12 Ιουλ. 2020

Η προσευχή πάντα ξεκουράζει – Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 





Οι λόγοι του γέροντος (Παϊσίου) έπεφταν πάντα ως βάλσαμο στους ιδικούς μου λογισμούς, στην ιδική μου πνευματική αμέλεια και νωθρότητα.
Φορτωμένος με ποικίλους λογισμούς κατέφθανα ζητώντας παρηγορία και συμβουλή. Έφευγα πάντα ξαλαφρωμένος και χαρούμενος.
Μηρύκαζα τις συμβουλές του και ανέβαινα τον ανηφορικό δρόμο της μοναχικής μου ζωής με σχετική ευκολία.
Όπως ανέβαινα και το παραδεισένιο μονοπάτι με το γραφικό γεφυράκι που οδηγούσε στο κελλάκι του. Φεύγοντας για τις Καρυές, παρ’ όλη την ανηφοριά, το ανέβαινα χωρίς να καταλάβω κόπωση ή κάποια δυσκολία.
Έλεγε: Να έχεις πάντα χαρά εσωτερική. Για να το πετύχεις αυτό, πρέπει να είσαι τακτοποιημένος εσωτερικά. Δεν σου φταίει το δύσκολο περιβάλλον. Μπορείς να κινείσαι σε διαφορετική ατμόσφαιρα, αρκεί να λυθής από τον εαυτό σου και τα πάθη σου.
Καλλιέργησε την καρδιακή ταπείνωση και ο Θεός θα υποχρεωθεί να σου δώσει την Χάριν του.
Μιλώντας για την ταπείνωση έλεγε: Πρέπει να ζητούμε από τον Θεό την ταπείνωση και Αυτός θα μας την δίδει. Αναφέρθηκε σε μια προσωπική του εμπειρία:
«Βρέθηκα σε μία ενορία και προσευχόμουν, προετοιμαζόμενος για την Θεία Κοινωνία. Είχα στην προσευχή μου όλο το εκκλησίασμα και έκανα ταπεινούς λογισμούς. Παρακαλούσα τον Θεό να βάλει στην Βασιλεία Του, όλον τον κόσμο που έβλεπα μπροστά μου και τελευταίον και εμένα. Έφθασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας και πλησίασα ως συνηθίζεται, ως μοναχός, να κοινωνήσω πριν τους λαϊκούς. Ακούω τον ιερέα με αυστηρά φωνή να μου λέγει: Παΐσιε σήμερα θα κοινωνήσεις τελευταίος. Ταράχθηκα προς στιγμήν αλλά σύντομα κατάλαβα ότι ο Θεός δια του ιερέως μου έδωσε απάντηση στο ιδικό μου αίτημα ταπεινώσεως. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο ιερεύς ήλθε και μου έβαλε μετάνοια αναρωτώμενος πως το έκανε αυτό, αφού με εκτιμούσε! Ο Θεός με έβαλε τελευταίον στην Βασιλεία Του (Στην Θεία Κοινωνία). Ήταν ακριβώς αυτό που του είχα ζητήσει»!
Άλλοτε αναφερόμενος στις εορτές έλεγε: Ο Θεός μας δίδει ιδιαίτερα δώρα στις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. Μας μεθά ο Θεός από την Χάριν Του και αυτό πολλές φορές δεν μπορούμε να το κρύψουμε! Τις μεγάλες εορτές διπλή Χάρη μας δίδει ο Θεός.
Όταν του ανέφερα ότι δυσκολεύομαι να διαβάσω στην τράπεζα της Μονής κατά τις μεγάλες εορτές διότι συγκινούμαι εύκολα, μου πρότεινε: Να αποφεύγεις διακριτικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις διότι θα χάσεις την πνευματική σου κατάσταση. Πολύτιμο πράγμα που γίνεται εμφανές ο διάβολος θέλει να μας το κλέψει! Με τον έπαινο των άλλων αλλά και με τους υπερήφανους λογισμούς, χάνουμε την κατάνυξή μας, που είναι δωρεά του Θεού.
«Υπερηφάνεια εστί πλούτου και ιδρώτων απώλεια» (Κλίμαξ Λογ. Κβ’ Περί υπερηφανείας). Εάν υπερηφανευθούμε θα παραχωρήσει ο Θεός, δια λόγους παιδείας, πτώση. Έτσι και θα καταλάβουμε την πνευματική μας πτωχεία.
Τον ερώτησα κάτι σχετικά με την προσευχή: Όταν είμαι κατάκοπος από το διακόνημά μου στον κήπο και μπω στον Ναό, κατά την ώρα του εσπερινού κάνω την πιο θερμή προσευχή του λέγω και δεν μπορώ να εξηγήσω, πώς γίνεται αυτό; Μου έδωσε απάντηση που με κατάπληξε και με κάλυψε πλήρως: Η σάρκα μας είναι αντάρτης και δυστυχώς πολλές φορές επιβάλλεται στο πνεύμα. Όταν όμως λόγω κοπώσεως ατονεί, παίρνει επάνω του το πνεύμα και κυριαρχεί ο πνευματικός μας κόσμος! Η προσευχή πάντα ξεκουράζει. Όταν χρειάζεσαι ξεκούραση τότε να προσεύχεσαι! Όταν έχεις προσοχή στην προσευχή σου, θα έχεις και επιμέλεια στην ζωήν σου. (Εννοούσε την πνευματική επιμέλεια). Η προσευχή σου θα είναι και ο έλεγχος στην πνευματική σου πορεία, διότι αν σφάλεις κάπου, θα φροντίσεις να διορθωθείς για να προσευχηθείς. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει σχετικώς:
«Ο κρατών απαύστως την της προσευχής βακτηρίαν, ου προσκόψει… Προσευχή γαρ εστί Θεού τυραννίς ευσεβής» (Κλίμαξ Λογ. Κη’ Περί προσευχής).

Από το βιβλίο: Δράγματα αειζωοτροφίας, Ό,τι ενθυμούμαι από τις επισκέψεις μου στον Γέροντα Παΐσιο - Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου
Ιδιωτική Έκδοση (1 Ιουλίου 2007)

orp.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης