Η Πλατυτέρα των Ουρανών

18 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

Η κάρα του Αγιορείτου γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (+1959)
βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου
στην Αριζόνα (περιοχή Φλόρανς) των ΗΠΑ

 




Όταν κάναμε την εκταφή του Γέροντος, τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, τον βγάλαμε κεχριμπάρι, αυτό είναι σημείο αγιότητος.

Όλα τα άγια λείψανά του ήσαν όπως το κεχριμπάρι.
Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου: «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου, ό,τι μου δώσουν».
Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:
- Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που έτρωγα!
Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο - Αρσένιος και λέει:
- Την κάρα να την δώσετε στον παπα - Εφραίμ.
- Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Άλλος είχε σκοπό να την πάρει, γιατί όλοι της συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του Αγίου Γέροντός μου.
Η κάρα του Αγιορείτου γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (+1959) βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου στην Αριζόνα (περιοχή Φλόρανς) των ΗΠΑ.

Στη Νέα Σκήτη την έβαλα στο παρεκκλήσι δίπλα στο κελλί μου. Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου την είχα στο κελλί μου και τώρα στην Αριζόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος και ευωδιάζει, από την Νέα Σκήτη μέχρι σήμερα συνεχώς. Και είναι πολύ παράδοξο μυστήριο, ότι όσο περνούν τα χρόνια, ευωδιάζει και περισσότερο.
Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την Θεία Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα. Τα λείψανα του αγιασμένου Γέροντος Ιωσήφ, όπου κι’ αν υπάρχουν, παντού ευωδιάζουν και κάνουν θαύματα σε όσους τα προσκυνούν, ανάλογα με την πίστη που έχει ο καθένας. Πάντοτε στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κάνουμε πανηγύρι και το απόγευμα της ίδιας ημέρας κάνουμε το μνημόσυνο για τον Γέροντά μας, που τον πιστεύουμε απόλυτα ως σύγχρονο Άγιο.
Κάποτε στην Μονή Φιλοθέου, όταν βγάλαμε την κάρα του από την στολισμένη θήκη της, για να κάνουμε το μνημόσυνο, ευωδίαζε πολύ και μάλιστα μπροστά στο στόμα. Απορούσαμε γιατί στο στόμα περισσότερο και τότε πετάγεται ένα καλογέρι και μου λέει: - Γέροντα, ξέρεις γιατί ευωδιάζει απ’ το στόμα; Γιατί έλεγε την ευχή συνέχεια μ’ αυτό.
Πράγματι, είχε δίκιο, αυτή είναι η αλήθεια! Διότι θες η ευχή, που με το στόμα έλεγε, θες τα σωτήρια λόγια του Θεού, που πάντα αυτό το στόμα έβγαζε για την ωφέλεια όλων, θες η παντελής αποφυγή της αργολογίας και της κατακρίσεως, θες τα παιδαγωγικά του λόγια για την τελείωση των υποτακτικών του, θες το μελίρρυτο ψάλσιμό του, που από τον Θεό έλαβε, όλα από το στόμα του έβγαιναν. Ευλογημένο λοιπόν και τρισευλογημένο. Γι’ αυτό και στην κάρα του το στοματάκι του ευωδιάζει πολύ περισσότερο από κάθε άλλο μέρος της.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτη
“Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959)”

pemptousia.gr

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 
 
8 Αυγ. 2020

Ιστολόγιο |


 

Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού

 

Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την Ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νους. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.
«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δεις πόση Χάρη θα λάβεις.
Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε τον σταυρό, και εμείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις υπομένουμε, βρίσκουμε Χάρη παρά Κυρίου.
Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει τον ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.
Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στον δρόμο του.
Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή.
Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις• «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά.
Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός...
Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.
Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή. Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις, μέσα έξω, να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νους και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους.
Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.

Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού
«Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας» 

Εκδόσεις Ιεράς Μονής Φιλοθέου
Άγιον Όρος 

orthodoxianewsagency.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 


 

 

 

2 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

Ο χαρισματούχος Αγιορείτης
Ρώσος Ιερομόναχος
παπα - Τύχων (1884-1968)

 

  Κάποτε που είχα πάει να εξομολογηθώ και να του αφήσω λίγα τρόφιμα, συνέβη το εξής:
Αφού εξομολογήθηκα και μου έδωσε τις τελευταίες συμβουλές, ξεκίνησα να φύγω.
Είχε συνήθεια να με ξεπροβοδίζει λίγα βήματα έξω απ’ το καλύβι του.
Εκείνη την ημέρα όμως είχε πάρει μια ιδιαίτερη στάση.
Είχε στα χέρια του τον σταυρό και συνέχεια μ’ ευλογούσε.
Περπατούσα το μονοπάτι και τον έβλεπα να συνεχίζη να μ’ ευλογεί.
Λίγο μόλις τον άφησαν τα μάτια μου και δεν φαινόταν από εκεί το καλύβι του, πέφτω σ’ έναν κυνηγό που είχε στραμένη την κάνη του όπλου του πάνω μου και το χέρι του στη σκανδάλη.
Μ’ ένα επιφώνημα που ασυναίσθητα έβγαλα, με είδε ο κυνηγός και έπεσε κάτω ξερός από τον τρόμο του, γιατί σίγουρα θα με σκότωνε.

Έχοντας στον νου μου τα τελευταία λόγια του Γέροντος, στεκόμουν άφοβος μπροστά του. Τον ακούω να μου λέει:
– Κάποιος άγιος σε βοήθησε, γιατί το δάχτυλό μου ήταν στη σκανδάλη.
Ήμουν βέβαιος πως η ευλογία του Γέροντος μ’ έσωσε.
Για το ίδιο με βεβαίωσαν και οι πατέρες της Ιεράς Μονής Ιβήρων, όταν τους το διηγήθηκα.
Ήταν ένα θαύμα.
Την άλλη ημέρα πήγα πάλι στον Γέροντα να του το πω.
Με σταύρωσε και λέει:
– Δόξα τω Θεώ, παιδί μου, ο Θεός βοήθησε.
Και γέμισε δάκρυα ...


Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Αγαθαγγέλου

οι “Αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα”
Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”

pemptousia.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 
 
 
29 Ιουλ. 2020

Ιστολόγιο |


 

 

 Ιερά Μονή Καρακάλλου


  Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά προσωπικότητα μοναδική καί ἀνεπανάληπτος. Ἔχει πλασθῆ ἀπό τήν μεγάλην ἀγαθότητα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Αὐτοῦ.
Σύμφωνα μέ τήν πρόνοιαν τοῦ πανσόφου Θεοῦ, κάθε ψυχή εἶναι προικισμένη ἀπό τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ διάφορα τάλαντα καί χαρίσματα, τά ὁποῖα διαφέρουν ἀπό ψυχή σέ ψυχή. Καμμία ψυχή δέν ὁμοιάζει μέ τήν ἄλλην ἀπόλυτα. Ἔχουν τά βασικά ἰδιώματα τῆς θείας εἰκόνος ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἴδια, ἀλλά κάθε ψυχή ἔχει καί τά ἰδικά της προτερήματα καί δωρήματα, τά ὁποῖα ὁ Κύριος ἔδωσε εἰς τίς ψυχές καί τά σώματα τῶν ἀνθρώπων. Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἐπειδή εἶναι τιμημένος ἀπό τόν Θεό μέ ἐλευθερία καί αὐτεξουσιότητα, θά ἐργασθῆ μέ τήν ἰδικήν του προαίρεσι, διά νά ἀξιοποιήση τά τάλαντα αὐτά, δηλαδή τά προτερήματα τῆς ἰδικῆς του ψυχῆς.
Ὅταν τά ἀξιοποιήση πλήρως, τότε ὁ ἄνθρωπος καθίσταται μιά ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα. Εἰς τόν σκελετόν τῆς πνευματικῆς του οἰκοδομῆς προσθέτει καί τήν ἰδικήν του ἐπιμέλειαν καί καλλωπίζει τόν οἶκον τῆς ψυχῆς του καί συμπληρώνει εἰς αὐτόν πολλά στοιχεῖα, τά ὁποῖα προέρχονται ἀπό τήν ἀξιοποίησι τῶν ταλάντων καί τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἔχει ὅμως πρόσωπον ἡ ψυχή; Ἔχει πρόσωπον ἡ ψυχή!… Καί ἡ ὡραιότης τοῦ ἀνεπαναλήπτου αὐτοῦ προσώπου ἐξαρτᾶται ἀπό τόν ἀγώνα τοῦ ἀνθρώπου νά ὁμοιάση πρός τό κάλλος τοῦ Χριστοῦ. Ἀνεκδιήγητον δέ καί ἄρρητον εἶναι τό κάλλος τοῦ Θεοῦ Λόγου καί ἡ ὡραιότης τῆς σοφίας καί ἡ μορφή τοῦ Θεοῦ ὅπου ὑπάρχει εἰς τήν εἰκόνα Αὐτοῦ. Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀγάπησαν νά θεωροῦν αὐτό τό κάλλος, ἀπό τό ὁποῖον ὀμορφαίνει καί ἡ ἰδική τους ψυχή. Διά τοῦτο ὁ Ἱερός Ψαλμωδός παρακαλεῖ: «Κύριε, ἐν τῷ θελήματί σου παρέσχου τῷ κάλλει μου δύναμιν» (Ψαλμ. 29, 8). 
Ὅ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος ἐρωτᾶ: «Ἔχει πρόσωπον ἡ ψυχή;» καί ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος: «Ἔχει πρόσωπον, ποὺ ὁμοιάζει σάν τόν Ἄγγελον».
Κατά τήν κοινήν ἀνάστασιν τῶν σωμάτων, ἡ ψυχή, ποὺ εἶναι ἀθάνατη, θά λάβη τό ἰδικόν της ἀφθαρτισμένο σῶμα. Καί ἐάν μέν ἡ ψυχή ἐτήρησε ἄφθορον τήν εἰκόνα της καί ἐπέτυχε καί τήν ὁμοίωσιν πρός τήν Θεότητα, ὅσον ἦταν δυνατόν εἰς αὐτήν πάντοτε βέβαια μέ τήν ἐνίσχυσιν τῆς θείας χάριτος, τότε καί τό σῶμα της θά εἶναι διάφανο καί φωτεινό καί τό πρόσωπο τῆς ψυχῆς θά λάμπη καί θά δέχεται τό φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος κατά τήν χωρητικότητα καί καθαρότητα ποὺ ἀπέκτησε εἰς τόν ἐπίγειον βίον της.
Ἐάν ἡ ψυχή ἐπιτύχη μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ τήν ἰδικήν της ἀνάστασι καί φθάση εἰς τό κάλλος πού τήν προώρισε ὁ Θεός, θά μετέχη εἰς τήν αἰώνιον δόξαν τοῦ Θεοῦ. Συγχρόνως δέ θά ἀπαθανατίση καί θά ἀφθαρτίση ὁ Ἅγιος Θεός καί τό συνημμένο μέ τήν ψυχή σῶμα, διότι τό σῶμα ἔκανε ὑπακοή εἰς τήν ψυχήν καί ὁ Ναός τοῦ σώματος ἔμεινε καθαρός.
Τό νέον ἀθάνατον σῶμα θά εἶναι ἡ αἰώνιος, ἀχειροποίητος, οὐράνιος στολή τῆς ψυχῆς.
Ἐκεῖ, εἰς τήν οὐράνιον Βασιλείαν, θά γνωρίζωμεν καί ὅλους τοὺς Ἁγίους, ὅπως τούς εἰκονίζει ἐδῶ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐκεῖ θά εὑρεθοῦμε ὅλοι ὅσοι ἀξιωθοῦμε τῆς οὐρανίου μακαριότητος, καθένας μέ τό Ἰδικόν του πρόσωπον καί τήν ἰδιαιτέραν του μορφήν, εἰς ἰδιαιτέραν μονήν καί κατάπαυσιν, διά νά δοξάζωμεν ἀκαταπαύστως καί ἀγγελικῶς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς μιᾶς ἀδιαιρέτου Τριάδος, εἰς τήν Ὁποίαν πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

agiazoni.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

20 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 



Στις αρχές του ΙΘ΄ αιώνος, η Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους, το γνωστό Ρωσικό, το οποίο την εποχή αυτή είχε Έλληνες μοναχούς, ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένη. Η Ιερά Κοινότης, λοιπόν, το έτος 1803, αποφάσισε να διαγράψει το μοναστήρι από τον αριθμό των Αγιορειτικών Μονών, και απευθύνθηκε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Καλλίνικο με ανάλογη αίτηση.
Ο Πατριάρχης απέρριψε αποφασιστικά τέτοια πρόταση και έδωσε εντολή να φροντίσουν αμέσως για την εξεύρεση εμπείρου και πνευματικού ηγουμένου, στου οποίου τα χέρια θα παρέδιδαν όσο το δυνατόν γρηγορότερα το κοινόβιο για να το ανασυγκροτήσει.
Μόλις η Ιερά Κοινότης έλαβε γνώση της Πατριαρχικής αποφάσεως, επέλεξε και πρότεινε τον Έλληνα π. Σάββα, ηλικιωμένο ιερομόναχο της Σκήτης Ξενοφώντος, ο οποίος κατά την γνώμη τους ήταν ικανός να αντεπεξέλθει στο έργο που επρόκειτο να του ανατεθεί.
(Ο πατήρ Σάββας - τελικά - με εντολή του Πατριάρχη, πηγαίνει στην Κωσταντινούπολη και το κείμενο συνεχίζει ως ακολούθως):
Μεταξύ των πιστών της Κωνσταντινουπόλεως, από τους οποίους πολλοί εγνώριζαν και προσωπικώς τον Γέροντα, γρήγορα διαδόθηκε η είδησις για τον ερχομό του…
Ο πατήρ Σάββας, έμεινε τελικά τέσσερα (4) χρόνια στην Κωνσταντινούπολη για την συγκέντρωση δωρεών και γνωρίστηκε με πολλές ευλαβείς Ελληνικές οικογένειες. Ο μαθητής του, ο αρχιμανδρίτης Προκόπιος (1848+) διηγήθηκε ως αυτόπτης μάρτυς το εξής γεγονός:
Σε κάποια από τις Ελληνικές οικογένειες, του ανέφεραν για έναν συγγενή τους, νεαρό έμπορο, ο οποίος σχετιζόταν με τους αντιπροσώπους των σουλτανικών χαρεμιών και προμήθευε στο προσωπικό τους ποικίλα εμπορεύματα.
Πέραν τούτου όμως, ο νεαρός έμπορος δημιούργησε και άλλου είδους σχέσεις με τις φυλακισμένες, τις οποίες επισκεπτόταν καθημερινώς.
Οι συγγενείς του, μιλώντας - περί αυτού - στον π. Σάββα, είπαν ότι θα τιμωρηθεί αυστηρά από τους Τούρκους σε περίπτωση που αυτό γίνει γνωστό. Έτσι, τον παρακάλεσαν να λυτρώσει με την μεσολάβησή του, τον νεαρό από τέτοιο κίνδυνο. Ο π. Σάββας, με πίστη στην βοήθεια της Χάριτος του Θεού και την συνεργία της Θείας Κοινωνίας, άρχισε το έργο.
Μετά από μακρές και ανεπιτυχείς προτροπές προς τον φιλήδονο νέο, προκειμένου να εγκαταλείψει τις αμαρτωλές σχέσεις με τις μουσουλμάνες, πρότεινε - εν τέλει - ευκολότερους όρους από την πλευρά του, υποσχόμενος ότι δεν θα τον ενοχλήσει πλέον για να τον αποτρέψει από την αμαρτία.
Τον παρακάλεσε, λοιπόν, να μην πάει στο χαρέμι μία ημέρα και κατά την διάρκειά της να νηστεύσει, μετά να του αναγνωσθεί η συγχωρητική ευχή, να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και κατόπιν ας κάνει ό,τι θέλει!
Ο δυστυχής… ελκόμενος από την αμαρτία, όπως ο σίδηρος από τον μαγνήτη, δυσκολεύτηκε αλλά δέχθηκε την συμβουλή. Ίσως
- εξ αιτίας ντροπής - ενώπιον του Γέροντος και των συγγενών του, περισσότερο όμως επειδή ο σοφός Γέροντας δεν του ζητούσε παραίτηση από την αμαρτία, αλλά στέρηση μόνο για μία ημέρα. Ενήστευσε εκείνη την ημέρα, έλαβε την συγχώρηση δια της ευχής και την Θεία Κοινωνία και μετά την Θεία Λειτουργία γευμάτισε με τον πατέρα Σάββα και με τους συγγενείς. Κατά την διάρκεια του γεύματος και δήθεν τυχαίως, ο Γέροντας πρότεινε να προσπαθήσει εκείνη την ημέρα να μην πάει στο χαρέμι και να κοινωνήσει πάλιν την επομένη.
Επειδή δεν έβλεπε καμμία αντίδραση, άρχισε εγκαρδίως να τον παρακαλεί, υποσχόμενος εκ νέου, ότι μετά την Θεία Κοινωνία θα τον αφήσει ελεύθερο να πράξει κατά την επιθυμία του.
Αφού έλαβε την συγκατάθεση, τον κοινώνησε και την άλλη ημέρα.
Πρότεινε να τον ξανακοινωνήσει με τους ίδιους όρους, δηλαδή και εκείνη την ημέρα να μην πάει στο χαρέμι, και τον κοινώνησε και την τρίτη ημέρα.
Τότε φάνηκε πως ενήργησε σωτηριωδώς η χάρις του Θεού, κατά την ζώσαν πίστιν του Γέροντος και τις προσευχές των συγγενών. Η καρδιά του νέου μαλάκωσε και άρχισε σιγά
- σιγά μέσα του να αισθάνεται την νέκρωση των φλογισμένων παθών. Ο π. Σάββας συνέχισε να τον κοινωνεί επί σαράντα ημέρες και την τελευταία φορά του είπε:
– Πήγαινε τώρα όπου επιθυμείς, ακόμη και στο χαρέμι δεν σε εμποδίζω! Αλλά στην ψυχή του νέου είχε ήδη συντελεσθεί η μεταστροφή.
– Ας κάνουν μαζί μου, ότι θέλουν, είπε. Μπορούν και να με κατακόψουν. Για τίποτε στον κόσμο δεν θα δεχτώ να πηγαίνω εκεί όπου νωρίτερα, έτσι ασυγκράτητα, έτρεχα!
Με αυτόν τον τρόπο ο φιλεύσπλαγχνος Κύριος έσωσε τo πρόβατό Του.
Όταν ο πατήρ Σάββας συγκέντρωσε αρκετές δωρεές, επέστρεψε στο Άγιον Όρος και στην ακτή της θάλασσας άρχισε να κτίζει το μοναστήρι. Ο Γέροντας εκοιμήθη το 1821.

Από το βιβλίο υπ’ αριθμόν 4, της σειράς
“Αγιορείτες Πατέρες του 19ου αιώνος”
του ιερομονάχου Αντωνίου
Εκδόσεις “Ίνδικτος”

opougis

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης