Η Πλατυτέρα των Ουρανών

16 Νοε. 2020

Ιστολόγιο |


 

 

 

Προρρήσεις Γέροντος Βασιλείου Καυσοκαλυβίτη

Η Αμερική θα γίνει μερική… Θα σφραγίσουν τις Εκκλησίες… Μετά το κόκκινο φεγγάρι αρχίζουν όλα… τότε οι αλλόθρησκοι θα εισβάλλουν εις νήσον…

 



Ο προορατικός και διορατικός Γέρων Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης στις προρρήσεις του προέβλεψε την ζοφερή περίοδο που διανύουμε: "Θα σφραγίσουν Εκκλησίες και θα τις κάνουν αποθήκες με τρόφιμα, δήθεν για να βοηθούν κόσμο".
(σ.σ.: Ο Γέροντας προέβλεψε το σφράγισμα των Εκκλησιών που βιώνουμε σήμερα. Όντως η Εκκλησία προτάσσει έναντι του λειτουργικού μέρους που το κατήργησε για τους πιστούς, το επιδοτούμενο ”φιλανθρωπικό”. Αλώθηκε από Μ.Κ.Ο.)

- Η Θεία Κοινωνία θα γίνει σε στερεά μορφή και σφραγισμένη, δήθεν για να μην κολλάνε αρρώστειες οι πιστοί
(σ.σ.: Ο Γέροντας προείδε ότι με υγειονομικό πρόσχημα θα θέσουν θέμα ότι η Θ. Κοινωνία μολύνει. Τέθηκε αυτή την περίοδο).*
- ”Η κρίση η οικονομική και ο πόλεμος στη Συρία μέρος των γεγονότων είναι... Χρόνο με τον χρόνο θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Ο Αμερικάνος θέλει να στριμώξει τον Ρώσο αλλά τελικά θα την πληρώσει ακριβά. Η Αμερική θα γίνει μερική.…
(σ.σ.: Προείδε το τέλος της Αμερικής αφού σήμερα μετά το Βατερλώ με τον κορωναϊό με σχεδόν μισό εκατομμύριο νεκρούς, έχει αρχίσει η οικονομική της κατάρρευση, ο αλληλοσπαραγμός, οι ταραχές και η διαφαινόμενη διαρχία).
- Οι Έλληνες αν δεν μετανοήσουν θα πληρώσουν βαρύ τίμημα.”**
- ”Μετά το κόκκινο φεγγάρι αρχίζουν όλα... όλοι θα το δούνε. Θα φανεί στον ορίζοντα. Ως βασιλεύει ο ήλιος… Και η σελήνη θα γίνει κόκκινη ως η φλόγα (ματωμένο φεγγάρι). Τότε ας ετοιμάζονται οι ιθύνοντες... γιατί είναι γραμμένο ότι τότε οι αλλόθρησκοι θα εισβάλλουν εις νήσον... θα χυθεί αίμα αθώων…”***
”Πλησιάζει ο καιρός, που οι Τούρκοι θα πάρουν αυτά τα τρία νησιά˙ την Λέσβο, την Χίο και την Ρόδο. Θα ακολουθούν μια πολιτική αποπροσανατολισμού, για να μπερδέψουν τον Ελληνικό Στρατό, ότι δήθεν θέλουν μικρά νησιά, αλλά τα τρία αυτά Ελληνικά νησιά θέλουν να καταλάβουν. Σε λίγο καιρό, όμως, η Τουρκία θα διαλυθεί. Στα νησιά αυτά θα μπουν και θα βγούν˙ λίγο καιρό θα τα κρατήσουν˙ μόλις τρεις μήνες. Θα χυθεί αίμα και από τους μέν και από τους δέ.”****
- Σε όραμα, ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης τού εμφανίστηκε εν ώρα προσευχής και τού προείπε πολλά αποκαλυπτικά γεγονότα αλλά και “Εγγύς ο πόλεμος, λέγει Κύριος, εις δύο γειτονικά κράτη, εις καιρόν δε και εις Ελλάδα...”****

Ο άνθρωπος του Θεού, ο ασκητής που διακρίθηκε στις “πολεμικές τέχνες” του πνεύματος, κοιμήθηκε την 18
η Οκτωβρίου 2015…

Τα αποσπάσματα προέρχονται από τα βιβλία Τόμος Α’ και Τόμος Β’,
”Γέρων Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης, Νουθεσίες-Διδαχές”
του Διονυσίου Α. Μακρή - Εκδόσεις “ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ” - 2019

  * Τόμος Α’ σ. 74
** Τόμος Β’ σ. 9
*** Τόμος Β’ σ. 53
**** Τόμος Α’ σ. 69-70

dimpenews.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

26 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 





Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

 

 


Από το έτος 1931, ο μακαριστός ηγούμενος της Αγιορείτικης μονής Σίμωνος Πέτρας, Αρχιμανδρίτης Ιερώνυμος (1871-1957), υπηρετούσε ως πνευματικός σε ένα μετόχι της ιεράς μονής, στην Ανάληψη της Αθήνας.
Ήταν αυτό οικονομία Θεού, για να λάμψει και στην πρωτεύουσα η αγιότητα του μακαριστού γέροντα και να οδηγηθούν έτσι πολλές ψυχές στην σωτηρία.

Ως λειτουργό, τον χαρακτήριζε απερίσπαστη αφοσίωση στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Όταν ιερουργούσε, φαινόταν εξαϋλωμένος.
Από τους πιστούς οι οποίοι συνέρρεαν στις ιερές του μυσταγωγίες, πολλά πνευματικά παιδιά του τον έβλεπαν υπερυψωμένο από το έδαφος και φώναζαν:

– Ο παππούλης πετάει! Κοιτάξτε, ο γέροντας δεν πατάει στη γη!
Μία μοναχή - επίσης - τον είδε, καθώς έβγαινε για την μεγάλη είσοδο, να μην κατεβαίνει τα σκαλοπάτια της βορινής πύλης του ιερού, αλλά να βαδίζει στον αέρα.
Άλλη μοναχή αναφέρει ότι πολλές φορές, σε ώρα Θείας Λειτουργίας, έβλεπαν τον γέροντα μπροστά στην άγία τράπεζα μία σπιθαμή υψωμένο από το έδαφος. Η μικρή Βενετία, που αργότερα έγινε μοναχή, όταν ήταν πέντε περίπου ετών, τον είδε σε μία λειτουργία του, με τα αθώα μάτια της, να βρίσκεται μαζί με τους αγγέλους γύρω από το άγιο θυσιαστήριο. Τις ημέρες εκείνες η όψη του γέροντα ήταν αλλοιωμένη και για μεγάλο διάστημα η μικρή δεν έμπαινε στον ναό, αλλά κοίταζε με δέος από την εξώπορτα.
Κάποια χειμωνιάτικη νύχτα, κατά την οποία η βροχή έπεφτε ραγδαία, ειδοποίησαν τον γέροντα να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο. Έφυγε αμέσως για το σπίτι του ασθενούς, κρατώντας τα άχραντα Μυστήρια. Το θαυμαστό είναι ότι στον δρόμο δεν βράχηκε καθόλου!

Από το βιβλίο: Θαύματα και Αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία
Έκδοση “Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής”

orp.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

18 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

Επαναδημοσίευση

 

 

 




O μακαριστός μοναχός Πανάρετος Φιλοθεΐτης ίσως δεν είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, όσο οι σύγχρονοί του όσιοι Παΐσιος και Πορφύριος. Δεν ακολούθησε την μοναστική ζωή από μικρό παιδί.

Αυτό όμως που τον κάνει ξεχωριστό είναι ότι, αν και κοσμικός, καθώς ζούσε στην καρδιά της Πάτρας, ακολουθούσε μια ζωή που τον έφερνε κοντά στον Θεό.
Το γεγονός ότι εργαζόταν σε περίπτερο, σε κεντρική πλατεία της πόλης, και προσπαθούσε να πείσει τους πελάτες να μην αγοράζουν τσιγάρα και γενικώς να καταπολεμά τα πάθη όσων συζητούσαν μαζί του είναι από εκείνα τα στοιχεία που δημιουργούν τον “μύθο” του ενάρετου πολίτη. Άλλωστε, η οικογένειά του, που καταγόταν από τα Σουδεναίϊκα των Καλαβρύτων, ήταν και είναι από τις πλέον θρησκευόμενες στην Αχαΐα. Συνολικά, έχει «δώσει» στην Εκκλησία περισσότερους από 40 μοναχούς, μοναχές και ιερείς.

Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν τσαγκάρης και η μητέρα του Θεοδώρα ασχολούνταν με το σπίτι, καθώς είχε να μεγαλώσει εφτά παιδιά: τον Αλέξιο, τον Κωνσταντίνο, την Γιαννούλα, την Αρχόντω, την Χρυσούλα, τον Νίκο και τον Παναγιώτη, τον μετέπειτα Πανάρετο.
Στην Πάτρα ο Πανάρετος έκανε διάφορες δουλειές, ώσπου προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 άρχισε να ψάλλει στην Αγία Βαρβάρα. Στη συνέχεια, στην αρχή της δεκαετίας του 1970, πήγε στη Μονή Ομπλού, όπου έγινε μοναχός.
Ο Πανάρετος, εκτός από ήρεμος συζητητής με αρχές και αξίες, υπηρετούσε με μεγάλη ικανότητα και την τέχνη της βυζαντινής μουσικής, σε σημείο να παραδίδει μαθήματα δι’ αλληλογραφίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Σύλλογος Ιεροψαλτών Πατρών σε κάθε ευκαιρία τον μνημονεύει. Ο ίδιος λοιπόν, δεν έγινε άνθρωπος της Εκκλησίας αφότου φόρεσε το ράσο. Ήταν ήδη από μικρό παιδί, αλλά και σε μεγαλύτερη ηλικία και ας ήταν γύρω του «πολλοί οι πειρασμοί».
Όπως προαναφέρθηκε, είχε μεγάλο χάρισμα στη βυζαντινή μουσική, τέχνη που εξάσκησε σε σημείο ώστε να γίνει και δάσκαλος δεκάδων Πατρινών ιεροψαλτών, οι οποίοι τον θυμούνται ακόμη και σήμερα με αγάπη. Δεν πληρωνόταν γι' αυτό, ήταν εντελώς ανιδιοτελής! Επίσης, δεν ήταν ένας απλός, τυπικός επαγγελματίας ψάλτης ή διδάσκαλος ψαλτικής· είχε ερευνήσει σε βάθος τις νότες της βυζαντινής μουσικής τέχνης και καθημερινά όλο και κάτι νέο ανακάλυπτε, δοκίμαζε, εφάρμοζε και παρουσίαζε στη μουσική, όπως αναφέρουν όσοι έτυχε να τον ακούσουν.
Όταν έγινε μοναχός, εγκαταβίωσε για κάποιο διάστημα στη Μονή Ομπλού, από την οποία αποχώρησε λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στα 1979 για πνευματικούς λόγους, όπως και ο ίδιος σημειώνει στην παρακάτω επιστολή του:
Πήγε λοιπόν στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, μαζί του έφυγε ο μοναχός Νεόφυτος, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στην ίδια μονή. Εκεί, όχι μόνο ανέδειξε το ψαλτικό του ταλέντο διδάσκοντας άλλους, αλλά έγινε και χοράρχης. Εκτός της ικανότητάς του στην ψαλτική, ήταν από τους πλέον σοβαρούς και ταπεινούς μοναχούς.
«Πώς σε λένε γέροντα;» τον ρωτούσαν κάποιοι προσκυνητές.«Στη μοναχική κουρά μου ονομάστηκα Πανάρετος, αλλά στη ζωή μου είμαι Πανάθλιος, Πανάχρηστος, άνευ ουδεμιάς αρετής μέσα μου», απαντούσε.
Αν και περιοριζόταν στα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με την τεχνολογία, προκειμένου να διδάξει στους νέους την τέχνη της ψαλτικής προμηθεύτηκε μηχανήματα εγγραφής κασσετών και άρχισε μια ιδιότυπη ιεραποστολή προς τον έξω κόσμο, στέλνοντας παντού όπου του ζητούσαν - και πάντα δωρεάν - εκατοντάδες κασσέτες βυζαντινής μουσικής («κουστούμια» έλεγε χαρακτηριστικά το κάθε σχήμα), όπως παρακάτω και ο ίδιος αναφέρει:
Ο Πανάρετος όμως δεν αρκέστηκε στη μουσική, αλλά έγραψε και δεκάδες ομιλίες, καθώς και επιστολές με συμβουλευτικούς λόγους προς διάφορες οικογένειες, που είχαν ή δεν είχαν προβλήματα, μόνο και μόνο για να τις στηρίζει και να τις κρατά στον ίσιο δρόμο του Θεού…
Η μοναχή Μελάνη (Ξένη Μακρυγιάννη, ως κοσμική), ηγουμένη τώρα της Μονής Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο Σικάγο των ΗΠΑ (από τη συνοδεία του γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου της Αριζόνα, δημιουργού των είκοσι (20) Ορθόδοξων Μοναστηριών της Αμερικής), ήταν ανηψιά του και την είχε στηρίξει ποικιλοτρόπως. Με τον τρόπο του είχε στηρίξει και όλους όσους από το σόι του είχαν επιλέξει να αφιερωθούν στην Εκκλησία. Λέγεται, δε, ότι ήταν αυτός που έπεισε την σύζυγο του αδελφού του να εγκαταλείψει μια μεγάλη καριέρα στο δημοτικό τραγούδι, γιατί διαφωνούσε όχι με την παραδοσιακή μουσική, αλλά με τον τρόπο διασκέδασης στα κέντρα.

Να έχουμε θρηνωδίες αντί ψαλμωδίες

Σε ιδιαίτερες ομιλίες του προς όλους εκείνους που ασχολούνταν με την ψαλτική, ο Πανάρετος έλεγε ότι κανονικά «μόνον οι Άγγελοι, ως άξιοι και αγνοί, πρέπει να υμνούν τον φοβερό Θεό. Εμείς σαν ψάλτες θα έπρεπε να έχουμε όχι ψαλμωδίες, αλλά θρηνωδίες για την κατάστασή μας, τα πάθη μας και τις πτώσεις μας…».
«Αγγέλων υμνωδίες και ανθρώπων θρηνωδίες» όπως χαρακτηριστικά έλεγε, καθώς διαφωνούσε με τις επιδεικτικές ψαλμωδίες, τους διαγκωνισμούς μεταξύ ψαλτών, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονταν.
Αυτό το οποίο πάντα ζητούσε ο Πανάρετος από τους ψάλτες ήταν να είναι ταπεινοί και να ψάλλουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα τους, σαν να μιλάνε.
Όλα τα παραπάνω για την ζωή και το έργο του Πανάρετου αναφέρθηκαν σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα, στη Διακίδειο Σχολή Λαού, με βασικούς ομιλητές τον πατέρα Εφραίμ, της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα στο Άγιον Όρος και τον θεολόγο Δημήτριο Παναγόπουλο.
Όσοι γνώρισαν από κοντά τον μοναχό Πανάρετο λένε ότι ήταν μια βιβλική μορφή. Ψηλός, ευθυτενής, με μακριά γενειάδα, αλλά και πολύ ευγενής με όλους. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν ότι μιλούσε με τον ίδιο τρόπο και σεβασμό προς όλους, είτε κάποιος ήταν γνωστός είτε άγνωστος. Απέφευγε να ασκεί κριτική, απαντούσε με απόλυτη ειλικρίνεια, εργαζόταν πολλές ώρες την ημέρα και κοιμόταν ελάχιστα, αν και ταλαιπωρούνταν από σάκχαρο. Έκανε τέσσερις ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως και αυτή την κατάσταση την αντιμετώπιζε με χιούμορ. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ο Θεός με κρατάει με τόσο σάκχαρο και δεν έχω καταπέσει ακόμη…».
Έναν χρόνο πριν κοιμηθεί, έστειλε την τελευταία, «κουρασμένη» πια, επιστολή του, όπως βλέπουμε παρακάτω:
Οι μοναχοί που ήταν κοντά του τις τελευταίες ημέρες της ζωής του υποστηρίζουν ότι προέβλεψε τον θάνατό του λέγοντάς τους: «Στις 6 Δεκεμβρίου, του Αγίου Νικολάου, πεθαίνω, φεύγω»… Ήλθε ο πεθαμένος αδελφός μου, ο Νικόλαος, και μου είπε: «Eτοιμάσου, γιατί θα έλθω να σε πάρω του Αγίου Νικολάου, ώστε να γιορτάσουμε μαζί στον ουρανό…».

Ο θάνατός του ταίριαζε απόλυτα με την ζωή του: ήταν ήρεμος, όπως και όλη η διαδρομή του από τα Σουδεναίικα των Καλαβρύτων έως το Άγιον Όρος. 
Πέθανε καθιστός και προσευχόμενος με το κομποσκοίνι στο χέρι, στις 6 Δεκεμβρίου 1993, σε ηλικία 70 ετών.

Μια ομιλία του μακαριστού Πανάρετου αποδεικνύει το ήθος, τη σεμνότητα και την ακεραιότητά του:
Απόσπασμα ομιλίας του μακαριστού γέροντος ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ (απομαγνητοφωνημένο κείμενο)


Ακούστε όλη την ομιλία στην σελίδα ΒΙΝΤΕΟ, υποσελίδα ”Πνευματικές Ομιλίες”,

ή στο κανάλι μου στο YouTube > Ποσειδώνας Αποσπερίτης


«... Αχ! αδελφοί μου, στους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις πολλή, επιθέσεις Εθνών, μεταναστεύσεις Λαών, ακαταστασία μεγάλη, σπατάλη, αμέλεια, αδιαφορία για την σωτηρία της ψυχής. Όλοι -περίπου- οι άνθρωποι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν στα τραπέζια, στους χορούς, στα γλέντια, θα τρέχουν να απολαμβάνουν τα γήϊνα αγαθά. Οι άνθρωποι θα είναι φιλόνικοι, θα είναι όλοι οκνηροί. Θα είναι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα οκνηροί εις υπερθετικόν βαθμόν! Θα είναι πρόθυμοι να κατακρίνουν τους άλλους ανθρώπους. Απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία θα κατέχουν την πρώτη θέση στη ζωή των ανθρώπων! Ας σταθούμε με “Φόβον Θεού” και ας είμεθα προσεκτικοί εις την εκπλήρωση των θρησκευτικών μας καθηκόντων τηρούντες όλας τας αρετάς. Ας φροντίσουμε να γεμίσουμε τα αγγεία μας με έλαιον εφ’όσον η ψυχή μας ευρίσκεται στο σώμα. Πρέπει να φέγγει η λαμπάδα μας, πρέπει να είναι αναμμένη σε όλη μας την ζωή, να είναι αναμμένη πρωτού κλείσουμε τα μάτια μας, συνεχώς να είναι αναμμένη η λαμπάδα μας. Τα αγγεία είναι οι δυνάμεις της ψυχής που δέχονται τας αρετάς, το δε έλαιον που πρέπει να ρίπτουμε εις τα αγγεία είναι η πρακτική εφαρμογή όλων των αρετών. Η λαμπάδα που φέγγει συμβολίζει τον νούν ο οποίος μπορεί να δεχθεί την Θεία Χάρη. Η ψυχή που θα γίνει φωτοφόρος θα εισέλθει με τον Ιησούν Χριστόν εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Το επαναλαμβάνω αυτό: Η ψυχή που θα έχει αναμμένη την λαμπάδα, όπως οι πέντε παρθένοι, θα εισέλθει μετά του Ιησού Χριστού εις την Βασιλείαν των Ουρανών! ..... Επίσης, πρέπει να βλέπεις ως αγίους όλους τους άλλους και μόνον τον εαυτό σου να βλέπεις αμαρτωλόν και κατώτερον απ’ όλους, άσχετα αν οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να είναι αμαρτωλοί. Δεν έχουμε δικαίωμα εμείς να τους βλέπουμε ως αμαρτωλούς, δεν έχουμε δικαίωμα να τους κρίνουμε, δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε εις βάρος εναντίον αμαρτωλού. Μόνον τον εαυτό μας θα βλέπουμε αμαρτωλό και κατώτερο απ’ όλους! Ο άνθρωπος πρέπει να ομιλεί όταν πρέπει, να ομιλεί όσον πρέπει! Και να ομιλεί όπως πρέπει! Οι πιστοί άνθρωποι πρέπει να παραμένουν ακλόνητοι εμπρός εις τας δοκιμασίας του βίου! Ο φοβερότερος εχθρός του Διαβόλου δεν είναι άλλος ει μη η ταπείνωσις. Ας ακούσουμε και τον Κύριό μας, ότι οι δαίμονες αποδιώκονται με την προσευχήν και την νηστεία. Εάν θα μας φέρει λογισμούς άτοπων εις την πνευματικήν μας εργασία εναντίον της σωτηρίας της ψυχής μας, πρέπει να τον αντιπολεμώμεν με την σωτήριον προσευχή εσωτερικώς, μέσα στον νου μας, με το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι κσι σώσον με” ...... Πάντοτε η ψυχή μας να διψά την γνώση της αληθείας, να διψά την συγχώρεση των αμαρτιών, να διψά την ειρήνη της συνειδήσεως, να διψά την χαρά την ουράνιον. Η ομορφότερη δίψα είναι η ένωσις μετά του Ιησού Χριστού. Να διψά την Θείαν Κοινωνίαν, να διψά την απόκτηση των αρετών, να διψά πότε θα φθάσει το γρηγορότερο εις την Ουράνιον Βασιλεία. Πότε το γρηγορότερο θα απαλλαγεί από την ματαιότητα του παρόντος κόσμου, από τους πόνους, από τας θλίψεις, από τα βάσανα, από την κακία που βασιλεύει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Να διψά πότε θα γίνουμε ελεύθεροι. Πότε θα αποδεσμευτούμε από τα πάθη μας και τελικά θα διψάει η ψυχή μας την χαρά την αιώνιον. Να διψά την ένωσή μας μετά του Θεού, για να ζήσουμε αιωνίως μαζί με τους Αγίους… Διότι πόσος είναι ο καιρός που θα ζήσουμε εδώ, επάνω εις την Γην;».

Μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής του γέροντος, μπορείτε να βρείτε
ΕΔΩ: 
http://www.imdleo.gr/diaf/2016/Byz_Panaretos.htm

Πηγές

kivotos.gr
patrablog.blogspot.gr
imdleo.gr 


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 


 

 

 

10 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια.
Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φτάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο …
Το πρόσωπό του έλαμπε από την Χάρη του Θεού. Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές θεολόγους και έναν φοιτητή του Πολυτεχνείου. Φτάσαμε στον γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση …
Μας υποδέχτηκε με απέραντη χαρά κι αγάπη.
«Έχω μεγάλη χαρά» έλεγε: «Παπάς ήρθε στο κελλί μου».
Καθίσαμε και ένας από τους καθηγητές ρώτησε:
«Γέροντα μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;»
Ο γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε: «Tι εννοείς;»
«
Να γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;»
«
Α,α...» είπε ο γέροντας και καθώς σκέφτονταν τι να απαντήσει, έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού …
Ύστερα … ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλο τον τόπο.
Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρείς με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε …
Ο γέροντας παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι.
Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση η οποία θύμιζε εκείνο το
«επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» όπως λέγει και ο μεγάλος Απόστολος Παύλος …
Ο γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, σαν ντροπιασμένο παιδί και μας είπε:
«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω, και ζήτησα από τον Θεό να σας το δείξει…»

Ιερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης για τον παπά Εφραίμ Κατουνακιώτη

πηγή

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

28 Ιουν. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 



ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ

 


  Αν σέ πολεμεί ό εχθρός με βλάσφημους και αισχρούς και πονηρούς λογισμούς, έπικαλού το φοβερόν όνομα του Ιησού Χριστού και αυτό θέλει διασκορπίσει όλες τις προσβολές του διαβόλου. Ονόματι Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με...» μάστιζε πολεμίους. «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με.., «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με...».
Τέτοια είναι ή φύση της προσευχής, ανεβάζει τον άνθρωπο από την γη στον ουρανό, και, αφού υπερβεί κάθε εμπόδιο, παρευρίσκεται εις αυτόν των επί όλων Θεόν.
Όταν μελετάς το όνομα του Ιησού συχνά: «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με...», λυτρώνεσαι από τους αισχρούς λογισμούς και συνηθίζεις να αγαπάς τον Ιησού και να κάνεις τις εντολές Του. «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με...»

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης