20 Μαρ. 2019

Ρώσος ασκητής στον Άθωνα

Ιστολόγιο |


Αποτέλεσμα εικόνας για Ρώσοι
 ασκητές στον Άθωνα ΕΙΚΟΝΕΣ

Κατά διήγηση, του αείμνηστου Γέροντα Καλλίνικου από τα Κατουνάκια, στους Γεροντάδες μας, το σωτήριο έτος 1912 - 1913 μια νύχτα παρουσιάστηκε στον Γέροντα Καλλίνικο, ο Ρώσος Ιερομόναχος Σεραπίων, από το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος χρόνια συνέχιζε να συμβουλεύεται τον Γέροντα Καλλίνικο και να παρακολουθεί μαθήματα της νοεράς προσευχής, αλλά τη βραδιά εκείνη παρακάλεσε τον Γέροντα, να του δώσει την άδεια και ευλογία να φύγει από το Μοναστήρι και να επιδοθεί κατά μόνας, μ' όλη τη δύναμη της ψυχής του, στη νοερά προσευχή.
Ο Γέροντας Καλλίνικος, στην αρχή είπε στον Ρώσο Ιερομόναχο, πως αυτό που θέλει να κάνει είναι επικίνδυνο, δηλαδή να απομονωθεί από κάθε ανθρώπινη επικοινωνία και συμπαράσταση, και πως τα άκρα είναι δίκοπο μαχαίρι, διότι ό εχθρός και πολέμιος του ανθρωπίνου γένους Σατανάς, θα τον πολεμήσει πολύ σκληρά, γι' αυτό, καλά θα έκανε να μην απομακρυνθεί πολύ από τους ανθρώπους και «εν Χριστώ» αδελφούς και να παραμείνει στη μετάνοιά του, στο Μοναστήρι. Στην επίμονη και θερμή παράκληση του Ρώσου ιερομονάχου, υποχώρησε ο Γέρο - Καλλίνικος και συγκατατέθηκε, να πάει μεν στην έρημο, αλλά να τον επισκέπτεται συχνά για να τον παρακολουθεί, μη τυχόν παραπλανηθεί ή μπλεχτεί σε καμμιά πλεκτάνη του δόλιου Δαίμονα, που με πολλή μανία πολεμεί τους εργάτες της νοεράς προσευχής.
Ο παπα-Σεραπίων, από την φλόγα της προς Θεόν αγάπης και την επιθυμία της καρδίας του από την επίμονη κλίση του Αγίου Πνεύματος, που ακατάπαυστα του έλεγε: «Υιέ δός μου σήν καρδίαν», αλλά και από την πρώτη εντολή του δεκάλογου, που λέγει: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου» (Λουκ. Γ 27), εφοδιασμένος με την ευχή και ευλογία του καθοδηγητού του, Γέροντα Καλλίνικου, τέλεσε την Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Γεράσιμου, κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και αναχώρησε προς την έρημο του Άθωνα.
Ο Γέρων Καλλίνικος, δεν έπαυσε μέρα - νύχτα να προσεύχεται στον αρχηγό και τελειωτή κάθε καλού και της αρετής, Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, για την θεία βοήθεια και σκέπη του αδελφού και μαθητού του παπα - Σεραπίωνα, που βγήκε να παλέψει με το Σατανά, στήθος με στήθος στη μοναξιά και στην έρημο.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Είχαν περάσει, από τη βραδιά εκείνη, δώδεκα ολόκληρα χρόνια, και ο πάτερ Σεραπίων δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Μια βραδιά, όπως είπε ο Γέρο - Καλλίνικος, μετά το μεσονύκτιο, άκουσε να κτυπούν την πόρτα του ησυχαστηρίου του. Στην ερώτηση ποιος είναι; Άκουσε γνωστή φωνή, αλλά πολύ αδύνατη, να του λέγει: «Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησοΰ Χριστέ ό Θεός ελέησον ημάς», ό Γέρων είπε το «Αμήν» αλλά επανέλαβε την ερώτηση, ποιος είσαι και τι θέλεις τέτοια ώρα; Τότε άκουσε τη φωνή να του λέγει: «Γέροντα, είμαι ό δούλος του Θεού και μαθητής σας παπα - Σεραπίων». Ο Γέρο - Καλλίνικος φοβούμενος την πλάνη του Σατανά, του είπε να αποστηθίσει το Σύμβολο της Πίστεως «Το Πιστεύω» και εκείνος με δάκρυα είπε το «Πιστεύω», το «Πάτερ ημών» και το «Εις Άγιος, Εις Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός και Πνεύματος Αγίου. Αμήν». Τότε ο Γέρο - Καλλίνικος άνοιξε την πόρτα, αγκάλιασε τον αδελφό παπα - Σεραπίωνα, ο οποίος, από την άκρα ασιτία και την εξαντλητική άσκηση, ήταν σκελετωμένος, ισχνόφωνος και με φωνή παλλόμενη από τη συγκίνηση, ρώτησε:
- Που ήσουν αδελφέ τόσα χρόνια, και γιατί δεν φάνηκες να σε δώ; Πίστεψε με σε είχα για χαμένο. Που έμενες μέχρι τώρα; Τι έτρωγες τόσον καιρό;
Ο πάτερ Σεραπίων, στο Γέρο - Καλλίνικο είπε:
- Πάτερ άγιε, από τότε που μου έδωσες την ευχή σου, πήγα πάνω στην κορυφή του Άθωνα και εκεί έμεινα τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Αλλά μη μπορώντας να βαστήξω το πολύ κρύο της νύχτας, κατέβηκα στην «Παναγία» εκεί έμεινα λίγο και πιο κάτω βρήκα μια σπηλιά στην οποία μέχρι σήμερα έμενα.
Ο Γέρο - Καλλίνικος και πάλι ρώτησε τον παπα - Σεραπίωνα:
- Καλά αδελφέ, εγώ ξέρω πως σ' αυτά τα μέρη βόσκουν πάνω από 500 τραγιά της Λαύρας και γυρίζουν πάντα δύο και περισσότεροι βοσκοί, αυτοί πώς δεν σε είδαν; Δεν σε ενοχλούσαν; Δεν περνούσαν απ' εκεί;

ΠΡΟΕΙΔΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Ο Ρώσος ασκητής σ' αυτά απάντησε:
- Γέροντα, όταν πήγα, δοκίμασα να μείνω στην «Παναγία» αλλ' επειδή περνούσαν απ' εκεί πολλοί προσκυνητές και μ' ενοχλούσαν, ανακάλυψα μια σπηλιά πιο κάτω, μπροστά από την οποία κάθε μέρα περνούσαν τα τραγιά και οι βοσκοί της Λαύρας, αλλά στο στόμιο της σπηλιάς που έμενα, κρέμασα το ράσο μου κι έτσι με τη σκέπη του Θεού, σ' όλο αυτό το διάστημα δεν με είδε κανείς ποτέ. Έβγαινα από τη σπηλιά, μάζευα κάστανα, διάφορα χόρτα, βλασταράκια, βαλάνια και καμμιά φορά έβγανα ρίζες και βολβούς. Αυτά όλα αποτελούσαν την τροφή μου. Νερό έπινα από το σπιτάκι που είναι το πηγάδι στην «Παναγία». Εκείνο που με ευχαριστούσε και με γέμιζε χαρά μέρα - νύχτα ήταν η αδιάκοπη προσευχή, αυτό μου έδινε πολλή και ανείπωτη ευφροσύνη, κάθε επιθυμία ξένη προς την προσευχή δεν μπορούσε να σταθεί, γιατί δεν άφηνα ούτε στιγμή το μυαλό μου να σκεφθεί τίποτε άλλο εκτός από την προσευχή, που με ανέβαζε σε θείες θεωρίες και βλέποντας τα μυστήρια του Θεού δεν ήθελα τίποτε άλλο.
Όταν μπαίνει, Γέροντα, εκείνο το Θείο φως μέσα στην καρδιά, την θερμαίνει και την φωτίζει και τόση γλύκα και χαρά αισθάνεσαι, που δεν έρχεται, ούτε χωράει άλλη επιθυμία, αλλά τι λέγω, ξεχάστηκα, συγχώρεσέ με Γέροντά μου που σου λέω τέτοια πράγματα, εσύ είσαι ο Δάσκαλός μου, κι αυτά τα πράγματα τα γνώρισες πολύ πριν από μένα.
Ο Γερο - Καλλίνικος, σαν άκουσε αυτά, θαύμασε και συγκινημένος είπε στον Ρώσο:
- Πες μου πάτερ κι άλλα τέτοια, διότι σε αξίωσε ο Θεός να δεις και να γνωρίσεις εκείνα που πολλοί πεθύμησαν και δεν είδαν! Και τότε είπε ο π. Σεραπίων:
- Ένα μόνον πεθύμησα, πάτερ άγιε, την Θεία Κοινωνία, θέλω να μεταλάβω το Σώμα και Αίμα του Δεσπότη Χριστού και γι' αυτό ήρθα να πάρω την Θεία Κοινωνία και την άγια ευχή και ευλογία Σας, γιατί ο καιρός της εμή αναλύσεως πλησίασε και δεν θέλω να φύγω από τον κόσμο τούτο, χωρίς τα θεία αυτά και ψυχοσωτήρια εφόδια.
Όταν είπε αυτά, ο Ρώσος ασκητής, την ίδια ημέρα τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία και κοινώνησε τα Άχραντα και Πανάγια μυστήρια, φάγαμε λίγο παξιμάδι με λάχανα και αναχώρησε πάλι, για την αγαπημένη του έρημο. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που τον είδαμε, διότι φαίνεται τον πήρε ο Κύριος και αγαπημένος Νυμφίος Δεσπότης Χριστός, στη Βασιλεία των Ουρανών, να χαίρεται αιώνια με τον Θεό και όλους τους Αγίους Του.

ΟΣΙΑΚΟ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

Δεν πέρασε πολύς καιρός, ίσως δύο ή τρία χρόνια, μετά την εμφάνιση του Ρώσου ασκητή και ο Γέρο - Καλλίνικος έπεσε βαριά άρρωστος στο κρεβάτι. Ήταν μήνας Ιούλιος που κυκλοφόρησε η είδηση αυτή και οι Πατέρες γνωστοί και άγνωστοι, έτρεξαν να επισκεφθούν τον ασθενή και να πάρουν την ευχή του.
Από την ίδια ασθένεια είχε προσβληθεί και ο μακαρίτης Γέροντάς του Παπα-Δανιήλ, με τη διαφορά πως εκείνου η ασθένεια βάστηξε δέκα πέντε ημέρες, ενώ του Γέροντα Καλλίνικου, επειδή η κράση του ήταν πολύ γερή, βάστηξε περίπου σαράντα ημέρες και έτσι μια ημέρα μετά την εορτή της του Χριστού «Μεταμορφώσεως», ο Γέρο-Καλλίνικος έκλεισε για πάντα τα μάτια του σώματος και με ολάνοιχτα μάτια της ψυχής, αφού είδε επί της γης το «άκτιστο θαβώριο Φως» του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, κατηξιώθη να βλέπει εις αιώνας αιώνων και το Τρισήλιον Σέλας της Υπερουσίου και Τρισυποστάτου Θεότητας, του Πατρός και του Υιού και του Παναγίου Πνεύματος, του Ενός και μόνου Θεού και Ποιητού των Όλων, στις 7 Αυγούστου του 1930.
Λίγες ώρες πριν να κοιμηθεί για πάντα, για πληροφορία της αιώνιας ζωής και μακαριότητας και των αιωνίων αγαθών «ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν», ο Μακάριος Γέρων Καλλίνικος είδε σε θεία οπτασία τους Αγιορείτες Οσίους να τον περιμένουν λαμπαδοφορούντες και έλαμψε το πρόσωπό του από χαρά και φώναξε τον υποτακτικό του, προς τον οποίον είπε:
- Αδελφέ Δανιήλ, πήγαινε με τον παραδελφό σου Χριστόδουλο, να ετοιμάσετε την εκκλησία, γιατί ήρθαν οι Όσιοι Αγιορείτες Πατέρες να με παραλάβουν, επειδή σ' όλη μου τη ζωή τους παρακαλούσα να συμπαρασταθούν τούτη την ώρα και ας είναι δοξασμένο το όνομα του Κυρίου, που συγκατέβη να ακούσει τη φωνή της δεήσεώς μου και να στείλει τους Αγίους Πατέρες.

Και έτσι παρέδωκε την τελευταία του πνοή, με τα λόγια τούτα στο στόμα: «Σε ευχαριστώ Θεέ μου, διότι αν και δεν έκανα τίποτε το αξιόλογο σ' όλη μου τη ζωή για να σε ευχαριστήσω, αλλά πεθαίνω Θεέ μου Χριστιανός Ορθόδοξος».
Τον θάνατο του Οσίου τούτου πατρός πένθησαν όλοι οι Αγιορείτες Πατέρες, διότι όσοι τουλάχιστον ευτύχησαν να τον γνωρίσουν, είχαν και μετά θάνατον, τα αθάνατα λόγια του και τις συμβουλές παντοτινή παρηγοριά και πνευματικό στήριγμα.

pigizois.net

Αποτέλεσμα εικόνας για Ρώσοι
 ασκητές στον Άθωνα ΕΙΚΟΝΕΣ
Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης