπό του. Μὲ πολλὴ ἀγάπη συνομιλοῦσε μὲ ὅσους ζητοῦσαν τὴ συμβουλή του. Τὴν πρώτη ἑβδομάδα τῆς Μέγ. Τεσσαρακοστῆς δὲν γευόνταν τίποτα, τὸ ἴδιο καὶ τὴν Δευτέρα, τὴν Τετάρτη καὶ τὴν Παρασκεύη ὁλόκληρού του ἔτους.

Ὁ Ἂγιος Ἀντύπας σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ εἶχε τὸν νοῦ του στὸν Θεὸ καὶ δὲν ποθοῦσε τίποτα κοσμικό. Παρόλες τὶς ὑπακοὲς ποὺ ἔκανε κατὰ καιρούς καὶ τὶς εὐθύνες ποὺ τοῦ εἶχαν ἀναθέσει εἶχε ἀποδιώξει κάθε βιοτικὴ μέριμνα. Ζοῦσε σὲ ἀπόλυτη φτωχεία. Λέγεται ὅτι τὸ κελλὶ τοῦ ἦταν ἀδειανὸ ἀπὸ κάθε περιττὸ πράγμα. Δὲν εἶχε οὔτε κρεβάτι, οὔτε καρέκλα παρὰ ἕνα μικρὸ τραπεζάκι ὅπου τοποθετοῦσε τὰ βίβλια προσευχῶν καὶ διάφορα πνευματικὰ βιβλία. Κάτω εἶχε στρωμένη μία κουβέρτα ὅπου ἐξάπλωνε ὅταν ἑξαντλεῖτο ἀπὸ τὸν κόπο τῶν νυχτερινῶν προσευχῶν του.
Τὸ Μέγα Σάββατο τοῦ τελευταίου ἔτους λειτούργησε στὴ Μονή. Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπεκάλυψε σ’ ἕναν στενὸ μαθητή του:
«Τὴν ὥρα τῆς Θείας Κοινωνίας κοιτάζοντας ἀπὸ τὸ ἱερὸ ἔπεσε ἡ ματιά μου στοὺς μοναχοὺς ποὺ κοινωνοῦσαν.Τὸ πρόσωπο μερικῶν ἀπ’αὐτοὺς ἔλαμπε σὰν τὸν ἥλιο. Δὲν ξέρω πῶς νὰ τοὺς ὀνομάσω αὐτοὺς τοὺς μοναχοὺς καὶ ποτὲ δὲν ξαναεῖδα τέτοιο πράγμα». Τὸ φθινόπωρο τοῦ ἴδιου ἔτους, ἐνῶ προσευχόνταν στὸ κελλὶ τοῦ ἀκούστηκε ἕνας θόρυβος. Μία εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος μετακινήθηκε ἐνῶ ἄλλες εἰκόνες ἔπεσαν κάτω. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἦρθε καὶ στάθηκε πάνω ἀπὸ τὸ στῆθος τοῦ ἁγίου. Αὐτὸς συγκινημένος τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔβαλε στὴ θέση της. Αὐτὸ τὸ συμβὰν τὸ διηγήθηκε σ’ ἕναν μαθητὴ τοῦ τρεῖς μέρες πρὶν τὴν κοίμησή του. Τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς τοῦ ζήτησε νὰ γίνει ἡ Θεία Λειτουργία πιὸ νωρὶς καὶ νὰ κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Τὴ στιγμὴ ποὺ ἕνας μαθητὴς τοῦ ἐδιάβαζε τὴν ἐνάτη καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας ἀνεχώρησε γιὰ τοὺς οὐρανούς.Ἦταν ἡ δεκάτη Ἰανουαρίου 1882.
Τὸ 1883 βλέποντας οἱ πατέρες τῆς Μονῆς Βαλαὰμ ὅτι ἐμφανιζόνταν στοὺς μαθητές του καὶ ὅτι τὸν τιμούν ὡς ἅγιο ἀνέθεσαν στὸν πατέρα Ποιμένα νὰ γράψει τὸν βίο του. Σ’αὐτὸν εἶχε διηγηθεῖ τὸν βίο τοῦ ὁ Ἄγ.Ἀντύπας ἕναν χρόνο πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Ὁ βίος τοῦ ἐκτυπώθηκε στὴν Ἄγία Πετρούπολη τὸ 1883 καὶ τὸ 1893, ἐνῶ τὸ 1906 τὸ Ἅγιο Ὅρος τὸν τιμοῦσε ἤδη ὡς ἅγιο. Τὸ 1997 στὸν τόπο γέννησής του χτίστηκε μονή Τὸ λείψανό του βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βαλαάμ.

Προσκυνητὴς

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

2 Δεκ. 2020

Έργο του αγιογράφου Ξενόπουλου Κωνσταντίνου!

"apantaortodoxias.blogspot.com"

30 Νοε. 2020

Ιστολόγιο |


 

 

 

 

"Όταν προσεύχεσαι για ένα πρόσωπο και είναι Χάριν, δάκρυα, ειρήνη να έρχονται, είναι σαν να σου λέει ο Θεός: "Προσεύχου κι εγώ σ' ακούω". Ανοίγει δρόμος τρόπον τινά, εις την προσευχή σου, δεν βλέπεις εμπόδιο. Και όσο περισσότερο προσεύχεσαι τόσον και η ειρήνη και τα δάκρυα αυξάνουν... Αντιθέτως, ενίοτε προσευχόμενος δι' ένα πρόσωπο, αισθάνεσαι τείχος, νοιώθεις θλίψιν. Δεν έρχονται δάκρυα, δεν ξέρεις τι να πεις, τα έχεις τρόπον τινά χαμένα. Είναι σαν να σου λέει ο Θεός: "Δεν σ' ακούω τώρα, Σταμάτα να προσεύχεσαι προς το παρόν, γι' αυτό το πρόσωπο".
Όταν προσευχόμουν για τον Γέροντα Νικηφόρο για τον οποίο είχα πληροφορηθεί ότι κολάστηκε, πολλή Χάρις, πολλά δάκρυα και ειρήνη. Άνοιγε ο δρόμος για την προσευχή μου. Όσο προχωρούσα, τόσο περισσότερη Χάρις και πολλά δίκτυα ήρχοντο. Παρακαλούσα τον Κύριο να ελεήσει τον Γέροντά μου. Κύριε έλεγα, ελεημοσύνη ζητώ και όχι δικαιοσύνη, δείξε το έλεος για τον Γέροντά μου.
Προσευχόμενος για τον Νικηφόρο αντιθέτως έβλεπα τείχος εις την προσευχή μου. Εγώ εντούτοις παρά το τείχος που έβλεπα εις την προσευχή μου συνέχιζα. Τότε έλαβα ένα δυνατό "ράπισμα", ένα "πνευματικόν ράπισμα", από τον Κύριο. Έκανα δύο μήνες να συνέλθω. Έστειλα κάποιον να τον παρακαλέσει να εξομολογηθεί, έγραψα κι εγώ γράμμα παρακαλώντας τον να εξομολογηθεί. Παρόμοιο τείχος αισθάνθηκα για ένα πρόσωπον που ήταν στα μάγια. Βοούσα προς τον Κύριον με δάκρυα "Ελέησον, Κύριε ελέησον, μιά σταγόνα από το αίμα που έζησες και για το πλάσμα σου αυτό". Ενώ επέμενα εις την προσευχήν μου έβλεπα φραγμό, έβλεπα τείχος..."

Από το βιβλίο : Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης" του Γ. Κρουσταλλάκη                                 

Το ανωτέρω απόσπασμα είναι από επιστολή του Εφραίμ Κατουνακιώτη της 15.03.1960. Η συσχέτισή του με το κείμενο δείχνει έντονα μια ελπιδοφόρα κατάληξη για τον πατέρα Νικηφόρο και είναι ζητούμενο για όλους μας. Πόσες όμως και τι ποιότητας οι προσευχές του Οσίου Εφραίμ ...

apantaortodoxias.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

28 Νοε. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 




   Ο Παπα - Τύχων, ο γνωστός Ρώσος αγιορείτης ησυχαστής της Καψάλας (1968), όταν λειτουργούσε, έλεγε στον ψάλτη να στέκεται έξω από το εκκλησάκι, στον μικρό διάδρομο, κι από κεί να εκφωνεί το
«Κύριε ελέησον». Ήθελε να είναι τελείως μόνος και να κινείται άνετα στην προσευχή του.
Την ώρα του χερουβικού, ο παπα - Τύχων μεταφερόταν σε ουράνιους κόσμους, και παρέμενε εκεί για είκοσι έως τριάντα λεπτά: Ο ψάλτης έπρεπε να επαναλάβει τον ύμνο πολλές φορές μέχρι την μεγάλη είσοδο.
Τί έβλεπες και τί άκουγες, γέροντα, τη μισή εκείνη ώρα; τον ρωτούσε μετά την λειτουργία. Και ο γέροντας απαντούσε με τα χαριτωμένα, σπασμένα Ελληνικά του:
Χερουβείμ - Σεραφείμ δοξολογούσε Θεό. Εγώ πετάω, Πά, πά, πά! την ώρα του χερουβικού φύλακας άγγελος ανεβάσει. Μετά από μισή ώρα φύλακας άγγελος κατεβάσει… πω, πω, εγώ λειτουργήσει…
Ο παπα-Τύχων κοινωνούσε καθημερινά από τον άγιο Άρτο. Ο ίδιος δεν έψελνε ποτέ, πάντα λειτουργούσε.

Από το βιβλίο: Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία
Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής

orp.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης