10 Μαϊ. 2020

Δεν έχουμε το δικαίωμα να ντροπιάζουμε την Εκκλησία μας ...

| Ιστολόγιο |


 

 

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

 

 


... Πρώτον λοιπόν, δέν έχουμε τό δικαίωμα νά ντροπιάζωμε τήν Εκκλησίαν μας· πρέπει νά τήν ύπερασπιζώμεθα. Αν λείψη η Εκκλησία, αυτός ο κόσμος με τις ομορφιές του θα γίνη μια φυλακή. Αν δεν αγαπάς την Εκκλησίαν, αν δέν έχης τήν Εκκλησίαν πραγματικήν σου μητέρα, ποτέ δέν θά εχης τον Θεόν πατέρα. Δεύτερον, ή Εκκλησία είναι ό Χριστός. Τί είναι ό Χριστός; 
«Εγώ ειμί η οδός και ή αλήθεια και ή ζωή». Αν θέλωμε επομένως να είμεθα πραγματικά μέλη τής Εκκλησίας, πρέπει νά είμεθα εν τη οδώ, τη αληθεία καί τη ζωή. 
«Όδός» σημαίνει χριστιανική ζωή, ζωή καθαρή, μακριά άπό πάθη καί αμαρτίες. Σημαίνει ότι δέν θά θυσιάσης τον Θεόν πού έχεις μέσα σου, ότιδήποτε καί αν σου κοστίση. Θά προτιμήσης νά πεθάνης, όχι όμως νά άμαρτήσης. «Αλήθεια» σημαίνει νά γνωρίζωμε τήν Εκκλησίαν μας, τά δόγματά της, τήν ζωή της, τήν ζωή των Αγίων. Νά μάς βρίσκη ή άνατολή του ήλιου όχι μόνον μελετώντας κοσμικά βιβλία άλλά καί τον λόγον του Θεού. 
«Ζωή» είναι τά μυστήρια τής Εκκλησίας μας, τό Βάπτισμα, ή Εξομολόγησις, ή Θεία Κοινωνία. Τρίτον, ή Εκκλησία είναι τό σώμα τού Χριστού. Αυτό σημαίνει ότι όλοι εμείς δέν είμαστε σώματα ανεξάρτητα, άφού άνήκουμε εις τό σώμα τής Εκκλησίας, άλλά μέλη της. Έγώ είμαι τό ένα χέρι, εσύ τό άλλο, εσύ είσαι τό ένα μάτι, εκείνος τό άλλο· ο καθένας μας είναι ένα μέλος. Ως εκ τούτου δέν πρέπει νά βλέπουμε τον άλλον αδιάφορα καί ψυχρά αλλά μέ σπλάγχνα άγάπης. Πονάει τό χέρι μου; Θά πονέσω εγώ. Νά βλέπουμε δηλαδή τούς άλλους άνθρώπους όπως τό χέρι μας. Νά τούς άγαπάμε. Ιδιαίτερα νά άγαπάμε τούς φτωχούς, τούς πονεμένους, τις χήρες, τά ορφανά, τούς άρρώστους, όσους έχουν τήν άνάγκη μας. Ακόμη νά άγαπάμε, νά σεβώμεθα καί νά τιμώμεν εκείνους πού υπερασπίζονται τήν Εκκλησίαν.’Έτσι όλοι μαζί δημιουργούμε, φτιάχνουμε καί προχωρούμε τό σώμα του Χρίστου. ‘Οπως περιποιούμεθα τό σώμα μας, με τον αυτόν τρόπο πρέπει νά αγαπάμε καί νά περιποιούμεθα τούς άλλους, ολόκληρη τήν Εκκλησία μας.

Γιά τήν Εκκλησία νά ζούμε, γιά τήν Εκκλησία νά μιλάμε, γιά τήν Εκκλησία νά χύνωμε τό αίμα μας. «Ό ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με», λέγει ό προφήτης Δαβίδ. Μια φωτιά μέσα μας νά καίη καί νά μή μάς άφήνη νά ήσυχάσωμε. Καί όπως ό Ψαλμωδός, αφού ανέβαινε στά 'Ιεροσόλυμα νά προσκύνηση τον Θεόν καί κατέβαινε, κοιτούσε τον ναόν τού Θεού καί έλεγε, «εάν σέ ξεχάσω 'Ιερουσαλήμ, νά παραλύσουν τά χέρια μου, νά βουβαθή ή γλώσσα μου», έτσι νά μπορούσαμε νά πούμε καί εμείς: "Αν σέ ξεχάσω, Εκκλησία τού Χριστού μου, νά βουβαθή ή γλώσσα μου”. Στήν Εκκλησία μέ πάθος νά άναζητούμε τον Χριστόν. Νά είμεθα εκείνοι πού θά περιμένωμε πότε θά ελθη, «προς ουδέν τών παροδίων επιστρεφόμενοι, αλλά προς μόνον τον ουρανόν βλέποντες», όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Ὁπως εκείνος πού βαδίζει στον δρόμο δέν κοιτάζει δεξιά καί αριστερά, αλλά κοιτάζει ίσια μπροστά του, έτσι καί εμείς νά κοιτάζωμε μπροστά μας, προς τον Θεόν, γιά νά συνηθίσουν τά μάτια μας νά τον βλέπουν πλέον καί στο φώς καί στο σκοτάδι. Τότε θά πατάμε στήν γή, άλλά τό κεφάλι μας θά άγγίζη τον ουρανόν. Θά είμεθα χοϊκοί καί συγχρόνως ουράνιοι. Θά είμεθα καί άνθρωποι καί θεοί. Θά είμεθα μέλη τής Εκκλησίας τού Χριστού.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Εκκλησία Σώμα Χριστού, “Κατηχήσεις καί λόγοι”

anazhthseis-elena.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης