Η Πλατυτέρα των Ουρανών

16 Σεπ. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” την 23η Νοεμβρίου 2001

~~~ Παραθέτουμε ένα προφητικό και αρκετά επίκαιρο άρθρο του αειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο την 23η Νοεμβρίου 2001 και που αναφέρεται στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Το άρθρο του Γέροντος Θεοκλήτου είχε τίτλο: «Μελαγχολικαί ενοράσεις»

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μου θύμισαν κάποιες συζητήσεις, που είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, που και οι τρεις, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;
Ότι, τάχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θα συρρικνωθεί μεν εδαφικώς, αλλά θα κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, που τους μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, που τους επεσκέπτοντο στην Έρημο του Άθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θα επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, που «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», με τον σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μου απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής της εκτεταμένης αμαρτίας. Και ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, που δεν μετανοούσαν.
Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θα γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, που ονομάζονται μετανάστες, και που θα στερεώνονται σταδιακώς με την Ελληνικήν ιθαγένεια, που θα τους χορηγεί ευχαρίστως το Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.
Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θα γίνουν μειονότης, έως ότου θα μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μην απορείς, πάτερ Θεόκλητε, έσπευσαν να εξηγήσουν, γι’ αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θα αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Άλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σε χριστιανικές χώρες, μη δυνάμενοι να συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, που τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, που δεν μετανοούσαν για τις αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.
Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θα επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τις μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων;
Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού που, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στην αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και να οδύρεται.
Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό που είδες, είναι πιο ευάρεστον στον Κύριον από την αναξιότητα των ιερέων, που λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.

Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο (2) ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν των ψυχών. Και να μη παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια των γεγονότων, αλλά να εισδύω στην ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

Και έμεινα μόνος…
Μέσα στον συγκλονισμό μου για την τραγωδία του λαού μας, τον κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι του Θεού και να αναλύω λογικώς τους ισχυρισμούς τους.
Παρ’ ότι καμμία ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα
«Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τους ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους και συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, τα οποία εβασίζοντο σε αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.
Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στην σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δεν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως των συνειδήσεων.
Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Όταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τον Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν·
«Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτους, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε να κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί έναν χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε;
Και όταν οι Άγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ να ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τα Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τον γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε να μας κάψει ο Θεός;

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σε κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δεν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον με εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», που, και μόνον γιατί από έναν χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα της μετανοίας, αξίζει τον έπαινον της Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν.
Οι απόψεις και
οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σε κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης της μετανοίας, σ’ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστάσεως.
Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος
«αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.
Τρίτον, στην δραστηριότητα της αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά και άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, το κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιούμενων μουσουλμάνων, που αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, που ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού.
Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι
οι άθεοι κυβερνήτες μας, που υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μη κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές.
Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ των επιπολαίων και αθέων, που γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των.
Παράδειγμα,
«το αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, που αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τον αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στο γερμανικό «ούμπερ άλες» τότε, στα χέρια των, το Ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη με Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.

~~ Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του Ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία των πιστών. Οπότε, αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας να κηρύξει μετάνοιαν στον λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης

diakonima.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

26 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 











Το Άγιον Όρος παρουσιάζει ιστορία πολύπτυχη, αξιοθαύμαστη και αξιοσέβαστη. Μια από τις ωραιότερες πτυχές του, αναμφίβολα, είναι ο αγιολογικός πλούτος του.

Η αθωνική αγιολογία δίκαια αποτελεί την βασική δόξα και τον μεγαλύτερο έπαινο ενός υπερχιλιόχρονου μοναχισμού.
Οι άγιοι του Αγίου Όρους είναι οι φιλόστοργοι πατέρες των Αγιορειτών. Η αγάπη μας προς αυτούς προέρχεται από χρέος και ευγνωμοσύνη για τις δωρεές τους.
Είναι αγάπη τέκνων προς κηδεμόνες, μαθητών προς διδασκάλους. Αυτοί μετέβαλαν την αγριότητα του Όρους σε ημερότητα, τον ακατοίκητο τόπο τον έκαναν κατοικήσιμο, την έρημο την μετέτρεψαν σε πολιτεία.
Έγιναν κτήτορες μονών και σύναξαν πλησίον τους πλήθη μοναχών. Όσο ζούσαν ήταν σύμβουλοι και μετά την τελευτή τους έγιναν πρεσβευτές για όλους.
Μοναχοί από διαφόρους τόπους συγκεντρώθηκαν σ' έναν τόπο και πήραν ένα όνομα.
Ακόλουθοι του πρώτου ησυχαστή Πέτρου, που του είπε η Θεοτόκος την χαροποιό επαγγελία, περί συνεχούς προστασίας του Όρους.
Και έγινε πράγματι η Θεοτόκος μόνιμη σκέπη, φρουρός και ιατρός όχι μόνο των αγίων, αλλά και όλων των μοναχών.
Οι άγιοι του Αγίου Όρους δόθηκαν ολοκληρωτικά στον Θεό. Με πολυχρόνιους σκληρούς αγώνες καθάρισαν τον εαυτό τους και έγιναν δοχεία καθαρά να δεχθούν ουράνια χαρίσματα.
Την προς τους αδελφούς τους αγάπη απέδειξαν με το ν' αφήσουν την φίλη τους ησυχία και κατόπιν θεοσημειών να πορευθούν προς ίδρυση μονών, σκητών και κελλιών.
Με κόπους πολλούς, έξοδα και πειρασμούς έκτισαν οικήματα για να είναι, κατά τον άγιο Νικόδημο,
«σχολεία πάσης αρετής, εντολών του Θεού φυλακτήρια, πόνων ασκητικών φροντιστήρια, αγγελικής πολιτείας εργαστήρια, παλαιών και αγίων Κοινοβίων μιμητήρια, των ξένων καταγώγια, των πτωχών καταφύγια, λιμένες σωτηριώδεις και ακύμαντοι».
Από τους αγίους του ονομάσθηκε το όρος του Άθωνα άγιον. Αυτοί είναι η ωραιότητα του Όρους, το μεγαλείο του και η ακτινοβόλος θερμότητα που αναπαύει τους πιστούς.

Άγιον Όρος, κατά τον άγιο Νικόδημο, σημαίνει «τόπος αγιότητος· τόπος καθαρότητος· τόπος όπου επάτησαν τόσων αγίων πόδες. Τόπος, όστις έχει ζυμωμένα τα χώματα από τα αίματα, από τους ιδρώτας, και από τα δάκρυα εκατοντάδων και χιλιάδων οσίων Πατέρων εν ενί λόγω, το Άγιον Όρος είναι τόπος αρετής και αγαθοεργίας».
Οι άγιοι του Αγίου Όρους ανέδειξαν το Όρος και το έκαναν θαυμαστό όπως το Σινά, τα όρη της Παλαιστίνης, το Πηλούσιο, το Γαλήσιο, τον Λάτρο, τον Όλυμπο της Βιθυνίας. Οι άγιοι και οι μαθητές τους στο πέρασμα των αιώνων, ως όσιοι και μάρτυρες, ησυχαστές και κοινοβιάτες, έγκλειστοι και ιεραπόστολοι, αναδείχθηκαν λαμπροί συνεχιστές της γνήσιας Ορθόδοξης μοναχικής παραδόσεως, που την φύλαξαν όπως γεννήθηκε στα λίκνα του Ανατολικού Μοναχισμού με αγρυπνίες και θυσίες.

romfea.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

10 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 



Άνθιμος ιερομόναχος Αγιαννανίτης
1913 - 1996

 






~ Κανένα καλό δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς την μετάνοια.
Ας ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη στο εξής περιστατικό. Λέει ο προφήτης Ιωνάς:
«Ακόμη τρεις ημέρες και η Νινευΐ καταστρέφεται». Τί έκαναν τότε οι Νινευΐτες; Μετανόησαν και νήστεψαν οι πάντες, ακόμη και τα ζώα τους. 
Το ίδιο και εμείς, ας υψώσουμε τους νοητούς οφθαλμούς μας προς τον Θεό, να ζητήσουμε το θείο έλεος για εμάς, το Έθνος, την Εκκλησία, τον κόσμο ολόκληρο, λέγοντας: 
«Κύριε, κατάπεμψον το έλεός σου επί τον λαόν σου και συγχώρησον ημάς τους αμαρτωλούς και όλον τον κόσμον σου».
Στην περίοδο της Νέας Διαθήκης, διαβάζουμε για τον Μέγα Βαρσανούφιο, ότι έβλεπε να ξεσπά στον κόσμο μεγάλο κακό. Τότε τρεις άνδρες εμπόδιζαν να εξαπλωθεί στον κόσμο αυτό το κακό. Ο ένας ήταν ασκητής στην Ρώμη, ο άλλος στην Κόρινθο και ο τρίτος ο ίδιος ο Άγιος Βαρσανούφιος. Οι προσευχές αυτών των τριών απέτρεψαν τον δίκαιο θυμό και την οργή του Μεγάλου Βασιλέως Χριστού.
Πιστεύω ότι και μέχρι σήμερα υπάρχουν τέτοιοι Άγιοι που προσεύχονται. Έχει τόσο οργιάσει ο σατανάς με τα όργανά του, ώστε θέλουν να καταπιούν τα πάντα. Ας προσευχόμαστε λοιπόν όλοι, διότι χανόμαστε.
Η ταπείνωση θα μας αναστήσει από κάθε χαμερπή διαλογισμό, όπως ο Κύριος «παθών και σταυρούμενος ανεστήθη και εδοξάσθη». Η ταπείνωση φέρει την μετάνοια, που προέρχεται εκ του ρήματος μεταμελούμαι, δηλαδή αυτό το κακό που έκαμα δεν το ξανακάνω.
Ο αμαρτωλός, εάν μετανοήσει, γίνεται αναμάρτητος. Ο προφήτης Δαβίδ είπε:
«Ημάρτηκα τω Κυρίω», και ο προφήτης Ναθάν του είπε: «Αφείλετο ο Κύριος το αμάρτημά σου».
Να προσπαθήσουμε όλοι με την μετάνοια να κερδίσουμε τα αιώνια αγαθά.
Δύο τόποι εντεύθεν υπάρχουν: αιώνια ζωή και αιώνια κόλαση. Όσο ενάρετοι και να νομίζουμε ότι είμαστε, όμως ο ανθρώπινος νους εκ νεότητος αυτού ρέπει στα πονηρά
«καν μία ώρα η ζωή ημών», διότι έτσι μας κατάντησε η απιστία των Πρωτοπλάστων.
Να έχουμε πίστη θερμή, διότι «ο πιστεύσας εις εμέ ζήσεται», λέει ο Κύριος, και «ο αγαπών εμέ, αγαπά τον αποστείλαντά με».
Αν δεν εξομολογούμαστε τους λογισμούς στον πνευματικό, θα γίνουν θηρία και θα μας φάνε. Ο γεωργός που βρήκε το παγωμένο φίδι και τό ‘βαλε στον κόρφο του, μόλις αυτό ζεστάθηκε, αμέσως τον δάγκωσε. Κι εμείς, αν δεν τους εξαγορεύσουμε, θα γίνουν έργα,
«η δε αμαρτία τελεσθείσα», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος, «αποκύει θάνατον».
H αγάπη είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Αγάπη είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ο Χριστός μάς αγάπησε μέχρι θυσίας. Ας αγαπήσουμε κι εμείς ο ένας τον άλλον με την αγάπη της θυσίας. Θέλει βία μια τέτοια αγάπη, καθώς λέει και το Ευαγγέλιο για την Βασιλεία των Ουρανών, ότι «βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Αρχή και οδός προς τον Θεό να είναι το «αεί βιάζεσθαι εαυτόν».
Η σωτηρία μας είναι το πρωταρχικό έργο της ευδοκίας του Θεού, διότι «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Δεν έχει προσωποληψία ο Θεός. Όλους ελεεί, αλλά σώζει τους πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, διότι έχουν το αληθινό βάπτισμα και την αληθινή διδασκαλία.
Αν θέλουμε την σωτηρία μας, σημαίνει ότι πρέπει να φυλάξουμε τις εντολές του Θεού, χωρίς τις οποίες δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό και τον άνθρωπο.

Το Ευαγγέλιο μας λέει: Αν λες, άνθρωπε, ότι αγαπάς τον Θεό, που δεν βλέπεις, και μισείς τον πλησίον σου που βλέπεις κάθε μέρα, είσαι ψεύτης. Η σωτηρία μας, λοιπόν, εξαρτάται από την στάση που θα πάρουμε απέναντι στους άλλους ανθρώπους.
Προσευχή σημαίνει επικοινωνία απευθείας με τον Θεό. Ο Ψαλμωδός λέει: «Εκχεώ ενώπιον αυτού την δέησίν μου, την θλίψιν μου ενώπιον αυτού απαγγελώ».
Προ της προσευχής χρειάζεται να αυτοσυγκεντρωθούμε με ταπεινωμένο φρόνημα, όπως κάνουμε όταν πάμε να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ανώτερό μας.
Με την βοήθεια της προσευχής λυτρωνόμαστε από λογισμούς και φαντασίες.

Να ετοιμαστούμε, για να μην πεθάνουμε. Ένα ρητό λέει: «Εάν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Η προετοιμασία μας, που θα πρέπει να γίνεται σ’ ολόκληρη την ζωή μας, συνίσταται στα εξής τέσσερα σημεία:
α) Να πεθαίνουμε συνεχώς ως προς την αμαρτία,
β) να μη θαρρούμε για ό,τι καλό κάναμε και αυτοεπαινούμαστε,
γ) όσο και αν σφάλλουμε, να μην απελπιζόμαστε, και
δ) να γνωρίζουμε ότι ο Θεός παραχωρεί να αμαρτάνουμε για να ταπεινωθούμε, διότι χωρίς ταπείνωση δεν μπορούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Από το βιβλίο

Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, «Σύγχρονοι Γεροντάδες του Άθωνος»,
Ιερομόναχος Άνθιμος Αγιαννανίτης Πνευματικός († 1913-1996)

Έκδοση Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

iconandlight.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

9 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 






... και άλλα Αθωνίτικα μυστικά

 





Η Όλγα Ορλόβα μίλησε με τον Ιερομόναχο Κυρίωνα Ολχοβίκ,
εκπρόσωπο της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος
του Αγίου Όρους

 

 

Ο Κύριος δείχνει ξεκάθαρα που μας οδηγεί η αμαρτία

– Πάτερ Κυρίωνα, πώς να ζήσει κανείς στο πνεύμα τού Χριστού;
– Η Εκκλησία δεν σιωπά, διδάσκει, κηρύττει, μιλά ανοιχτά γι' αυτό. Όλα είναι σήμερα ανοιχτά σε όλους. Αρκεί να ακούς. Είναι αλήθεια, όμως, ότι δεν ακούν όλοι.
– Πώς να μάθουμε να ακούμε τον Χριστό;
– Πολλά πράγματα μας ενοχλούν. Στις μέρες μας, ακόμη και όταν κάποιος πηγαίνει στην Εκκλησία, αποσπάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την συνήθεια να θέλει να είναι ενήμερος για τα πάντα που συμβαίνουν. Ο άνθρωπος σήμερα έχει τα πάντα σε αφθονία. Ξεχνούν, όμως, τον Θεό.
Έτσι, λοιπόν, ο Κύριος, για να διορθώσει αυτήν μας την πορεία στη ζωή, η οποία είναι αυτοκτονική αν την δει κανείς στην προοπτική της αιωνιότητας, στέλνει οδύνες: σε κάποιον μια αρρώστια, σε κάποιον άλλο οικογενειακά προβλήματα. Ακόμη και μεγάλης κλίμακας, σε επίπεδο χώρας, αναταραχές. Γιατί; Επειδή η πλειοψηφία έχει αποδεχτεί και νομιμοποιήσει ψευδείς αξίες, για παράδειγμα, τις αμβλώσεις στη Ρωσία.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Θεός, θέλοντας να διορθώσει την κοινωνία, αφήνει να συμβούν κάποιες παγκόσμιες καταστροφές, κρίσεις, πόλεμοι - έτσι ώστε να σκεφτούμε, να έρθουμε στα συγκαλά μας: ο Κύριος μάς φανερώνει που μας οδηγεί η αμαρτία.

– Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, στο καταπληκτικό του βιβλίο «Πόλεμος και Αγία Γραφή» γράφει: «Ο άνθρωπος [ωστόσο], έχοντας απομακρυνθεί από τον Έναν Θεό, πεθαίνει, ουσιαστικά. Η ψυχή του, σαν μια σκιά, τρέμει στον κόσμο, σαν μια βελανιδιά που κόβεται από την ίδια τη ρίζα, αλλά δεν έχει ακόμη ξεκοπεί. Χρειάζονται σεισμοί, πλημμύρες, λοιμώξεις ή πόλεμος για να αποτινάξουν αυτήν την σκιά, να κόψουν το πριονισμένο δέντρο, να θάψουν τους νεκρούς. Επειδή η απομάκρυνση από τον Ένα Θεό σημαίνει να πολεμάς ενάντιά Του και να καταπατάς ολόκληρο τον νόμο Του.
– Μπορούμε να μετανοήσουμε και να αποφύγουμε έτσι πολλά προβλήματα. Και ο Κύριος τότε θα μας χαρίσει μια ειρηνική ζωή. Το λένε οι Γραφές αυτό: τόσο η Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη. Θέλεις να ζήσεις ειρηνικά; Θέλεις τα χωράφια σου να καρποφορήσουν; Θέλεις οι εχθροί να μην σου επιτεθούν; Τότε, κάνε αυτό, αυτό και αυτό - όλα είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή.
– Το βιβλίο του Αγίου Νικολάου περιέχει πολλά από αυτά τα αποσπάσματα.
– Ναι. Ακόμη κι αν το ξεχάσουμε, ο Θεός μάς στέλνει μάστιγες. Εάν η πίστη μας σβήνει, για να την αναζωογονήσει, μάς στέλνει δοκιμασίες. Ο Κύριος δεν θέλει να υποφέρουμε για πάντα. Δεν θέλει να υποφέρουμε σε αυτήν την ζωή. Μας δημιούργησε για την χαρά της ζωής. Αλλά όταν εμείς οι ίδιοι περπατάμε σε ένα καταστροφικό μονοπάτι, χρειάζονται σκληρά μέτρα για να μας σώσουν.

Εκπαίδευση για το πνεύμα

– Πότε είναι ένα άτομο ζωντανό;
– Όταν ζει με τον τρόπο που θα ήθελε ο Θεός, δηλαδή όταν είναι πραγματικά άνθρωπος. Διαφορετικά, εάν το πνεύμα μέσα του ατροφήσει, και υποδουλώνεται στα σαρκικά πάθη, τότε μοιάζει περισσότερο με ζώο που μπορεί και μιλά. Δεν μπορεί καν να ελέγξει τα ένστικτά του.
Αυτό που συμβαίνει με το πνεύμα, συμβαίνει και με το σώμα: εάν δεν τρέφεται, δεν εκπαιδεύεται, τότε γίνεται ατροφικό, μαραίνεται ...
– Και υπάρχουν επίσης αμαρτίες - πληγές, υπάρχουν ακόμη και θανάσιμες αμαρτίες - τραυματισμοί ασυμβίβαστοι με τη ζωή ...
– Στα Μυστήρια της Εκκλησίας ο Κύριος νεκρανασταίνει τις ψυχές.
– Πώς να θρέψει και εκπαιδεύσει κανείς το πνεύμα;
Το πνεύμα μας τρέφεται με την ανάγνωση των Θείων Γραφών, μέσα από θεοσεβείς σκέψεις, με προσευχή, και μέσα από την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων.

– Μόλις ξεκίνησε μια από τις πολυήμερες νηστείες – κι αυτή ακριβώς είναι η ώρα να θυμηθούμε το πνεύμα. Το πνεύμα μας θρέφεται με την ανάγνωση των Αγίων Γραφών, με θεοσεβείς σκέψεις, με την προσευχή, με την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων, με τις διδαχές των Αγίων Πατέρων, με αγαθές σκέψεις. Καλλιεργείται με την εγκράτεια, με την συμμετοχή στις Ακολουθίες και στα Μυστήρια της Εκκλησίας, και με την εκπλήρωση των εντολών του Χριστού. Και με το να ευχαριστούμε τον Θεό πιο συχνά. Με το να του ζητούμε να μας δίνει δύναμη. Αυτά είναι τα πλέον βασικά. Η αρχή των πάντων.
Όπως στη φύση, ένα παιδί ανθρώπου είναι το μοναδικό το οποίο είναι εντελώς ανίσχυρο εν απουσία κηδεμονίας, έτσι είναι και στο πνευματικό επίπεδο ...
– Χρειάζεται πνευματικός;
– Οπωσδηποτε. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
Α’ Κορ. 3,1 Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, οὐκ ἠδυνήθην ὑμῖν λαλῆσαι ὡς πνευματικοῖς, ἀλλ᾿ ὡς σαρκικοῖς, ὡς νηπίοις ἐν Χριστῷ.
Α’ Κορ. 3,2 γάλα ὑμᾶς ἐπότισα καὶ οὐ βρῶμα. οὔπω γὰρ ἠδύνασθε. ἀλλ᾿ οὔτε ἔτι νῦν δύνασθε· ἔτι γὰρ σαρκικοί ἐστε.
(βλ. Α΄ Κορ. Κεφ. 3, εδ.1-2). Με τον ίδιο τρόπο, ούτε στα παιδιά ούτε καν στους ενήλικες αρχάριους πρέπει να εναποθέτει κανείς βαριά φορτία.
Πρέπει σιγά - σιγά, με συμβουλές από τους πιο έμπειρους, να ξαναχτίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο με πνευματικό τρόπο: να συνηθίσουμε να παρευρισκόμαστε στην Εκκλησία, να αποφεύγουμε τα κενά λόγια και ψυχαγωγίες, να βρούμε χρόνο για να ασκούμε την προσευχή - με την πάροδο του χρόνου, κι αν είμαστε συνεπείς σε αυτά όλα, αυτά θα μας γίνουν ανάγκη: και τότε, αν δεν προσευχόμαστε, θα νοιώθουμε αυτήν την πείνα που νοιώθουμε όταν δεν έχουμε φάει όλη την ημέρα ... Επειδή το πνεύμα θα έχει ήδη ζωντανέψει μέσα μας.
Έτσι, η ζωή τού πνεύματος, το οποίο και καλείται να συμμετάσχει στην αιώνια ύπαρξη, γίνεται de facto πιο πραγματική κι από την ύπαρξη αυτού του ίδιου του σώματος το οποίο είναι καταδικασμένο στον θάνατο.
Η νηστεία προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία σε κάποιον για να εστιαστεί με όλες του τις δυνάμεις στον εσωτερικό του κόσμο. Μπορείτε, αφού συμβουλευτείτε τον πνευματικό σας, να πάρετε την ευλογία του και να διαβάσετε, κατά την διάρκεια της νηστείας, οποιαδήποτε πνευματική βιβλιογραφία που ταιριάζει στην εσωτερική σας διάθεση. Τα πατερικά έργα θα γεμίσουν τόσο τον νου σας όσο και την καρδιά σας με εντελώς νέα νοήματα και σκέψεις, κι όλα αυτά στο πνεύμα του Ευαγγελίου.

Χωρίς νηστεία χάνουμε το νόημα τής Ορθοδοξίας

– Και πώς κάποιος υιοθετείται από τον Θεό; Ο πνευματικός δεν μας οδηγεί στον ίδιο, αλλά στον Χριστό.
– Ακριβώς όταν γινόμαστε κομμάτι τής Εκκλησίας, αρχίζουμε σταδιακά να αισθανόμαστε την δράση της Χάρης τού Θεού, η οποία αρχίζει να επισκέπτεται το πνεύμα μας, να φωτίζει τον νου μας, να καθαρίζει την καρδιά μας, να εξημερώνει την επιθυμία, να ηρεμεί και να συγκρατεί τα πάθη μας.
Σε όποιον η Εκκλησία δεν είναι μητέρα, σε αυτόν και ο Θεός δεν είναι πατέρας.

Η Χάρη δεν παραβιάζει ποτέ την ελευθερία κανενός. Ο Χριστός λέει στους Εβραίους που τον απέρριψαν: «ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ» (βλ. κατά Ιωάννην κεφ. 8 εδ. 44), επειδή οι ίδιοι επέλεξαν αυτόν που ήταν «ἀνθρωποκτόνος ἀπ᾿ ἀρχῆς» ως πατέρα τους, και γεννήθηκαν στο πνεύμα του.
«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 17, εδ. 21), - λέει ο Κύριος περί απελευθέρωσης από το πονηρό αυτό σατανικό πνεύμα.

Η νηστεία είναι το κλειδί για την πνευματική ζωή

Η νηστεία είναι το κλειδί για την πνευματική ζωή. Οι προτεστάντες, απορρίπτοντας την νηστεία, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το Ευαγγέλιο. Γιατί νηστεία σημαίνει αυτοπροσαρμογή στη σωστή πνευματική διάθεση, μια ευκαιρία να αφυπνιστούμε, να ξεσηκωθούμε από αυτήν την χαλάρωση που δεν ταιριάζει πλέον στο πνεύμα τής προσευχής.
– Η λέξη "χαλαρώστε" είναι μια από τις πιο δημοφιλείς στους νέους του σήμερα. «Για ποιά χαλάρωση μιλάμε τώρα;! Θεός φυλάξοι!» – λένε οι ιεραποστολικοί ποιμένες προσπαθώντας να συνεφέρουν την νεολαία. Υπάρχουν πολλές τέτοιες διαστρεβλώσεις στην μαζική κουλτούρα, όπου κάτι το αυτοκτονικό επιβάλλεται ως επιθυμητός στόχος. Οι ίδιες οι αμβλώσεις, τις οποίες αναφέρατε στην αρχή, δεν ονομάζονται «δολοφονίες» αλλά πλασάρονται στα πλαίσια τής έννοιας τού «childfree».
Η ελευθερία νοείται ως κάτι καλό στο μυαλό του καθενός, και έτσι «πλασάρουν» όλο αυτό σαν «θετική» ελευθερία από τα παιδιά. Αλλά αυτό είναι εξαπάτηση και αυτοκαταστροφή ...

– Χωρίς προσευχή και νηστεία, είμαστε ανίσχυροι μπροστά στην αποστασία που εισχωρεί παντού, την γενική απόκλιση από το ιδεώδες του Ευαγγελίου, αποτέλεσμα της οποίας είναι η «ενθρόνιση» του Αντιχρίστου.
Ακόμη και σε ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπου ήδη προσπαθούν να μεταρρυθμίσουν και να απλοποιήσουν τα πάντα, η πνευματική στάση των πιστών αποδυναμώνεται αμέσως -
«ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 5, εδάφ. 13) ... Πρέπει να διαφυλάξουμε όλα όσα ζητά από μας η Ορθόδοξη νηστεία. Χωρίς νηστεία θα χάσουμε την Ορθοδοξία.
Μα τί μαλθακότητα διακρίνει σήμερα τον Ρωσικό λαό! Πρέπει να την εξαλείψουμε. Αυτή την σπίθα που βιώσαμε με την αναβίωση τής εκκλησιαστικής ζωής μετά την πτώση του σοβιετικού συστήματος, όταν το Σιδηρούν Παραπέτασμα άνοιξε, όταν πράγματα που πριν απαγορεύονταν ήταν τώρα στην διάθεση τού λαού, όταν η Εκκλησία έπαψε να διώκεται, αυτήν την σπίθα δεν την βλέπουμε πλέον.

Η πίστη δυναμώνει μέσα από την εμπειρία του σταυρού

– Πώς να μην σβήσουμε τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος (Α΄ προς Θεσ/κείς, κεφ. 5, εδ. 19);
Με το να υπακούμε σε αυτά που μας λέει ο πνευματικός. Μόνο με υπακοή είναι δυνατή η πραγματική προσευχή, που είναι και η ουσία της πνευματικής μας ζωής - στην πραγματικότητα η κοινωνία με τον Θεό, μέσω της οποίας είναι δυνατή και η επίτευξη του στόχου της θέωσης.
Ξέρετε τι είχε πεί ο Γέροντας Παΐσιος περί προσευχής;
«Πρέπει πάντα να προσευχόμαστε και να μην το βάζουμε κάτω. Και όσο πιο συχνά προσφεύγουμε στον Θεό, τόσο πιο σίγουροι και χαρούμενοι θα νοιώθουμε. Υπηρετούσα στο στρατό σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, σε περίοδο πολέμου. Υπηρέτησα ως ασυρματιστής και αντιλήφθηκα το εξής: όταν επικοινωνούσαμε με το κέντρο της Μεραρχίας κάθε ώρα, αισθανόμασταν ασφαλείς. Άμα ήταν μόνο κάθε δύο ώρες – τότε αισθανόμασταν κάπως λιγότερο ασφαλείς. Όταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, επικοινωνούσαμε μόνο πρωί και βράδυ, αισθανόμασταν ταραχή και άγχος ότι έχουμε απομακρυνθεί και κάπως αποκοπεί από τις κύριες δυνάμεις μας. Το ίδιο ισχύει και στην προσευχή - όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο πιο σίγουρος αισθάνεσαι εσωτερικά».
Πρέπει να είμαστε πιστά παιδιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Να αφυπνίσουμε μέσα μας το πνεύμα του φόβου του Θεού. Να εκπληρώσουμε όλα τα καθήκοντά μας ως χριστιανοί - καθήκοντα που απορρέουν από τις εντολές του Χριστού. Αυτή η όλη χαλάρωση που παρατηρούμε στις ημέρες μας είναι ό,τι χειρότερο. Μπορεί να μας βρουν δοκιμασίες. Η πίστη δυναμώνει μέσα από την εμπειρία του σταυρού.
Πώς να μην παραμελήσουμε τον σταυρό που μας φορτώνει στους ώμους μας η καθημερινότητα; Ο Χριστιανός δεν πρέπει να περιμένει κάποιο κοσμογονικό γεγονός για να τον κουβαλήσει, έτσι δεν είναι;
– Ο καθένας μας κουβαλά τον δικό του σταυρό στη ζωή, και πρέπει να εκπληρώσει τον σκοπό του καλέσματός του από τον Κύριο. Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε αυτό που θέλει ο Θεός από μας, ώστε να μην παραμείνει αναξιοποίητη η ζωή μας. Ο Απόστολος λέει: «ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι» (βλ. προς Εφεσ. Κεφ. 5: εδ. 16). Είναι απαραίτητο να ασχολούμαστε με τις σημαντικές υποθέσεις, και όχι να χάνουμε τον χρόνο μας σε μικροπράγματα.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για τον εαυτό μας, ώστε να μην παραμείνει αναξιοποίητη η ζωή μας.

– Σε τί διαφέρει ο σταυρός που κουβαλά ο μοναχός;
– Κάθε μοναχός, μπαίνοντας στην μοναστική κοινότητα, παίρνει όρκους που πρέπει να εκπληρωθούν στο πρόσωπο του Κυρίου και των αδελφών. Η «ζωή στη νηστεία» είναι μια από τις προϋποθέσεις της πνευματικής ζωής που λαχταρά ο μοναχός. Το καθήκον των μοναχών, ειδικά στο Άγιον Όρος, είναι να νοιώσουμε αυτήν την υποχρέωση που έχει εναποθέσει σε μας η Εκκλησία, έτσι ώστε ούτε για ένα δευτερόλεπτο στον κόσμο να μην διακόπτεται η προσευχή που ευχαριστεί τον Θεό. Εάν συμβεί αυτό, θα έρθει το τέλος. «Ο κόσμος στέκεται στα πόδια του από τις προσευχές των μοναχών», έλεγε ο μοναχός (Άγιος) Σιλουανός (ο Αθωνίτης).

Η Λειτουργία ως πηγή καθαγιασμού

– Πώς προσεύχονται οι μοναχοί στο Άγιον Όρος;
– Στον Άθωνα, η προσευχή γίνεται κυρίως την νύχτα - όταν όλοι στον κόσμο κοιμούνται, οι μοναχοί φρουρούν.
Κάθε ημέρα, οκτώ (8) με δέκα (10) ώρες συλλογικής εκκλησιαστικής προσευχής, στις γιορτές, στην ολονυχτία διαρκεί ακόμη πιο πολύ. Υπάρχει και η προσευχή στο κελλί. Και η προσευχή του Ιησού, που τελείται στην διάρκεια της ημέρας στην ώρα των υπακοών.

Όταν στην δεκαετία του 1980 παρουσιάστηκε η ευκαιρία να πληρωθούν θέσεις αδελφών στο Ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στον Άθωνα, με μοναχούς από τη Ρωσία (τότε ακόμη Σοβιετική Ένωση), ανέκυψε το ερώτημα σχετικά με την αναβίωση του παλαιού καταστατικού της Μονής, που εκπόνησαν οι Γέροντες Ιερώνυμος (Σολομέντσοφ) και Μακάριος (Σούσκιν). Ο Ηγούμενός μας, ο πατήρ Ιερεμίας (Αλέχιν), λάμβανε σοβαρά υπόψιν την συμμόρφωση με τις γενικές πνευματικές παραδόσεις του Άθωνα. Εμείς οι νεότεροι, ήμασταν όλοι ενθουσιώδεις για την εμπειρία των Ελλήνων ...
Αλλά ο Γέροντας Παΐσιος, αν και ήταν ο ίδιος Έλληνας, μας επέπληξε:
«Το Ρωσικό μοναστήρι έχει τις δικές του παραδόσεις», είπε, «αυτές και να αναβιώσετε, αυτές φτιάξανε και τον Γέροντα Σιλουανό. Τα γραπτά του είναι μια ολοκληρωμένη διδασκαλία για την σωτηρία, και αυτή είναι η κληρονομιά σας, αυτή είναι η εμπειρία αρκετών γενεών των πατέρων του μοναστηριού του Παντελεήμονος, μέσα από τα μάτια ενός απλού μοναχού, τον οποίον τώρα σέβονται σε ολόκληρο το Άγιον Όρος».
Ο Γέροντας Παΐσιος τόνιζε, ότι το κατόρθωμα του πνευματικού του πατέρα, Γέροντα (παπα)Τύχωνα (Γκολενκόφ), θα ήταν αδύνατο στο Ελληνικό περιβάλλον, γιατί διακρίνονταν από μια εξαιρετική αγάπη για την Λειτουργία. Η Λειτουργία ήταν πηγή καθαγιασμού γι’ αυτόν. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό, πρώτα απ' όλα, των Ρώσων ασκητών - σημείωνε ο Γέροντας Παΐσιος.
«Τέτοια σχέση με την Θεία Λειτουργία, όπως αυτήν που συναντάς στο Ρωσικό μοναστήρι είναι δύσκολο να την βρεις σε άλλα μέρη του Άθωνα», έλεγε.

– Δημοσιεύσαμε πρόσφατα μια συνέντευξη με τον Αρχιεπίσκοπο Στουτγάρδης Αγαπητό (Γκόρατσεκ) αναφορικά με την ιδιαίτερη λατρεία των Αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αντικατοπτρίζεται στη Λειτουργία μας. Θυμάμαι που έλεγε ο πάτερ Πιότρ (Πιγκόλ) ότι ο Γέροντας Παΐσιος, αφού άκουσε παράπονα ότι η αποκατάσταση του Αθωνικού Μετοχίου στη Μόσχα ήταν δύσκολη υπόθεση, ρώτησε πόσες Αγίες Τράπεζες είχε εκεί, και όταν άκουσε πόσες, χτυπώντας τον στον ώμο τού είπε: "Οι Άγιοι δεν κοιμούνται, οι Άγιοι προσεύχονται για εμάς"!
– Και όλα τα προβλήματα λύνονται.
Πατέρα Κυρίωνα, πώς γίνατε μοναχός;
– Κάλεσμα Θεού. Κάθε άτομο πρέπει να ακούσει καθαρά αυτό το κάλεσμα, να ανταποκριθεί σε αυτό, και να μην σβήσει την φωτιά που φτάνει βαθιά στην καρδιά. Κάπως έτσι έγινε και με μένα.
Πώς καταλήξατε στο Άγιον Όρος;
– Επίσης κάλεσμα του Κυρίου, και της Θεομήτορος. Αυτή καλεί εκεί όποιον θέλει. Μερικοί μένουν εκεί, άλλοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, φεύγουν. Βλέπετε, εκεί πρέπει κανείς να τηρεί το βαρύ Αθωνίτικο Καταστατικό. Η μάχη με τις σκέψεις, στον Άθωνα, είναι σφοδρή - και αν δεν ανοίγεις την καρδιά σου συνεχώς στον πνευματικό σου, δεν θα τα βγάλεις πέρα.
Πώς να μην δειλιάσει κάποιος; Πώς να μην «τρέξει να φύγει» από τον Γολγοθά της ζωής ...
– Για να μην συμβεί αυτό, πρέπει να θυμόμαστε ότι μετά την θυσία στον Σταυρό, υπάρχει πάντα η ανάσταση στη ζωή ενός χριστιανού. Όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό σαν κάτι το ενιαίο, και αυτό είναι που καθιστά την Ορθόδοξη διδασκαλία ιδιαίτερη. Μετά τον Γολγοθά υπάρχει Ανάσταση, αλλά χωρίς Γολγοθά δεν υπάρχει Ανάσταση.

Pravoslavie.ru

Μετάφραση: Γρηγόριος Μάμαλης

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης