Η Πλατυτέρα των Ουρανών

29 Αυγ. 2017

| Ιστολόγιο |


 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτωρία. Ο Γέροντας είχε σαν κοσμικός το όνομα Ευάγγελος. Τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης. Στην Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του, ο Ευάγγελος γνώρισε τους γεροντάδες του, τον Εφραίμ και τον Νικηφόρο. Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνίζονταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή.

 Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης02

Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πώς ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο, ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντά του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο παπα-Εφραίμ αξιώθηκε και γνώρισε τον πρύτανη της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντά του Νικηφόρου.

Αποτέλεσμα εικόνας
 για Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, με την σειρά του, είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ. Επομένως ο παπα-Εφραίμ μας διδάσκει την επίμονη αναζήτηση για την πνευματική ζωή και την ανεύρεση απλανούς πνευματικού οδηγού, που θα είναι «Εκδόσεις ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως». Ο απλανής πνευματικός βλέπει τις δαιμονικές πλάνες και με τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα οδηγεί τα πνευματικά παιδιά του στον Παράδεισο. Ο μακαριστός παπα-Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την αρρωστημένη, όταν συμβούλευσε κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντά του όχι σαν ζώο αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού. Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον παπα-Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού, ελέησόν με», να έχει φυλακή των αισθήσεων και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον Θείο φωτισμό.

Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του. Δεν διάβαζε ούτε βιβλία ψυχιατρικής, ούτε «κουλτουριάρικα» αναγνώσματα δια πνευματικές επιδείξεις στα σαλόνια, ούτε είχε τον φόβο μήπως τον αποκαλέσουν οι κοσμικοί κύκλοι «φονταμενταλιστή».

Το 1973 εκοιμήθη ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Γέροντας του παπα-Εφραίμ.

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης4

Ο Γέροντας μετά το 1980 είχε συγκροτήσει συνοδεία και τήρησε την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου.

Επομένως ο παπα-Εφραίμ πρώτα έφθασε στην κάθαρση και κατόπιν έγινε ο ίδιος Γέροντας. Ο παπα-Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό και όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.

Η Θεία Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστηρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη Θεία Λειτουργία που τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα θεία δώρα. Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυά του, όταν έφθανε στον τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυά του το αντιμήνσιο κατά την Θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά, τους αγγέλους να συλλειτουργούν. Όμως ο παπα-Εφραίμ δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «λειτουργική αναγέννηση» και μάλιστα ζητούσε σε κοινοβιάτες, που βρίσκονταν στα εξωτερικά διακονήματα, να μη παραλείπουν το ψαλτήρι.

Ο παπα-Εφραίμ ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή. Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα-Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι’ αυτό και έβλεπε καταστάσεις που έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς, ακόμα και μικρά παιδιά, με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους κουρά. Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία περιληπτική και χωρίς λεπτομέρειες επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, που του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση, ακόμα και τον χώρο που διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης0004

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους κληρικούς, πως δεν είναι παπάς αλλά μασώνος, που έβαλε ράσο για να κατασκοπεύει το Άγιον Όρος. Ο μασώνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Ο παπα-Εφραίμ έζησε εμπειρίες, που μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν, μακριά από παπικές η προτεσταντικές πλάνες.

Κάποτε ένας ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον παπα-Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδία των αγίων λειψάνων.

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00

Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσεύχονταν. Ο τόπος γέμισε ευωδία και ο παπα-Εφραίμ τους είπε, πως επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει, παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές.

Ο παπα-Εφραίμ αισθάνονταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία.

Κάποιος επίσκοπος, μέσω τρίτου,ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για τον Οικουμενισμό. Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, που τον γέμισε με αποτροπιασμό. Η παρακαταθήκη του μακαριστού παπα-Εφραίμ για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής: «Το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος».

Άραγε, πόση απήχηση έχουν σήμερα τα λόγια ενός θεοφόρου σύγχρονου Πατρός;

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00002

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτη000ς01

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00006

 Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης0005

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00007

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00003

Ο παπα-Εφραίμ αναδείχθηκε με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό, αλλά και οι επιστολές του που σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό! Μας αφήνει το άγιο παράδειγμά του για την αντιμετώπιση των ασθενειών. Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, που υπηρέτησε από την νεότητά του.

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης06

Λέγουν πώς κάποτε ρωτήσανε έναν υπερήλικα, που ζούσε τον 19ο αιώνα, να πει το συγκλονιστικότερο γεγονός στην ζωή του. Ο υπερήλικας απάντησε ότι, όταν ήταν μικρός, είδε και άκουσε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Και η δική μας γενιά αξιώθηκε να γνωρίσει τα εύοσμα άνθη του Αθωνικού Μοναχισμού, τον Γέροντα Παϊσιο και τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, που μας καλούν να ακολουθήσουμε την ζωή τους.-

 

Τα τέλη του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη 

(14/27 Φεβρουαρίου 1998)

 Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης07

Το Νοέμβριο του 1996 ένα ισχυρό επεισόδιο τον έριξε μόνιμα στο κρεββάτι με σχεδόν τέλεια ακινησία, αφωνία, αδυναμία καταπόσεως. Φαινόταν να μην έχει καμμιά επαφή με το περιβάλλον. Δεν προσπαθούσε να πει τίποτε, έστω και με χειρονομίες. Ούτε φαινόταν να ακούει ότι τον ρωτούσαν. Ήταν ένα μυστήριο. Μόνο όταν πονούσε πολύ, βογκούσε. Οι αδελφοί που τον αγαπούσαν, του έγραφαν: «Και όταν η καθημερινότης με παρασύρει πολλές φορές, βλέπω νοερώς εντός μου το δικό σας βλέμμα και ιλιγγιώ ο άθλιος μπροστά στη δική σας υπομονή και στις δικές σας δοκιμασίες»… Παρ’ όλες τις δοκιμασίες όμως έβλεπε, έστω λίγο, και άκουγε μια χαρά. Και η απόδειξη ήταν ότι ανταποκρινόταν με χαμόγελα ή και γέλια ακόμη, όταν του διηγούνταν τις αγαπημένες του χαριτωμένες ιστοριούλες που συνήθιζε και ο ίδιος να χρησιμοποιεί παλαιότερα. Ήταν ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μαζί του στην κατάσταση τετραπληγίας που βρισκόταν. Πάντοτε ευχαριστιόταν να χαριτολογεί λέγοντας διδακτικές ιστορίες από την Ελληνική μυθολογία ή την λαϊκή παράδοση, άλλοτε να αυτοσαρκάζεται ή να πειράζει τους άλλους με ευφυϊα και αγαθότητα.

Όταν κάποιος δεν έτρωγε το φαγητό του, από θεληματάρικη άσκηση, διηγείτο για το γαϊδουράκι του Χότζα που δεν το τάισε μία, δεν το τάισε δύο ... και χαιρόταν που δούλευε χωρίς έξοδα. Κάποια στιγμή όμως η πόρτα του στάβλου δεν άνοιγε, γιατί το γαϊδουράκι ψόφησε και έπεσε κάτω φαρδύ-πλατύ. Άλλοτε σχηματίζοντας σαν παιδική τη φωνή του, προσποιούταν την συνομιλία δύο μικρών παιδιών: - Πού είναι τα σταφύλια; - Τί τα θέλεις; – Να τα δω!» για να στηλιτεύσει την παιδική πονηριά κάποιου.

Για άλλον που δεν έλεγε να μάθει στοιχειώδη τυπικά, θυμόταν τη φλάσκα του παπά. Ήταν αγράμματος και μέτρησε κουκιά μέσα σε ένα σακκούλι. Τρώγοντας ένα κάθε μέρα θα ήξερε πότε να κάνει Πάσχα. Η παπαδιά το αντιλήφθηκε και πρόσθετε κουκιά, για να τον ευχαριστήσει. Και ο παπάς απαντούσε στους παραπονούμενους χωρικούς: «Όπως πάνε τα κουκιά και όπως δείχνει η φλάσκα, ούτε φέτος έχει Λαμπρή ούτε του χρόνου Πάσχα».

Αν κάποιος έκανε υπακοή για τα μάτια, κουνούσε χαμογελώντας το κεφάλι, και με βαριά προσποιητή φωνή έλεγε: «Αντώνη, Αντώνη...», θυμίζοντας την αποδοκιμαστική φράση και έκφραση ενός αγίου γέροντος που ο υποτακτικός του έκανε υπακοή, μόνο όταν ήταν παρόντες άλλοι.

Αυτά και άλλα παρόμοια, μικρότερα ή εκτενέστερα, ήταν που του κρατούσαν εύθυμη συντροφιά τους δεκατρείς μήνες της συνεχούς κατακλίσεώς του στο κρεββάτι του πόνου. Όταν ο πυρετός και η ασθένεια δυνάμωναν, το χαμόγελο μαραινόταν στα γεροντικά χείλη του.

Δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση. Προτιμούσε να κάθεται στο κρεββάτι με τα πόδια χαμηλά στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια. Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός. Η αγαπημένη του στάση προσευχής. Σ’ αυτήν την στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998.

 Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης00008

Επανειλημμένα είχε δώσει εντολές να γίνει η κηδεία του στον στενό κύκλο της γειτονιάς. Αλλά το μυστικό διέρρευσε και αρκετοί πατέρες πρόλαβαν τον τελευταίο ασπασμό του. Ένας απ’ αυτούς γράφει:

«Ο Γέροντας, άνθρωπος Όσιος, με αγία ζωή, έμπλεος της Χάριτος του Θεού με πληροφορίας δι’ όσα ο ιδικός του κόσμος χωρούσε, και όμως ζούσε με την αίσθηση του αμαρτωλού και παρακαλούσε να ευχώμεθα δι΄αυτόν.“Παιδί μου, σε παρακαλώ, όταν φύγω, να μου κάνεις ένα σαρανταλείτουργο και πάντοτε να με μνημονεύεις”. Είχε δώσει εντολή στη θανή του να παρευρεθούν οι γείτονες, με τους οποίους πέρασε την παρούσα ζωή. Δι’ εμέ είχε δώσει ευλογία να με καλέσουν. Τον ευχαριστώ. Τη νύχτα της θανής του τον βλέπω στον ύπνο μου ντυμένο λευκή ιερατική στολή, αστράπτοντα, χαριέστατον και λέγοντα: “Παπαδάκο μου, υπάγω να λειτουργήσω”. Παρευρέθην εις την κηδεία του. Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του. Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζομένη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των Οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ήμερα εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, δια να εορτάσει ούτω ο Όσιος μετά των Οσίων.

- Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μοναχού και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου.

- Εις τα τεσσαρακονθήμερα μνημόσυνα δεν ηδυνήθην να παρευρεθώ, διότι είχομεν εις το κελλίον μας κουράν, και εστενοχωρούμην που δεν ήμουν και εγώ εκεί. Εις την Λειτουργίαν μετά τον καθαγιασμόν, εις τήν μνημόνευσιν των κεκοιμημένων, λέγων “Μνήσθητι, Κύριε, του πατρός ημών Εφραίμ…” αισθάνομαι δύο χέρια να με αγκαλιάζουν στοργικά στους ώμους. Με έπιασε ρίγος. Σταμάτησα. Γύρισα πίσω. Δεν βλέπω τίποτε. Τον ηυχαρίστησα και συνέχισα την Λειτουργίαν. Η αγαπώσα καρδία του, πιστεύω ότι μας παρακολουθεί. Εύχεται και το αισθανόμεθα».

 (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου

«Άγιος Εφραίμ», Κατουνάκια Αγίου Όρους)

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης0009

Σαν σήμερα, το 1998, κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης10
 (1)

 355012-1234

Το αφιέρωμα αυτό αποτελεί παραγωγή του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση στο πλαίσιο των Παυλείων.


Φωτογραφίες από το κελλί και τον τάφο του γ. Εφραίμ του Κατουνακιώτη

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε για την παραχώρησή τους.

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Οι φωτογραφίες
 είναι από το προσωπικό αρχείο του αδελφού Κωνσταντίνου
 συνεργάτη των Αναβάσεων. Τον οποίο και ευχαριστούμε
 για την παραχώρηση τους

Πηγές

 agioritikesmnimes.blogspot.gr –  anavaseis.blogspot.gr


 

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

 

19 Ιαν. 2017

| Ιστολόγιο |


 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Αθανάσιος Γρηγοριάτης

Αθανάσιος Γρηγοριάτης: Ο Γέροντας της ειρήνης και της υπομονής


Ο Ανδρέας Πρωτογερόπουλος, αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του π. Αθανασίου Γρηγοριάτη, γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1874 και ήταν ένα από τα εννέα παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν νεωκόρος σε μια από τις εκκλησίες της πόλης και συχνά έπαιρνε τα παιδιά του μαζί του στον ναό. Ο μικρός Ανδρέας μέσα στην αγιασμένη ατμόσφαιρα του ναού και μελετώντας βίους Αγίων, άρχισε από νωρίς να ποθεί την μοναχική ζωή. Στα τέλη Ιουλίου του 1891 αναχωρεί μαζί με δύο φίλους του για το Άγιον Όρος. Μόλις έφτασαν στον µώλο, ναύλωσαν βάρκα, αλλά λόγω του ανέμου και της ξαφνικής θαλασσοταραχής δυσκολεύτηκαν να φθάσουν στον προορισμό τους. Οι τροφές είχαν τελειώσει και ο βαρκάρης και οι φίλοι του είχαν απογοητευτεί. Προς στιγμήν σκέφθηκαν να αναβάλουν το ταξίδι τους και να γυρίσουν πίσω. Ο Ανδρέας (π. Αθανάσιος) όμως, επέμενε να συνεχίσουν και τους ενθάρρυνε με πίστη στον Θεό.

Στην Ιερά Μονή Γρηγορίου

Πράγματι, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου φτάνουν στην Μονή Γρηγορίου, όπου και έμελλε να παραμείνουν. Ο Ανδρέας μπαίνει στην τάξη των δοκίμων για δύο χρόνια υπό την καθοδήγηση του Γέροντά του, του Ηγουμένου, που τότε ήταν ο π. Συμεών, μία εξέχουσα και χαρισματική προσωπικότητα. Μετά από δύο χρόνια κείρεται μοναχός με το όνομα Αθανάσιος και σύμφωνα με τον κανονισμό της Μονής, επειδή ήταν ακόμα αγένειος, τον στέλνουν στο κονάκι των Καρυών για έντεκα ολόκληρα χρόνια. Όταν γυρίζει στο μοναστήρι, χειροτονείται πρεσβύτερος και έξι χρόνια μετά, του προτείνεται να γίνει ηγούμενος. Αυτή την φορά αρνείται με ταπείνωση, πράγμα όμως που δεν μπορεί να κάνει δέκα χρόνια μετά.

Ως ηγούμενος αποτελούσε πρότυπο για όλους τους μοναχούς και παράδειγμα προς μίμηση. Ιδιαίτερη φροντίδα κατέβαλλε στον λατρευτικό τομέα.

- «Ότι γίνεται για τον Θεό, πρέπει να γίνεται με τον τελειότερο και αξιοπρεπέστερο τρόπο», συνήθιζε να λέει.

Μετά από δεκατρία χρόνια ηγουμενίας υπέβαλε την παραίτησή του (1937), αφού βρέθηκε στην δυσαρέστη θέση να αντιμετωπίσει την παράβαση μιας παραδεδομένης αρχής, σχετικής με την εσωτερική ζωή της Μονής.

Παρά τις παρακλήσεις του υπαιτίου μοναχού, που κατάλαβε το σφάλμα του, αρνείται να αναλάβει πάλι την ηγουμενία και προτιμά να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ως απλός μοναχός και να προετοιμαστεί για το ταξίδι του ουρανού, όπως έλεγε.

Το πνευματικό του μεγαλείο

Ο π. Αθανάσιος υπήρξε σεβάσμια μορφή, που θύμιζε τους παλαιούς Πατέρες της Θηβαϊδας. Όποιος τον αντίκρυζε εντυπωσιαζόταν αμέσως από την έκφραση του προσώπου του. Η γαλήνη και η σιωπή λες και ήταν μόνιμα χαραγμένες σ’ αυτό. Υπήρξαν περιπτώσεις που στις συνάξεις της Γεροντίας, μερικοί ιδιότροποι Γέροντες με τις θέσεις τους τον έθλιβαν πολύ. Αυτός όμως έμενε ατάραχος και μόλις τελείωνε η σύναξη, για να ξεκουραστεί ψυχικά, πήγαινε στην εκκλησία και έψαλλε. Πάνω από όλα τοποθετούσε την υπομονή και την ειρήνη. Την χάρη της σιωπής προσπαθούσε να την μεταδώσει και στους υποτακτικούς του.

Έλεγε συχνά: «Με την σιωπή σώζεται κανείς από πολλά κακά».

Είχε το χάρισμα να απαλλάσσει τις ψυχές από το δαιμόνιο της λύπης. Κάποτε ένας Νεοσκητιώτης ιερομόναχος ταλαιπωρήθηκε πολύ με έναν πειρασμό και έφθασε στο σημείο να μην τολμά πλέον να λειτουργήσει. Την τελευταία φορά που λειτούργησε δυσκολεύτηκε να τελειώσει και πηγαίνοντας να εξομολογηθεί σκεπτόταν ότι το επιτίμιο θα ήταν μεγάλο. Ο πατήρ Αθανάσιος καταλαβαίνοντας τον ασφυκτικό κλοιό της λύπης τον έσπασε αμέσως.

- «Μπράβο, του λέει. Έτσι ταπεινούς τους θέλω τους ιερείς που εξομολογούνται σ’ εμένα. Ταπεινούς και με συναίσθηση της αναξιότητάς τους. Σε συγχαίρω. Και το επιτίμιο που σου βάζω είναι να αρχίσεις από αύριο να λειτουργείς».

Το πετραχήλι του, κάτω από το οποίο πολυάριθμες ψυχές βρήκαν παρηγοριά και ειρήνη, σώζεται σήμερα στο κελλί ενός μοναχού και συχνά ευωδιάζει. Όταν δε το αγγίξει στο κεφάλι του κάποιος μοναχός που ταλαιπωρείται από λογισμούς λύπης και ταραχής, αμέσως γαληνεύει.

Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος (1873-1953) Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου, με αδελφούς της Μονής

 (http://athosprosopography.blogspot.gr)

Στις σχέσεις του με τους άλλους τον διέκρινε πολλή ευγένεια. Και τους πιο μικρούς μοναχούς της Μονής τους αποκαλούσε προτάσσοντας στο όνομά τους το «πάτερ» ή το «γέρων». Ποτέ δεν τους φώναζε με το όνομά τους μόνο. Διηγείται ένας παλιός εκκλησιαστικός: «Χρειαζόταν ένα καντηλοκέρι και δεν το έπαιρνε μόνος του, αλλά το ζητούσε ταπεινά από μένα. -Μα Γέροντα, του έλεγα, τι το ζητάς από μένα. Εσύ είσαι Ηγούμενος. Μπορείς να το πάρεις μόνος σου. -Όχι παιδί μου. Μη σκέπτεσαι έτσι. Στο διακόνημά σου είσαι εσύ Ηγούμενος, απαντούσε».

Η πτωχεία, η στέρηση είναι αναπόσπαστα από την ζωή του μοναχού. Και ο π. Αθανάσιος ήταν συνεπής και με αυτή την αρετή. Κάποτε, σε προχωρημένη ηλικία δέχθηκε επίσκεψη από τον διάδοχό του Ηγούμενο. Ο Γέροντας Βησσαρίων πρόσεξε ότι δεν έβαλε ζάχαρη στον καφέ που εκείνη την στιγμή έφτιαχνε. Στην σχετική ερώτηση γιατί δεν έβαλε ζάχαρη, απάντησε ότι δεν έχει. Συγκινημένος από την εκούσια στέρηση του Γέροντα, αφού το Μοναστήρι παρείχε την δυνατότητα να έχουν όλοι οι πατέρες τον καφέ τους και την ζάχαρη, φρόντισε να του φέρουν ζάχαρη. Εκείνος όμως δεν την δέχτηκε λέγοντας: « Δεν έχω μέχρι τώρα στερηθεί τίποτα και τι θα πω στον Θεό για την πτωχεία που πρέπει να έχει ο μοναχός; ».

Ο π. Αθανάσιος αποκάλυπτε όλο τον πλούτο της πίστεως και της ευλάβειάς του όταν λειτουργούσε. Πάντοτε ζητούσε ευκαιρίες να λειτουργεί. Κατά την ηγουμενία του, εκτός από τις Κυριακές και μεγάλες εορτές που γίνονταν Συλλείτουργα, είχε ως αρχή να λειτουργεί ιδιωτικά δύο φορές την εβδομάδα. Μετά την ηγουμενία του, στα Συλλείτουργα στεκόταν στο αριστερό μέρος της Αγίας Τραπέζης.

Μετά την Μεγάλη Είσοδο έσκυβε το κεφάλι του και ακινητοποιούσε το βλέμμα του κάτω, ενώ τα μάτια του γίνονταν βρύσες που έπνιγαν το πρόσωπό του με καυτά δάκρυα.

Οι συλλείτουργοί του συγκλονίζονταν βλέποντάς τον, σε σημείο να μην μπορούν να συνεχίσουν την Λειτουργία.

Ο πατήρ Αθανάσιος είχε και το διορατικό χάρισμα που καταδεικνύεται από τα ακόλουθα περιστατικά:

Ένας σπουδαστής της Ιατρικής, ονόματι Παναγιώτης Μίχας, ο μετέπειτα Ηγούμενος Βησσαρίων, έφτασε στην Μονή Γρηγορίου με σκοπό να μονάσει. Φτάνοντας συνάντησε έναν επιβλητικό μοναχό που είχε προσηλωμένο το βλέμμα πάνω του. Δεν γνώριζε ότι πρόκειται για τον Ηγούμενο Αθανάσιο, αφού ποτέ δεν τον είχε συναντήσει.

Όταν πλησίασε, εκείνος σαν να τον γνώριζε από καιρό, τον καλωσόρισε με εγκαρδιότητα: «Καλώς τον Παναγιώτη, καλώς όρισες παιδί μου στο μοναστήρι μας. Σε περίμενα από καιρό». Η έκπληξη του νεοφερμένου ήταν απερίγραπτη.

Κάποια άλλη φορά, ένας Γέροντας από την Κερασιά έστειλε έναν μοναχό στην Μονή Γρηγορίου για πρόσφορα, για την Θεία Λειτουργία. Ο μοναχός στον δρόμο σκεπτόταν πως θα ενεργήσει. Θα έβρισκε πρώτα τον Ήγούμενο να του αναφέρει το αίτημά του. Μετά θα απευθυνόταν στον αρμόδιο μοναχό. Μόλις έφτασε βλέπει τον Ηγούμενο στην πύλη να έρχεται προς το μέρος του κρατώντας κάτι στα χέρια του.

- «Πάρ΄τα, παιδί μου, αυτά» του λέει. «Είναι πρόσφορα για τα οποία σε έστειλε ο Γέροντάς σου».

 Η φήμη του

Από τότε που ήταν απλός ιερομόναχος, ο π. Αθανάσιος είχε αποκτήσει φήμη σε όλο το Άγιον Όρος. Όταν ανέβηκε στον ηγουμενικό θρόνο, η ακτινοβολία του έφθασε πολύ μακρύτερα. Πολλοί επισκέπτονταν την Ιερά Μονή Γρηγορίου μόνο και μόνο για να τον γνωρίσουν. Άλλοι ήθελαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή, άλλοι να εξομολογηθούν. Πρόσωπα που κατείχαν υψηλές θέσεις στην Εκκλησία και στην Πολιτεία έτρεφαν απέναντί του εξαιρετική εκτίμηση.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, αν και δεν τον είχε γνωρίσει προσωπικά, τον σεβόταν πολύ και δεν έχανε ευκαιρία να του στέλνει χαιρετισμούς και να ζητεί τις ευχές του. Ο βασιλεύς Γεώργιος Β’ επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος παρέμεινε τρεις μέρες στην Μονή Γρηγορίου, τον γνώρισε και εκτίμησε το πνευματικό του ανάστημα. Αναφέρεται μάλιστα ότι όχι μόνο συζήτησε μαζί του, αλλά και εξομολογήθηκε σ’ αυτόν. Ακόμα και τα μέλη της Πατριαρχικής Εξαρχίας ζήτησαν να τον δούν όταν πέρασαν από την Μονή Γρηγορίου και καταιγίζοντάς τον με επαίνους, ζητούσαν την ευχή του.

Στην ησυχία του κελλιού

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο πατήρ Αθανάσιος γινόταν πιο εσωτερικός και πιο ευκατάνυκτος. Τόση κατάνυξη τον διέκρινε, που μπορούσε να δακρύσει μόλις θα ανέφερε το όνομα του Χριστού ή κάτι από την επίγεια ζωή Του. Και η εσωστρέφειά του αυξήθηκε στο έπακρο. Απέφευγε συστηματικά τις επικοινωνίες με τους επισκέπτες και ησύχαζε στο κελλί του. Έβγαινε μόνο για να παρακολουθήσει τις Ακολουθίες στον ναό και για να μεταβεί στην τράπεζα.

Όταν το επέτρεπε ο καιρός, επισκεπτόταν άλλα δύο προσφιλή του μέρη. Μια μικρή σπηλιά που την περικύκλωναν ελιές και μπροστά της ανοιγόταν το Αιγαίο και μια μεγάλη ρεματιά, όπου είχε φτιάξει κάθισμα τοποθετώνας μια σανίδα πάνω σε δυο πέτρες. Εκεί έζησε πολλά ιερά βιώματα προσευχόμενος συνέχεια. Είχε παραδοθεί τόσο στην προσευχή, ώστε είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον κανόνα του.

Έλεγε: «Μπορεί να πέσω αργότερα στο κρεββάτι. Γιατί να μην κάνω τώρα λίγο περισσότερο κανόνα που μπορώ;».

Η αγάπη του για την κυρία Θεοτόκο ήταν απεριόριστη. Έδινε τόσο μεγάλη σημασία στους «Χαιρετισμούς», που δεν έκειρε μοναχό που δεν τους ήξερε από στήθους.

Αποτέλεσμα
 εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Αθανάσιος Γρηγοριάτης

Έγραφε: «Εις το ηγαπημένο μας Μοναστήρι εις το τέμπλον παραμερίζω εις τας ακολουθίας απέναντι της γλυκείας εικόνος της Θεοτόκου που είναι σαν ζωντανή· μόνον η ομιλία της λείπει, το γλυκύ της, αλλά και σοβαρόν βλέμμα της από παντού σε παρακολουθεί. Ω, πόσον αρέσκομαι εις την θεωρίαν της Αγίας Εικόνος. Θαρρώ ότι έχω εμπρός μου την ιδίαν την Θεοτόκον».

Θείες  Αποκαλύψεις

Στον μοναχό που ζεί με συνέπεια την αφιέρωσή του ιδρώνοντας στον δρόμο της ασκήσεως και υπομένοντας καρτερικά «τον καύσωνα της ημέρας και τον παγετό της νυκτός» στέλνει ο Θεός, όπως το βεβαιώνουν και οι Πατέρες, θείες παρηγορίες και ουράνιες χαρές. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως και στον π. Αθανάσιο είχε προσφέρει ο Θεός τέτοιες θείες ευλογίες. Κάποιοι πατέρες μαρτυρούν ότι ο π. Αθανάσιος τους είχε αναφέρει τέτοιες εμπειρίες, όταν ο νους του ήταν ξεχασμένος στην προσευχή και άκουσε γλυκύτατες ουράνιες ψαλμωδίες, που δεν υπάρχουν πάνω στην Γή παρόμοιές τους. Κάποτε στις επίμονες ερωτήσεις κάποιων πατέρων, είχε ομολογήσει πως κατά καιρούς είχε δεί «διάφορα μυστήρια», πλην όμως σε κανέναν δεν τα αποκάλυπτε.

Κάποια φορά μέσα στο καθολικό, αξιώθηκε να δεί ως νεαρή μοναχή με ανείπωτη χάρη και σεμνότητα στο πρόσωπό της, την προστάτιδα της Μονής Αγία Αναστασία, που υπερβολικά ευλαβείτο.

Μια άλλη φορά, ενώ γινόταν αγρυπνία στον ναό, τον είδαν οι πατέρες να παραμερίζει από το στασίδι του, να πέφτει κάτω και να προσκυνεί. Όλοι δοκίμασαν έκπληξη γιατί εκείνη την ώρα δεν εδικαιολογείτο γονυκλισία και προσκύνηση. Όταν σηκώθηκε, είδαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του αλλοιωμένα. Κανένας δεν έμαθε τι συνέβη μέχρι λίγο πριν το τέλος της ζωής του, που φανέρωσε -μετά από παράκληση του Ηγουμένου Βησσαρίωνος- ότι αντίκρυσε σαν σε όραμα την Παναγία, γεμάτη δόξα και ασύγκριτη μεγαλοπρέπεια.

Επί κλίνης οδύνης

Κατά το έτος 1949 έπεσε πολύ βαριά άρρωστος στο κρεββάτι. Η οστεοαρθρίτιδα, που στα τελευταία του χρόνια τον βασάνιζε, αυτή την φορά επιδείνωσε πολύ την κατάστασή του. Ανήσυχοι οι πατέρες πρότειναν να τον πάνε στην Θεσσαλονίκη για θεραπεία. Δεν το δέχτηκε όμως. Τους οδυνηρούς πόνους τους αντιμετώπιζε με υπομονή. Όταν καμιά φορά αρρώσταινε, απέφευγε να ζητεί γιατρούς και φάρμακα.

Στην θέση του γιατρού και των φαρμάκων είχε την προσευχή και την συχνή Θεία Κοινωνία.

Στην επικίνδυνη αυτή ασθένεια, συνέπεσε να είναι Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Οι Πατέρες επέμεναν να καταλύσει την νηστεία, γιατί είχε υπερβολικά εξαντληθεί. Αυτός όμως δεν συμφωνούσε. Το μόνο που ζητούσε ήταν να τον κοινωνούν συχνά. Την παραμονή του Ακαθίστου Ύμνου φαινόταν αισιόδοξος.

- «Θα προσευχηθώ απόψε όλη την νύχτα στην Παναγία, λέει στους Πατέρες. Το πρωί θα έρθω στο Συλλείτουργο. Θα κοινωνήσω κι΄ας πεθάνω». Όταν κοινώνησε, η υγεία του αποκαταστάθηκε και η ζωή του πήρε πάλι τον κανονικό της ρυθμό. Το 1951 όμως έπεσε πάλι στο κρεββάτι. Ζήτησε να του κάνουν Ευχέλαιο, μετά από το οποίο, μοίρασε στους πατέρες που παρευρίσκονταν, κάτι από εκείνα που είχε στο κελλί του για ευλογία.

- «Σας εύχομαι καλό παράδεισο, τους είπε. Εκεί είναι η παντοτινή μας κατοικία. Εδώ είμαστε πρόσκαιροι».

Δεν είχε φτάσει όμως η ώρα της αναχώρησής του. Ο Κύριος του χάρισε δύο χρόνια ζωής ακόμα. Τον Δεκέμβριο του 1953, ενώ είχε φτάσει στα ογδόντα του χρόνια, έπεσε πάλι στο κρεββάτι. Τα Χριστούγεννα ήταν αδύνατο να πάει στην εκκλησία. Όλα έδειχναν ότι θα εγκατέλειπε την Γή. Οι τελευταίες του ημέρες ήταν σχεδόν οσιακές. Είχε καταργήσει κάθε άλλη τροφή και τρεφόταν μόνο με την Θεία κοινωνία. Ο νους του και η καρδιά του έπλεαν μέσα στην θεωρία της προσευχής. Κάπου-κάπου ύψωνε τα χέρια και ευλογούσε, σαν να τελούσε την Θεία Λειτουργία. Δύο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, παρήγγειλε με τον π. Αρτέμιο τον γηροκόμο, να συναχθούν όλοι οι αδελφοί. Ήθελε να τους αποχαιρετήσει, γιατί προαισθανόταν το τέλος του.

Την επόμενη ημέρα μετά, την Θεία Λειτουργία αισθανόταν κάπως καλά. Ήταν για να περιποιηθεί μόνος του τον εαυτό του. Πλύθηκε και τακτοποιήθηκε. Τα ρούχα που έβγαλε τα έδωσε στον γηροκόμο.

- «Αυτά, του είπε, δεν τα χρειάζομαι πια. Κάνε τα ότι θέλεις».

Ένας από τους νεότερους μοναχούς που τον είδε να είναι καλύτερα, εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία για να εξομολογηθεί και να συζητήσει κάποια προβλήματά του. Πήρε μάλιστα το θάρρος να ρωτήσει:

- «Γέροντα, με τι τρόπο πληροφορήθηκες ότι πρόκειται να κοιμηθείς;»

- «Παιδί μου απόψε φεύγω. Αυτό είναι αλήθεια. Πως όμως πήρα την ειδοποίηση μη ρωτάς».

Μετά το μεσημέρι κάλεσε τον Ηγούμενο: «Εγώ, του λέει, πριν ή μετά το Απόδειπνο αναχωρώ. Εσύ να φροντίζεις τους αδελφούς και η Παναγία ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει. Πήγαινε τώρα να φέρεις τα Άχραντα Μυστήρια να με κοινωνήσεις». Μετά απευθυνόμενος στον π. Ανδρέα που έντυνε όσους άφηναν τα εγκόσμια, είπε: «Πάτερ Ανδρέα, δεν χρειάζεται να με αλλάξεις. Ετοιμάστηκα μόνος μου. Να με ράψεις, όπως είμαι».

Αφού κοινώνησε, παραδόθηκε στην προσευχή. Συχνά ύψωνε το βλέμμα προς τα πάνω και κάτι σαν να ψιθύριζε. Ανύψωνε και τα χέρια του και ευλογούσε με την ιερατική ευλογία. Πλησίαζε το βράδυ. Άρχισε να νοιώθει έντονο ρίγος. Μετά το Απόδειπνο, όλοι οι Πατέρες συνάχθηκαν γύρω του και προσεύχονταν. Το πρόσωπό του έλαμπε. Τα χέρια του δεν μπορούσε άλλο να τα ανυψώσει. Τα σταύρωσε. Έκλεισε τα μάτια του. Μέσα σε υπερκόσμια γαλήνη και ειρήνη, παρέδωσε το πνεύμα του τόσο αθόρυβα που κανείς δεν το αντιλήφθηκε.

Ο θάνατός του όχι μόνο δεν έσβησε την μορφή του από τις καρδιές των υποτακτικών του, αλλά αντίθετα την κατέστησε πιο ποθητή. Πολλές φορές στον ύπνο τους άλλοι τον είδαν να λάμπει μέσα σε θαυμαστό φώς, άλλοι να βρίσκεται σε τιμητική θέση, άλλοι να λειτουργεί με εξαίρετα άμφια σε μεγαλοπρεπή ναό, άλλοι να παρουσιάζεται επιβλητικός και να τους βγάζει από κάποια δύσκολη θέση.

Ο μακάριος Γέροντας υπήρξε χωρίς καμμία αμφιβολία «Σκεύος χρυσίου ολοσφύρητον κεκοσμημένον παντί λίθω πολυτελεί».


  Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Αγγελίδης & Κατερίνα Μπαρδάκα

Ευχαριστούμε: Την Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής για την άδεια δημοσίευσης αποσπασμάτων από το βιβλίο «Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές, Αθανάσιος Γρηγοριάτης» και Την Ιερά Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους για την διάθεση του φωτογραφικού υλικού.

http://www.pemptousia.gr/


 Αποτέλεσμα εικόνας
 για ΕΙΚΟΝΕΣ Μονή Γρηγορίου

Η άκρα ταπείνωση του Ηγουμένου

Κάποτε ο Ηγούμενος παπα-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και, πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του, ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε.

Ειρηνικότατος, πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Έκτοτε, ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον διώξει από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση. Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι' αυτόν. Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Όρος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση, ζήτησε τον Ηγούμενο.

Του έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχωρήσει, που τόλμησε να σηκώσει το χέρι του και να τον χτυπήσει.

Τότε ο παπα-Θανάσης του είπε, με σκοπό να τον ωφελήσει:

- Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να χτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι' αυτήν την στιγμή που βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμμία προετοιμασία;

- Συγχώρησέ με, συγχώρησέ με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.

- Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή.

Έτσι εκοιμήθη εν μετανοία, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο «Από την Ασκητική & Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση», Άγιον Όρος 2011, Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, σελίδες 353-354.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

11 Ιαν. 2017

| Ιστολόγιο |


Αιμιλιανός Ηγούμενος Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας

 (Του Ιερομονάχου Σεραπίωνος Σιμωνοπετρίτου)

Ο Γέροντας Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, Καθηγούμενος της καθ΄ ημάς Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως έχει μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του Ελληνισμού και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικο είναι οτι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας κληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και Θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθεί η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβει ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση. Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή. Έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίσει την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961. 

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικάς κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και πτεροφυά ελπίδα την αναβίωση και ανακαίνιση της.

Ηγούμενος του Μεγάλου Μετεώρου και πολύπλευρη δραστηριότητά του στην Μητρόπολη Τρίκκης

Στο τέλος του 1961, έχοντας και ο μητροπολίτης Τρίκκης τον ίδιο πόθο για την μοναχική ζωή, τον μετεκάλεσε από το Δούσικο και τον κατέστησε ηγούμενο στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Μεγάλου Μετεώρου. Εκεί, μόνος κατ΄ αρχάς, παρά το πάντοτε εύθραυστον της υγείας του, ενισχύοντας τον εαυτόν του με μεγαλόθυμον υπομονή, αόκνως καλλιεργεί την ασκητική, μυστική και μυστηριακή ζωή. Αγρυπνεί, προσεύχεται αδιαλείπτως και επιδίδεται σε εμβριθέστατη και διαρκή μελέτη πατερικών, ασκητικών και εκκλησιαστικών έργων. Με ακόρεστη δίψα αναζητεί, ευρίσκει και ερευνά κάθε κείμενο που αναφέρεται στην οργάνωση και λειτουργία του ορθοδόξου μοναχισμού και μάλιστα του κοινοβιακού, εμβαθύνοντας στους μοναχικούς θεσμούς της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας και στα τυπικά διακεκριμένων αρχαίων μονών. 

Ενώ η πολιτεία του ήταν καθαρώς ασκητική, την 1η Ιανουαρίου του 1962 ο μητροπολίτης του έδωσε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου και του ανέθεσε την διακονία του κηρύγματος, της εξομολογήσεως και της διαπαιδαγωγήσεως της νεότητος στην επαρχία του, ορίζοντάς τον προϊστάμενο στον θεομητορικό ναό Αγίας Επισκέψεως Τρικάλων. Ήρεμος, εύχαρις πάντοτε και προσηνής, ιεροπρεπής και αρχοντικός, λειτουργεί σχεδόν καθημερινώς, έκτοτε και μέχρι της ασθενείας του, ζει και ζωογονείται εκ του Άρτου της ζωής. «Θεόν φέρων εν τοις σπλάγχνοις του και θεϊκαίς αστραπαίς εξαστράπτων», εξέρχεται εκ των σπηλαίων του ως λύχνος καιόμενος και φαίνων τοις πιστοίς, σαγηνεύοντας τον λαό του Θεού με τα πνευματέμφορα κηρύγματά του και καταρτίζοντας αυτόν «εν πάση σοφία και συνέσει πνευματική».

Στα εξομολογητήρια τον περιεκύκλωνε πλήθος νέων και παιδιών, χάριν των οποίων προσέφερε αφειδώς κόπο, χρόνο, δάκρυα, προσευχή, «έτι δε και την εαυτού ψυχήν». Νέα περίοδος άρχισε από τούδε στην ζωή του σεβαστού Γέροντος. Δεν είναι πλέον μόνος. Γίνεται «πατήρ» διά πολλούς «υιούς και θυγατέρας του Θεού», ζει και αισθάνεται ως αληθής απόστολος. 

Η ζωή του είναι αφιερωμένη στα τέκνα του μετά πάσης ελευθερίας, χωρίς να αναμένει ποτέ, έως τέλους, ούτε την ελάχιστη ανταπόδοση και ανταπόκριση. Εκ του πλήθους αυτών αρκετοί σκέπτονται την μοναχική ζωή και, συν τω χρόνω, εδημιουργήθη ο πρώτος πυρήνας της αδελφότητος της Μονής του Μετεώρου, ενώ άλλοι στρέφονται στον κλήρο η στην οικογενειακή ζωή, όλοι πάντως ως μία ευρύτερη πνευματική οικογένεια με κέντρο το μοναστήρι.

Το 1963 εγκαταστάθηκαν στο Μεγάλο Μετέωρο οι δύο πρώτοι μοναχοί και από το σχολικό έτος 1965-66 πλειάς μαθητών του γυμνασίου πολιτεύονται πλέον ως δόκιμοι πλησίον του. Την 6η Αυγούστου 1966 ο Γέροντάς του, μητροπολίτης Διονύσιος, τον έκειρε μεγαλόσχημο μοναχό. Η ζωή του Μετεώρου και η πορεία του νεαρού, πλην όμως χαρισματούχου τέκνου του, κατευφραίνουν εμφανώς την καρδιά του σεβασμιωτάτου και την γεμίζουν με χρηστές ελπίδες. 

Στην αρχή της θεμελιώσεως της μοναχικής ζωής στα Μετέωρα συμβουλεύεται και συνάπτει πνευματικούς δεσμούς με σύγχρονές του οσιακές μορφές: Αθανάσιον Χαμακιώτη, παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη, Αμφιλόχιον Πάτμου, Φιλόθεον Ζερβάκο, Σίμωνα Αρβανίτη, Δαμασκηνόν Κατρακούλη. Την ίδια περίοδο συνδέεται με τους διαπρεπείς νυν Σέρβους ιεράρχας και φοιτητάς τότε του Πανεπιστημίου Αθηνών, πνευματικά τέκνα του Αγίου Γέροντος και στύλου της Σερβικής Εκκλησίας μακαριστού πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς, τον οποίον θα επισκεφθεί στην Σερβία (1976), ως Καθηγούμενος πλέον της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ιουστινου
 ποποβιτσ

Ο όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Σχετική
 εικόνα

Ιουστίνος Πόποβιτς  & Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Την ίδια εποχή ο Γέροντας άρχισε και τις προσκυνηματικές του πορείες στο Άγιον Όρος, για να συλλέξει πλούτον πνευματικής εμπειρίας. Γνωρίζεται τότε με τον αείμνηστο Όσιο Γέροντα Παΐσιο και, φθάνοντας μέχρι την ακρώρεια του Άθωνος, συναντά τον μέγα αθλητή της υπακοής παπα-Εφραίμ ΚατουνακιώτηΈκτοτε, μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύσσεται ιδιαιτέρα πνευματική σχέση, για την οποία ο παπα-Εφραίμ έλεγε συχνά

«Βρήκα τον απωλεσθέντα Γέροντά μου, έναν άλλο Γέρο-Ιωσήφ, (σ.σ. τον Ησυχαστή) τον χρυσόγλωσσο και σεβαστό Γέροντα Αιμιλιανό».

Αποτέλεσμα
 εικόνας για ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτη

Εφραίμ Κατουνακιώτης

Το 1968, με την κουρά των νεαρών τότε υποτακτικών, απαρτίζει την αδελφότητα του Μετεώρου και με βαθειά προνοητικότητα η καλύτερα προόραση, θέτει τις βάσεις της κοινοβιακής ζωής. 

Με το διορατικό του βλέμμα εξ αρχής εκλέγει και προκρίνει ως διάδοχό του τον μαθητή τότε Γυμνασίου Εμμανουήλ Ράπτη, τον σημερινόν Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής μας (Σιμωνόπετρας) πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην Ελισσαίον.

Αποτέλεσμα εικόνας για
 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Αρχιμανδρίτη Ελισσαίου

Αρχιμανδρίτης Ελισσαίος

Κατά το έτος 1972, μετά από πολυετή δοκιμασία και δυσκολίες, είναι έτοιμος ο πρώτος πυρήνας της γυναικείας μοναστικής αδελφότητος, η οποία με Προεστώσα την νυν Γερόντισσα Νικοδήμη εγκατεστάθη προσωρινά στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων, εγγύς των Μετεώρων. Ενώ η γυναικεία αδελφότης ήταν ακόμη στα σπάργανα, ο σοφός Γέροντας ετοίμαζε τον εσωτερικό Κανονισμό της -πνευματική διαθήκη και το μόνο γραπτό κείμενο του-, που σε τελική μορφή παρεδόθη στις αδελφές την 5η Μαΐου 1975, όταν πλέον είχαν εγκατασταθεί οριστικά στο σημερινό Μετόχι. 

Εκλογή του ως Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας

 Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, Ηγούμενος Σιμωνόπετρας (1973-2000)

Μετά την αδόκητη προς Κύριον εκδημία του μακαριστού μητροπολίτου Διονυσίου τον Ιανουάριο του 1970, την ανάγκη εξασφαλίσεως περισσότερον ήσυχου και καταλλήλου μοναστικού τόπου για την αδελφότητα, μακριά από τον θόρυβο και τον τουρισμό, καθώς και την επίμονη παράκληση της εν λειψανδρία τότε ευρισκομένης Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, τέλη του 1973, η αδελφότης του Μετεώρου μεταφυτεύεται στο Αγιώνυμον Όρος. Επειδή η θέση του ηγουμένου στην Ιερά Μονή ήτο κενή λόγω κοιμήσεως του μακαριστού αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους, ο Γέροντας την 25η Νοεμβρίου 1973 εκλέγεται από τους παλαιούς αδελφούς της Ιεράς Μονής, κατά τα αγιορείτικα τυπικά, Καθηγούμενος της Μονής και ακολούθως ενθρονίζεται την 17η Δεκεμβρίου από την Ιερά Κοινότητα. Την εγκατάσταση της Μετεωριτικής συνοδίας στον Ιερό Άθωνα εχαιρέτισαν οι Αγιορείται Πατέρες με πολλές ελπίδες. Και όντως ακολούθησαν και άλλες συνοδίες, ώστε να αυξηθούν κατά πολύ οι μοναχοί στο Άγιον Όρος. Ο σεβαστός Γέροντας, συγχρόνως με την αγρυπνητική ζωή του, την Θεία Λειτουργία και τα λοιπά καθήκοντά του, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της εσωτερικής ζωής της νέας αδελφότητος. Με σοφία και διάκριση προσλαμβάνει την Αγιορείτικη Παράδοση με τα υπάρχοντα τυπικά της, θέτει και την προσωπική του σφραγίδα -«στοίχων τοις θείοις Κανόσι» των Αγίων Πατέρων, τους οποίους τόσο πολύ αγάπησε και με διακαή δίψα και κόπο έφερε και πάλι στο φως- και δημιουργεί το τυπικό της Μονής. Εκκεντρίζει με σεβασμό και αγάπη στην πείρα των παλαιών γερόντων τον νεανικό ενθουσιασμό, την αφοσίωση και τον ζήλο των νεωτέρων μοναχών, αυξάνοντας κατα πολύ την αδελφότητα. Με την εν γένει χρηστή διοίκησή του και την πατρική διαποίμανση ανόρθωσε το κύρος και προέβαλε την μακραίωνα παράδοση της παλαιφάτου αυτής Ιεράς Μονής.

Σχετική εικόνα

Οργάνωση και ενίσχυση των μετοχιών της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Μετά την τακτοποίηση της συνοδείας του στο Άγιον Όρος, ενδιαφέρεται πατρικώς για την εγκαταβίωση της συμπηχθείσης γυναικείας αδελφότητος στην Ορμύλια Χαλκιδικής την 5η Ιουλίου του 1974, στο παλαιό Βατοπαιδινό μετόχι Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο αγοράσθηκε από την Ιερά Μονή μας και με την έγκριση του επιχωρίου επισκόπου και την συνδρομή της Ιεράς Κοινότητος κατέστη και λειτουργεί έκτοτε ως Μετόχιον αυτής.
Μύριους κόπους και πόνους κατέβαλε για την ανακαίνιση του ερειπωμένου και μικρού αυτού Μετοχίου, του οποίου κατηξιώθη να γίνη σοφός και μεγαλόφρων κτήτωρ, διότι τα πάντα έπρεπε να αρχίσει εκ του μηδενός. Εξασφαλίζοντας την απαραίτητη για την ησυχία πέριξ του Μετοχίου έκταση, άρχισε το 1980 την κτηριακή ανοικοδόμηση, «ευδοκία και χάριτι Θεού» αλλά και με την συνδρομή του πιστού λαού, ώστε σε μία περίπου δεκαπενταετία αναπτύχθηκε ένα μεγάλο Κοινόβιο. Απερίγραπτη ήταν η χαρά και η συγκίνησή του κατά την θεμελίωση του Καθολικού του Μετοχίου την 14η Σεπτεμβρίου 1980 από τον μητροπολίτη Κασσανδρείας κυρό Συνέσιο, στο σεπτό πρόσωπο του οποίου συνήντησε τον διακριτικό και νουνεχή επίσκοπο. Το Μετόχι, την 25η Οκτωβρίου 1991 διά Σιγγιλιώδους Πατριαρχικού Γράμματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, έλαβε Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή αξία.

Ακολουθώντας το παραδείγμα των Πατέρων, των βοηθούντων τους εν ανάγκαις και ασθενείαις συνανθρώπους, ιδρύει το 1982 πλησίον του Μετοχίου το Κέντρον πνευματικής και κοινωνικής συμπαραστάσεως «Παναγία η Φιλανθρωπινή» -κληροδότημα του αειμνήστου καπετάν Ιωάννου Χατζηπατέρα-, το οποίο λειτουργεί με την εποπτεία και φροντίδα της γυναικείας αδελφότητος, ως ταπεινή και ανιδιοτελής προσφορά στον λαό της περιοχής.

Ο Γέροντας θεωρούσε ως Σιμωνόπετρα και όλα τα Μετόχιά της: την Ανάληψη στην Αθήνα, τον Άγιο Χαράλαμπο στην Θεσσαλονίκη, τον Όσιο Νικόδημο στον Πεντάλοφο Γουμενίσσης. Και στην Γαλλία τον Άγιο Αντώνιο, την Μεταμόρφωση και την Αγία Σκέπη. Για όλα έδειξε ενδιαφέρον, στοργή και συμπαράσταση, διότι πολλοί συγκομίζονται εκεί, βρίσκοντας την Εκκλησία τόσο κοντά τους.

Ιδιαίτερη πρόνοια και επιμέλεια έδειξε για τους προστρέχοντας εις αυτόν ετεροδόξους αλλοδαπούς, πολλούς εκ των οποίων εκατήχησε, εβάπτισε και έκειρε. Ανάμεσά τους ξεχωριστή θέση κατέχουν οι αρχιμανδρίται π. Πλακίδας Deseille και π. Ηλίας Ragot, μαζί με τις συνοδείες τους. Από αυτές, κατά το διάστημα 1979 έως 1984 και με την διαρκή καθοδήγηση και συμπαράσταση του Γέροντος, γεννήθηκαν, όπως αναφέραμε, τα τρία Μετόχια της Σιμωνόπετρας στην Γαλλία: ένα ανδρώο, του Αγίου Αντωνίου, και δύο γυναικεία, της Αγίας Σκέπης και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, τα οποία αποτελούν φυτώρια του Ορθοδόξου μοναχισμού στην Δύση.

Οι Γέροντες Σωφρόνιος και Αιμιλιανός

Από το 1980 μετέβη μερικές φορές στα Μετόχια της Γαλλίας, για να κατευθύνει και να ενισχύσει τις νέες αδελφότητες. Επισκέφθηκε τότε και τον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας, με τον οποίον συνδέθηκε με αμοιβαία αγάπη και βαθειά πνευματική σχέση. Το 1988 μάλιστα παρέστη στις εκεί τελετές αγιοποιήσεως του Γέροντος Σιλουανού και των εγκαινίων του ομωνύμου ναού του, ενώ το 1993, λίγο προ της κοιμήσεως του Γέροντος Σωφρονίου, ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή του να ευλογήσει την τελευταία κατοικία του στην νεόκτιστη κρύπτη.

Ο Γέροντας συμμετείχε ως Καθηγούμενος στα κοινά του Αγίου Όρους στις συνάξεις των ανωτάτων θεσμικών οργάνων του, της Δισενιαυσίου Ιεράς Συνάξεως και της Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως, με την πείρα δε και διάκρισή του συνέβαλε προθύμως στην διευθέτηση πολλών αγιορείτικων υποθέσεων. Εκπροσώπησε επίσης πολλές φορές το Άγιον Όρος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην Ελληνική Πολιτεία και αλλού, ως μέλος Ιεροκοινοτικών Επιτροπών και εξαρχικών αποστολών.

Εργαζόμενος κυρίως ως πνευματικός πατήρ της Μονής του και της αδελφότητος του εν Ορμυλία Ιερού Μετοχίου, τον περισσότερο χρόνο του διέθετε, τόσο στην πληροφορία της διακονίας αυτής, όσο και στην εντρύφηση της μοναχικής ζωής στην φιλτάτη του μόνωση και ησυχία. Η αγάπη του όμως για τον λαό του Θεού και την Εκκλησία τον έκανε να ανταποκρίνεται ενίοτε και στις προσκλήσεις των κατά τόπους αρχιερέων ή και άλλων φορέων, για ομιλίες ή συμμετοχή του σε θεολογικά-μοναχικά συνέδρια στην Ελλάδα, στην Κύπρο ή αλλού, προς καταρτισμόν του χριστεπωνύμου πληρώματος.

Προορώμενος τον Κύριον ενώπιόν του διά παντός, αντιπαρήρχετο με πολλήν φυσικότητα και απόλυτον ηρεμία και χαρά κάθε δυσκολία, δεχόμενος τα πάντα ως Θεία ευλογία. Με την αυτή διάθεση δέχθηκε και την μεγάλη πυρκαϊά του Αυγούστου του 1990, η οποία κατέκαυσε το Άγιον Όρος και απείλησε σοβαρά την Μονή μας.

Απόσυρση του Γέροντα Αιμιλιανού στο μετόχι της Ορμύλιας

Στις αρχές του 1995 ένας μόνιμος κλονισμός της υγείας του, υποχρέωσε τον σεβαστό Γέροντα να αποσυρθεί σταδιακώς από τα ηγουμενικά καθήκοντά του και να εγκαταλείψει το περιπόθητο μοναστήρι του και το πεφιλημένο του Άγιον Όρος. Το έτος 2000 ο σεπτός Πατήρ παρέδωσε την σκυτάλη της ηγουμενίας στον νύν Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην Ελισσαίον, ο οποίος με υϊικόν σεβασμό συνεχίζει το έργο του και ο ίδιος εφησυχάζει στο Μετόχι της Ορμύλιας, «ανταναπληρών τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού εν τη σαρκί αυτού, υπέρ του σώματος του Χριστού, ο έστιν η Εκκλησία», με πολλή υπομονή και καρτερία.

Από τον πλούσιον πνευματικόν αμητόν του Γέροντος, ελάχιστα κείμενα είδαν το φως της δημοσιότητος κατά τις ημέρες της δράσεώς του, διότι ο ίδιος, έχοντας ως μόνον σκοπό τον καταρτισμό και την οικοδομή των πνευματικών του τέκνων ή του ποιμνίου της Εκκλησίας, απέφευγε ταπεινοφρόνως την έκδοσή τους.

Ο λόγος του Γέροντος Αιμιλιανού χαρακτηρίζεται από την βιωματική προσέγγιση των θεμάτων, την βαθειά ανάλυση των νοημάτων και το πηγαίον της εκφράσεως. Οι κατηχήσεις του αποτελούν πολύτιμη κληρονομιά και παρακαταθήκη για τους μοναχούς του. Κρατήρ πεπληρωμένος «οίνου άκρατου», ο οποίος με την επ΄ εσχάτων σιωπή του κατέστη «περικεχρυσωμένος και περιηργυρωμένος», διαφυλάσσεται από τις δύο αδελφότητες ως τιμαλφέστατον κειμήλιο και εκχέεται στην Εκκλησία του Θεού ως διακονία αγάπης. 

Την καταγραφή των πολυπληθών κατηχήσεων και ομιλιών του ανέλαβε η γυναικεία αδελφότης του Μετοχίου Ορμυλίας, η οποία και προέβη στην έκδοσή τους το έτος 1995, εγκαινιάζοντας την σειρά «Κατηχήσεις και Λόγοι». Στα πλαίσια της σειράς αυτής έχουν κυκλοφορήσει τέσσερεις τόμοι: Σφραγίς Γνήσια (1995), Ζωή εν Πνεύματι (1998), Αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω (1999), Θεία Λατρεία - Προσδοκία και όρασις Θεού (2001). Παράλληλα με την Ελληνική έκδοση, οι Κατηχήσεις μεταφράζονται στην Γαλλική, Αγγλική, Ρουμανική, Ρωσική και Σερβική γλώσσα.

Η δημοσίευση συνόλου του πνευματικού έργου του πολυφθόγγου Πατρός, αποτελεί φροντίδα υϊικής αγάπης και αιωνίου ευγνωμοσύνης των τέκνων του και αναμένεται να καλύψει σε πολλούς τόμους ποικιλία θεμάτων: ομιλίες και κηρύγματα, ερμηνεία ασκητικών Πατέρων (Αββά Ησαϊου, Ησυχίου πρεσβυτέρου, Γρηγορίου Σιναϊτου, Μαξίμου του Ομολογητού, Οσίου Θαλασσίου, Οσίου Θεογνώστου), ερμηνεία μοναστικών κανόνων (Αντωνίου του Μεγάλου, Αγίου Αυγουστίνου, Αγίου Μακαρίου, Αγίου Παχωμίου), μοναχικοί θεσμοί και πρακτική ζωή (μοναχισμός, μοναχικός κανών, η ζωή του μοναχού, σχέσεις Γέροντος και υποτακτικού), ερμηνεία βίων Αγίων (Οσίου Νείλου του Καλαβρού, Οσίου Ρωμύλου), ερμηνείες Βιβλικών, υμνολογικών και θεολογικών κειμένων (ψαλμών, προφητειών, ύμνων, κ.ά.).

Η ηγουμενία του Γέροντος στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας αξιολογείται ήδη ως μία από τις ευλογημένες περιόδους της νεωτέρας ιστορίας της Μονής, για την οποία η ιδία σεμνύνεται, συμπίπτει δέ, θεομητορική προστασία, με την ευρύτερη αθρόα επάνδρωση και ακτινοβολία συνόλου του Αγίου Όρους. Όπως το διατυπώνει όμως ο ίδιος, «η μοναστική αδελφότης του Κοινοβίου, ζώσα με τον ίδιον αυτής ρυθμόν, ζη ουσιαστικώς εν τη Εκκλησία διά την Εκκλησίαν, ως η καρδία η μέλος τι σώματος, και δεν εκτιμάται από την ανάπτυξιν δραστηριότητος αλλά, κυρίως, από την εραστικήν αναζήτησιν του Θεού. Ούτως οι μοναχοί αποβαίνουν θεοειδείς, ελκύοντες και τους άλλους προς την θείαν ζωήν»! 

emilianos_05


Πηγές

 Teofan Mada

http://teofanmada.ro/

http://saintantonios.ca/

athosprosopography.blogspot.gr

agioritikesmnimes.blogspot.gr

pemptousia.com

Αγιορείτικη Φωτοθήκη


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

9 Ιαν. 2017

Ιστολόγιο |


Αποτέλεσμα εικόνας
 για ΕΙΚΟΝΕΣ Πανάρετος μοναχός Φιλοθεΐτης

O μακαριστός μοναχός Πανάρετος Φιλοθεΐτης ίσως δεν είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, όσο οι σύγχρονοί του όσιοι Παΐσιος και Πορφύριος. Δεν ακολούθησε την μοναστική ζωή από μικρό παιδί.

Αυτό όμως που τον κάνει ξεχωριστό είναι ότι, αν και κοσμικός, καθώς ζούσε στην καρδιά της Πάτρας, ακολουθούσε μια ζωή που τον έφερνε κοντά στον Θεό. Το γεγονός ότι εργαζόταν σε περίπτερο σε κεντρική πλατεία της πόλης και προσπαθούσε να πείσει τους πελάτες να μην αγοράζουν τσιγάρα και γενικώς να καταπολεμά τα πάθη όσων συζητούσαν μαζί του είναι από εκείνα τα στοιχεία που δημιουργούν τον “μύθο” του ενάρετου πολίτη. Άλλωστε, η οικογένειά του, που καταγόταν από τα Σουδεναίϊκα των Καλαβρύτων, ήταν και είναι από τις πλέον θρησκευόμενες στην Αχαΐα. Συνολικά, έχει «δώσει» στην Εκκλησία περισσότερους από 40 μοναχούς, μοναχές και ιερείς. 

Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν τσαγκάρης και η μητέρα του Θεοδώρα ασχολούνταν με το σπίτι, καθώς είχε να μεγαλώσει εφτά παιδιά: τον Αλέξιο, τον Κωνσταντίνο, την Γιαννούλα, την Αρχόντω, την Χρυσούλα, τον Νίκο και τον Παναγιώτη, τον μετέπειτα Πανάρετο.

Στην Πάτρα ο Πανάρετος έκανε διάφορες δουλειές, ώσπου προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 άρχισε να ψάλλει στην Αγία Βαρβάρα. Στη συνέχεια, στην αρχή της δεκαετίας του 1970, πήγε στη Μονή Ομπλού, όπου έγινε μοναχός.

Ο Πανάρετος, εκτός από ήρεμος συζητητής με αρχές και αξίες, υπηρετούσε με μεγάλη ικανότητα και την τέχνη της βυζαντινής μουσικής, σε σημείο να παραδίδει μαθήματα δι’ αλληλογραφίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Σύλλογος Ιεροψαλτών Πατρών σε κάθε ευκαιρία τον μνημονεύει. Ο ίδιος λοιπόν, δεν έγινε άνθρωπος της Εκκλησίας αφότου φόρεσε το ράσο. Ήταν ήδη από μικρό παιδί, αλλά και σε μεγαλύτερη ηλικία και ας ήταν γύρω του «πολλοί οι πειρασμοί».

Όπως προαναφέρθηκε, είχε μεγάλο χάρισμα στη βυζαντινή μουσική, τέχνη που εξάσκησε σε σημείο ώστε να γίνει και δάσκαλος δεκάδων Πατρινών ιεροψαλτών, οι οποίοι τον θυμούνται ακόμη και σήμερα με αγάπη. Δεν πληρωνόταν γι' αυτό, ήταν εντελώς ανιδιοτελής! Επίσης, δεν ήταν ένας απλός, τυπικός επαγγελματίας ψάλτης ή διδάσκαλος ψαλτικής· είχε ερευνήσει σε βάθος τις νότες της βυζαντινής μουσικής τέχνης και καθημερινά όλο και κάτι νέο ανακάλυπτε, δοκίμαζε, εφάρμοζε και παρουσίαζε στη μουσική, όπως αναφέρουν όσοι έτυχε να τον ακούσουν.

Όταν έγινε μοναχός, εγκαταβίωσε για κάποιο διάστημα στη Μονή Ομπλού, από την οποία αποχώρησε λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στα 1979 για πνευματικούς λόγους, όπως και ο ίδιος σημειώνει στην παρακάτω επιστολή του:

Πήγε λοιπόν στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, μαζί του έφυγε ο μοναχός Νεόφυτος, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στην ίδια μονή. Εκεί, όχι μόνο ανέδειξε το ψαλτικό του ταλέντο διδάσκοντας άλλους, αλλά έγινε και χοράρχης. Εκτός της ικανότητάς του στην ψαλτική, ήταν από τους πλέον σοβαρούς και ταπεινούς μοναχούς.

«Πώς σε λένε γέροντα;» τον ρωτούσαν κάποιοι προσκυνητές.

«Στη μοναχική κουρά μου ονομάστηκα Πανάρετος, αλλά στη ζωή μου είμαι Πανάθλιος, Πανάχρηστος, άνευ ουδεμιάς αρετής μέσα μου», απαντούσε.

Αν και περιοριζόταν στα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με την τεχνολογία, προκειμένου να διδάξει στους νέους την τέχνη της ψαλτικής προμηθεύτηκε μηχανήματα εγγραφής κασσετών και άρχισε μια ιδιότυπη ιεραποστολή προς τον έξω κόσμο, στέλνοντας παντού όπου του ζητούσαν -και πάντα δωρεάν- εκατοντάδες κασσέτες βυζαντινής μουσικής («κουστούμια» έλεγε χαρακτηριστικά το κάθε σχήμα), όπως παρακάτω και ο ίδιος αναφέρει:

Ο Πανάρετος όμως δεν αρκέστηκε στη μουσική, αλλά έγραψε και δεκάδες ομιλίες, καθώς και επιστολές με συμβουλευτικούς λόγους προς διάφορες οικογένειες, που είχαν ή δεν είχαν προβλήματα, μόνο και μόνο για να τις στηρίζει και να τις κρατά στον ίσιο δρόμο του Θεού…

Η μοναχή Μελάνη (Ξένη Μακρυγιάννη, ως κοσμική), ηγουμένη τώρα της Μονής Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο Σικάγο των ΗΠΑ (από τη συνοδεία του γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου της Αριζόνα, δημιουργού των 20 Ορθόδοξων Μοναστηριών της Αμερικής), ήταν ανηψιά του και την είχε στηρίξει ποικιλοτρόπως. Με τον τρόπο του είχε στηρίξει και όλους όσους από το σόι του είχαν επιλέξει να αφιερωθούν στην Εκκλησία. Λέγεται, δε, ότι ήταν αυτός που έπεισε την σύζυγο του αδελφού του να εγκαταλείψει μια μεγάλη καριέρα στο δημοτικό τραγούδι, γιατί διαφωνούσε όχι με την παραδοσιακή μουσική, αλλά με τον τρόπο διασκέδασης στα κέντρα.

Να έχουμε θρηνωδίες αντί ψαλμωδίες

Σε ιδιαίτερες ομιλίες του προς όλους εκείνους που ασχολούνταν με την ψαλτική, ο Πανάρετος έλεγε ότι κανονικά «μόνον οι Άγγελοι, ως άξιοι και αγνοί, πρέπει να υμνούν τον φοβερό Θεό. Εμείς σαν ψάλτες θα έπρεπε να έχουμε όχι ψαλμωδίες, αλλά θρηνωδίες για την κατάστασή μας, τα πάθη μας και τις πτώσεις μας…».

«Αγγέλων υμνωδίες και ανθρώπων θρηνωδίες» όπως χαρακτηριστικά έλεγε, καθώς διαφωνούσε με τις επιδεικτικές ψαλμωδίες, τους διαγκωνισμούς μεταξύ ψαλτών, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονταν.

Αυτό που πάντα ζητούσε ο Πανάρετος από τους ψάλτες ήταν να είναι ταπεινοί και να ψάλλουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα τους, σαν να μιλάνε. 

Όλα τα παραπάνω για την ζωή και το έργο του Πανάρετου αναφέρθηκαν σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα, στη Διακίδειο Σχολή Λαού, με βασικούς ομιλητές τον πατέρα Εφραίμ, της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα στο Άγιον Όρος και τον θεολόγο Δημήτριο Παναγόπουλο.

Όσοι γνώρισαν από κοντά τον μοναχό Πανάρετο λένε ότι ήταν μια βιβλική μορφή. Ψηλός, ευθυτενής, με μακριά γενειάδα, αλλά και πολύ ευγενής με όλους. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν ότι μιλούσε με τον ίδιο τρόπο και σεβασμό προς όλους, είτε κάποιος ήταν γνωστός είτε άγνωστος. Απέφευγε να ασκεί κριτική, απαντούσε με απόλυτη ειλικρίνεια, εργαζόταν πολλές ώρες την ημέρα και κοιμόταν ελάχιστα, αν και ταλαιπωρούνταν από σάκχαρο. Έκανε τέσσερις ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως και αυτή την κατάσταση την αντιμετώπιζε με χιούμορ. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ο Θεός με κρατάει με τόσο σάκχαρο και δεν έχω καταπέσει ακόμη…».

Έναν χρόνο πριν κοιμηθεί, έστειλε την τελευταία, «κουρασμένη» πια, επιστολή του, όπως βλέπουμε παρακάτω:

Οι μοναχοί που ήταν κοντά του τις τελευταίες ημέρες της ζωής του υποστηρίζουν ότι προέβλεψε τον θάνατό του λέγοντάς τους: «Στις 6 Δεκεμβρίου, του Αγίου Νικολάου, πεθαίνω, φεύγω»… Ήλθε ο πεθαμένος αδελφός μου, ο Νικόλαος, και μου είπε: «Eτοιμάσου, γιατί θα έλθω να σε πάρω του Αγίου Νικολάου, ώστε να γιορτάσουμε μαζί στον ουρανό…».

Ο θάνατός του ταίριαζε απόλυτα με την ζωή του: ήταν ήρεμος, όπως και όλη η διαδρομή του από τα Σουδεναίικα των Καλαβρύτων έως το Άγιον Όρος. Πέθανε καθιστός και προσευχόμενος με το κομποσκοίνι στο χέρι, στις 6 Δεκεμβρίου 1993, σε ηλικία 70 ετών.

Μια ομιλία του μακαριστού Πανάρετου αποδεικνύει το ήθος, τη σεμνότητα και την ακεραιότητά του:

Απόσπασμα ομιλίας του μακαριστού γέροντος ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ  (απομαγνητοφωνημένο κείμενο) 


Ακούστε όλη την ομιλία στην σελίδα Αγιορείτικα, υποσελίδα Αγιορείτες (Βίντεο) 

ή στο κανάλι μου στο YouTube > Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 «... Αχ! αδελφοί μου, στους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις πολλή, επιθέσεις Εθνών, μεταναστεύσεις Λαών, ακαταστασία μεγάλη, σπατάλη, αμέλεια, αδιαφορία για την σωτηρία της ψυχής. Όλοι -περίπου- οι άνθρωποι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν στα τραπέζια, στους χορούς, στα γλέντια, θα τρέχουν να απολαμβάνουν τα γήϊνα αγαθά. Οι άνθρωποι θα είναι φιλόνικοι, θα είναι όλοι οκνηροί. Θα είναι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα οκνηροί εις υπερθετικόν βαθμόν! Θα είναι πρόθυμοι να κατακρίνουν τους άλλους ανθρώπους. Απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία θα κατέχουν την πρώτη θέση στη ζωή των ανθρώπων! Ας σταθούμε με “Φόβον Θεού” και ας είμεθα προσεκτικοί εις την εκπλήρωση των θρησκευτικών μας καθηκόντων τηρούντες όλας τας αρετάς. Ας φροντίσουμε να γεμίσουμε τα αγγεία μας με έλαιον εφ’όσον η ψυχή μας ευρίσκεται στο σώμα. Πρέπει να φέγγει η λαμπάδα μας, πρέπει να είναι αναμμένη σε όλη μας την ζωή, να είναι αναμμένη πρωτού κλείσουμε τα μάτια μας, συνεχώς να είναι αναμμένη η λαμπάδα μας. Τα αγγεία είναι οι δυνάμεις της ψυχής που δέχονται τας αρετάς, το δε έλαιον που πρέπει να ρίπτουμε εις τα αγγεία είναι η πρακτική εφαρμογή όλων των αρετών. Η λαμπάδα που φέγγει συμβολίζει τον νούν ο οποίος μπορεί να δεχθεί την Θεία Χάρη. Η ψυχή που θα γίνει φωτοφόρος θα εισέλθει με τον Ιησούν Χριστόν εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Το επαναλαμβάνω αυτό: Η ψυχή που θα έχει αναμμένη την λαμπάδα, όπως οι πέντε παρθένοι, θα εισέλθει μετά του Ιησού Χριστού εις την Βασιλείαν των Ουρανών! ..... Επίσης, πρέπει να βλέπεις ως αγίους όλους τους άλλους και μόνον τον εαυτό σου να βλέπεις αμαρτωλόν και κατώτερον απ’ όλους, άσχετα αν οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να είναι αμαρτωλοί. Δεν έχουμε δικαίωμα εμείς να τους βλέπουμε ως αμαρτωλούς, δεν έχουμε δικαίωμα να τους κρίνουμε, δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε εις βάρος εναντίον αμαρτωλού. Μόνον τον εαυτό μας θα βλέπουμε αμαρτωλό και κατώτερο απ’ όλους! Ο άνθρωπος πρέπει να ομιλεί όταν πρέπει, να ομιλεί όσον πρέπει! Και να ομιλεί όπως πρέπει! Οι πιστοί άνθρωποι πρέπει να παραμένουν ακλόνητοι εμπρός εις τας δοκιμασίας του βίου! Ο φοβερότερος εχθρός του Διαβόλου δεν είναι άλλος ει μη η ταπείνωσις. Ας ακούσουμε και τον Κύριό μας, ότι οι δαίμονες αποδιώκονται με την προσευχήν και την νηστεία. Εάν θα μας φέρει λογισμούς άτοπων εις την πνευματικήν μας εργασία εναντίον της σωτηρίας της ψυχής μας, πρέπει να τον αντιπολεμώμεν με την σωτήριον προσευχή εσωτερικώς, μέσα στον νου μας, με το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι κσι σώσον με” ...... Πάντοτε η ψυχή μας να διψά την γνώση της αληθείας, να διψά την συγχώρεση των αμαρτιών, να διψά την ειρήνη της συνειδήσεως, να διψά την χαρά την ουράνιον. Η ομορφότερη δίψα είναι η ένωσις μετά του Ιησού Χριστού. Να διψά την Θείαν Κοινωνίαν, να διψά την απόκτηση των αρετών, να διψά πότε θα φθάσει το γρηγορότερο εις την Ουράνιον Βασιλεία. Πότε το γρηγορότερο θα απαλλαγεί από την ματαιότητα του παρόντος κόσμου, από τους πόνους, από τας θλίψεις, από τα βάσανα, από την κακία που βασιλεύει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Να διψά πότε θα γίνουμε ελεύθεροι. Πότε θα αποδεσμευτούμε από τα πάθη μας και τελικά θα διψάει η ψυχή μας την χαρά την αιώνιον. Να διψά την ένωσή μας μετά του Θεού, για να ζήσουμε αιωνίως μαζί με τους Αγίους… Διότι πόσος είναι ο καιρός που θα ζήσουμε εδώ, επάνω εις την Γην;».

Μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής του γέροντος, μπορείτε να βρείτε

ΕΔΩ: http://www.imdleo.gr/diaf/2016/Byz_Panaretos.htm