17 Δεκ. 2016

Ιερομόναχος Ισαάκ Σταυρονικητιανός (ο Λιβανέζος) !

| Ιστολόγιο |


Σχετική εικόνα

1937 - 1998

Ο μακαριστός  Ιερομόναχος Ισαάκ Σταυρονικητιανός ο Λιβανέζος, πνευματικό τέκνο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη και βιογράφος του 

Αν και ποτέ δεν υπήρξε ένα ειδικά αραβόφωνο μοναστήρι ή σκήτη στο Άγιον Όρος, υπήρξαν πολλοί αραβόφωνοι μοναχοί που πήγαν στο Άγιον Όρος για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Στον δικό μας καιρό, ο Ισαάκ ο Αθωνίτης ταξίδεψε από τον Λίβανο στο Άγιον Όρος, όπου έγινε μαθητής του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου.

Σχετική εικόνα

Το ακόλουθο άρθρο, γράφτηκε στην Αραβική γλώσσα από τον αδελφό του Αρχιμανδρίτη Ισαάκ, Αντώνιο και σχολιασμένο από τον Εφραίμ (Κυριάκου), Ηγούμενο της Μονής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Μπασκίντα και νυν Μητροπολίτη Τριπόλεως του Λιβάνου.

Η μετάφραση, ωστόσο, είναι από τη Γαλλική μετάφραση του εγγράφου που δημοσιεύθηκε στην Le Bon Pasteur, στο δελτίο του l'Association des Chretiens Orthodoxes d'Antioche et de leurs Amis,. 4, March-June 2006. Την Ελληνική μετάφραση διόρθωσε ο άλλος αδελφός του Γέροντα Ισαάκ που ζει στην Ελλάδα, ο ιατρός Ηλίας Ατάλα (Atallah).

Αποτέλεσμα εικόνας
 για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης Φωτογραφιεσ

Ο ιερομόναχος Ισαάκ γεννήθηκε από την Μάρθα και τον Nemer Atallah στις 12 Απριλίου 1937 σε ένα χωριό του Λιβάνου, το Nabay, στην περιοχή τoυ νομού Maten, 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βηρυττού, που ανήκει στην Μητρόπολη του Όρους Λιβάνου... Του δόθηκε το όνομα Fares (Φίλιππος). Μεγάλωσε σε μια ευσεβή Ορθόδοξη οικογένεια και έμαθε από τον πατέρα του (ο οποίος ήταν ψάλτης από 12 ετών στο χωριό του, στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ), την αγάπη για τον Χριστό και την πίστη στην παράδοση της Εκκλησίας. Από τα νεανικά του χρόνια είχε κλίση στην απομόνωση και την προσευχή. Συχνά συνέβαινε οι γονείς του να τον χάνουν και τελικά να τον βρίσκουν να προσεύχεται στα μέρη γύρω από το χωριό του, όχι μακριά από το σπίτι που γεννήθηκε . Ήταν διαπίστωση πια, ότι ήδη είχε βρει την εγγύτητα προς τον Θεό και την Εκκλησία Του. 

alt

Περιοχή κοντά στο πατρικό σπίτι του Γέροντα όπου βρίσκονται τα οικογενειακά κτήματα

Μια μέρα, όταν ήταν ακόμα αρκετά νέος, 14 χρονών, έφυγε από το σπίτι της οικογένειάς του για να πάει στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στο Shwaip, κοντινό μοναστήρι που απέχει από το χωριό 5 χιλιόμετρα, αλλά ο πατέρας του έστειλε να πάνε να τον βρουν και να τον φέρουν πίσω.. Εκείνη την εποχή έλεγαν, ότι δεν ήταν παράδοση των μοναστηριών να δέχονται τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας ως μοναχό, δεδομένου ότι αναλάμβανε την υποστήριξη της οικογένειας... Ο Fares συμφώνησε και επέστρεψε σπίτι του.

Έκανε τις αρχικές του σπουδές στο σχολείο του χωριού του, Nabay, στη συνέχεια εγκατέλειψε το σχολείο για να εργαστεί ως μαθητευόμενος ξυλουργός... Στο τέλος της μαθητείας του, πήγε για την πρακτική του στη Βηρυττό. Εκεί κάθε βράδυ, στο τέλος της εργασίας του, έπαιρνε μαθήματα στη βυζαντινή ψαλμωδία στο σχολείο του Mitri- Al Murr, Πρωτοψάλτη της Εκκλησίας της Αντιόχειας.

Το καλοκαίρι του 1962, σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, πήρε την απόφαση της ζωής του. Σε μια μικρή τσάντα του, ταχτοποίησε προσεκτικά τα ρούχα του και άφησε τη δουλειά του στο Grand Phonecia ξενοδοχείο - το οποίο ήταν το πρότυπο για την πολυτέλεια στη Βηρυττό την εποχή εκείνη - και επέστρεψε στο σπίτι του αφού ζήτησε την παραίτησή του... Όταν έφτασε στο σπίτι παρέδωσε στον πατέρα του, για τον οποίο είχε τεράστιο σεβασμό και υπακοή αστείρευτη, τις οικονομίες του σε ένα βιβλιάριο, με 3.000 λίρες, ποσό σεβαστό για την εποχή εκείνη, λέγοντας "Αυτός ο λογαριασμός ταμιευτηρίου έχει ανοιχθεί στο όνομά σας. Θα ήθελα  να τα διανείμεις εξίσου μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας. Όσο για μένα, εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα γιατί πρόκειται να πάω σε μοναστήρι".

Με θλίψη ο πατέρας του τον ρώτησε: "Τι μπορούμε καλύτερο να σου προσφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο, έτσι ώστε να μην γίνεις μοναχός;"

Ο Fares του απάντησε: "Ακόμα και αν μπορείτε να μου δώσετε όλον αυτόν τον κόσμο ως αντίτιμο, στα μάτια μου δεν έχει καμμία αξία! Η ζωή μου δεν είναι εδώ, αλλά στο μοναστήρι". Ο πατέρας του προσπάθησε σκληρά να τον αποτρέψει από το να ακολουθήσει τον δρόμο του μοναχισμού, τοποθετώντας ως πίεση την φροντίδα για τα άλλα μέλη της οικογένειας, αλλά ήταν μάταιο. 
Την ίδια ημέρα, ο Fares πήρε την τσάντα του και κατευθύνθηκε με τον αδερφό του Αντώνιο προς την κατεύθυνση της Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Bkeftin, στην περιοχή της Κούρας, μια θέση που δεν είχε επισκεφτεί ποτέ. Είχε μόνο διεύθυνση και το όνομα του ηγουμένου της, Αρχιμανδρίτη Yuhanna (Mansour), τον νυν Μητροπολίτη Λαοδικείας στη Συρία.

alt

Το μοναστήρι στο οποίο πήγε αρχικά ο Γέροντας Ισαάκ

Ο Fares φτάνοντας στο μοναστήρι βγήκε από το ταξί και έπεσε στα γόνατά του αντικρίζοντας το μοναστήρι και σηκώνοντας τα χέρια του, απήγγειλε μια προσευχή δική του .... «Ευχαριστώ τον Κύριο για το ότι μου έκανε πραγματικότητα την επιθυμία μου." 

Ο Αρχιμανδρίτης Yuhanna τους πήρε στο αρχονταρίκι του μοναστηρίου για να τους υποδεχθεί. Το μοναστήρι ήταν σε μεγάλο βαθμό ερημωμένο, τα περισσότερα από τα κελλιά του ήταν σε άθλια κατάσταση και σχεδόν ακατοίκητα. Ένας μοναχός ζούσε εκεί εκτός από την Ηγούμενο.

Ο ήλιος έδυε, όταν ο αδελφός του Γέροντα Ισαάκ, Αντώνιος, επέστρεψε αφήνοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του στο μοναστήρι... Στο σπίτι η οικογένεια, περίμενε με αγωνία τα νέα για τον Fares. Ο πατέρας του μίλησε πρώτος, λέγοντας "Λοιπόν, που ακριβώς πήγε;" "Για το μοναστήρι της Bkeftin στη Κούρα" αποκρίθηκε, «αλλά σας διαβεβαιώνω αμέσως ότι, δεδομένης της κατάστασης στη μονή και δεδομένου ότι ο Fares εργάστηκε τα τελευταία χρόνια στο υπερπολυτελές Phonecia Hotel στη Βηρυτό, δεν θα μπορέσει να μείνει εκεί πάνω από δύο ή τρεις ημέρες προτού να τον δείτε να επιστρέφει στο σπίτι». Ο πατέρας του κοίταξε τον αδελφό του Fares, Αντώνιο στα μάτια και είπε: «Δεν έχουν σημασία οι δυσκολίες που θα συναντήσει, αλλά να ξέρετε ότι ο αδελφός σας δεν θα επιστρέψει ξανά πίσω". 
Η ζωντάνια του πνεύματός του και ο ζήλος που έδειξε ο Fares στις σπουδές του, σίγουρα ενθάρρυναν τον Ηγούμενο Yuhanna να του επιτρέψει να επεκτείνει τις σπουδές του, το οποίο και έγινε με την εγγραφή του στο σχολείο που ανήκει στην "Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου" στο Μπαλαμάντ, στην περιφέρεια της Κούρας, στον Βόρειο Λίβανο. Έτσι ο Fares βρέθηκε, υπό την αιγίδα του Ιγνατίου (Hazim) του σημερινού Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας, που ήταν εκείνη τη στιγμή επίσκοπος της Λαοδικείας στη Συρία και έμενε στο μοναστήρι του Μπαλαμάντ.

alt

Ο προαύλειος χώρος της Μονής του Μπαλαμάντ ... με τον αδερφό του Γέροντα, Ηλία

alt

Το καθολικό της Ιεράς Μονής του Μπαλαμάντ

Χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Φίλιππος το 1963, στο μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιάκωβο τον Πέρση στο Dedde της Κούρας, δια της επιθέσεως των χειρών του Ηλία (Kourban), Μητροπολίτη της Επισκοπής της Τρίπολης και του Μητροπολίτη της Κούρας, υπό τους οποίους ήταν το μοναστήρι του Bkeftin στο οποίο είχε υποταχθεί... Ήταν αξιοσημείωτη, καθ' όλη την περίοδο της εκεί παραμονής του, η προσήλωσή του στην προσευχή, την άσκηση και στο ότι έκανε -με ειρήνη και με πολύ ζήλο- ότι του είχε ανατεθεί αλλά και για την υπακοή του. Η Θεία Πρόνοια, ως συνήθως, χρησιμοποιώντας τις τοπικές συνθήκες τον ανάγκασε να φύγει από το σχολείο του Balamand για την Πάτμο στην Ελλάδα το 1968, όπου έλαβε το δίπλωμα του Λυκείου. Ο Γέροντας τότε εξεδήλωσε την επιθυμία του να εμβαθύνει τις γνώσεις του στη Θεολογία με το να γίνει φοιτητής στη Σχολή Θεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου αποφοίτησε με άριστα και υπηρέτησε ως διάκονος στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης. 
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν γνωστός για την πολύ όμορφη φωνή, η οποία προσείλκυε πολλούς από τους πιστούς να ακούσουν την ψαλτική της Αντιοχειανής παράδοσης και να απολαύσουν την Θεία Λειτουργία στα Αραβικά και στα Ελληνικά.

Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός για τον ίδιο, κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το Άγιον Όρος, καθώς και με τη μοναστική ζωή που καλλιεργήθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας. Εκεί συγκεκριμένα γνώρισε Αυτόν που θα γινόταν ο πνευματικός πατέρας του, τον (Όσιο) Γέροντα Παϊσιο.

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης
 Φωτογραφιεσ

 Ανάσταση - στο κελλί του ιερομονάχου Ισαάκ - με τον (Όσιο) Γέροντα Παϊσιο

Με την επιστροφή του στον Λίβανο, χειροτονήθηκε ιερέας με το όνομα Φίλιππος, στο Πατριαρχικό Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μπαλαμάντ, δια της επιθέσεως των χειρών του μακαριστού πατριάρχου Ηλία IV (Μουαουάντ). Στη συνέχεια έζησε, την περίοδο από το 1973 έως και το 1975, σε μικρό μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, μετόχι της Ιεράς Μονής της Θεοτόκου στο Χαματούρας, στην περιοχή της Zgharta στον Βόρειο Λίβανο, ένα μετόχι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής του Όρους Λιβάνου, στην επικράτεια της Αρχιεπισκοπής της Τρίπολης και της Κούρας.

Ο π. Φίλιππος δέχτηκε την τοποθέτησή του στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου με πολύ ενθουσιασμό. Εργάστηκε αμέσως για την αποκατάσταση της εκκλησίας του μοναστηριού και των κελλιών των μοναχών που περιέβαλαν την μονή. Επίσης, ενδιαφέρθηκε για την παραμελημένη περιοχή του μοναστηριού, με την εκ νέου φύτευση ελαιοδένδρων και αμπελιών. Η προσωπικότητα του π. Φιλίππου και το έργο που έκανε, άρχισαν να αποδίδουν καρπούς και το μοναστήρι σιγά-σιγά έγινε γνωστός τόπος πνευματικής ανανέωσης, που προσέλκυε όλο και περισσότερες ψυχές στον Κύριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Φίλιππος υπηρέτησε κατά την διάρκεια της παραμονής του στο εν λόγω μοναστήρι και την ενορία που είναι αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στο χωριό κοντά στο Ras Kifa.

Όμως, κάτω από την πίεση του πολέμου στον Λίβανο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το μοναστήρι του, που βρισκόταν -όπως απαιτεί η παράδοση- σε μια βουνοκορφή (η οποία είχε γίνει στον πόλεμο μια πολύτιμη στρατιωτική θέση) και να αναζητήσει καταφύγιο για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη, αφού είχε λάβει τον βαθμό του Αρχιμανδρίτη το έτος 1976...

Άσκησε την ιεροσύνη του στην ίδια την πόλη, στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και είχε αναλάβει την ευθύνη των φοιτητών θεολογίας που είχαν μεταφερθεί από την «Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου Μπαλαμάντ» (που έκλεισε λόγω πολέμου) στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης -με την αμέριστη βοήθεια για την μεταφορά τους- από τον μητροπολίτη Παντελεήμωνα Ροδόπουλο, καθηγητή στην εν λόγω θεολογική σχολή. 

Το 1978 έλαβε την άδεια από τον Σεβασμιότατο George (Χόντρ) του Όρους του Λιβάνου, από τον οποίο εξακολουθούσε να εξαρτάται, να ενταχθεί στην μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους... Κινήθηκε προς την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και έλαβε το όνομα του Αγίου Ισαάκ του Σύρου, τον οποίο ευλαβούνταν πολύ. Τώρα πια μπορούσε -ως εκ τούτου- να παρακολουθεί στενότερα τις διδασκαλίες του πνευματικού του πατέρα, του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου, που ζούσε τότε σε ερημητήριο αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και που δεν απείχε πολύ από την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.

Λέγεται ότι ένας αξιοσέβαστος μοναχός του Αγίου Όρους είπε προς αυτόν: «΄Εχετε έρθει εδώ από μια χώρα που έχει τόσους πολλούς Αγίους όπως τον ενάρετο Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, προκειμένου να μάθετε τη μοναστική ζωή;» 
Ο πατήρ Ισαάκ απάντησε: «Ναι, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων μας έχει διαφυλαχτεί εδώ στο Άγιον Ορος σε μεγάλο βαθμό και έχω έρθει για να ενισχυθώ σε αυτόν τον Άγιο τόπο.» 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης
 Φωτογραφιεσ

Ο γ. Ισαάκ (καθήμενος) με (ένα "μεγάλο πνευματικό ανάστημα" σήμερα), τον γ. Ευθύμιο (Καψάλα) 

Έναν χρόνο μετά -την άφιξή του στο μοναστήρι του Σταυρονικήτα- αναχώρησε στο νέο του καταφύγιο, το ασκητήριο της Ανάστασης του Κυρίου, που ο ίδιος ανακαίνισε, στην περιοχή της Καψάλας που δεν απέχει πολύ από τις Καρυές την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους. Έζησε εκεί μόνος για τέσσερα χρόνια, μια ζωή πολύ σκληρής άσκησης και έντονου πνευματικού αγώνα.

alt

Η είσοδος του ασκητηρίου του γ. Ισαάκ στην Καψάλα του Αγίου Όρους

Ήρθε αντιμέτωπος με πολλούς πειρασμούς και δοκιμασίες που προσπάθησαν να τον κάνουν να αφήσει την ασκητική του απομόνωση, ώσπου μια μέρα -συγκλονισμένος από τις σκέψεις του, την κούραση και τις δυσκολίες- ανακάλυψε έναν μικρό τάφο ενώ περπατούσε σε κάποιο σημείο του κελλιού του. Στάθηκε μπροστά του και προσευχήθηκε θερμά, αφήνοντας τον εαυτό του στους κόλπους της μνήμης του θανάτου. Στη συνέχεια, είπε με μια αποφασιστική φωνή, «Εδώ μπορώ να πεθάνω»!

Από εκείνη τη στιγμή, οι σκέψεις που τον βασάνιζαν εξαφανίστηκαν εντελώς. Αυτή η μνήμη του θανάτου δεν τον άφησε ποτέ και σύμφωνα με τη μοναστική παράδοση, έσκαψε έναν τάφο -του δικού του μεγέθους- με τα χέρια του, μέσα στον κήπο, στο ασκητήριό του. Η μνήμη αυτή, η τόσο καθοριστική, δεν τον άφηνε κάθε μέρα μέχρι που το σώμα του αναπαύτηκε εκεί την Πέμπτη 16 Ιουλίου 1998.

alt

Ο τάφος του γ. Ισαάκ

alt

 Η Οσιακή κοίμησή του

Στη διάρκεια της επίγειας ζωής του, έγινε μια ζωντανή γέφυρα μεταξύ της Εκκλησίας της Αντιοχείας και του Αγίου Όρους. Συχνά έλεγε "εκπροσωπώ την Αντιόχεια στο Άγιον Όρος» και ήταν περήφανος γι' αυτό. Πολλοί χριστιανοί του Λιβάνου αλλά και αραβόφωνοι χριστιανοί των Πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας καθώς και άλλοι που ήρθαν από τον Νέο Κόσμο, ερχόντουσαν να λάβουν την ευλογία του και να ζητήσουν την συμβουλή του. 
Έκανε επίσης μια σειρά από σύντομα ταξίδια στην χώρα καταγωγής του τον Λίβανο, καθώς και την Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Χάρη δε σε εκείνον έχουν δημιουργηθεί στον Λίβανο τέσσερα (4) μοναστήρια, τρία ανδρικά και ένα γυναικείο, που αποτελούν πια φάρους για την πνευματική αναγέννηση του Λιβάνου.

alt

Το καθολικό της Ι. Μονής  (Μητροπ. Τριπόλεως Λιβάνου Εφραίμ, πνευματικού τέκνου του Γέροντα Ισαάκ)

Είναι επίσης  γνωστή η βοήθεια που προσέφερε σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, όπως στην Λέσβο όπου εξομολογούσε επί δεκαετία περίπου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην αναβίωση της αυθεντικής πνευματικότητας του νησιού ...

Ο Γέροντας Ισαάκ ο Λιβανέζος ήταν μια πνευματική τροφός για όλους, όχι μόνο για τα πνευματικοπαίδια Του αλλά και για όλους όσους Τον πλησίαζαν & με πνευματική αγάπη και αρχοντιά πλησίαζε την ανθρώπινη ψυχή παρηγορώντας την και καθοδηγώντας την απλανώς, χωρίς να προτάσσει το δικό του θέλημα, αλλά πάντα το θέλημα Του Θεού -που έτσι κι' αλλιώς σε Εκείνον ανήκει η κάθε ψυχή- προσέχοντας επιμελώς να μην αγαπήσει ο άνθρωπος τον Γέροντα πάνω από τον Θεό ...

Ας μας ακολουθούν οι προσευχές του στην δύσκολη εποχή που ζούμε ... 
Αμήν ... γένοιτο ...! 

alt
 ahdoni.blogspot.gr

Αναρτήθηκε απόΠοσειδώνας Αποσπερίτης