Η Πλατυτέρα των Ουρανών

26 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 











Το Άγιον Όρος παρουσιάζει ιστορία πολύπτυχη, αξιοθαύμαστη και αξιοσέβαστη. Μια από τις ωραιότερες πτυχές του, αναμφίβολα, είναι ο αγιολογικός πλούτος του.

Η αθωνική αγιολογία δίκαια αποτελεί την βασική δόξα και τον μεγαλύτερο έπαινο ενός υπερχιλιόχρονου μοναχισμού.
Οι άγιοι του Αγίου Όρους είναι οι φιλόστοργοι πατέρες των Αγιορειτών. Η αγάπη μας προς αυτούς προέρχεται από χρέος και ευγνωμοσύνη για τις δωρεές τους.
Είναι αγάπη τέκνων προς κηδεμόνες, μαθητών προς διδασκάλους. Αυτοί μετέβαλαν την αγριότητα του Όρους σε ημερότητα, τον ακατοίκητο τόπο τον έκαναν κατοικήσιμο, την έρημο την μετέτρεψαν σε πολιτεία.
Έγιναν κτήτορες μονών και σύναξαν πλησίον τους πλήθη μοναχών. Όσο ζούσαν ήταν σύμβουλοι και μετά την τελευτή τους έγιναν πρεσβευτές για όλους.
Μοναχοί από διαφόρους τόπους συγκεντρώθηκαν σ' έναν τόπο και πήραν ένα όνομα.
Ακόλουθοι του πρώτου ησυχαστή Πέτρου, που του είπε η Θεοτόκος την χαροποιό επαγγελία, περί συνεχούς προστασίας του Όρους.
Και έγινε πράγματι η Θεοτόκος μόνιμη σκέπη, φρουρός και ιατρός όχι μόνο των αγίων, αλλά και όλων των μοναχών.
Οι άγιοι του Αγίου Όρους δόθηκαν ολοκληρωτικά στον Θεό. Με πολυχρόνιους σκληρούς αγώνες καθάρισαν τον εαυτό τους και έγιναν δοχεία καθαρά να δεχθούν ουράνια χαρίσματα.
Την προς τους αδελφούς τους αγάπη απέδειξαν με το ν' αφήσουν την φίλη τους ησυχία και κατόπιν θεοσημειών να πορευθούν προς ίδρυση μονών, σκητών και κελλιών.
Με κόπους πολλούς, έξοδα και πειρασμούς έκτισαν οικήματα για να είναι, κατά τον άγιο Νικόδημο,
«σχολεία πάσης αρετής, εντολών του Θεού φυλακτήρια, πόνων ασκητικών φροντιστήρια, αγγελικής πολιτείας εργαστήρια, παλαιών και αγίων Κοινοβίων μιμητήρια, των ξένων καταγώγια, των πτωχών καταφύγια, λιμένες σωτηριώδεις και ακύμαντοι».
Από τους αγίους του ονομάσθηκε το όρος του Άθωνα άγιον. Αυτοί είναι η ωραιότητα του Όρους, το μεγαλείο του και η ακτινοβόλος θερμότητα που αναπαύει τους πιστούς.

Άγιον Όρος, κατά τον άγιο Νικόδημο, σημαίνει «τόπος αγιότητος· τόπος καθαρότητος· τόπος όπου επάτησαν τόσων αγίων πόδες. Τόπος, όστις έχει ζυμωμένα τα χώματα από τα αίματα, από τους ιδρώτας, και από τα δάκρυα εκατοντάδων και χιλιάδων οσίων Πατέρων εν ενί λόγω, το Άγιον Όρος είναι τόπος αρετής και αγαθοεργίας».
Οι άγιοι του Αγίου Όρους ανέδειξαν το Όρος και το έκαναν θαυμαστό όπως το Σινά, τα όρη της Παλαιστίνης, το Πηλούσιο, το Γαλήσιο, τον Λάτρο, τον Όλυμπο της Βιθυνίας. Οι άγιοι και οι μαθητές τους στο πέρασμα των αιώνων, ως όσιοι και μάρτυρες, ησυχαστές και κοινοβιάτες, έγκλειστοι και ιεραπόστολοι, αναδείχθηκαν λαμπροί συνεχιστές της γνήσιας Ορθόδοξης μοναχικής παραδόσεως, που την φύλαξαν όπως γεννήθηκε στα λίκνα του Ανατολικού Μοναχισμού με αγρυπνίες και θυσίες.

romfea.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

10 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 



Άνθιμος ιερομόναχος Αγιαννανίτης
1913 - 1996

 






~ Κανένα καλό δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς την μετάνοια.
Ας ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη στο εξής περιστατικό. Λέει ο προφήτης Ιωνάς:
«Ακόμη τρεις ημέρες και η Νινευΐ καταστρέφεται». Τί έκαναν τότε οι Νινευΐτες; Μετανόησαν και νήστεψαν οι πάντες, ακόμη και τα ζώα τους. 
Το ίδιο και εμείς, ας υψώσουμε τους νοητούς οφθαλμούς μας προς τον Θεό, να ζητήσουμε το θείο έλεος για εμάς, το Έθνος, την Εκκλησία, τον κόσμο ολόκληρο, λέγοντας: 
«Κύριε, κατάπεμψον το έλεός σου επί τον λαόν σου και συγχώρησον ημάς τους αμαρτωλούς και όλον τον κόσμον σου».
Στην περίοδο της Νέας Διαθήκης, διαβάζουμε για τον Μέγα Βαρσανούφιο, ότι έβλεπε να ξεσπά στον κόσμο μεγάλο κακό. Τότε τρεις άνδρες εμπόδιζαν να εξαπλωθεί στον κόσμο αυτό το κακό. Ο ένας ήταν ασκητής στην Ρώμη, ο άλλος στην Κόρινθο και ο τρίτος ο ίδιος ο Άγιος Βαρσανούφιος. Οι προσευχές αυτών των τριών απέτρεψαν τον δίκαιο θυμό και την οργή του Μεγάλου Βασιλέως Χριστού.
Πιστεύω ότι και μέχρι σήμερα υπάρχουν τέτοιοι Άγιοι που προσεύχονται. Έχει τόσο οργιάσει ο σατανάς με τα όργανά του, ώστε θέλουν να καταπιούν τα πάντα. Ας προσευχόμαστε λοιπόν όλοι, διότι χανόμαστε.
Η ταπείνωση θα μας αναστήσει από κάθε χαμερπή διαλογισμό, όπως ο Κύριος «παθών και σταυρούμενος ανεστήθη και εδοξάσθη». Η ταπείνωση φέρει την μετάνοια, που προέρχεται εκ του ρήματος μεταμελούμαι, δηλαδή αυτό το κακό που έκαμα δεν το ξανακάνω.
Ο αμαρτωλός, εάν μετανοήσει, γίνεται αναμάρτητος. Ο προφήτης Δαβίδ είπε:
«Ημάρτηκα τω Κυρίω», και ο προφήτης Ναθάν του είπε: «Αφείλετο ο Κύριος το αμάρτημά σου».
Να προσπαθήσουμε όλοι με την μετάνοια να κερδίσουμε τα αιώνια αγαθά.
Δύο τόποι εντεύθεν υπάρχουν: αιώνια ζωή και αιώνια κόλαση. Όσο ενάρετοι και να νομίζουμε ότι είμαστε, όμως ο ανθρώπινος νους εκ νεότητος αυτού ρέπει στα πονηρά
«καν μία ώρα η ζωή ημών», διότι έτσι μας κατάντησε η απιστία των Πρωτοπλάστων.
Να έχουμε πίστη θερμή, διότι «ο πιστεύσας εις εμέ ζήσεται», λέει ο Κύριος, και «ο αγαπών εμέ, αγαπά τον αποστείλαντά με».
Αν δεν εξομολογούμαστε τους λογισμούς στον πνευματικό, θα γίνουν θηρία και θα μας φάνε. Ο γεωργός που βρήκε το παγωμένο φίδι και τό ‘βαλε στον κόρφο του, μόλις αυτό ζεστάθηκε, αμέσως τον δάγκωσε. Κι εμείς, αν δεν τους εξαγορεύσουμε, θα γίνουν έργα,
«η δε αμαρτία τελεσθείσα», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος, «αποκύει θάνατον».
H αγάπη είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Αγάπη είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ο Χριστός μάς αγάπησε μέχρι θυσίας. Ας αγαπήσουμε κι εμείς ο ένας τον άλλον με την αγάπη της θυσίας. Θέλει βία μια τέτοια αγάπη, καθώς λέει και το Ευαγγέλιο για την Βασιλεία των Ουρανών, ότι «βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Αρχή και οδός προς τον Θεό να είναι το «αεί βιάζεσθαι εαυτόν».
Η σωτηρία μας είναι το πρωταρχικό έργο της ευδοκίας του Θεού, διότι «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Δεν έχει προσωποληψία ο Θεός. Όλους ελεεί, αλλά σώζει τους πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, διότι έχουν το αληθινό βάπτισμα και την αληθινή διδασκαλία.
Αν θέλουμε την σωτηρία μας, σημαίνει ότι πρέπει να φυλάξουμε τις εντολές του Θεού, χωρίς τις οποίες δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό και τον άνθρωπο.

Το Ευαγγέλιο μας λέει: Αν λες, άνθρωπε, ότι αγαπάς τον Θεό, που δεν βλέπεις, και μισείς τον πλησίον σου που βλέπεις κάθε μέρα, είσαι ψεύτης. Η σωτηρία μας, λοιπόν, εξαρτάται από την στάση που θα πάρουμε απέναντι στους άλλους ανθρώπους.
Προσευχή σημαίνει επικοινωνία απευθείας με τον Θεό. Ο Ψαλμωδός λέει: «Εκχεώ ενώπιον αυτού την δέησίν μου, την θλίψιν μου ενώπιον αυτού απαγγελώ».
Προ της προσευχής χρειάζεται να αυτοσυγκεντρωθούμε με ταπεινωμένο φρόνημα, όπως κάνουμε όταν πάμε να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ανώτερό μας.
Με την βοήθεια της προσευχής λυτρωνόμαστε από λογισμούς και φαντασίες.

Να ετοιμαστούμε, για να μην πεθάνουμε. Ένα ρητό λέει: «Εάν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Η προετοιμασία μας, που θα πρέπει να γίνεται σ’ ολόκληρη την ζωή μας, συνίσταται στα εξής τέσσερα σημεία:
α) Να πεθαίνουμε συνεχώς ως προς την αμαρτία,
β) να μη θαρρούμε για ό,τι καλό κάναμε και αυτοεπαινούμαστε,
γ) όσο και αν σφάλλουμε, να μην απελπιζόμαστε, και
δ) να γνωρίζουμε ότι ο Θεός παραχωρεί να αμαρτάνουμε για να ταπεινωθούμε, διότι χωρίς ταπείνωση δεν μπορούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Από το βιβλίο

Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, «Σύγχρονοι Γεροντάδες του Άθωνος»,
Ιερομόναχος Άνθιμος Αγιαννανίτης Πνευματικός († 1913-1996)

Έκδοση Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

iconandlight.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

9 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 






... και άλλα Αθωνίτικα μυστικά

 





Η Όλγα Ορλόβα μίλησε με τον Ιερομόναχο Κυρίωνα Ολχοβίκ,
εκπρόσωπο της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος
του Αγίου Όρους

 

 

Ο Κύριος δείχνει ξεκάθαρα που μας οδηγεί η αμαρτία

– Πάτερ Κυρίωνα, πώς να ζήσει κανείς στο πνεύμα τού Χριστού;
– Η Εκκλησία δεν σιωπά, διδάσκει, κηρύττει, μιλά ανοιχτά γι' αυτό. Όλα είναι σήμερα ανοιχτά σε όλους. Αρκεί να ακούς. Είναι αλήθεια, όμως, ότι δεν ακούν όλοι.
– Πώς να μάθουμε να ακούμε τον Χριστό;
– Πολλά πράγματα μας ενοχλούν. Στις μέρες μας, ακόμη και όταν κάποιος πηγαίνει στην Εκκλησία, αποσπάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την συνήθεια να θέλει να είναι ενήμερος για τα πάντα που συμβαίνουν. Ο άνθρωπος σήμερα έχει τα πάντα σε αφθονία. Ξεχνούν, όμως, τον Θεό.
Έτσι, λοιπόν, ο Κύριος, για να διορθώσει αυτήν μας την πορεία στη ζωή, η οποία είναι αυτοκτονική αν την δει κανείς στην προοπτική της αιωνιότητας, στέλνει οδύνες: σε κάποιον μια αρρώστια, σε κάποιον άλλο οικογενειακά προβλήματα. Ακόμη και μεγάλης κλίμακας, σε επίπεδο χώρας, αναταραχές. Γιατί; Επειδή η πλειοψηφία έχει αποδεχτεί και νομιμοποιήσει ψευδείς αξίες, για παράδειγμα, τις αμβλώσεις στη Ρωσία.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Θεός, θέλοντας να διορθώσει την κοινωνία, αφήνει να συμβούν κάποιες παγκόσμιες καταστροφές, κρίσεις, πόλεμοι - έτσι ώστε να σκεφτούμε, να έρθουμε στα συγκαλά μας: ο Κύριος μάς φανερώνει που μας οδηγεί η αμαρτία.

– Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, στο καταπληκτικό του βιβλίο «Πόλεμος και Αγία Γραφή» γράφει: «Ο άνθρωπος [ωστόσο], έχοντας απομακρυνθεί από τον Έναν Θεό, πεθαίνει, ουσιαστικά. Η ψυχή του, σαν μια σκιά, τρέμει στον κόσμο, σαν μια βελανιδιά που κόβεται από την ίδια τη ρίζα, αλλά δεν έχει ακόμη ξεκοπεί. Χρειάζονται σεισμοί, πλημμύρες, λοιμώξεις ή πόλεμος για να αποτινάξουν αυτήν την σκιά, να κόψουν το πριονισμένο δέντρο, να θάψουν τους νεκρούς. Επειδή η απομάκρυνση από τον Ένα Θεό σημαίνει να πολεμάς ενάντιά Του και να καταπατάς ολόκληρο τον νόμο Του.
– Μπορούμε να μετανοήσουμε και να αποφύγουμε έτσι πολλά προβλήματα. Και ο Κύριος τότε θα μας χαρίσει μια ειρηνική ζωή. Το λένε οι Γραφές αυτό: τόσο η Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη. Θέλεις να ζήσεις ειρηνικά; Θέλεις τα χωράφια σου να καρποφορήσουν; Θέλεις οι εχθροί να μην σου επιτεθούν; Τότε, κάνε αυτό, αυτό και αυτό - όλα είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή.
– Το βιβλίο του Αγίου Νικολάου περιέχει πολλά από αυτά τα αποσπάσματα.
– Ναι. Ακόμη κι αν το ξεχάσουμε, ο Θεός μάς στέλνει μάστιγες. Εάν η πίστη μας σβήνει, για να την αναζωογονήσει, μάς στέλνει δοκιμασίες. Ο Κύριος δεν θέλει να υποφέρουμε για πάντα. Δεν θέλει να υποφέρουμε σε αυτήν την ζωή. Μας δημιούργησε για την χαρά της ζωής. Αλλά όταν εμείς οι ίδιοι περπατάμε σε ένα καταστροφικό μονοπάτι, χρειάζονται σκληρά μέτρα για να μας σώσουν.

Εκπαίδευση για το πνεύμα

– Πότε είναι ένα άτομο ζωντανό;
– Όταν ζει με τον τρόπο που θα ήθελε ο Θεός, δηλαδή όταν είναι πραγματικά άνθρωπος. Διαφορετικά, εάν το πνεύμα μέσα του ατροφήσει, και υποδουλώνεται στα σαρκικά πάθη, τότε μοιάζει περισσότερο με ζώο που μπορεί και μιλά. Δεν μπορεί καν να ελέγξει τα ένστικτά του.
Αυτό που συμβαίνει με το πνεύμα, συμβαίνει και με το σώμα: εάν δεν τρέφεται, δεν εκπαιδεύεται, τότε γίνεται ατροφικό, μαραίνεται ...
– Και υπάρχουν επίσης αμαρτίες - πληγές, υπάρχουν ακόμη και θανάσιμες αμαρτίες - τραυματισμοί ασυμβίβαστοι με τη ζωή ...
– Στα Μυστήρια της Εκκλησίας ο Κύριος νεκρανασταίνει τις ψυχές.
– Πώς να θρέψει και εκπαιδεύσει κανείς το πνεύμα;
Το πνεύμα μας τρέφεται με την ανάγνωση των Θείων Γραφών, μέσα από θεοσεβείς σκέψεις, με προσευχή, και μέσα από την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων.

– Μόλις ξεκίνησε μια από τις πολυήμερες νηστείες – κι αυτή ακριβώς είναι η ώρα να θυμηθούμε το πνεύμα. Το πνεύμα μας θρέφεται με την ανάγνωση των Αγίων Γραφών, με θεοσεβείς σκέψεις, με την προσευχή, με την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων, με τις διδαχές των Αγίων Πατέρων, με αγαθές σκέψεις. Καλλιεργείται με την εγκράτεια, με την συμμετοχή στις Ακολουθίες και στα Μυστήρια της Εκκλησίας, και με την εκπλήρωση των εντολών του Χριστού. Και με το να ευχαριστούμε τον Θεό πιο συχνά. Με το να του ζητούμε να μας δίνει δύναμη. Αυτά είναι τα πλέον βασικά. Η αρχή των πάντων.
Όπως στη φύση, ένα παιδί ανθρώπου είναι το μοναδικό το οποίο είναι εντελώς ανίσχυρο εν απουσία κηδεμονίας, έτσι είναι και στο πνευματικό επίπεδο ...
– Χρειάζεται πνευματικός;
– Οπωσδηποτε. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
Α’ Κορ. 3,1 Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, οὐκ ἠδυνήθην ὑμῖν λαλῆσαι ὡς πνευματικοῖς, ἀλλ᾿ ὡς σαρκικοῖς, ὡς νηπίοις ἐν Χριστῷ.
Α’ Κορ. 3,2 γάλα ὑμᾶς ἐπότισα καὶ οὐ βρῶμα. οὔπω γὰρ ἠδύνασθε. ἀλλ᾿ οὔτε ἔτι νῦν δύνασθε· ἔτι γὰρ σαρκικοί ἐστε.
(βλ. Α΄ Κορ. Κεφ. 3, εδ.1-2). Με τον ίδιο τρόπο, ούτε στα παιδιά ούτε καν στους ενήλικες αρχάριους πρέπει να εναποθέτει κανείς βαριά φορτία.
Πρέπει σιγά - σιγά, με συμβουλές από τους πιο έμπειρους, να ξαναχτίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο με πνευματικό τρόπο: να συνηθίσουμε να παρευρισκόμαστε στην Εκκλησία, να αποφεύγουμε τα κενά λόγια και ψυχαγωγίες, να βρούμε χρόνο για να ασκούμε την προσευχή - με την πάροδο του χρόνου, κι αν είμαστε συνεπείς σε αυτά όλα, αυτά θα μας γίνουν ανάγκη: και τότε, αν δεν προσευχόμαστε, θα νοιώθουμε αυτήν την πείνα που νοιώθουμε όταν δεν έχουμε φάει όλη την ημέρα ... Επειδή το πνεύμα θα έχει ήδη ζωντανέψει μέσα μας.
Έτσι, η ζωή τού πνεύματος, το οποίο και καλείται να συμμετάσχει στην αιώνια ύπαρξη, γίνεται de facto πιο πραγματική κι από την ύπαρξη αυτού του ίδιου του σώματος το οποίο είναι καταδικασμένο στον θάνατο.
Η νηστεία προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία σε κάποιον για να εστιαστεί με όλες του τις δυνάμεις στον εσωτερικό του κόσμο. Μπορείτε, αφού συμβουλευτείτε τον πνευματικό σας, να πάρετε την ευλογία του και να διαβάσετε, κατά την διάρκεια της νηστείας, οποιαδήποτε πνευματική βιβλιογραφία που ταιριάζει στην εσωτερική σας διάθεση. Τα πατερικά έργα θα γεμίσουν τόσο τον νου σας όσο και την καρδιά σας με εντελώς νέα νοήματα και σκέψεις, κι όλα αυτά στο πνεύμα του Ευαγγελίου.

Χωρίς νηστεία χάνουμε το νόημα τής Ορθοδοξίας

– Και πώς κάποιος υιοθετείται από τον Θεό; Ο πνευματικός δεν μας οδηγεί στον ίδιο, αλλά στον Χριστό.
– Ακριβώς όταν γινόμαστε κομμάτι τής Εκκλησίας, αρχίζουμε σταδιακά να αισθανόμαστε την δράση της Χάρης τού Θεού, η οποία αρχίζει να επισκέπτεται το πνεύμα μας, να φωτίζει τον νου μας, να καθαρίζει την καρδιά μας, να εξημερώνει την επιθυμία, να ηρεμεί και να συγκρατεί τα πάθη μας.
Σε όποιον η Εκκλησία δεν είναι μητέρα, σε αυτόν και ο Θεός δεν είναι πατέρας.

Η Χάρη δεν παραβιάζει ποτέ την ελευθερία κανενός. Ο Χριστός λέει στους Εβραίους που τον απέρριψαν: «ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ» (βλ. κατά Ιωάννην κεφ. 8 εδ. 44), επειδή οι ίδιοι επέλεξαν αυτόν που ήταν «ἀνθρωποκτόνος ἀπ᾿ ἀρχῆς» ως πατέρα τους, και γεννήθηκαν στο πνεύμα του.
«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 17, εδ. 21), - λέει ο Κύριος περί απελευθέρωσης από το πονηρό αυτό σατανικό πνεύμα.

Η νηστεία είναι το κλειδί για την πνευματική ζωή

Η νηστεία είναι το κλειδί για την πνευματική ζωή. Οι προτεστάντες, απορρίπτοντας την νηστεία, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το Ευαγγέλιο. Γιατί νηστεία σημαίνει αυτοπροσαρμογή στη σωστή πνευματική διάθεση, μια ευκαιρία να αφυπνιστούμε, να ξεσηκωθούμε από αυτήν την χαλάρωση που δεν ταιριάζει πλέον στο πνεύμα τής προσευχής.
– Η λέξη "χαλαρώστε" είναι μια από τις πιο δημοφιλείς στους νέους του σήμερα. «Για ποιά χαλάρωση μιλάμε τώρα;! Θεός φυλάξοι!» – λένε οι ιεραποστολικοί ποιμένες προσπαθώντας να συνεφέρουν την νεολαία. Υπάρχουν πολλές τέτοιες διαστρεβλώσεις στην μαζική κουλτούρα, όπου κάτι το αυτοκτονικό επιβάλλεται ως επιθυμητός στόχος. Οι ίδιες οι αμβλώσεις, τις οποίες αναφέρατε στην αρχή, δεν ονομάζονται «δολοφονίες» αλλά πλασάρονται στα πλαίσια τής έννοιας τού «childfree».
Η ελευθερία νοείται ως κάτι καλό στο μυαλό του καθενός, και έτσι «πλασάρουν» όλο αυτό σαν «θετική» ελευθερία από τα παιδιά. Αλλά αυτό είναι εξαπάτηση και αυτοκαταστροφή ...

– Χωρίς προσευχή και νηστεία, είμαστε ανίσχυροι μπροστά στην αποστασία που εισχωρεί παντού, την γενική απόκλιση από το ιδεώδες του Ευαγγελίου, αποτέλεσμα της οποίας είναι η «ενθρόνιση» του Αντιχρίστου.
Ακόμη και σε ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπου ήδη προσπαθούν να μεταρρυθμίσουν και να απλοποιήσουν τα πάντα, η πνευματική στάση των πιστών αποδυναμώνεται αμέσως -
«ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 5, εδάφ. 13) ... Πρέπει να διαφυλάξουμε όλα όσα ζητά από μας η Ορθόδοξη νηστεία. Χωρίς νηστεία θα χάσουμε την Ορθοδοξία.
Μα τί μαλθακότητα διακρίνει σήμερα τον Ρωσικό λαό! Πρέπει να την εξαλείψουμε. Αυτή την σπίθα που βιώσαμε με την αναβίωση τής εκκλησιαστικής ζωής μετά την πτώση του σοβιετικού συστήματος, όταν το Σιδηρούν Παραπέτασμα άνοιξε, όταν πράγματα που πριν απαγορεύονταν ήταν τώρα στην διάθεση τού λαού, όταν η Εκκλησία έπαψε να διώκεται, αυτήν την σπίθα δεν την βλέπουμε πλέον.

Η πίστη δυναμώνει μέσα από την εμπειρία του σταυρού

– Πώς να μην σβήσουμε τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος (Α΄ προς Θεσ/κείς, κεφ. 5, εδ. 19);
Με το να υπακούμε σε αυτά που μας λέει ο πνευματικός. Μόνο με υπακοή είναι δυνατή η πραγματική προσευχή, που είναι και η ουσία της πνευματικής μας ζωής - στην πραγματικότητα η κοινωνία με τον Θεό, μέσω της οποίας είναι δυνατή και η επίτευξη του στόχου της θέωσης.
Ξέρετε τι είχε πεί ο Γέροντας Παΐσιος περί προσευχής;
«Πρέπει πάντα να προσευχόμαστε και να μην το βάζουμε κάτω. Και όσο πιο συχνά προσφεύγουμε στον Θεό, τόσο πιο σίγουροι και χαρούμενοι θα νοιώθουμε. Υπηρετούσα στο στρατό σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, σε περίοδο πολέμου. Υπηρέτησα ως ασυρματιστής και αντιλήφθηκα το εξής: όταν επικοινωνούσαμε με το κέντρο της Μεραρχίας κάθε ώρα, αισθανόμασταν ασφαλείς. Άμα ήταν μόνο κάθε δύο ώρες – τότε αισθανόμασταν κάπως λιγότερο ασφαλείς. Όταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, επικοινωνούσαμε μόνο πρωί και βράδυ, αισθανόμασταν ταραχή και άγχος ότι έχουμε απομακρυνθεί και κάπως αποκοπεί από τις κύριες δυνάμεις μας. Το ίδιο ισχύει και στην προσευχή - όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο πιο σίγουρος αισθάνεσαι εσωτερικά».
Πρέπει να είμαστε πιστά παιδιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Να αφυπνίσουμε μέσα μας το πνεύμα του φόβου του Θεού. Να εκπληρώσουμε όλα τα καθήκοντά μας ως χριστιανοί - καθήκοντα που απορρέουν από τις εντολές του Χριστού. Αυτή η όλη χαλάρωση που παρατηρούμε στις ημέρες μας είναι ό,τι χειρότερο. Μπορεί να μας βρουν δοκιμασίες. Η πίστη δυναμώνει μέσα από την εμπειρία του σταυρού.
Πώς να μην παραμελήσουμε τον σταυρό που μας φορτώνει στους ώμους μας η καθημερινότητα; Ο Χριστιανός δεν πρέπει να περιμένει κάποιο κοσμογονικό γεγονός για να τον κουβαλήσει, έτσι δεν είναι;
– Ο καθένας μας κουβαλά τον δικό του σταυρό στη ζωή, και πρέπει να εκπληρώσει τον σκοπό του καλέσματός του από τον Κύριο. Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε αυτό που θέλει ο Θεός από μας, ώστε να μην παραμείνει αναξιοποίητη η ζωή μας. Ο Απόστολος λέει: «ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι» (βλ. προς Εφεσ. Κεφ. 5: εδ. 16). Είναι απαραίτητο να ασχολούμαστε με τις σημαντικές υποθέσεις, και όχι να χάνουμε τον χρόνο μας σε μικροπράγματα.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για τον εαυτό μας, ώστε να μην παραμείνει αναξιοποίητη η ζωή μας.

– Σε τί διαφέρει ο σταυρός που κουβαλά ο μοναχός;
– Κάθε μοναχός, μπαίνοντας στην μοναστική κοινότητα, παίρνει όρκους που πρέπει να εκπληρωθούν στο πρόσωπο του Κυρίου και των αδελφών. Η «ζωή στη νηστεία» είναι μια από τις προϋποθέσεις της πνευματικής ζωής που λαχταρά ο μοναχός. Το καθήκον των μοναχών, ειδικά στο Άγιον Όρος, είναι να νοιώσουμε αυτήν την υποχρέωση που έχει εναποθέσει σε μας η Εκκλησία, έτσι ώστε ούτε για ένα δευτερόλεπτο στον κόσμο να μην διακόπτεται η προσευχή που ευχαριστεί τον Θεό. Εάν συμβεί αυτό, θα έρθει το τέλος. «Ο κόσμος στέκεται στα πόδια του από τις προσευχές των μοναχών», έλεγε ο μοναχός (Άγιος) Σιλουανός (ο Αθωνίτης).

Η Λειτουργία ως πηγή καθαγιασμού

– Πώς προσεύχονται οι μοναχοί στο Άγιον Όρος;
– Στον Άθωνα, η προσευχή γίνεται κυρίως την νύχτα - όταν όλοι στον κόσμο κοιμούνται, οι μοναχοί φρουρούν.
Κάθε ημέρα, οκτώ (8) με δέκα (10) ώρες συλλογικής εκκλησιαστικής προσευχής, στις γιορτές, στην ολονυχτία διαρκεί ακόμη πιο πολύ. Υπάρχει και η προσευχή στο κελλί. Και η προσευχή του Ιησού, που τελείται στην διάρκεια της ημέρας στην ώρα των υπακοών.

Όταν στην δεκαετία του 1980 παρουσιάστηκε η ευκαιρία να πληρωθούν θέσεις αδελφών στο Ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στον Άθωνα, με μοναχούς από τη Ρωσία (τότε ακόμη Σοβιετική Ένωση), ανέκυψε το ερώτημα σχετικά με την αναβίωση του παλαιού καταστατικού της Μονής, που εκπόνησαν οι Γέροντες Ιερώνυμος (Σολομέντσοφ) και Μακάριος (Σούσκιν). Ο Ηγούμενός μας, ο πατήρ Ιερεμίας (Αλέχιν), λάμβανε σοβαρά υπόψιν την συμμόρφωση με τις γενικές πνευματικές παραδόσεις του Άθωνα. Εμείς οι νεότεροι, ήμασταν όλοι ενθουσιώδεις για την εμπειρία των Ελλήνων ...
Αλλά ο Γέροντας Παΐσιος, αν και ήταν ο ίδιος Έλληνας, μας επέπληξε:
«Το Ρωσικό μοναστήρι έχει τις δικές του παραδόσεις», είπε, «αυτές και να αναβιώσετε, αυτές φτιάξανε και τον Γέροντα Σιλουανό. Τα γραπτά του είναι μια ολοκληρωμένη διδασκαλία για την σωτηρία, και αυτή είναι η κληρονομιά σας, αυτή είναι η εμπειρία αρκετών γενεών των πατέρων του μοναστηριού του Παντελεήμονος, μέσα από τα μάτια ενός απλού μοναχού, τον οποίον τώρα σέβονται σε ολόκληρο το Άγιον Όρος».
Ο Γέροντας Παΐσιος τόνιζε, ότι το κατόρθωμα του πνευματικού του πατέρα, Γέροντα (παπα)Τύχωνα (Γκολενκόφ), θα ήταν αδύνατο στο Ελληνικό περιβάλλον, γιατί διακρίνονταν από μια εξαιρετική αγάπη για την Λειτουργία. Η Λειτουργία ήταν πηγή καθαγιασμού γι’ αυτόν. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό, πρώτα απ' όλα, των Ρώσων ασκητών - σημείωνε ο Γέροντας Παΐσιος.
«Τέτοια σχέση με την Θεία Λειτουργία, όπως αυτήν που συναντάς στο Ρωσικό μοναστήρι είναι δύσκολο να την βρεις σε άλλα μέρη του Άθωνα», έλεγε.

– Δημοσιεύσαμε πρόσφατα μια συνέντευξη με τον Αρχιεπίσκοπο Στουτγάρδης Αγαπητό (Γκόρατσεκ) αναφορικά με την ιδιαίτερη λατρεία των Αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αντικατοπτρίζεται στη Λειτουργία μας. Θυμάμαι που έλεγε ο πάτερ Πιότρ (Πιγκόλ) ότι ο Γέροντας Παΐσιος, αφού άκουσε παράπονα ότι η αποκατάσταση του Αθωνικού Μετοχίου στη Μόσχα ήταν δύσκολη υπόθεση, ρώτησε πόσες Αγίες Τράπεζες είχε εκεί, και όταν άκουσε πόσες, χτυπώντας τον στον ώμο τού είπε: "Οι Άγιοι δεν κοιμούνται, οι Άγιοι προσεύχονται για εμάς"!
– Και όλα τα προβλήματα λύνονται.
Πατέρα Κυρίωνα, πώς γίνατε μοναχός;
– Κάλεσμα Θεού. Κάθε άτομο πρέπει να ακούσει καθαρά αυτό το κάλεσμα, να ανταποκριθεί σε αυτό, και να μην σβήσει την φωτιά που φτάνει βαθιά στην καρδιά. Κάπως έτσι έγινε και με μένα.
Πώς καταλήξατε στο Άγιον Όρος;
– Επίσης κάλεσμα του Κυρίου, και της Θεομήτορος. Αυτή καλεί εκεί όποιον θέλει. Μερικοί μένουν εκεί, άλλοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, φεύγουν. Βλέπετε, εκεί πρέπει κανείς να τηρεί το βαρύ Αθωνίτικο Καταστατικό. Η μάχη με τις σκέψεις, στον Άθωνα, είναι σφοδρή - και αν δεν ανοίγεις την καρδιά σου συνεχώς στον πνευματικό σου, δεν θα τα βγάλεις πέρα.
Πώς να μην δειλιάσει κάποιος; Πώς να μην «τρέξει να φύγει» από τον Γολγοθά της ζωής ...
– Για να μην συμβεί αυτό, πρέπει να θυμόμαστε ότι μετά την θυσία στον Σταυρό, υπάρχει πάντα η ανάσταση στη ζωή ενός χριστιανού. Όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό σαν κάτι το ενιαίο, και αυτό είναι που καθιστά την Ορθόδοξη διδασκαλία ιδιαίτερη. Μετά τον Γολγοθά υπάρχει Ανάσταση, αλλά χωρίς Γολγοθά δεν υπάρχει Ανάσταση.

Pravoslavie.ru

Μετάφραση: Γρηγόριος Μάμαλης

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

13 Μαϊ. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου

 

 ~ Ὁ Γερο-Κοσμᾶς γεννήθηκε στό Ἀγγελοχώρι τῆς Θράκης τό 1897. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Κλεάνθης, καί η ζωή του ἦταν καλογερική καί ἀπό τόν κόσμο.
  Ἀσκήτευε στό κτῆμα του κάνοντας παρόμοια ἐργασία (κηπουρός). Ἐργαζόταν καί ἐκεῖ τήν ἀγάπη πάλι γιά τούς ἄλλους καί μάζευε συνέχεια ἀγάπη ἀπό τόν Χριστό. Ἔκανε δηλαδή πολλές ἐλεημοσύνες καί βοηθοῦσε συνήθως ἐκείνους πού εἶχαν τάση νά κλέβουν, ὅταν εἶχαν ἀνάγκη, γιά νά τούς προφυλάξη ἀπό τό θανάσιμο ἁμάρτημα τῆς κλοπῆς καί ἀπό ἄλλα χειρότερα…
Μια φορά, ἕνας μικρός, ὁ ὁποῖος μοῦ τό διηγήθηκε μεγάλος πιά, πῆγε στόν κῆπο του, γιά νά ἀγοράση κηπουρικά καί μετά νά ἀγοράση καί ἄλλα πράγματα ἀπό τά καταστήματα. Μόλις ἔφθασε στόν κῆπο, τί νά ἰδῆ! Τά χρήματα τά εἶχε χάσει. Ἄρχισε νά κλαίη ὁ μικρός καί νά φέρνη κακές σκέψεις καί λύσεις, γιατί φοβόταν τό γερό ξύλο πού τόν περίμενε ἀπό τήν μάνα του.
Ἀφοῦ τόν καθησύχασε τόν μικρό ὁ τότε Κλεάνθης, τοῦ λέει:
- Θυμᾶσαι, παιδί μου, πόσα χρήματα σοῦ ἔδωσε ἡ μάνα σου καί τί σοῦ εἶπε νά ἀγοράσης;
- Ναι, ἀπήντησε ὁ μικρός.
Τοῦ ἔδωσε λοιπόν τά κηπουρικά, τοῦ ἔδωσε καί τά ρέστα καί τοῦ λέει:
- Μη στενοχωρῆσαι καθόλου, ἀλλά νά προσέχης ἄλλη φορά.

Τέτοια καί ἄλλα ἔκανε στόν κόσμο, ὅταν ζοῦσε στήν πατρίδα του. Γύρω στο 1914 ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο καί ἄφησε τόν ἀδελφό του καί τόν κήπο του καί ἦλθε στο Περιβόλι τῆς Παναγίας νά ἀγωνιστῆ μαζί μέ πνευματικούς ἀδελφούς. Ἐκάρη Μοναχός τό 1915. Παρέμεινε δε στήν Ἱ. Μονή Σταυρονικήτα μέχρι τό 1924 καί, μέ τήν ἀλλάγή τοῦ Ἡμερολογίου, ἔφυγε τόν ἑπόμενο χρόνο καί κοινοβίασε στήν Ἱ.Μονή τοῦ Παντοκράτορος. Ἐκεῖ παρακάλεσε τούς Πατέρες νά μένη ἔξω τῆς Μονῆς, στἠν Ἀμελικά πού ἦταν κοντά στήν μετάνοιά του. Εἶχε ἀσκητέψει καί σε ἄλλα μέρη τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέχρι τό 1939. Ἀλλά ἀπό τό 1939 καί στήν συνέχεια ἀγωνιζόταν πιά στήν Ἀμπελακιά. Ὅλη μέρα δουλειά καί εὐχή ἀδιάλειπτη. Τό σῶμα του τό εἶχε τελείως παραμελημένο, διότι ὅλη τήν προσπάθειά του τήν εἶχε στρέψει στήν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς του. Τά ροῦχα του ἦταν λασπωμένα ἀπό τόν ἱδρῶτα καί τό χῶμα. Σε μία ἄκρη στο πάτωμα εἶχε κάτι παλιές κουβέρτες, ὅπου πλάγιαζε, οἱ ὁποῖες εἶχαν τόσο πολύ χῶμα, πού, ἐάν ἔριχνες σπορίδια, θά φύτρωναν.
Ἐνῶ ἐργαζόταν πολύ σκληρά καί ἀγωνιζόταν καί στά πνευματικά φιλότιμα, περνοῦσε μέ λίγη λιτή τροφή, χόρτα, κανένα ξηρό καρπό καί παξιμάδι. Τά χρήματα πού δίνουν στά Ἰδιόρρυθμα γιά τά διακονήματα, ἀπό ὁποῖα συντηροῦνται οἱ Πατέρες, ὁ Γερο-Κοσμᾶς δέν τά ἔπαιρνε καί τούς ἔλεγε:
- Νά τά κρατῆστε, Γεροντάδες, θά τά πάρω ἀργότερα ὅλα μαζεμένα.
Ἐκεῖνοι νόμιζαν ὅτι θά τά ἔπαιρνε στά γεράματά του, ἀλλά ὁ Γερο-Κοσμᾶς ἐννοοῦσε στήν ἄλλη ζωή. Ἐπίσης τις «κουμπάνιες», δηλαδή τά τρόφιμα κλπ, πού τοῦ ἔδινε ἡ Μονή, τά μοίραζε εὐλογία στά Γεροντάκια τῆς Καψάλας. Ἐάν κανένα Γεροντάκι δέν τά δεχόταν, τήν ἄλλη φορά που θά πήγαινε ὁ Γερο-Κοσμᾶς τοῦ ἔλεγε:
- Γέροντα, σοῦ ἔφερα μερικά πράγματα γιά πούλημα καί τοῦ τα ἔδινε σχεδόν δωρεάν.
Ἔτσι, τοῦ ἀνέπαυε τόν λογισμό, καί τά ἐλάχιστα ἐκεῖνα χρήματα τά ἔδινε σε ἄλλον εὐλογία. Μέ αὐτές τις ἐπαφές μέ τούς Πατέρες βοηθιόταν καί ο ἴδιος πνευματικά ἀπό τις συμβουλές τους. Ἄλλες ἐπαφές δέν εἶχε, ἐκτός ὅταν ἐκκλησιαζόταν καί κοινωνοῦσε. Τόν ἔβλεπε κανείς πάντοτε κάτω από τά κλήματα νά καθαρίζη τίς ἀγριάδες καί μέ τήν ἀδιάλειπτη εὐχή νά καθαρίζη μέ δάκρυα τήν ψυχή του. Ἦταν κοντούλης καί ἡλιοκαμένος, ἀλλά ἔλαμπε φορές-φορές τό πρόσωπό του. Αὐτό τό εἶδα μέ τά μάτια μου, ἀλλά καί ἄλλοι Πατέρες μοῦ τό εἶπαν. Τήν τελευταία φορά πού τόν εἶδα, μοῦ ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση, γιατί, τήν ὤρα πού τόν ρωτοῦσα γιά κάτι, ἄστραψε πάλι τό πρόσωπό του πιό πολύ, καί μέ θάμπωσε ὁ Γερο-Κοσμᾶς!
Αὐτή ἦταν καί ἡ τελευταία συνάντηση.
Τό 1970, στις 13 Ἀπριλίου, πέταξε ἀπό τό Περιβόλι τῆς Παναγίας σάν Ἄγγελος στούς Οὐρανούς ὁ Γερο-Κοσμᾶς ἀπό τό Ἀγγελοχώρι τῆς Θράκης. Τήν εὐχή του νά ἔχουμε. Ἀμήν.

Από το βιβλίο ”Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα” του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου
Έκδοση: Ιερόν γυναικείον Ησυχαστήριον Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

15 Φεβ. 2022

| Ιστολόγιο |


 






1859 – 13.2.1940

 

 ~~ Ὁ σπουδαῖος γιὰ τὴν ἀρετὴ του αὐτὸς ἡγούμενος, κατὰ κόσμον ὀνομαζόταν Κυριάκος Βαμβάκος.
Εἰκοσάχρονος ἔρχεται ἀπὸ τὰ Βουρλὰ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τὴν πατρίδα του, στὴ δεύτερη πολυαγαπημένη πατρίδα του, τὸ ἁγιοτρόφο Ἅγιον Ὅρος, τὸ 1879 καὶ μετὰ τριετία κείρεται μοναχός. Μετὰ ὑπερεικοσάχρονη θητεία στὴν ὑπακοὴ καὶ στὴ διακονία του παραδίδεται ἡ ἡγουμενικὴ ράβδος τῆς μάνδρας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῆς ἱερᾶς κοινοβιακῆς μονῆς Καρακάλλου. Συνεχίζει καὶ ἀπὸ τὴν πρώτη αὐτὴ θέση τὰ φιλόπονα ὅσο καὶ φιλόθεα ἔργα του.

Στὴν κοινή, καθημερινή, πολύωρη θεία λατρεία ἦταν ἕνας στύλος, ποὺ μὲ τὸ παράδειγμά του φώτιζε τοὺς μοναχούς του. Τίποτε δὲν τὸν εὔχαριστοϋσε περισσότερο ἀπὸ τὴν προσευχή. Ἀργολογίες καὶ ἀνυπακοὲς τὸν πλήγωναν, γιατί ἔβλεπε ἐκεῖ προσφορὰ λύπης στὸν Κύριο. Ἡ πολυτέλεια, ἡ πολυλογία, οἱ κοσμικότητες, οἱ καινοτομίες δὲν ἤθελε ποτὲ νὰ διαβαίνουν τὴν πύλη τῆς ἀρχαίας μονῆς του. Ποτὲ δὲν τὸν εἶδε κανένας ἀργό. Σὰν ξέφευγε ἀπὸ τὰ καθήκοντά του, θὰ τὸν εὕρισκες μὲ τὸ κομποσχοίνι ἢ τὸ βιβλίο. Ὁ ὕπνος του λίγος. Μερικὲς φορὲς τὸν ἔπαιρνε πάνω στὸ μπαστούνι του, σὰν τὸν τσομπάνη, καὶ χάμω στὸ πάτωμα, γιὰ νὰ θυμᾶται τὸν τάφο του.
Μοναχός, ἔλεγε, σημαίνει νὰ θέλεις νὰ κοιμηθεῖς καὶ νὰ μὴν κοιμᾶσαι. Νὰ θέλεις νὰ φᾶς καὶ νὰ μὴν τρῶς. Νὰ θέλεις νὰ πιεῖς καὶ νὰ μὴν πίνεις… Τέτοιος μοναχὸς καλὸς... ἦταν ὁ ἴδιος. Ποτὲ δὲν εἶδαν κατεβασμένο τὸ ἡγουμενικὸ στασίδι, οὔτε στὶς πολύωρες, ὁλονύκτιες ἀγρυπνίες, καὶ ἂς ἔπασχε ἀπὸ κήλη. Ἕνα ὁλόκληρο μῆλο δὲν μποροῦσε νὰ τὸ φάει μόνος του, ἔπρεπε νὰ τὸ μοιράσει. Ὅσο αὐστηρὸς ἦταν μὲ τὸν ἑαυτό του, τόσο ἐπιεικὴς ἦταν μὲ τοὺς ἄλλους, ἰδιαίτερα στὶς ὧρες τῆς ἐξομολογήσεως. Ἔλεγε στὸν μετανοοῦντα: «Ἔλα, παιδί μου, νὰ κάνουμε μερικὲς μετάνοιες, νὰ παρακαλέσουμε τὸν Χριστὸ νὰ σὲ διαφυλάξει». Τὸ παρεκκλήσι τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Γεδεῶν, ποὺ ἐξομολογοῦσε, εἶχε ποτιστεῖ μὲ πολλά του δάκρυα. Ἤξερε ν΄ ἀγαπᾶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ νὰ μισεῖ τὴν ἁμαρτία, κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο. Οἱ δοκιμασίες τὸν δυνάμωναν στὸν ἀγώνα του καὶ ποτὲ δὲν τὸν ἀπόκαμαν. Τὶς λύσεις ὅλων τῶν προβλημάτων του ζητοῦσε μὲ τὴν προσευχή. Ἤξερε νὰ προσεύχεται. Νὰ κρούει τὴν θύρα τοῦ θείου ἐλέους καὶ νὰ τοῦ ἀνοίγεται. Σπάνιος πνευματικὸς πατέρας, ἄγρυπνος, γλυκύς, ἀκούραστος στὴν ἄσκηση τῆς ἀγάπης.
Ὅταν προσκυνοῦσε τ΄ ἅγια λείψανα, γέμιζε δάκρυα. Συχνὰ στὶς θεῖες Λειτουργίες δάκρυζε. Ἰδιαίτερα ὅταν ἔλεγε: «Πάντων ἠμῶν μνησθείη…».
Μὲ τὸν ἐξομολογούμενο ἔκλαιγε μαζί του ὁ ἐξομολόγος πατέρας. Προσευχόμενος εἶχε τὴν μακαρία, εὐλογημένη καὶ θεοδώρητη κατάνυξη.

Ἕναν μήνα πρὶν τὴν ἐκδημία του παρητήθη οἰκειοθελῶς τῆς ἠγουμενείας. Προαισθάνθηκε τὸ τέλος του. Εἶχε 58 ἔτη στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἀνεπαύθη στὶς 31.1.1940. Ὁ θάνατος ἦλθε ἀπὸ γηρατειά. Μέχρι τὶς τελευταῖες του ὧρες συμβούλευε, καθοδηγοῦσε, νουθετοῦσε τοὺς πατέρες κι ἀδελφούς του. Στὸ μοναχολόγιο τῆς μονῆς ἀναφέρεται: «Τὴ 1η Ἰανουαρίου 1940 παρητήθη οἰκειοθελῶς λόγω γήρατος καὶ ἀσθενείας, τὴν δὲ 31ην τοῦ ἰδίου μηνὸς (13 Φεβρουαρίου 1940 μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο) ἀπέθανε περὶ ὥραν 2αν ἑσπέρας».

Ὁ Γέροντας Βασίλειος Καρακαλλινὸς ἔγραφε: «Ὁ σωματικὸς θάνατος τοῦ ἀειμνήστου Κοδράτου κατελύπησε πάντας τοὺς χριστιανοὺς τοὺς μακρὰν καὶ τοὺς ἐγγύς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὅσοι ἐγνώρισαν αὐτὸν καὶ ἐξωμολογήθησαν. Ἦτο ὁ πρῶτος, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, τῶν πνευματικῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τὴν ὠφέλειαν δέ, ἢν ἀπεκόμιζον οἱ ἐξομολογούμενοι παρ΄ αὐτοῦ, δύνανται οἱ ἴδιοι νὰ ὁμολογήσουν. Ὁ ἁγνὸς καὶ ἅγιος βίος του, τὸν κατέταξεν ἀσφαλῶς εἰς τὰ ἐπουράνια σκηνώματα».
Ὁ καλὸς βιογράφος του ἀρχιμανδρίτης Χερουβεὶμ († 1979), τῆς μονῆς Παρακλήτου, γράφει προλογικὰ γι΄ αὐτόν: «Τὸ βιβλίο εἶναι ἀφιερωμένο στὴν δυναμικὴ φυσιογνωμία τοῦ Ἱερομονάχου Κοδράτου (1859-1940), πού διέλαμψε ὡς ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου καὶ ὡς ἐξομολόγος καὶ πνευματικὸς καθοδηγητὴς πολυαρίθμων ψυχῶν. Τὰ πολλά του φυσικὰ χαρίσματα, τὸ σπινθηροβόλο του πνεῦμα, ἡ ἀσκητική του καρτερία, ἡ ἀρτία ἐσωτερική του συγκρότησις τὸν ἀνέδειξαν πρότυπο πνευματικοῦ ἠγέτου». Ἡ δεξιοτεχνία του στὴν διοίκησι τῆς Μονῆς καὶ ἡ ἱκανότης του στὴν διαποίμανσι τῶν ψυχῶν, συνδυασμὸς δυσεύρετος, ὑπῆρξε τὸ πιὸ ἔντονο χαρακτηριστικό τῆς προσωπικότητός του».
Ὁ ἱερομόναχος Ἀθανάσιος Ἰβηρίτης (†1973) ἔλεγε περὶ αὐτοῦ: «Ὁ παπα-Κοδράτος ἦταν ἕνας πραγματικὸς ψαράς. Κατώρθωνε μὲ ἀπαράμιλλη τέχνη νὰ ψαρεύη τὶς ψυχές. Γιὰ δίχτυ εἶχε τὴν κατάνυξι. Γιὰ καλάμι τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ. Γιὰ δόλωμα τὴν ἀγάπη».

Βιβλιογραφία: Βασιλείου Καρακαλλινού μοναχού,
Ιερά Μονή Καρακάλλου, Άγιον Όρος

trelogiannis.blogspot.com