29 Απρ. 2020

Γέροντας Ευθύμιος, το πνευματικό άνθος της σποράς του Αγίου Παϊσίου ...

| Ιστολόγιο |


 

 

 Στη φωτογραφία ο π. Ευθύμιος
με τον Γέροντά του
Ισαάκ τον Λιβανέζο

 

 

 

Πήραμε τον δρόμο για την Καψάλα και το κελλί του πατρός Ευθυμίου, μιας από τις πλέον σεβάσμιες σύγχρονες μορφές του Αγιορείτικου ησυχασμού... Ένα μικρό ανηφορικό μονοπάτι και σε λίγο βρισκόμαστε έξω από την μικρή πόρτα. Εκεί υπήρχε η αύρα της Παναγούδας και του Γέροντος Παϊσίου πνευματικού πατέρα του παπά - Ευθύμη, με ταπεινά καθίσματα από κορμούς δέντρων να σε γυρίζουν σε αυτά που ποτέ δεν έζησες και όμως πάντα θα νοσταλγείς... Δεν απογοητευτήκαμε όταν ένας από τους υποτακτικούς του Γέροντα μάς είπε πως εκείνος έλειπε και πως θα επέστρεφε το Σάββατο… Και αυτό γιατί ήταν σαν να τον συναντήσαμε στα ιλαρά πρόσωπα που είχαν τα καλογέρια του…

Ο Μοναχός μας προσέφερε κέρασμα λουκούμι και δροσερό νερό. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που αισθανθήκαμε τόσο ευλογημένοι πίνοντας ένα ποτήρι νερό. Και αυτό γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι πουθενά στο κελλί δεν υπήρχε βρύση και φυσικά ούτε ρεύμα…
- Το κουβαλάμε από μακριά. μας είπε όταν τον ρωτήσαμε ο Μοναχός ο οποίος έπλενε μια μεγάλη κατσαρόλα κάνοντας συντονισμένες κινήσεις ώστε να μην πηγαίνει χαμένη ούτε σταγόνα…
Πιείτε και άλλο παιδιά, μας είπε, είστε κουρασμένοι !!! Χαμογελάσαμε με νόημα αρνούμενοι να τους στερήσουμε κι άλλο υπερπολύτιμο νεράκι και θελήσαμε να αφήσουμε κάποια ονόματα για τον Πατέρα Ευθύμιο όταν θα γύριζε. Φύγαμε παίρνοντας μαζί μας ευλογίες του Γέροντα ένα πολύ όμορφο οπτικοακουστικό υλικό αφιερωμένο στον Γέροντα Παϊσιο και τις εικόνες αυτάρκειας, ταπεινότητας και αληθινής ευτυχίας που εξέπεμπαν αβίαστα οι Μοναχοί της ευλογημένης αυτής συνοδείας. (Οκτώβριος 2010)

Αρκετά χρόνια μετά ...

... Στις 2 τη νύχτα είχαμε συναποφασίσει έγερση.
Εμείς οι πέντε μαζί με τον Απλού και τον καλοκάγαθο Δημήτριο τον συνοδοιπόρο του. Για αυτό εξάλλου μείναμε στο παλιό Νοσοκομείο της σκήτης έξω από την πύλη, για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε πολύ πριν το άνοιγμά της για τα μέρη της κάτω Καψάλας και το κελλί του παπά Ευθύμη και της συνοδείας του. Ένα από τα πιο γνωστά καταφύγια δεομένων, ένα από τα πιο ενεργά εργαστήρια υπομονής και αγάπης του Άθωνα!
Ο Γέροντας -όπως κάθε χρόνο- τέτοια εποχή «εξαφανίζεται» επί μακρόν για ησυχία και προσευχή. Ήταν από τις τελευταίες μέρες που θα μπορούσαμε να τον δούμε από κοντά και να του μιλήσουμε. Το ίδιο όμως γνώριζαν και σχεδόν όλοι οι επισκέπτες προσκυνητές στα μέρη πέριξ των Καρυών. Γι αυτόν τον λόγο και για να προλάβουμε έστω για λίγο τον παππούλη θα έπρεπε να ήμασταν από πολύ νωρίς έξω από την πόρτα του κελιού! Ξεκινήσαμε λοιπόν στην πιο γλυκιά Φθινοπωρινή νυχτιά που έμοιαζε μέρα, με ένα έκπαγλο φεγγάρι να οδηγεί τα βήματά μας στον χωμάτινο δρόμο. Πετάμε από χαρά!
Πρώτη φορά σε νυχτερινή πτήση σε… αεροδιαδρόμους Αθωνικούς.
Μετά από μισή ώρα βρήκαμε τον χαρακτηριστικό Σταυρό στον βράχο και το μονοπάτι που σχεδόν αμέσως μας οδήγησε έξω από την πόρτα του κελλιού! Το Σταυρονικητιανό κελλί της Αναστάσεως του Κυρίου!
Μια από τις αστείρευτες ξεδιψαστικές κρήνες του Όρους! Εκεί έξω από τον ξύλινο φράχτη, ήδη βρίσκονταν συγκεντρωμένοι 10 άνθρωποι που περίμεναν!
Ένας είχε κοιμηθεί εκεί από τις 11 το βράδυ! Ο Πέτρος από τις Σέρρες. Βολεύτηκε όπως -όπως πάνω σε κάτι κούτσουρα για δύο ώρες περίπου! Έπειτα από λίγο γύρω στη μία, ήρθαν οι Καβαλιώτες συνοδοιπόροι που διανυκτέρευσαν επί τούτου στις Καρυές στο πανδοχείο που λειτουργεί, για να μην δεσμεύονται από τα ωράρια των Μονών.
– Είχαμε έρθει και πέρυσι! Περιμέναμε πάνω από 8 ώρες, γιατί φτάσαμε μεσημέρι και δεν τα καταφέραμε να του μιλήσουμε! Φέτος είπαμε να ‘ρθουμε από νύχτα! Έχουμε ανάγκη να τον δούμε οπωσδήποτε φέτος! Μόλις ελάχιστα πριν από εμάς, 6 πασίχαροι Αιγιώτες με επικεφαλής τους τον πατέρα Σ. έλαβαν και εκείνοι θέση αναμονής. Τέτοιο πόθο είχαν οι πρώτοι… της άτυπης σειράς να δουν τον Γέροντα, το πνευματικό άνθος της σποράς του Αγίου Παϊσίου.
Κάποιοι θα μιλήσουν για ακρότητες και υπερβολές. Στου Πανσόφου Σειράχ τους λόγους ας προστρέξουμε να λάβουμε την απάντηση: Αν βρεις άνθρωπο συνετό πήγαινε σε αυτόν απ’ τα χαράματα! Από τα βήματά σου να φαγωθούν τα σκαλιά στην είσοδό του! ἐὰν ἴδῃς συνετόν, ὄρθριζε πρὸς αὐτόν, καὶ βαθμοὺς θυρῶν αὐτοῦ ἐκτριβέτω ὁ πούς σου. (Σοφία Σειράχ 6,36)

Ο Πέτρος μας μιλά για τον παππούλη και το πόσο τον βοήθησε όταν πριν από χρόνια, ανήμερα της Μεταμορφώσεως, παραλίγο να χάσει την ζωή του σε ατύχημα με την μηχανή! Έχει αγάπη πολύ ο Γέροντας! Εμένα μου άλλαξε την ζωή! Γι' αυτό θέλω να τον βλέπω και να μπαίνω κάτω απ’ το πετραχήλι του!
Όποτε τα καταφέρνω έρχομαι! Να γεμίσω τις μπαταρίες μου! Που να με έβλεπες πριν μερικά χρόνια αδελφέ μου! Μόλις πρωτοήρθα στον Γέροντα! Άλλος άνθρωπος ήμουνα, μέσα και έξω! Είχαμε θάψει και τον αδελφό μου τον Παύλο τότε που τον σκότωσε ένας μεθυσμένος με αυτοκίνητο την ώρα που περπατούσε το παλικάρι μας στον δρόμο! Πόσο τον αγαπούσα! Πέτρος και Παύλος! Αχώριστοι ήμασταν πάντα!
Είχα θυμό μέσα μου πολύ! Μα έπειτα γαλήνεψα, ηρέμησα, τα είδα όλα αλλιώς! Έχω πολύ δρόμο ακόμα βέβαια! Να φτάσω στην πίστη που όλα τα γιατρεύει!

Εδώ που κάθομαι και περιμένω αδελφέ μου, έχω ακούσει πολλές ιστορίες για ανθρώπους που αληθινά πιστεύουν! Αυτή που με είχε κάνει να κλάψω ήταν με μια μάννα, που Μεγάλη Παρασκευή μπήκε μέσα στο δωμάτιο του μοναχογιού της και τον βρήκε παγωμένο και νεκρό! Έμεινε για ώρες πολλές δίπλα του! Μόλις νύχτωσε, κοίταξε την Παναγιά στο εικόνισμα και της είπε:
- Τώρα φεύγω να πάω στην κηδεία του Υιού σου Παναγία μου! Αύριο σε παρακαλώ νε έρθεις και εσύ στην κηδεία του δικού μου! Και έφυγε για τον Επιτάφιο δίχως να πει σε κανέναν κουβέντα! Μόλις επέστρεψε, την περίμενε ολοζώντανο το παιδί της! Τον επανέφερε η Παναγία στη ζωή!
Ο Απλούς ακούει και δακρύζει με αυτήν την ιστορία! Έχει και αυτός τόσα να θυμηθεί! – Εμείς πριν από χρόνια είχαμε πάει στο κελλάκι των Ιωασαφαίων στις Καρυές! Πάνε σχεδόν 35 χρόνια! 1983, 84 ήτανε! Μπήκαμε μέσα, βλέπουμε έναν Γέροντα. Μας λέει: Ήμασταν πολύ κουρασμένοι σήμερα γιατί είχαμε πανήγυρη με αγρυπνία μεγάλη ! Πριν έρθετε ήταν εδώ η Παναγία! Μας έπλυνε και μας καθάρισε για ώρα πολύ! Μόλις ήρθατε έφυγε!
Ακούγονται απίστευτα αυτά, μα είναι όλα αλήθεια! Σκέψου παιδί μου ότι σε εμένα που είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος όλων, έχουν συμβεί θαύματα! Ήμουν στο χειρουργείο για πολύ σοβαρή εγχείρηση στο λαιμό! Είμαι και ψάλτης πολλά χρόνια στο χωριό μου! Μία ώρα κράτησε μόνο η νάρκωση να φανταστείς! Σε όλη την επέμβαση άκουγα συνέχεια αγγελικά ψάλματα: Άγιος Άγιος Άγιος Κύριος Σαβαώθ!
Σκέψου, αν άκουγα εγώ Αγγέλους, αυτοί εδώ πώς να μην ανταμώνουν καθημερινά με την Παναγία;

Σε στιγμές σιγής από όλους, ακούγαμε μέσα τους Πατέρες που τελούσαν κανονικά τις ακολουθίες τους. Σχεδόν πεντέμισι το πρωί και ήδη είχαμε πίσω μας άλλα δεκαπέντε άτομα. Και όλο έρχονταν και άλλοι διψασμένοι αδελφοί μας! Είχαμε ξαναέρθει στον Γέροντα πριν από αρκετά χρόνια! Αλλά αυτό που θα αντικρίζαμε ύστερα από δυο ώρες περίπου, μόλις μας άνοιξαν την πόρτα, ξεπερνούσε κάθε προσδοκία! Στην αυλή του κελλιού σχεδόν έτοιμος ένας μεγάλος Αγιορείτικος Ναός προς τιμήν του Αγίου Παϊσίου! Μέσα σε έναν μόλις χρόνο ετοιμάστηκε μαζί με νέο ξενώνα για επισκέπτες προσκυνητές και ένα υπέροχο υπαίθριο αρχονταρίκι με απίστευτα περίβλεπτη θέα στον… αχαμήλωτο Άθωνα!

Πίσω από το ιερό του Ναού, το μνήμα του Γέροντα Ισαάκ του Λιβανέζου!
Ο Παπάς, ο Θεολόγος, ο μύστης των ασκητικών του Αγίου Ισσάκ, ο πνευματικός των μαθητών της Αθωνιάδας σχολής, ο αγωνιστής, ο φωτιστής, ο διακριτικός, ο ελεήμων, ο καλλίφωνος! Μόνασε στον Λίβανο και όταν ήρθε για να σπουδάσει την Θεολογία στην Θεσσαλονίκη συνδέθηκε στενά με τον Άγιο Παϊσιο. Εκείνος έμελε να του δώσει το μέγα Αγγελικό σχήμα και αυτός να γίνει ο βιογράφος του Αγίου!
Εδώ, σε αυτά τα μέρη που τώρα στεκόμαστε, ολοκλήρωσε το υπέροχο αυτό και πασίγνωστο - ανά τον κόσμο -… "μπλε βιβλίο", μόλις λίγο καιρό πριν εκδημήσει, πλήρης υπομονής και ευχαριστίας εις Κύριον στα 61 του μόλις χρόνια έπειτα από μαρτυρικούς πόνους και πολύχρονη ασθένεια. Αγάπησε τόσο πολύ της Ελλάδα! Έλεγε με πόνο ψυχής για τους σύγχρονους Έλληνες, ο μακαριστός Ισαάκ, πως:
«Το Ορθόδοξο κύτταρο μέσα τους υπολειτουργεί. Σκέφτομαι πόσο σε παλιές εποχές η θεολογία αποτελούσε ανάγκη βιοτική του λαού και πόσο σήμερα έχει αποξενωθεί από τα ενδιαφέροντά του». «Παλιά μιλούσαν μέσα στα μπακάλικα και τα καφενεία για αλήθειες δογματικές. Η θεολογία έγινε υπόθεση πανεπιστημιακή κι όχι κατάσταση βιωματική. Τρέφεται από τη λογοκρατία, ενώ θα έπρεπε να ζούσε από τον Λόγο. Το μεγαλύτερο κακό για τον σημερινό άνθρωπο είναι τ’ ότι μέσα στην κοινωνία δέχεται τόσα πολλά ερεθίσματα. ώστε τού μένει ελάχιστος χρόνος για να σκεφθεί τον Θεό».

(Πηγή: Μον. Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος τ. Γ’ /1956-1983, Εκδ. Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτ. 2011).

Πόσο ευλογημένοι, οφείλουμε να αισθανθούμε, όλοι εμείς σε αυτήν την αυλή την αγγελόπλαστη, σε τούτο το χάραγμα μιας νέας μυστικής ημέρας.
Απερίσπαστοι έχουμε μπροστά μας χρόνο άφθονο να σκεφθούμε τον Θεό, να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας μαζί Του.
Να κοιτάξουμε μέσα στον καθρέφτη ενός φτωχού μνήματος, και στους πωρόλιθους ενός νεότευκτου ουρανίου οίκου και να δούμε μέσα τους τον ταλαίπωρο εαυτό μας, τον ξεχασμένο μας σκοπό… Να λαξεύσουμε τους πώρους της αδρανούς ψυχής μας, διόδους να ανοίξουμε μέσα τους να ρουφήξουν δρόσους, από μάτια ταπεινών αδελφών και λόγια πολύπειρων γεροντάδων.
Να λοιπόν, δίπλα σε αυτό το απέριττο μνήμα του Ιερομονάχου Ισσάκ, ο Ναός του πνευματικού του Πατέρα Αγίου Παϊσίου. Και ο παπά Ευθύμης πλέον να τους έχει μαζί… σε παράταξη μάχης. Σε μια διαφορετική στην κυριολεξία παράταξη μάχης βρισκόμαστε - σχεδόν όλοι - περιμένοντας τον Γέροντα. Κάποιοι προσπαθούν να κατατάξουν εαυτούς και αλλήλους σε σειρά, ανάλογα με την ώρα προσέλευσης. Μερικοί φαίνεται αυτό να το αγνοούν και επικαλούμενοι ιδίους λόγους θέλουν να προσπεράσουν… Δύο, αλλοίμονο, παραλίγο να έρθουν στα χέρια! Θυμόμαστε τον ιδιαίτερο κανόνα του Αγίου Παϊσίου του Βελιστσκόφσκυ. Δεν άφηνε τον ήλιο να δύσει επί του παροργισμού! Αν κάποιος είχε οργή εναντίον αδελφού, σε αυτόν δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στον Ναό ή να συμπροσευχηθεί στο Πάτερ ημών. Αλήθεια, πως πρέπει να μας συνέχει κάθε στιγμή αυτός ο κανόνας του Προφητηλιάτη Αγίου!

Ο Απλούς θυμάται όταν περίμεναν έξω απ'τον συρμάτινο φράχτη της Παναγούδας τον Άγιο να βγει.
- Ο Γέροντας μας άφηνε μια ώρα και παραπάνω να περιμένουμε! Δοκίμαζε την υπομονή μας! Και έπειτα έβγαινε! Κάποιοι έφευγαν.
Εμείς εκεί, όσες ώρες και να ‘κανε θα τον περιμέναμε! Καταλαβαίνουμε γρήγορα πως η διάκριση πρέπει να πρυτανεύσει.
Η υπομονή και η θυσιαστική αγάπη, πρέπει να φτιάξουν την σειρά προτεραιότητας.

Ο Θωμάς από την Θεσσαλονίκη, πνευματικοπαίδι του Γέροντα εδώ και δεκαπέντε χρόνια, μας μιλά για τα δικά του θαύματα, τα δύο παιδιά του! Θυμάται και αυτός τις αμέτρητες ώρες της υπομονής σε τούτην την αυλή!
- Ήρθα κάποτε σχεδόν πρώτος και περίμενα από νύχτα και έπειτα από 3-4 ώρες μπήκα και εξομολογήθηκα στον παππούλη. Μόλις βγήκα θυμήθηκα κάτι που οπωσδήποτε έπρεπε να του πω. Έλα όμως που όπως και σήμερα τον περίμεναν καμμιά εικοσαριά ακόμα άνθρωποι.
Τι να κάνω, φοβήθηκα μη σκανδαλίσω κανέναν…
Και περίμενα, αδέλφια μου, μετρημένες δεκατέσσερις ακόμα ώρες.
Όταν είχε νυχτώσει για τα καλά, με ξαναβλέπει ο Γέροντας μπροστά του! Βρε ευλογημένε - μου λέει - τί συμβαίνει;… Γελούσε μόλις κατάλαβε! Μα δεν με είχε πειράξει καθόλου η αναμονή! Είναι και αυτή μέρος του μυστηρίου και μάλιστα απαραίτητο! Του λέω για την μικρή μου θυγατέρα που είναι βαπτισμένη στο όνομα του Μυροβλήτη προστάτη της Θεσσαλονίκης. Αστράφτουν τα μάτια του από χαρά και αμέσως βγάζει από ένα μικρό πορτοφόλι, ένα κομμάτι από μπαμπάκι που μυροβολά. Είναι από το άνοιγμα της λειψανοθήκης! - Πάρ’ το αδελφέ μου, θα βρω άλλο εγώ!

Με τον Θωμά βρεθήκαμε για λίγα λεπτά! Ίσως και να μην ξαναανταμώσουμε σε τούτη τη ζωή! Κύριος οίδε! Μα δεν θα λησμονήσω ποτέ θαρρώ, την φιλαδελφία του και όλο το άρωμα που ξεχύθηκε από το αλαβάστρινο μέρος της μυρωπής καρδιάς του, όταν αναζήτησε του Μεγαλομάρτυρος την ευλογία! Τίποτα δεν μπορεί να νοθεύσει τούτες τις στιγμές.
Πολλές δεκάδες, άγνωστοι μέχρι σήμερα άνθρωποι, γινόμαστε Ένα καρτερώντας μια γουλιά δροσερό νερό από τις χούφτες του ταπεινού παπά να ποτίσει το άκαρπό μας και έναν Θεό να ξαναγεννηθεί μέσα μας… Ο χρόνος πάλι σταματά, υποχωρεί, πολλαπλασιάζεται, βαραίνει, σημαδεύεται… Λίγο πριν το μεσημέρι στην σκιά του νέου Ναού του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στο κελλί της κάτω Καψάλας! Μόλις από το μικρό δωμάτιο, όπου βρίσκεται ο Γέροντας εξέρχεται ο πρώτος της σειράς! Ο Πέτρος που χαμογελά και αγκαλιάζει σχεδόν όποιον βρίσκεται μπροστά του!
- Τις γέμισα τις μπαταρίες μου δόξα τω Θεώ! Καλή υπομονή παιδιά! Αξίζει η αναμονή! Να ξέρατε πόσο!

Η σειρά προτεραιότητας πλέον δεν υπάρχει! Η διάκριση και το φιλότιμο παλεύουν να μην σκανδαλιστεί και φύγει κανείς χωρίς να αναπαυθεί! Κάποιοι τούτο το ενστερνίζονται πλήρως. Καθόμαστε στις απόσκιες πάνω πεζούλες με τον π. Σ., από την Αθήνα, τέκνο και λειτουργό των Τριών Ιεραρχών.
Συνήθως όποιον ιερωμένο έρχεται τα καλογέρια σπεύδουν να τον προτάξουν, σεβόμενα το σχήμα του. Ευλογημένο! Μα αυτός εδώ δεν δέχεται επουδενί λόγω την προτίμηση. Κάθεται μαζί μας περιμένοντας και φαίνεται να απολαμβάνει την κάθε ελάχιστη στιγμή! Κανείς δεν έχει φύγει, από το αξημέρωτο ακόμα.
Μετράμε ήδη κλεισμένες οκτώ ώρες! Υπολογίζουμε πως για να μας δει όλους εμάς ο παπά Ευθύμιος, έστω από πέντε λεπτά τον καθένα, θα πρέπει να φτάσει σούρουπο! Πέντε λεπτά! Μοιάζουν με τα ψυχία της Χαναναίας αυτά τα λεπτά! Όλοι κάτι θέλουμε, έστω ελάχιστο, να λάβουμε σαν τροφή πνευματική, να θρέψει την ψυχή την αχόρταστη που σπαράζει το βοήθει μοι. Να μιμούμαστε πάντα την υπομονή της, την καρτερία της, την μεγάλη πίστη της!

Ο πραότατος νέος παπάς, σημειώνει συνεχώς ονόματα στο μπλοκάκι του, για προσευχή! Είμαι σίγουρος πως θα σπάσει την πόρτα του Θεού για αυτές τις ψυχές που μόλις συνάντησε! Θυμάται την πρώτη φορά που είδε τον Γέροντα πριν λίγα χρόνια. Πραγματικά μας εντυπωσιάζουν τα λιγοστά μα εμπνευσμένα λόγια του:
- Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σας πω ή να σας ρωτήσω , του είπα! Μιλήστε μου εσείς για ό,τι θέλετε! Εγώ θα σας ακούσω και θα ωφεληθώ απ’ το οτιδήποτε! Πείτε μου αν θέλετε ακόμα και για το αμπέλι σας, αυτό που υπάρχει έξω από την καλύβη σας! Για μένα αδελφοί μου ο Γέροντας όπως και κάθε σεβάσμιος Αγιορείτης δεν είναι ένας μάγος, ένας θαυματοποιός! Χάνουμε την ουσία αν τους βλέπουμε με τέτοιον τρόπο! Όλοι αυτοί οι Γεροντάδες, είναι μια ζωντανή παρουσία του Θεού στη γη γιατί έχουν δικά Του χαρακτηριστικά!
Ταπείνωση, πραότητα, αρχοντιά, συγχωρηρικότητα, διάκριση! Γι’ αυτόν τον λόγο συγκεντρώνουν τόσους και τόσους ανθρώπους έξω από το κελλάκι τους! Αρκεί να τους αντιμετωπίζουμε και εμείς έτσι, γιατί αλλιώς τους στενοχωρούμε!

Θυμόμαστε τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη! Πήγαν μια φορά στον Τίμιο Σταυρό, το πρώτο του κελλί κοντά στην Σταυρονικήτα, κάποιοι νέοι τότε άνθρωποι, που είχαν ακούσει ότι ο Γέροντας με την προπτωτική του χάρη, προσέλκυε δίπλα του άγρια ζώα και τα ημέρευε! Μόλις τον είδαν, πρώτη φορά τους ήταν, του ζήτησαν με ενθουσιασμό να τους δείξει τα φίδια που είχαν μάθει από άλλους ότι πιστά τον υπάκουαν! (Σημ. Συντ.: από διήγηση του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου). Και εκείνος με ταπείνωση τους είπε: Εδώ τα έχω! Δείχνοντας το μέρος της ταπεινής του καρδιάς, που χτυπούσε μόνο για μετάνοια και ξερίζωμα των… ερπετών παθών.
Απογοητεύτηκαν εκείνοι τότε, μιας και άλλα περίμεναν να δουν και άλλα είδαν! Χάσαμε την ώρα μας, είπαν!
Περίμεναν κάποιον περισπούδαστο Γέροντα, με όψη Βιβλική των ηρώων της Γενέσεως και παράστημα επιβλητικό, να τους πει ανήκουστα πράγματα και να τους κάνει υπέρλογα σημεία. Τους πέρασε μέσα στο φτωχότατο κελλάκι του και εκεί τους έλεγε αστεία και καθόταν με κάτι τρύπιες κάλτσες ανακούρκουδα πάνω στο ντιβανάκι του. Πάρτε λουκούμια παιδιά! Λέει σε έναν που ήταν τροφαντός:
- Πάρε παλικάρι είναι διαίτης αυτά μην φοβάσαι! Αφού πέρασε η ώρα έτσι χωρίς μεγάλα λόγια…πνευματικά, τους λέει ο Άγιος αστειευόμενος: - Άντε να φύγετε τώρα γιατί σε λίγο θα περάσει το λεωφορείο από την στάση! - Γέροντα πείτε μας κάτι πνευματικό! του είπε κάποιος. - Τι να σας πω παλικάρια! Να κάνετε μετάνοιες, να νηστεύετε! Τίποτα άλλο Γέροντα; - Άντε να πάτε στην ευχή της Παναγίας! Εκείνη την στιγμή πλημμύρισε ο τόπος από ευωδία ανεπανάληπτη!
Σαν να χύθηκαν βαρέλια ολόκληρα! Το κατάλαβε αμέσως και ο Γέροντας…- Άντε θα νυχτώσει, φεύγετε τώρα! Άρχισαν εκείνοι τότε να τρέχουν σαν τρελλοί από χαρά!
Η ευωδία τούς ακολουθούσε σε όλη την πορεία τους! Όλο έτρεχαν, έτρεχαν!
Και έφτασαν από Σταυρονικήτα στις Καρυές σε χρόνο ασύλληπτο! Είκοσι λεπτά θυμούνται έκαναν!
Και μόλις έφτασαν κοιτάχτηκαν έκπληκτοι μεταξύ τους και αλληλορωτήθηκαν: - Γιατί τρέχαμε; Την απάντηση βέβαια την ήξεραν! Τρέχανε γεμάτοι από ανέκφραστη χαρά! Μόλις είχαν συναντήσει μια ζωντανή παρουσία του Θεού! Έναν δικό Του! Έναν που θαυμάστωσε για να Τον δοξάζει μόνο με το είναι του και το βίωμά του! Έναν παντευλόγητο γητευτή όχι φιδιών αλλά ψυχών!

Δίπλα μας, άλλος ένας Αθηναίος αδελφός μας! Ο Γ. που ταξίδεψε μόνος του φέτος στον Άθωνα για πρώτη φορά!
- Χθες, παιδιά, το μεσημέρι άρχισα να περπατάω από Καρυές για να «μαρκάρω» τον δρόμο για εδώ! Λίγο νωρίτερα, μετά την στροφή με την πινακίδα για Καψάλα, συνάντησα έναν μοναχό! Τριμμένα μπαλωμένα ράσα, κάτι τρύπια παπούτσια, εντελώς ατημέλητος και ασκητικός! Τον ρώτησα τα σχετικά για το κελλί του Γέροντα! Αφού μου είπε αρχίσαμε να μιλάμε! Δεν έχω ξανανιώσει έτσι αδελφοί μου! Μου μίλαγε, μου μίλαγε και εγώ δεν χόρταινα να τον ακούω! Πολύ γλυκός ο τρόπος του! Μου άγγιξε τόσο την ψυχή! Πόση αγάπη έβγαζαν τα λόγια του! Πέρασαν χωρίς να το καταλάβω δύο ολόκληρες ώρες! Όσα έμαθα για την πίστη μας αυτές τις 2 ώρες , δεν τα είχα μάθει σε όλη μου την ως τώρα ζωή! Είμαι 43 χρονών! Αλλά αυτό που με συγκλόνισε ήταν, ότι μόλις αποχαιρετιστήκαμε και πήρα την ευχή του, τον ρώτησα το όνομά του, που μονάζει, να ξέρω για να τον ξανασυναντήσω! - Δεν έχει σημασία παιδί μου, μου είπε! Δεν χρειάζεται να μάθεις! Να είσαι ευλογημένος! Και έφυγε δίχως να μου αποκαλύψει τίποτα!

Μάλλον Άγγελος θα ήταν! Ανώνυμοι και αόρατοι ενίοτε, Άγγελοι εν σώματι, ευλογημένοι Αγιορείτες! Μόνο μία η αποστολή σας, σε τούτη τη ζωή! Η σωτηρία της ψυχής! Η έμπονη αγάπη προς τον πλησίον! Αφανείς οι περισσότεροι στα μάτια μας! Καταγεγραμμένοι στης Ζωής την βίβλο! Μόνο ένα όνομα μάς χρειάζεται σε τούτη την πρόσκαιρη ζήση, το υπέρ παν Όνομα! Το διαβεβαίωσε και ο κλειδούχος της Βασιλείας των Ουρανών Πέτρος: «…οὐδὲν γὰρ ὀνομα ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. 4,12).

Σχεδόν πέντε το απόγευμα! Πλησιάζει η σειρά μας! Μόλις έφτασαν και άλλοι και άλλοι αδελφοί μας να συναντήσουν τον Γέροντα Ευθύμιο! Έρχεται μαζί τους και ένας λογισμός! Μου ψιθυρίζει να τους παρακολουθήσω, να δω μήπως μας πάρουν την σειρά! Γυρίζουν ξανά οι σελίδες του Ευαγγελικού λόγου μέσα μας! Είναι τούτο το μέρος τόσο διαλεχτό, σαν το Όρος των μακαρισμών! Από παντού αντιλαλούν του Ιησού τα ρήματα, να μας φωτίσουν τα σκοτεινιάσματα του νου μας! Τώρα είναι η σειρά της παραβολής των εργατών του αμπελώνος να μας ελέγξει και να μας γαληνέψει! Θέλω τούτοις τοις εσχάτοις δούναι ως και σοι! Ίσοι όλοι ενώπιόν Του! Έσονται οι έσχατοι πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι! Και αυτοί που ήρθαν τώρα, την ενδεκάτη ώρα και αυτοί που βάσταξαν της ημέρας το βάρος και τον… καύσωνα, όλοι ανεξαιρέτως τελικώς θα λάβουμε το δηνάριό μας!

Δύο ώρες αργότερα, με έναν ατίμητο θησαυρό βαλμένο στην γαληνόχαρη πλέον καρδιά μας, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την Σκήτη του Προφήτη Ηλία! Σχεδόν τρέχουμε και εμείς! Ούτε λόγος για κούραση!Η οδός που οδηγεί στη Ζωή ορθάνοιχτη! Η θύρα της Βασιλείας των Ουρανών, άκλειστη σαν την πόρτα του ταπεινού παπά της Καψάλας. Αρκεί τα χτυπήματά μας να την κρατούν έτσι! Τω κρούοντι ανοιγήσεται… Η πόρτα της δικής μας καρδιάς, πάντα με το πόμολο από μέσα! Και Εκείνος, ιδού έστηκε και κρούει! Ακούσωμεν τώρα της Φωνής Του! Κάποτε θα παρακαλέσουμε εμείς ικετευτικά, να ακούσει την δική μας φωνή και να μας δώσει την αληθινή Ζωή κατά το έλεος και το κρίμα Του το δίκαιο! Μια τρισευλογημένη μέρα, σημείο παντοτινής αναφοράς στην Αθωνική μας θύμηση σιγά-σιγά σουρουπώνει!

Νώντας Σκοπετέας

___________________

Αποσπάσματα από Ημερολόγια Αγίου Όρους και θύμησες
από έναν ταπεινό ασκητή


Στήριγμα η ολοκάθαρη φωνή του τούτες τις δύσκολες ώρες. Κάποιοι μιλώντας από ... καθέδρας, μεταξύ άλλων θλιβερών, τον έψεξαν γιατί δεν εσιώπησε.

Μέχρι και ότι - βολεμένος όντας στην θαλπωρή του κελλιού του, παρασύρει όσους βρίσκουν στηριγμό και παραμυθία στα γεμάτα από σύμπονη αγάπη λόγια του - ακούστηκε...
Ο... βολεμένος ασκητής που δεν είχε μήτε νερό στο κελλάκι του ...

Εδώ ταιριάζει θαρρούμε απόλυτα ένας λόγος από το Ευαγγέλιο του ηγαπημένου μαθητή: "Αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ..."


Νώντας Σκοπετέας
_______________

sotiriapsixis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης