Η Πλατυτέρα των Ουρανών

7 Φεβ. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

Αθανασίου Ρακοβαλή

 

 

Κάποιοι μοναχοί ήταν δύσπιστοι. Ο Περικλής στον «Επιτάφιο» του λέει, ότι η αιτία που δεν πιστεύουν οι άνθρωποι στα κατορθώματα των άλλων είναι ο φθόνος. Δηλαδή δεν μπορούμε να παραδεχθούμε την ανωτερότητα των άλλων εξ’ αιτίας του φθόνου μας. Θέλουμε όλους να τους κατεβάζουμε στα μέτρα μας.
Γι’ αυτούς ο γέρο-Ηρωδίων δεν μπορούσε να ήταν ένα πνευματικό ανάστημα, δεν τους ταίριαζε… ήταν μόνο ένα σαλεμένο γεροντάκι. Εγώ όμως δεν συμφωνούσα μαζί τους. Εξ άλλου είχα ιδία πείρα, είχα ακούσει με τα αυτιά μου. Αυτοί όχι.

Για να είμαι σίγουρος πήγα στον γέροντα, τον π. Παΐσιο. Μόλις του είπα για τον γέρο-Ηρωδίωνα άστραψαν τα μάτια του από την χαρά του. Ευχαριστήθηκε, αγαλλίασε η ψυχή του.
– Είναι μεγάλος ασκητής, μου είπε. Έστειλα τον π. Αρσένιο να του φτιάξει την σκεπή πού έπεσε και δεν δέχτηκε. Κάθεται εκεί σε μια γωνιά του δωματίου πού έχει από πάνω ένα κομμάτι σκεπής και προσεύχεται όλη την νύχτα. Κάνει μεγάλη άσκηση.
– Γέροντα, έμαθε και ο «Πρώτος» και θα πάει να τον επισκεφθεί, να δει αν αυτά πού λένε γι’ αυτόν είναι αληθινά ή είναι όντως σαλός.
|Γέλασε ο γέροντας.
– Μην στεναχωριέσαι, μου λέει,… θα τον βολέψει και αυτόν μια χαρά.
Πράγματι, ο «Πρώτος» πήρε τον φίλο μου και πήγε να βγάλει άκρη, να λύσει το μυστήριο…
– Τον τρέλανε ο γέρο-Ηρωδίων, μου λέει ο φίλος μου… τον έκανε βαπόρι, έφυγε αγανακτισμένος και… σίγουρος για την τρέλλα του. Τζάμπα η ταλαιπωρία του στα μονοπάτια της Καψάλας.

Στους μικρούς και τους αδύνατους, στα μωρά του κόσμου ανοιγόταν ο γέρο - Ηρωδίων, όχι σ’ αυτούς που δεν είχαν ανάγκη, αλλά μόνο μία περιέργεια.
Γι’ αυτούς ήταν στρείδι κλειστό, αδιαπέραστος. Εμείς μικρά παιδιά ήμασταν τότε, ταλαιπωρημένοι, χτυπημένοι πνευματικά, αδύνατοι… γι’ αυτό μας αγκάλιαζε και μας έδινε από τον πνευματικό πλούτο του.

Πήγε μια άλλη φορά ο φίλος μου έναν νέο μοναχό πού ήθελε να φύγει από το μοναστήρι του. Είχε πολλούς λογισμούς, έντονους να φύγει. Ήταν χειμώνας. Δέκα πόντους χιόνι σκέπαζε την γη και βαρειά μολυβένια σύννεφα τον ουρανό.
Αφού τον άκουσε για κάμποση ώρα του λέει.
– Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού. Άμα θέλεις να ζεσταθείς πνευματικά πρέπει να διώχνεις τους λογισμούς, αλλιώς θα παγώνεις.
– Πώς να διώχνω τους λογισμούς γέροντα;
– Για τον Θεό δεν είναι τίποτα να σου πάρει τους λογισμούς, όμως πρέπει εσύ να αγωνιστείς να τους διώξεις.
Δεν μιλούσε ο νέος μοναχός, έδειχνε μια δυσπιστία.
– Θέλεις να σου πάρω τους λογισμούς; ρώτησε ο γέρο-Ηρωδίων.
– Θέλεις να πω στον Θεό να πάρει τα σύννεφα, να μας ζεστάνει ο ήλιος; ξαναρώτησε.
Πάλι δεν απάντησε, δύσπιστος.
Σήκωσε το χέρι του ο γέρο-Ηρωδίων στον ουρανό και έδιωχνε τα σύννεφα.
– Φύγετε σύννεφα, φύγετε… είπε και αμέσως άνοιξε μια τρύπα στον ουρανό και τους έλουσε το φως του ήλιου.
Τα χάσαμε και οι δύο.
– Θέλεις να κάνω έτσι με το χέρι μου και να γεμίσει ο τόπος λουλούδια;
απευθύνθηκε ξανά στον νέο.

– Όχι γέροντα, όχι, φώναξε συγκινημένος και ταραγμένος.
Σηκώθηκε, τον ευχαρίστησε, πήρε την ευχή του και έφυγε πνευματικά στερεωμένος για το μοναστήρι του. Είχε αλλάξει η εσωτερική του κατάσταση.

Τον αγάπησα τον γέρο-Ηρωδίωνα. Όποτε βρισκόμουν στον Άγιον Όρος ρωτούσα γι’ αυτόν και ήθελα να τον συναντήσω. Και αυτός με δεχόταν. Τον συνάντησα ακόμα λίγες φορές.
…Η ψυχή μου ήταν ανοιχτή στα μάτια του. Ήταν σαν τους αρχαίους ασκητές, σαν αυτά που διάβαζα στο «Γεροντικό»…
Πήγα μία έκτακτη επίσκεψη για κάποιον λόγο. Όταν έφτασα στο κελλί μου είπαν ότι σε μία ώρα θα γίνει η κηδεία του γέρο-Ηρωδίωνα. Ξαφνιάστηκα. Φυσικά πήγα αμέσως.
Μαζευτήκαμε όσοι τον αγαπούσαμε. Εγώ από την Θεσσαλονίκη, ο άλλος από την Αθήνα ο άλλος από την άλλη άκρη του Αγίου Όρους. Όλοι το μάθαμε «τυχαία» και βρεθήκαμε εκεί, τέτοια «σύμπτωση». Μας «μάζεψε» ο Γέροντας.
Αυτή δεν ήταν κηδεία, ήταν ανάσταση, Πάσχα. Είχε κάτι το χαρμόσυνο, το λαμπρό. Νοιώθαμε πολύ όμορφα. Θαύμασα.
Αυτά είπα την άλλη μέρα στον γέροντα Παΐσιο. Τα δέχτηκε όλα. Τα «σφράγισε» με τον λόγο του.
Ο γέρο-Ηρωδίων μπήκε με άριστα στον Παράδεισο, είπε ...

trelogiannis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

29 Δεκ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

  Ο Όσιος Γρηγόριος γεννήθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα σε άγνωστη περιοχή των Βαλκανίων (ίσως στην Σερβία). Νέος άκουσε να μιλούν για την αρετή του μεγάλου Γρηγορίου του Σιναΐτου και έγινε μαθητής του. Μετά την κοίμηση του μεγάλου αυτού ανακαινιστή του ησυχαστικού βίου στο Άγιον Όρος και στα Βαλκάνια, ο Γρηγόριος ήλθε από την Κωνσταντινούπολη και συνάντησε τον Άγιο Ρωμύλο στα Παρόρια, κοντά στα σύνορα Βυζαντίου και Βουλγαρίας, περί το 1350. Σύντομα, οι συχνές τουρκικές επιδρομές τούς ανάγκασαν να εγκαταλείψουν το ερημητήριό τους και να καταφύγουν μαζί με τον πνευματικό τους γέροντα Ιλαρίωνα στην Ζαγορά.
Λίγο αργότερα ο Ρωμύλος έφυγε για το Άγιον Όρος, όπου πήγε και τον συνάντησε ο Γρηγόριος μετά τον θάνατο του Ιλαρίωνος. Εγκαταβίωσαν μαζί ησυχαστικά και αγωνίζονταν στον αγώνα της αρετής, κοντά στην Μεγίστη Λαύρα, στις έρημες εσχατιές του Άθωνα. Οι πολλοί μοναχοί και προσκυνητές, όμως, που έρχονταν να ζητήσουν συμβουλές και παρηγορία, τους υποχρέωσαν να αποσυρθούν σε ακόμη πιο απομονωμένη τοποθεσία.
Μετά τον θάνατο του ηγεμόνος της Σερβίας Ιωάννη Ούγγλεση (1371), μεγάλου προστάτη του Αγίου Όρους, εξαπλώθηκε εκ νέου μεταξύ των μοναχών ο φόβος των επιδρομών των Τούρκων, και πολλοί, όπως ο Όσιος Ρωμύλος, εγκατέλειψαν τον Άθωνα. Ο Όσιος Γρηγόριος ωστόσο έμεινε στο Άγιον Όρος και ίδρυσε, κοντά στο κελλί όπου εγκαταβίωνε, την Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου, η οποία σήμερα ονομάζεται Οσίου Γρηγορίου.
Η απειλή των Τούρκων τον ανάγκασε τελικά να φύγει και εκείνος από το Άγιον Όρος και να πάει στην Σερβία, όπου κυβερνούσε ο ευλαβής και φιλομόναχος πρίγκιπας Λάζαρος, ο οποίος γέμισε τους λόφους και τα βουνά της πατρίδας του με μοναστήρια, και έσπευσε να υποδεχθεί τον Άγιο Ρωμύλο, τον Άγιο Γρηγόριο και τους άλλους αγιορείτες μοναχούς που κατέφυγαν εκεί.
Ο Όσιος Γρηγόριος και οι μαθητές του που τον ακολούθησαν – ονομάσθηκαν Σιναΐτες εξαιτίας της αφοσίωσής τους στην διδασκαλία του μεγάλου Γρηγορίου του Σιναΐτου – έλαβαν από τον πρίγκηπα έναν ήρεμο και γαλήνιο τόπο, ονόματι Μπρανίτσεβο. Ο Άγιος εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά, που σύντομα μετετράπη σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο και ίδρυσε για τους μαθητές του την Μονή Γκόρνιακ. Από εκεί ξεκινώντας οι Σιναΐτες ίδρυσαν πολλές άλλες μονές σε άλλες περιοχές της Σερβίας, διαχέοντας στον σερβικό λαό την παράδοση της νοεράς προσευχής που προερχόταν από τον Άθωνα και το Σινά.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Όσιος Γρηγόριος επέστρεψε στην μονή που ίδρυσε στον Άθωνα, λίγο πριν την εν Κυρίω κοίμησή του. Τα λείψανά του φυλάσσονταν εκεί μέχρι την πυρκαγιά του 1761, οπότε μεταφέρθηκαν στην Σερβία, όπου κατατέθηκαν διαδοχικά σε διάφορα καθιδρύματα πριν κατατεθούν τελικά στην Μονή Γκόρνιακ.
Τμήμα των λειψάνων του επέστρεψε πρόσφατα στην Μονή Οσίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος.

Από το βιβλίο
Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας,
υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου,
Τόμος τέταρτος - Eκδόσεις “Ίνδικτος”

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

18 Δεκ. 2021

Ο ιερομόναχος Γρηγόριος Σιμωνοπετρίτης, είναι ο μοναχός που μελοποίησε το ποίημα του Αγίου Νεκταρίου «Αγνή Παρθένε Δέσποινα». Από πολύτεκνη Ευλογημένη οικογένεια εκ των οποίων τα δύο αγόρια στην Σιμωνόπετρα και δύο κορίτσια μοναχές στην Ορμύλια. Οι προσευχές τέτοιων ανθρώπων κρατάνε τον κόσμο σήμερα!

trelogiannis.blogspot.com










16 Δεκ. 2021

ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ: Σε μια σπάνια φωτογραφία κατά την κάθοδό του στην Αγία Άννα για να κοινωνήσει, το 1925.
Μετά που βγήκε πάλι ψηλά στον Άθωνα κανείς δεν τον ξαναείδε ποτέ …
Σπάνια έτρωγε φαγητό και ντυνόταν μόνο με κομμάτια από δέρματα ζώων.
Ποτέ δεν άφησε από το μυαλό του την νοερά προσευχή, πάντα κοιτούσε κάτω με κλειστά τα μάτια και ποτέ δεν κοίταζε τον συνάνθρωπό του στο πρόσωπο, γιατί έλεγε "δεν είμαι άξιος να δω ούτε τον ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ούτε το δημιούργημα ΤΟΥ ΘΕΟΥ που είναι ο συνάνθρωπος".
Από μακριά εξέπεμπε μια αύρα αγιοσύνης και όλοι που τον έβλεπαν για λίγο πήγαιναν κοντά του σαν τις διψασμένες μέλισσες να πιούν πνευματικό νερό από την πηγή. Με τα λιγοστά πνευματικά λόγια, που έλεγε, γιάτρευε.

trelogiannis.blogspot.com










16 Δεκ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 
Ο παπα Ισαάκ ο Λιβανέζος με τον Άγιο Παϊσιο

 


Φίλοι μου καλησπέρα.

Προσωπική μαρτυρία.
Ήταν Φεβρουάριος του 1997, πήγαινα στο Άγιον Όρος στον πνευματικό μου, στον Γέροντα Ισαάκ στο κελλί της Αναστάσεως του Κυρίου, στη Καψάλα.

Με απασχολούσε ένα προσωπικό θέμα... Ήμουν και λίγο πιεσμένος... Έλεγα από μέσα μου... ααα ρε Γεροντάκο μου, ααα ρε Γεροντάκο μου...
Όταν έφθασα στο κελλί και χαιρέτησα τον Γέροντα, τον παπα Ευθύμιο και τον πατέρα Παΐσιο, μου λέει ο Γεροντας, “κατάλαβες Δημητράκο... Ήξερα ότι θα ‘ρθεις” αλλά δεν μου το ξεκαθάριζε καλά... “Θα ΄ρθεις μόνος σου... Θα ‘ρθεις με τον Χρυσόστομο”...
Πήγαμε μέσα στο Εκκλησάκι για να εξομολογηθώ.
Εκείνη την ώρα βγήκε από το Ιερό ο παπα Ευθύμης. Λέει ο Γέροντας δείχνοντας τον παπα Ευθύμη: "Να πνευματικοός, πήγαινε να εξομολογηθείς ".
Να είναι ευλογημένο Γεροντα... Ο παπα Ευθύμης έφυγε, βγήκε από την Εκκλησία.
Έβγαλα το χαρτάκι, κάθισα σε ένα σκαμπό... Και άρχισα να εξομολογούμαι... μόλις είπα εκείνο που με απασχολούσε, λέει ο Γέροντας: "Αυτό η Μαρία θά το μάθει γραπτώς", δέν το κατάλαβα αυτό, πως θα το μάθει γραπτώς; Αλλά δέν είπα τίποτε.
Ξέχασα φίλοι μου να καταστρέψω το χαρτάκι και όταν επέστρεψα στο σπίτι, όταν έπλενε το πουκάμισό μου η Μαρία, βρήκε το χαρτάκι και το έμαθε "γραπτώς" καί έγινε χαμός... τέλος πάντων δέν ήταν και τόσο σοβαρό...
Σε κάποια στιγμή μου ήρθε ένας ανάποδος λογισμός για τους υποτακτικούς, τον εξαγόρευσα στον Γέροντα και μου λέει... "Δημήτρη εγώ δεν έχω υποτακτικούς... έχω Αγγελούδια!".
Το απόγευμα ήμασταν με τον Γέροντα, στον χώρο που τώρα είναι ο τάφος του, είχαν φυτέψει εκεί κουκιά.Γυρίζει ο Γέροντας προς το μέρος μου και με εκείνο το χαρακτηριστικό του χαμογελο... μειδίαμα μου λέει: "Δημήτρη εγώ θα πεθάνω, μην κάθεσαι και κλαίς και στεναχωριέσαι".
- Πώς θα πεθανεις Γεροντα; Έτσι πεθαινουν οι άνθρωποι; Εσύ δεν είσαι άρρωστος. Είσαι εξήντα ένα ετών. Σε έχουμε ανάγκη. Όχι δεν θα πεθάνεις.
"Α! ευλογημένε, τί νομίζεις είναι ο θάνατος; Να, από αυτή την ζωή, πας στην άλλη... (μου έδειχνε τα σκαλοπάτια) να εδώ θά με βαλουνε... Δεν θέλω να είναι πολύς κόσμος... Θα είναι ο παπα Ευθύμης, ο πάτερ Παΐσιος, θα είσαι και εσύ...".
Τα έλεγε και χαμογελούσε... σίγουρος για αυτό... σίγουρος για την άλλη ζωή... την αιώνια ζωή...
Κάποια στιγμή πήγε σε ένα κελλί που οι πατέρες έχουν εργόχειρο να κάνουν κεριά. Και αγόρασε μία μεγάλη τσάντα με λαμπάδες μνημοσύνου και για εξώδιο ακολουθία (είναι κάτι λαμπάδες ειδικές για αυτές τις περιπτωσεις).
Του λεει ο πάτερ Παΐσιος: "Γεροντα τί τις θέλουμε τόσες πολλές;
- Βάλτες στο υπόγειο, θά χρειασθούν.
Φίλοι μου, ο Γέροντας αρρώστησε, ήρθε στο Παπανικολάου... στο Ιπποκράτειο... πήρε εξιτήριο... πήγε για ανάρρωση στην Μεταμόρφωση στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου και πέταξε η ψυχούλα του -16 Ιουλίου του 1998, της Αγίας Μαρίνας- όπως το προγνώριζε, για την άνω Ιερουσαλήμ να συναντήσει τον Γέροντά του τον Άγιο Παΐσιο, που τόσο πολύ αγαπούσε.
Έγινε το βράδυ αγρυπνία, ήρθε πάρα πολύς κόσμος... και την επομένη με το καραβάκι πήγαμε στο Άγιον Όρος.
Έγινε η εξώδιος ακολουθία... το σώμα του, φίλοι μου, όπως και όλων των Αγειορειτών που πεθαίνουν, δεν κοκκαλώνει... αλλά είναι ευλύγιστο σαν ζωντανό... Είναι ένα χάρισμα σε αυτούς από την Παναγία μας.
Οι λαμπάδες, φίλοι μου, φθάσανε ακριβώς για την εξώδιο ακολουθία και για το τεσσαροκονθήμερο μνημόσυνό του.
Φίλοι μου, χρωστάω πολλά στον Γέροντα... ήταν ο πρώτος πνευματικός μου και έμεινα μετέωρος... τώρα εγώ ποιόν θα έχω πνευματικό;
Ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του: "Να πνευματικός (δείχνοντας με το χέρι του, τον παπα Ευθύμη) πήγαινε να εξομολογηθείς".
Είπα από μέσα μου: Να είναι ευλογημένο Γέροντα...
Δόξα σοι ο Θεός.
Φίλοι μου την ευχή του Γέροντα Ισαάκ να έχουμε.

Υ.Γ.

Είχα πάρει στο Άγιον Όρος και το δικό μου τζιπ. Όταν μετά από δύο ημέρες φύγαμε, ήταν μαζί και ο μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου, μου ζήτησε και πήγαμε στην Παναγία την Πορταϊτισσα και προσκυνήσαμε.
- Δημήτρη στεναχωριέσαι... να ξέρεις και εγώ έχασα το στήριγμά μου...
Πριν από έναν χρόνο συνάντησα τον Στρατηγο Ε.Α. της Αστυνομίας Άγγελο Χοροζίδη και μου είπε: Την ημέρα που κοιμήθηκε ο Γέροντας Ισαάκ, ήρθε το ασθενοφόρο και με τον γιατρό τον πήγαιναν στο Νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος.
Εγώ ακολουθούσα - με το αμάξι μου - το ασθενοφόρο, ήταν μαζί μου και ο μακαριστός παπα Γρηγόρης. Είχε σκύψει το κεφάλι του, το κομποσκοίνι στο χέρι του, καταστεναχωρημένος... Όταν φθάσαμε στα φανάρια για τον Πολύγυρο, πετάχθηκε πάνω και φώναξε τρεις φορές: Άγιος. Η όψη του ήταν καταχαρούμενη ...

apantaortodoxias.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης