16 Δεκ. 2021

Προσωπική μαρτυρία για τον παπά Ισαάκ τον Αγιορείτη (Λιβανέζο) - Αναφέρει προσκυνητής ...

| Ιστολόγιο |


 

 

 
Ο παπα Ισαάκ ο Λιβανέζος με τον Άγιο Παϊσιο

 


Φίλοι μου καλησπέρα.

Προσωπική μαρτυρία.
Ήταν Φεβρουάριος του 1997, πήγαινα στο Άγιον Όρος στον πνευματικό μου, στον Γέροντα Ισαάκ στο κελλί της Αναστάσεως του Κυρίου, στη Καψάλα.

Με απασχολούσε ένα προσωπικό θέμα... Ήμουν και λίγο πιεσμένος... Έλεγα από μέσα μου... ααα ρε Γεροντάκο μου, ααα ρε Γεροντάκο μου...
Όταν έφθασα στο κελλί και χαιρέτησα τον Γέροντα, τον παπα Ευθύμιο και τον πατέρα Παΐσιο, μου λέει ο Γεροντας, “κατάλαβες Δημητράκο... Ήξερα ότι θα ‘ρθεις” αλλά δεν μου το ξεκαθάριζε καλά... “Θα ΄ρθεις μόνος σου... Θα ‘ρθεις με τον Χρυσόστομο”...
Πήγαμε μέσα στο Εκκλησάκι για να εξομολογηθώ.
Εκείνη την ώρα βγήκε από το Ιερό ο παπα Ευθύμης. Λέει ο Γέροντας δείχνοντας τον παπα Ευθύμη: "Να πνευματικοός, πήγαινε να εξομολογηθείς ".
Να είναι ευλογημένο Γεροντα... Ο παπα Ευθύμης έφυγε, βγήκε από την Εκκλησία.
Έβγαλα το χαρτάκι, κάθισα σε ένα σκαμπό... Και άρχισα να εξομολογούμαι... μόλις είπα εκείνο που με απασχολούσε, λέει ο Γέροντας: "Αυτό η Μαρία θά το μάθει γραπτώς", δέν το κατάλαβα αυτό, πως θα το μάθει γραπτώς; Αλλά δέν είπα τίποτε.
Ξέχασα φίλοι μου να καταστρέψω το χαρτάκι και όταν επέστρεψα στο σπίτι, όταν έπλενε το πουκάμισό μου η Μαρία, βρήκε το χαρτάκι και το έμαθε "γραπτώς" καί έγινε χαμός... τέλος πάντων δέν ήταν και τόσο σοβαρό...
Σε κάποια στιγμή μου ήρθε ένας ανάποδος λογισμός για τους υποτακτικούς, τον εξαγόρευσα στον Γέροντα και μου λέει... "Δημήτρη εγώ δεν έχω υποτακτικούς... έχω Αγγελούδια!".
Το απόγευμα ήμασταν με τον Γέροντα, στον χώρο που τώρα είναι ο τάφος του, είχαν φυτέψει εκεί κουκιά.Γυρίζει ο Γέροντας προς το μέρος μου και με εκείνο το χαρακτηριστικό του χαμογελο... μειδίαμα μου λέει: "Δημήτρη εγώ θα πεθάνω, μην κάθεσαι και κλαίς και στεναχωριέσαι".
- Πώς θα πεθανεις Γεροντα; Έτσι πεθαινουν οι άνθρωποι; Εσύ δεν είσαι άρρωστος. Είσαι εξήντα ένα ετών. Σε έχουμε ανάγκη. Όχι δεν θα πεθάνεις.
"Α! ευλογημένε, τί νομίζεις είναι ο θάνατος; Να, από αυτή την ζωή, πας στην άλλη... (μου έδειχνε τα σκαλοπάτια) να εδώ θά με βαλουνε... Δεν θέλω να είναι πολύς κόσμος... Θα είναι ο παπα Ευθύμης, ο πάτερ Παΐσιος, θα είσαι και εσύ...".
Τα έλεγε και χαμογελούσε... σίγουρος για αυτό... σίγουρος για την άλλη ζωή... την αιώνια ζωή...
Κάποια στιγμή πήγε σε ένα κελλί που οι πατέρες έχουν εργόχειρο να κάνουν κεριά. Και αγόρασε μία μεγάλη τσάντα με λαμπάδες μνημοσύνου και για εξώδιο ακολουθία (είναι κάτι λαμπάδες ειδικές για αυτές τις περιπτωσεις).
Του λεει ο πάτερ Παΐσιος: "Γεροντα τί τις θέλουμε τόσες πολλές;
- Βάλτες στο υπόγειο, θά χρειασθούν.
Φίλοι μου, ο Γέροντας αρρώστησε, ήρθε στο Παπανικολάου... στο Ιπποκράτειο... πήρε εξιτήριο... πήγε για ανάρρωση στην Μεταμόρφωση στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου και πέταξε η ψυχούλα του -16 Ιουλίου του 1998, της Αγίας Μαρίνας- όπως το προγνώριζε, για την άνω Ιερουσαλήμ να συναντήσει τον Γέροντά του τον Άγιο Παΐσιο, που τόσο πολύ αγαπούσε.
Έγινε το βράδυ αγρυπνία, ήρθε πάρα πολύς κόσμος... και την επομένη με το καραβάκι πήγαμε στο Άγιον Όρος.
Έγινε η εξώδιος ακολουθία... το σώμα του, φίλοι μου, όπως και όλων των Αγειορειτών που πεθαίνουν, δεν κοκκαλώνει... αλλά είναι ευλύγιστο σαν ζωντανό... Είναι ένα χάρισμα σε αυτούς από την Παναγία μας.
Οι λαμπάδες, φίλοι μου, φθάσανε ακριβώς για την εξώδιο ακολουθία και για το τεσσαροκονθήμερο μνημόσυνό του.
Φίλοι μου, χρωστάω πολλά στον Γέροντα... ήταν ο πρώτος πνευματικός μου και έμεινα μετέωρος... τώρα εγώ ποιόν θα έχω πνευματικό;
Ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του: "Να πνευματικός (δείχνοντας με το χέρι του, τον παπα Ευθύμη) πήγαινε να εξομολογηθείς".
Είπα από μέσα μου: Να είναι ευλογημένο Γέροντα...
Δόξα σοι ο Θεός.
Φίλοι μου την ευχή του Γέροντα Ισαάκ να έχουμε.

Υ.Γ.

Είχα πάρει στο Άγιον Όρος και το δικό μου τζιπ. Όταν μετά από δύο ημέρες φύγαμε, ήταν μαζί και ο μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου, μου ζήτησε και πήγαμε στην Παναγία την Πορταϊτισσα και προσκυνήσαμε.
- Δημήτρη στεναχωριέσαι... να ξέρεις και εγώ έχασα το στήριγμά μου...
Πριν από έναν χρόνο συνάντησα τον Στρατηγο Ε.Α. της Αστυνομίας Άγγελο Χοροζίδη και μου είπε: Την ημέρα που κοιμήθηκε ο Γέροντας Ισαάκ, ήρθε το ασθενοφόρο και με τον γιατρό τον πήγαιναν στο Νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος.
Εγώ ακολουθούσα - με το αμάξι μου - το ασθενοφόρο, ήταν μαζί μου και ο μακαριστός παπα Γρηγόρης. Είχε σκύψει το κεφάλι του, το κομποσκοίνι στο χέρι του, καταστεναχωρημένος... Όταν φθάσαμε στα φανάρια για τον Πολύγυρο, πετάχθηκε πάνω και φώναξε τρεις φορές: Άγιος. Η όψη του ήταν καταχαρούμενη ...

apantaortodoxias.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης