Η Πλατυτέρα των Ουρανών

11 Μαρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

 

 

  
   Αν βλέπεις με το νου σου δαιμόνια (λογισμούς κακίας, πονηρίας, εμπάθειας, αισχρότητας), ταπεινώσου και προσπάθησε να μη βλέπεις και τρέξε όσο πιο γρήγορα γίνεται στον πνευματικό σου γέροντα, στον οποίο παραδόθηκες. Πες του τα όλα, και τότε ο Κύριος θα σε ελεήσει και θα σωθείς από την πλάνη.
Αν, όμως, νομίζεις ότι εσύ γνωρίζεις περισσότερα για την πνευματική ζωή από τον πνευματικό και πάψεις να του λες τι σου συμβαίνει, εξαιτίας αυτής της υπερηφανείας, θα παραχωρηθεί αναπόφευκτα κάποιος πειρασμός, για να σε συνετίσει.
Πέφτουμε στην πλάνη, όταν νομίζουμε ότι είμαστε πιο φρόνιμοι και έμπειροι από τους άλλους, ακόμη και από τον πνευματικό μας πατέρα. Έτσι σκέφτηκα κι εγώ με την απειρία μου και γι’ αυτό υπέφερα. Κι ευχαριστώ από την καρδιά μου τον Θεό, γιατί με τον τρόπο αυτό με ταπείνωσε και με νουθέτησε και δεν απέσυρε το έλεός Του από μένα.
Και τώρα σκέφτομαι ότι, χωρίς εξομολόγηση στον πνευματικό δεν είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από την πλάνη, γιατί στον πνευματικό έδωσε ο Θεός την χάρη του δεσμείν και λύειν.

Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

1 Μαρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 Αρνούνταν να φύγει από τα Καρούλια, νήστευε και προσευχόταν συνεχώς!

 


Υπάρχουν πάρα πολλοί μοναχοί στο Άγιον Όρος, οι οποίοι με την αξιοθαύμαστη πίστη τους, την αγάπη τους για τον Θεό και τα χαρίσματα με τα οποία προικίστηκαν, άφησαν το στίγμα τους στη Αγιορείτικη Πολιτεία. Ένας από αυτούς είναι και ο Παρθένιος ιερομόναχος Καρουλιώτης (1881 – 1959), ο οποίος άφησε πίσω του την πριγκιπική καταγωγή του και έζησε στα απόκρημνα Καρούλια του Αγίου Όρους μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή. Έτρωγε ξηρά τροφή, νήστευε, προσευχόταν μέρα – νύχτα, είχε ως μοναδική του παρέα το κομποσχοίνι του και αρνούνταν να αφήσει το μικρό κελλί του στα Καρούλια. Ήταν τέτοια η αγάπη του και η πίστη του για τον Θεό, που λένε πως ακόμη και τα κουρελιασμένα ρούχα του δεν μύριζαν άσχημα, αλλά ευωδίαζαν.

Η επιστολή που τον συγκλόνισε

Πρόκειται για τον κατά κόσμον Παύλο Ιβανιώφ, από την Μόσχα, όπου γεννήθηκε το 1881.
Η καταγωγή του ήταν από πριγκιπική οικογένεια της Ρωσίας, την τσαρική δυναστεία των Ρομανώφ και λέγεται πως η κτηματική του περιουσία ήταν σε έκταση όση η Μακεδονία. Μόλις 18 ετών έφτασε να μονάσει στο Άγιον Όρος. Αρχικά πήγε στο Χιλανδαρινό κελλί του Αγίου Νικολάου, που το κατοικούσαν πολλοί Ρώσοι. Στο κελλί αυτό εκάρη μοναχός το 1906 και ασκήθηκε στην υπακοή, στην ταπείνωση και στην εξουθένωση της κοινοβιακής ζωής.
Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Μάλιστα, λόγω της μόρφωσής του τον έθεσαν στη γραμματεία του κελλιού και είχε μεγάλη αλληλογραφία.

Μία ημέρα, μεταξύ των επιστολών που έλαβε ήταν και μίας γυναίκας, η οποία έγραφε πως πληροφορήθηκε για την ανοικοδόμηση ναού και έστειλε λίγα χρήματα, γιατί ήταν φτωχή.
Μάλιστα, όπως έγραφε, και αυτά τα λίγα χρήματα τα εξοικονόμησε, κόβοντας τις κοτσίδες των μαλλιών της και πουλώντας τες στις αρχόντισσες, που τα φορούσαν, κατά την μόδα της εποχής, στις δεξιώσεις.
Το γεγονός αυτό τον συγκλόνισε και τον έκανε ν’ αναχωρήσει για τα φρικτά Καρούλια. Λίγο προ του τέλους του έλεγε σ’ έναν μοναχό πως συγκλονίσθηκε από εκείνη την επιστολή. «Μία γυναίκα έκοψε και πούλησε τα μαλλιά της κι έστειλε από το υστέρημά της κι εκείνος να κάθεται στην πολυθρόνα, να πίνει τσάι, να τρώει καλά και να έχει όλες τις ανέσεις;».

Ο πρίγκιπας που αγάπησε τα Καρούλια

Έτσι, αποφάσισε να πάει στα απόκρημνα Καρούλια, να υποφέρει για την αγάπη του Εσταυρωμένου Χριστού, για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής του. Περί το 1920 πήγε και κατοίκησε στην Καλύβη του Αγίου Ιννοκεντίου στα Καρούλια. Ο διακαής πόθος της ησυχίας τον οδήγησε εκεί. Έδειξε τέλεια αυταπάρνηση και μεγάλη αγάπη προς όλους τους συνασκητές του, τους οποίους έβλεπε ως επίγειους αγίους αγγέλους του Θεού. Βοηθούσε όλους όσους μπορούσε. Δεν άφηνε κανέναν να εισέλθει στο κελλί του, για να μη δει που κοιμόταν. Για στρώμα είχε ένα τρίχινο σάισμα και για προσκέφαλο ένα κούτσουρο. Δεν μαγείρευε και αρκείτο συνήθως σε ξηρά τροφή. Τον χειμώνα δεν άναβε φωτιά για να ζεσταθεί. Το κουρελιασμένο ζωστικό του δεν μύριζε άσχημα, μα μάλλον ευωδίαζε. Λέγεται από πολλούς, που τον γνώρισαν, πως τον κοσμούσε το προορατικό χάρισμα. Το κομποσχοίνι ήταν πάντοτε στο χέρι του και η ευχή του Ιησού στο στόμα του.
Πολλοί, πολλές φορές τον κάλεσαν στον κόσμο, αλλά ποτέ δεν άφησε τα Καρούλια.

Είχε μία βιβλική μορφή, που τον έκανε σεβάσμιο. Μόνη η όψη του φανέρωνε την ευγενική καταγωγή του. Τον έβλεπες και σου προκαλούσε δέος, σεβασμό και αγάπη. Ήταν σεβαστός και αγαπητός από όλους. Έλεγε ο μοναχός Δανιήλ, της αδελφότητος των Δανιηλαίων, ότι έβαζε στο λίγο χώμα, που εκεί είχε κάτι πατατούλες και δεν τις έτρωγε. Τις έδινε και αυτές ευλογία σε άλλους με χαρά. Η ασκητική ζωή του συγκινούσε τους πάντες. Το πριγκιπόπουλο για την αγάπη του Χριστού έγινε φτωχός, ερημίτης, σπηλαιώτης, Καρουλιώτης.
Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 11.1.1959, για ν’ απολαμβάνει αιώνια, στην ατελεύτητη Ουράνια Βασιλεία την θεσπέσια θέα του Θεού. Την εκδημία του την είχε προαισθανθεί και την προείπε.

romioitispolis.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

 

18 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

… Πάντως, αν δεν προσέξουμε, δεν θα σταθή ο Μοναχισμός· θα τιναχθή στον αέρα. Βέβαια το μέλλον ανήκει στον Χριστό και στα χέρια της Καλής Νοικοκυράς, της Παναγίας, η οποία θα πάρη την σκούπα και θα σαρώση και θα νοικοκυρέψη πάλι τα μοναστήρια της.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα θα χαθούν και θα παρουσιασθούμε μπροστά στον Θεό χρεωμένοι, αν δεν ζήσουμε σωστά μοναχικά.
Ξεκινήσαμε να γίνουμε καλόγεροι, για την σωτηρία της ψυχής μας και για να βοηθήσουμε την κοινωνία με την προσευχή.
Όταν ο μοναχός αποδυναμώνεται πνευματικά, με τί θα συγκινήση τον κοσμικό; Το οινόπνευμα, αν το αφήσουμε ανοιχτό το μπουκάλι, χάνει όλη την σπιρτάδα. Ούτε τα μικρόβια σκοτώνει ούτε φλόγα μπορεί να βγάλει, αν το ανάψεις. Και αν το βάλεις στο καμινέτο, θα χαλάσει και το φυτίλι. Έτσι και ο μοναχός, αν δεν προσέξη, διώχνει την Θεία Χάρη και μετά έχει μόνο το σχήμα. Είναι σαν το οινόπνευμα που έχασε την σπιρτάδα του. Δεν μπορεί να καυτήριάσει τον διάβολο. Φως μοναχοίς άγγελοι, φως κοσμικοίς μοναχοί! Ούτε φως είναι μετά. Το κοσμικό φρόνημα ξέρετε πόσο καταστρέφει; Αν φύγει αυτό το πνευματικό από τον Μοναχισμό, δεν μένει τίποτε. Γιατί “αν το άλας μωρανθή” , δεν κάνει ούτε για κοπριά. Ενώ τα σκουπίδια γίνονται κοπριά, το αλάτι δεν γίνεται κοπριά. Αν το βάλεις στο φυτό, θα το κάψει.
Σήμερα είναι μια εποχή που πρέπει να λάμπη ο Μοναχισμός. Σ’ αυτήν την σαπίλα είναι που χρειάζεται το “αλάτι”. Αν τα Μοναστήρια δεν έχουν κοσμικό φρόνημα και έχουν πνευματική κατάσταση, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά τους στην κοινωνία. Δεν θα χρειάζεται ούτε να μιλούν ούτε να κάνουν τίποτε άλλο, γιατί θα μιλούν με την ζωή τους. Από αυτό έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος…
– Είπατε, Γέροντα, ότι το κοσμικό πνεύμα μπαίνει στον Μοναχισμό και χάνεται η πνευματική αντιμετώπιση. Θα διασωθή το σωστό πνεύμα του Μοναχισμού;
Μια μπόρα είναι, δεν θα αφήσει ο Θεός… Υπάρχουν μοναχοί που ζουν πολύ πνευματικά, αθόρυβα. Υπάρχουν ψυχές σε κάθε Μοναστήρι, σε κάθε Μητρόπολη κ.λπ. Οι μεμονωμένες ψυχές, αυτές είναι που συγκινούν τον Θεό και μας ανέχεται.
Έλεγε προφητικά για το Άγιον Όρος:
Θα δείτε, αυτές οι μεγάλες οικοδομές που κτίζουν μερικοί, αργότερα θα ερημώσουν. Και να πληρώνουν κάποιον δεν θα πηγαίνει να καθήση εκεί. Μόνο θα παίρνουν υλικά για να φτιάχνουν άλλα Καλυβάκια.
Διεπίστωνε:
Σήμερα υπάρχει πολύ υλικό, έρχονται πολλοί νέοι για μοναχοί, αλλά είναι λιγοστό το προζύμι. Δεν είμαστε όπως μας θέλει ο Θεός και οι νέοι που έρχονται δεν βλέπουν παράδειγμα. Λείπει το παράδειγμα.
Ο Γέροντας πονούσε για το Άγιον Όρος και αγωνίσθηκε να παραμείνη ήσυχο, πνευματικό, αρνησίκοσμο, όχι όμως αφιλόξενο, ανεπηρέαστο από κοσμικές καταστρεπτικές επιδράσεις για να συνεχίση να είναι άγιο και να αναδεικνύη Αγίους. Τόνιζε γεμάτος ελπίδα:
Πάλι θα επιστρέψουν στην παράδοση. Θα δείτε πολυτελή αυτοκίνητα να γίνωνται σαν κοτέτσια και νέους μοναχούς να ζουν σε σπηλιές.

Από το βιβλίο ”Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου”
Του Ιερομονάχου Ισαάκ -
Άγιον Όρος, Σελ. 682-683

iconandlight.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

8 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 




† Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου




 





Αυτή η γιαγιά με εδίδαξε με την ζωή της και τον λόγο της το πατρώον σέβας.
«Η νηστεία είναι, παιδί μου, η βάσις κάθε σωματικής ασκήσεως».
Όλες τις Σαρακοστές άλαδο η γιαγιά και ολόκληρο το σπίτι. Μ᾽ έμαθε ν᾽ ανάβω το καντήλι, να θυμιάζω, να ανάπτω κερί μπροστά στα εικονίσματα και να προσεύχωμαι στον όρθρο και στο δείλι. Μου υπέδειξε τις μετάνοιες σαν προσευχή που την δέχεται ο Θεός. Με δίδαξε ότι αν τρεις Κυριακές δεν ακούσουμε τον εξάψαλμο, σταματάμε να είμαστε χριστιανοί.
«Σήκω, παιδί μου, ο παπάς πέρασε, ανέβηκε στην Παναγία· μη ξεχνάς ότι και την προηγούμενη Κυριακή τον χάσαμε τον εξάψαλμο». Μ᾽ έμαθε να τον ακούω όρθιος και σεβίζων, υποκλινόμενος. Την ώρα που διαβαζότανε το Ευαγγέλιο έβαζε κερί στο μανουάλι, γιατί πίστευε ότι το Ευαγγέλιο είναι η διαθήκη που άφησε ο Χριστός στον κόσμο, και στην σύνταξη και ανάγνωση των διαθηκών, που γινότανε πάντοτε το εσπέρας, όλοι βαστούσαν κερί, για να βλέπη ο συντάκτης. Μ᾽ έμαθε πως το «Δόξα Πατρί» είναι η μεγαλύτερη δοξολογία και ιστάμενος όρθιος να σταυροσημειούμαι. Μ᾽ έμαθε την Μεγάλη Σαρακοστή, εισερχόμενος στον ναό, να κάνω τρεις μετάνοιες, για τον προηγιασμένο Άρτο που βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα.
Μου υπέδειξε, περνώντας μπροστά από κάθε εκκλησία, να σταυροσημειούμαι και να επικαλούμαι τον Άγιο της εκκλησιάς. Όπου και να βρίσκωμαι, την ημέρα των Θεοφανείων να την τιμώ όπως την Κυριακή του Πάσχα. Μου διηγήθηκε ότι πολλοί ευλαβείς άνθρωποι είδαν τα ξημερώματα της εορτής της Μεταμορφώσεως το άκτιστον φως. Μου υπέδειξε την Κυριακή να μη γονατίζω, γιατί οι άγιοι Κολλυβάδες τους δίδαξαν ότι η Κυριακή είναι Πάσχα. Μ᾽ έμαθε το πρόσφορο το καλοζυμωμένο να το προσφέρω στην εκκλησία όχι με γυμνά τα χέρια, αλλά σε άσπρη καθαρή πετσέτα. Μ᾽ έμαθε όταν φτιάχνω τα κόλλυβα, να ᾽χω κερί και λιβάνι. Μου υπέδειξε στο Ιερό που διακονώ, ποτέ τα ενδύματά μου να μην αγγίξουνε την Αγία Τράπεζα, γιατί -όπως έλεγε- είναι ο θρόνος του Θεού.
Κι έτσι δώνω συχώριο σε όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες που μου είπαν: «Πρόσεχε τους μορφωμένους. Από αυτούς θα χαλάση ο Θεός τον κόσμο». «Τα υπέρμετρα των δαιμόνων εισίν» έλεγε ο Όσιος Αμφιλόχιος ο Πάτμιος. Οδήγησέ τον τον άλλον στην στράτα του Θεού και ο Θεός θα τον κατευθύνη και θα τον διδάξη. Όχι μεγαλοστομίες. Εμείς μένουμε σ᾽ αυτά που διδαχθήκαμε από τους προγόνους μας, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οι ακολουθίες, το κερί και το λιβάνι και το καντήλι που ανάβει μπροστά στα άγια εικονίσματα. Και πιο πέρα δεν πηγαίνω. Αν θέλη, ας με πάη ο Θεός.
Κύριε, βοήθα. Θόλωσαν τα νερά και δεν βλέπουμε την ομορφιά του βυθού της θάλασσας. Κύριε, συγκράτησε τους μεγαλοδιανοούμενους. Φρενάρισε το κακό που μας βρίσκει τα τελευταία χρόνια. Και εμείς, λάτρεις σου αμετάθετοι και αμετακίνητοι.

“Πατερικός”

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

10 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

† 10 Ιανουαρίου

 

 

 

   Ὃ ἱερομόναχος μεγαλόσχημος Ἀντύπας γεννήθηκε στὸ χωριὸ Καλαποντέστι τοῦ νομοῦ Μπακάου Μολδαβίας τὸ 1816. Οἱ γονεῖς τοῦ ἦταν ὀρθόδοξοι καὶ πολὺ εὐλαβεῖς. Ὃ πατέρας του, Λουκιανός, ἦταν διάκονος στὴν ἐκκλησία τοῦ χωρίου του, ἐνῶ ή μητέρα τοῦ Αἰκατερίνη, ἀργότερα, ὅταν ὁ Ἄγιος Ἀντύπας ἔφυγε γιὰ τὸ μοναστήρι ἔγινε μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἐλισάβετ. Γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν εἶχαν παιδιά. Μετὰ τὶς ἐπίμονες ὅμως προσευχὲς τοὺς γεννήθηκε ἕνα παιδί, ποῦ τὸ όνόμασαν Ἀλέξανδρο. Ἢ γέννησις τοῦ παιδιοῦ ποῦ ἐπρόκειτο νὰ ἀναδειχθῆ στὸ μέλλον πνευματικὸς μαχητὴς σημαδεύτηκε μὲ τὴν θεία εὐαρέσκεια, διότι ἢ μητέρα τοῦ τὸν ἐγέννησε χωρὶς πόνους ἢ κάποια ἀσθένεια.Ἦταν ἕνας χαρακτήρας κλειστὸς καὶ μοναχικὸς. Λέγεται ὅτι ὅταν ἦταν παιδὶ καὶ ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ σπιτιοῦ τους στὰ γύρω δάση, ἐπιανε τὰ δηλητηριώδη φίδια μὲ τὰ χέρια τοῦ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς νὰ δαγκώνεται ἂπ' αὐτὰ πρὸς κατάπληξη ἀλλὰ καὶ φόβο πολλῶν συντοπιτῶν του.Ἦταν προικισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ μεγάλα πνευματικὰ δῶρα, ἦταν ὅμως ἁπλὸς καὶ τελείως ἀδέξιος γιὰ γράμματα παρότι προσπαθοῦσε πολύ.
Πρὶν τελειώσει τὸ σχολεῖο πέθανε ὁ πατέρας του. Ἡ μητέρα τοῦ τὸν ἔστειλε νὰ μάθει τὴν τέχνη τῆς βιβλιοδεσίας, τὸ ἀφεντικὸ τοῦ ὅμως τὸν κακομεταχειριζόνταν. Εὐτυχῶς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γρήγορα ἔμαθε καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του. Ὅταν ἦταν 20 ἐτῶν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἐνῶ προσευχόνταν, περιβλήθηκε ξαφνικὰ ἀπὸ ἕνα θαυμαστὸ καὶ ἐξαίσιο φῶς, τὸ ὅποίον ἐγέμισε τὴν καρδιά του ἀπὸ μία ἀνεκλάλητη χαρά. Ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ ἔτρεχαν ὡς ρυάκια τὰ δάκρυα καὶ αἰσθάνθηκε μὲ αὐτὸ τὸ θεῖο φῶς μία πρόσκληση. Αὐτὸς ἔκραξε μὲ χαρὰ ἀπαντώντας σ' αὐτὴ τὴν πρόσκληση:
«Κύριε, ἐγὼ θέλω νὰ γίνω μοναχός». Ἄλλα ὃ Κύριος μὲ θεία οἰκονομία τὸν ἄφησε νὰ περάση καὶ διαφόρους πειρασμούς. Γιὰ δύο χρόνια (1836-1837) ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ Καλνταρουσάνι εκπληρώνοντας μὲ μεγάλη αὐταπάρνηση ὅλες τὶς ὑπηρεσίες ποὺ τοῦ ἀνέθεταν.
Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πεπειραμένου γέροντος Δημητρίου, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μπράζι, ἔφυγε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀφοῦ πρῶτα ἐκάρη μοναχὸς παίρνοντας τὸ ὄνομα Ἀλύπιος. Στὸ Ἅγιον Ὅρος ἔμεινε σ ΄ἕνα κελλὶ ὅπου ἀσκήτευαν συμπατριῶτες του, οἱ ἱερομόναχοι Νήφων καὶ Νεκτάριος οἱ ὁποῖοι τὸν συμβούλεψαν νὰ κοπιάσει πρῶτα στὸ ἔργο τῆς ὑπακοῆς σ’ ἕνα κοινόβιο.Ἔτσι γιὰ τέσσερα χρόνια ἔμεινε στὴ Μονὴ Ἐσφιγμένου. Ὅταν ἐπέστρεψε στοὺς ρουμάνους γέροντες ἔλαβε τὸ μέγα ἀγγελικὸ σχῆμα παίρνοντας τὸ ὄνομα Ἀντύπας, δίνοντάς του ταυτόχρονα τὴν εὐλογία νὰ ἀκολουθήσει τὴν μοναχικὴ ζωὴ στὴν ἔρημο.
Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἄρχισε νὰ παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ π. Νήφωνος νὰ χτίσει στὸ Ἅγιον Ὅρος μία Ρουμανικὴ Σκήτη. Γι’αὐτὸν τὸν λόγο ἀγόρασε ἕνα μετόχι στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας καὶ μὲ τὴν ὑλικὴ βοήθεια ποὺ ἔστελναν ἀπὸ ἐκεῖ τέθηκαν οἱ βάσεις γιὰ νὰ χτιστεῖ ἡ Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ζήτησαν τὴν βοήθεια τοῦ Ἄγ.Ἀντύπα καὶ αὐτὸς δέχθηκε νὰ βοηθήσει. Πρῶτα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἱερέας καὶ μετὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ γέροντα Νήφωνος γιὰ τρία χρόνια στὸ Ἰάσιο ἀνέλαβε τὴν καθοδήγηση τῶν ἐργασιῶν. Ἀργότερα ὁ Ἄγ.Ἀντύπας ἐστάλη στὸ Μετόχι τῆς μονῆς στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας. Ἀκόμη καὶ σ’αὐτὴν τὴν πολύβουη πόλη ὁ γέροντας ἐκόπιαζε ὅπως καὶ στὴν ἔρημό του Ἄγ.Ὅρους.
Ὁ μητροπολίτης Μολδαβίας Ἰωσὴφ ἐξετίμησε τὴν ἀσκητική του ζωή, τὸν ζῆλο του καὶ τὴν πνευματικότητά του καὶ τὸν ἐδιόρισε πνευματικὸ σὲ δύο γυναικεία μοναστήρια. Ὁ ἴδιος ὅμως ἀναζητοῦσε τὴν ἡσυχία τοῦ Ἄγ.Ὅρους, ὁ π. Νήφωνας τοῦ ἀρνήθηκε ὅμως τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐκεῖ. Ἔπειτα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα Νήφωνα ἔφυγαν γιὰ τὴν Ρωσία μὲ σκοπὸ νὰ μαζέψουν δωρεὲς γιὰ νὰ ἀποπερατωθεῖ ἡ σκήτη.
Ὁ Ἂγιος Ἀντύπας στὴ Ρωσία έχαιρε μεγάλης ἐκτίμησης ἀπὸ ἀνθρώπους ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ τὴν Ἄγ. Πετρούπολη ἐρχόνταν νὰ τὸν συμβουλευτοῦν. Οἱ μητροπολίτες Πετρουπόλεως Ἰσίδωρος καὶ Μόσχας Φιλάρετος συζητοῦσαν μαζί του γιὰ διάφορα πνευματικὰ θέματα.
Πρὶν φύγει γιὰ τὴ Ρωσία εἶχε πεῖ στὸν π. Νήφωνα ὅτι «δὲν μ’ἀφήνεις νὰ πάω στὸ Ἄγ.Ὅρος καὶ μὲ παίρνεις μαζί σου στὴ Ρωσία. Ἐγὼ αἰσθάνομαι ὅτι πηγαίνοντας ἐκεῖ θὰ ἀνήκω πιὰ στοὺς ρώσους καὶ ὄχι σ’ ἐσᾶς». Πραγματικὰ ἔτσι ἔγινε. Χάρη στὸν σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπό του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ἐνέπνεε ἔφερε τὴν ἀποστολὴ τοῦ εἰς πέρας συγκεντρώνοντας πολλὰ χρήματα καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ γιὰ τὴν Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Παίρνοντας εὐλογία ἀπὸ τὸν γέροντά του ἀνεχώρησε γιὰ τὴν Μονὴ Βαλαάμ. Ἐκεῖ τὸν ἐντυπωσίασε ἡ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ μοναστηριοῦ ἀλλὰ καὶ οἱ ἡσυχαστικὲς καλύβες τῆς ἐρημικῆς περιοχῆς της. Ἐγκαταστάθηκε σ’ ἕνα μικρὸ κελλὶ τῆς σκήτης τῶν Ἄγ.Πάντων. Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὁρισμένες ἀκολουθίες διάβαζε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας κάνοντας τριακόσιες μετάνοιες. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀέναη προσευχή του, καθημερινὰ μνημόνευε ὅσους κατὰ καιροὺς ἔκαναν δωρεές καὶ τὸν βοήθησαν στὸν σκοπό του. Μὲ πολλὴ ἀγάπη συνομιλοῦσε μὲ ὅσους ζητοῦσαν τὴ συμβουλή του. Τὴν πρώτη ἑβδομάδα τῆς Μέγ. Τεσσαρακοστῆς δὲν γευόνταν τίποτα, τὸ ἴδιο καὶ τὴν Δευτέρα, τὴν Τετάρτη καὶ τὴν Παρασκεύη ὁλόκληρού του ἔτους.

Ὁ Ἂγιος Ἀντύπας σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ εἶχε τὸν νοῦ του στὸν Θεὸ καὶ δὲν ποθοῦσε τίποτα κοσμικό. Παρόλες τὶς ὑπακοὲς ποὺ ἔκανε κατὰ καιρούς καὶ τὶς εὐθύνες ποὺ τοῦ εἶχαν ἀναθέσει εἶχε ἀποδιώξει κάθε βιοτικὴ μέριμνα. Ζοῦσε σὲ ἀπόλυτη φτωχεία. Λέγεται ὅτι τὸ κελλὶ τοῦ ἦταν ἀδειανὸ ἀπὸ κάθε περιττὸ πράγμα. Δὲν εἶχε οὔτε κρεβάτι, οὔτε καρέκλα παρὰ ἕνα μικρὸ τραπεζάκι ὅπου τοποθετοῦσε τὰ βίβλια προσευχῶν καὶ διάφορα πνευματικὰ βιβλία. Κάτω εἶχε στρωμένη μία κουβέρτα ὅπου ἐξάπλωνε ὅταν ἑξαντλεῖτο ἀπὸ τὸν κόπο τῶν νυχτερινῶν προσευχῶν του.
Τὸ Μέγα Σάββατο τοῦ τελευταίου ἔτους λειτούργησε στὴ Μονή. Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπεκάλυψε σ’ ἕναν στενὸ μαθητή του:
«Τὴν ὥρα τῆς Θείας Κοινωνίας κοιτάζοντας ἀπὸ τὸ ἱερὸ ἔπεσε ἡ ματιά μου στοὺς μοναχοὺς ποὺ κοινωνοῦσαν.Τὸ πρόσωπο μερικῶν ἀπ’αὐτοὺς ἔλαμπε σὰν τὸν ἥλιο. Δὲν ξέρω πῶς νὰ τοὺς ὀνομάσω αὐτοὺς τοὺς μοναχοὺς καὶ ποτὲ δὲν ξαναεῖδα τέτοιο πράγμα». Τὸ φθινόπωρο τοῦ ἴδιου ἔτους, ἐνῶ προσευχόνταν στὸ κελλὶ τοῦ ἀκούστηκε ἕνας θόρυβος. Μία εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος μετακινήθηκε ἐνῶ ἄλλες εἰκόνες ἔπεσαν κάτω. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἦρθε καὶ στάθηκε πάνω ἀπὸ τὸ στῆθος τοῦ ἁγίου. Αὐτὸς συγκινημένος τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔβαλε στὴ θέση της. Αὐτὸ τὸ συμβὰν τὸ διηγήθηκε σ’ ἕναν μαθητὴ τοῦ τρεῖς μέρες πρὶν τὴν κοίμησή του. Τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς τοῦ ζήτησε νὰ γίνει ἡ Θεία Λειτουργία πιὸ νωρὶς καὶ νὰ κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Τὴ στιγμὴ ποὺ ἕνας μαθητὴς τοῦ ἐδιάβαζε τὴν ἐνάτη καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας ἀνεχώρησε γιὰ τοὺς οὐρανούς.Ἦταν ἡ δεκάτη Ἰανουαρίου 1882.
Τὸ 1883 βλέποντας οἱ πατέρες τῆς Μονῆς Βαλαὰμ ὅτι ἐμφανιζόνταν στοὺς μαθητές του καὶ ὅτι τὸν τιμούν ὡς ἅγιο ἀνέθεσαν στὸν πατέρα Ποιμένα νὰ γράψει τὸν βίο του. Σ’αὐτὸν εἶχε διηγηθεῖ τὸν βίο τοῦ ὁ Ἄγ.Ἀντύπας ἕναν χρόνο πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Ὁ βίος τοῦ ἐκτυπώθηκε στὴν Ἄγία Πετρούπολη τὸ 1883 καὶ τὸ 1893, ἐνῶ τὸ 1906 τὸ Ἅγιο Ὅρος τὸν τιμοῦσε ἤδη ὡς ἅγιο. Τὸ 1997 στὸν τόπο γέννησής του χτίστηκε μονή Τὸ λείψανό του βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βαλαάμ.

Προσκυνητὴς

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης