13 Σεπ. 2021

Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου …

| Ιστολόγιο |


 

 

 

   Κάποτε ο Ηγούμενος παπά - Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του, ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε. Ειρηνικότατος πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία - είχε αρχίσει ο Εσπερινός - και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.
Έκτοτε ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον διώξει από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση.Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι’ αυτόν. Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Όρος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση, ζήτησε τον Ηγούμενο. Του έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχωρήσει που τόλμησε να σηκώσει το χέρι του και να τον χτυπήσει.
Τότε ο παπά - Θανάσης του είπε με σκοπό να τον ωφελήσει:
– Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να χτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι’ αυτήν την στιγμή που βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμμία προετοιμασία;
– Συγχώρησέ με, συγχώρησέ με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.
– Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή. Έτσι εκοιμήθη εν μετανοία, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο «Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

iliaxtida.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης