Η Πλατυτέρα των Ουρανών

12 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Ἡ μονὴ τῶν Ἰβήρων εἶναι πολὺ φιλόξενο μοναστήρι. Αὐτὸ ἀποδίδεται καὶ στὸ ἀκόλουθο περιστατικό:
Ἕνας φτωχὸς ἐργάτης, κουρασμένος ἀπὸ τὸν δρόμο, ἔφθασε τὸ μεσημέρι πεινασμένος στὴν πύλη τῆς μονῆς. Ζητήσε μόνο λίγο ψωμὶ ἀπὸ τὸν πορτάρη, γιατὶ βιαζόταν νὰ συνεχίσει τὴν πορεία του.
Ὁ πορτάρης, ἄγνωστο γιατί, δὲν τοῦ ἔδωσε, ὁπότε ὁ φτωχὸς ἀναστέναξε βαθιὰ κι ἔφυγε νηστικός.
Ἀνεβαίνοντας πρός τίς Καρυές, σταμάτησε γιὰ λίγο στὴ σκιὰ ἑνός δέντρου.
Λυπημένος καὶ κουρασμένος καθώς ἦταν, ξάπλωσε καταγῆς. Ξαφνικὰ ἀκούει βήματα νὰ πλησιάζουν. Ἀνασηκώνεται καὶ βλέπει κοντά του μιὰ γυναίκα μ᾿ ἕνα βρέφος στὴν ἀγκαλιά. Μέ ὕφος συμπαθητικὸ καὶ φωνὴ γλυκειὰ τὸν ἐρωτᾶ:
– Τί ἔχεις; Μήπως εἶσαι ἄρρωστος;
– Ὄχι, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλὰ πεινῶ. Παρακάλεσα τὸν θυρωρὸ τῆς μονῆς Ἰβήρων νὰ μοῦ δώσει ψωμί, ἀλλὰ δὲν μοῦ ἔδωσε.
– Ἄκου, παιδί μου. Δέν πρέπει νὰ παραπονεῖσαι γιὰ τὸν θυρωρό. Θυρωρὸς τῆς μονῆς αὐτῆς εἶμαι ἐγώ. Νὰ ἐπιστρέψεις ἀμέσως καὶ νὰ ζητήσεις ψωμὶ ἐκ μέρους μου. Κι ἂν δὲν σοῦ δώσουν, πλήρωσέ το μ᾿ αὐτὰ τὰ χρήματα. Σὲ περιμένω ἐδῶ.

Λέγοντας αὐτὰ ἔδωσε στὸν ἐργάτη τρία φλουριά. Ἐκεῖνος, ἀνύποπτος γιὰ ὅσα ἔβλεπε καὶ ἄκουγε, ξεκίνησε γιὰ τὸ μοναστήρι. Χτύπησε τὴν πύλη καὶ κρατώντας ἐπιδεικτικὰ τὰ χρήματα ζήτησε καὶ πάλι ἀπὸ τὸν θυρωρὸ ψωμί, χωρὶς νὰ παραλείψει ν᾿ ἀναφέρει τὴ συνομιλία μὲ τὴ γυναίκα.
Ὅταν ἄκουσε ὁ μοναχός γιὰ γυναίκα καὶ εἶδε τὰ σπάνια νομίσματα, κατάλαβε ὅτι πρόκειται γιὰ θαῦμα. Χτύπησε τὴν καμπάνα, συγκεντρώθηκαν οἱ ἀδελφοὶ καὶ ἄκουσαν μέ θαυμασμὸ τὸ παράδοξο γεγονός.
Διαπίστωσαν μάλιστα ὅτι τὰ νομίσματα ἐκεῖνα ἦταν ἀφιερωμένα πρίν ἀπὸ πολλὰ χρόνια στὴ θαυματουργὴ εἰκόνα. Βλέποντας ὅμως ἡ Παναγία τὴν ἀνάγκη τοῦ φτωχοῦ, τὰ παρέλαβε καὶ τοῦ τὰ ἔδωσε μέ μητρικὴ εὐσπλαγχνία.
Οἱ μοναχοὶ μέ φόβο καὶ εὐλάβεια τὰ ἐπανέφεραν στὴν ἁγία εἰκόνα τῆς Πορταΐτισσας, ἡ ὁποία μέ τὸ θαῦμα αὐτὸ τοὺς δίδαξε τὴ μεγάλη ἀρετὴ τῆς φιλοξενίας.

“Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας”

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

4 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

Toυ Β. Χαραλάμπους

 

 


Αλλιώτικο συναπάντημα στην Ουρανούπολη, στο κατώφλι ετούτο του Άθωνα. Η πολίχνη ετούτη, εκεί όπου άλλοτε η παμπάλαιη εκείνη “Ουρανία Πόλις’’ και παραύστερα η περιφυγή από κείνο τον χαλασμό στον Μαρμαρά, την Κούταλη, την Αφησιά, την Αλώνη, στης Προποντίδας την καταγάλανη πλατωσιά, που τρικυμίζει ακόμα.
Το δειλινό βρήκε τον Φώτη από τον Άη Μηνά το μικρό χωριουδάκι στα ξακουστά Ζαγοροχώρια ν΄ αποζητά διαμονητήριο για το Άγιον Όρος. Τα πράγματα όμως είχαν έρθει αλλιώς. Δυστυχώς έπρεπε να είχε εξασφαλίσει προηγουμένως κάποια άδεια κι έτσι τούτο δεν έγινε μπορετό. Κάποιοι προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Πιο πολύ θυμάται ακόμα εκείνον τον άγνωστο προσκυνητή με τα φτωχικά ρούχα και την αρχοντική καρδιά. Η εξωτερική του εμφάνιση φτωχή, επαίτη θάλεγε κανένας, τα παπούτσια αθλητικά από κείνα που βρίσκει κανένας στους διάφορους πλανοδιοπώλες. Κορδόνια ‘‘δεν είχαν αν θυμάμαι καλά ή αν είχαν ήταν λυμένα” διηγείται στου χωριού του την πλατεία. Όμως η πολλή ορμήνεια είναι περισσή. Αρκούσε μονάχα τ΄ άδολο εκείνο βλέμμα εκείνου του προσκυνητή.
Τ΄ απόβραδο ο Φώτης βρήκε έναν φθηνό ξενώνα κοντά στην παραλία και μετά βγήκε βόλτα στην Ουρανούπολη. Οι αντιφεγγιές από τα τόσα της πολίχνης φώτα παιχνίδιζαν στην προκυμαία. Η εγκαρτέρηση του γραίγου από την προκυμαία ίσαμε την Αμμουλιανή κατ΄ αντίκρυ. Παρέκει ξώμειναν κάτι σκολιαρούδια να παραβγαίνουν με τ΄ ασπροβότσαλα στ΄ ακροθαλάσσι.
Στον μώλο αραγμένο το καράβι που στο ακρόπλωρο αναγράφει με μεγάλα γράμματα “Άξιον Εστί” και την επομένη θ΄ αναχωρούσε για το Άγιον Όρος. Το είδε ο Φώτης με κάποιο παράπονο κι ίσως τούτο γιατί την επομένη να μην ήταν ανάμεσα στους προσκυνητές. Το καράβι στο μουράγιο δεμένο κι ο φλοίσβος συνέχισε να παιχνιδίζει με την πλώρη. Έμεινε για λίγο σκεφτικός κι ύστερα αργά αργά κίνησε για τον πολύβουο δρομίσκο.
Η πολίχνη ετούτη της Ουρανούπολης αποβραδίς γίνεται πιότερο πολύβουη. Μονάχα μακρυάθε τα τόσα κυμάτια συνέχισαν να φλοισβίζουν περίεργα ψελλίζοντας τ΄ Άθωνα τη σιωπή. Δεξιά κι αριστερά καταστήματα διάφορα κυρίως με εύμορφα χειροτεχνήματα με μόνο σχεδόν θέμα το Άγιον Όρος. Το νύχτωμα τον βρήκε να πηγαινοέρχεται στον πολύβουο ετούτο δρομίσκο. Συναπάντημα με κείνο τον πρωτόγνωρο φίλο και πάλι στο δρόμο που τώρα πια ούτε το όνομά του δεν θυμάται. Έπινε, λοιπόν, ο άγνωρος εκείνος φίλος, μια μπύρα αμέριμνος σε κάποιο καφενεδάκι. Χαιρετιστήκανε τανάπαλιν.
- Κόπιασε, μια μπύρα να σε κεράσω.
- Ευχαριστώ, πρέπει να συνεχίσω, είπε και συνέχισε τον περίπατο.
Συνέχισε να πηγαινοέρχεται στον φωτεινό δρομίσκο και σε κάθε συναπάντημα με τον πρωτόγνωρο φίλο τον χαιρετούσε λες κι είχε τόσο καιρό να τον δει. Στην ίδια ετούτη διαδρομή κοντοστάθηκε λιγάκι και τον ρώτησε αν βρήκε κάποιο κατάλυμα. Και αρχίνισε να λέει διάφορα με κάτι περίεργες δικαιολογίες. Στο τέλος όμως με πιο σιγανή φωνή πλησίασε τον Φώτη και του είπε πως θα κοιμόταν στα παγκάκια. Δεν πρόλαβε να ρωτήσει και η απάντηση ήρθε αβίαστα και με τόση απλότητα.
- Το έχω ξανακάνει. Εξάλλου τα χρήματα είναι τόσο λίγα και δεν θάθελα να τα ξοδέψω όλα για τον ξενώνα. Πρέπει να οικονομήσω λίγα χρήματα για τις διαδρομές και την επιστροφή.
Δεν θυμάται, ακόμη διηγιέται, αν του πρότεινε να του δώσει εκείνος τα χρήματα του ξενώνα, σίγουρα όμως θυμάται πως κατόπιν στον ξενώνα δεν μπορούσε να ξαπλώσει για ύπνο. Σκέψεις διάφορες για τον φτωχό αυτόν φίλο δεν τον άφηναν να κοιμηθεί. Πώς να αντέξει κανένας της καρδιάς τον παφλασμό; Άφησε γρήγορα τον ξενώνα και βγήκε πάλι βόλτα στους δρόμους της Ουρανούπολης. Τον βρήκε να βηματίζει μονάχος αδιάφορα μπροστά στον Πύργο του Προσφορίου. Μάταια προσπάθησε να τον κάνει να δεχθεί τα χρήματα για τον ξενώνα. Χαιρετιστήκανε ξανά και συνέχισε τον δρόμο του.
Η επόμενη φορά ήταν κι η τελευταία. Δέχθηκε τα χρήματα για τον ξενώνα με απλότητα και τον ευχαρίστησε περίσσια. Φαινόταν άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια. Επιτέλους ησύχασε. Έγνοια του τώρα αν θα κατάφερνε να έπαιρνε το διαμονητήριο για το Άγιον Όρος.
Αχάραδα βρέθηκε με το σακί στον ώμο να σεργιανίζει αμήχανα στην προκυμαία. Φυσούσε απηλιώτης από το πρωϊνό. Μεσοπέλαγα μια μονάχα ψαρόβαρκα. Το πρώτο καληνώρισμα ήρθε από τους λιγοστούς ψαράδες και από τους ολόλευκους γλάρους που παραύστερα αρχίνισαν των καραβιών το φευγάτισμα. Συναντηθήκανε απρόσμενα με τον πρωτόγνωρο εκείνον φίλο κάτω από τον Πύργο του Προσφορίου.
- Πέρασες ωραία ψες; πρόλαβε να ρωτήσει.
Πλησίασε λοιπόν τον Φώτη ντροπαλά και με πολύ σιγανή φωνή του είπε πως δεν έμεινε στον ξενώνα αλλά στα παγκάκια. Σαν μικρό παιδί αρχίνισε να παραπονιέται για τ΄ απρόσμενο συντρόφεμα από τ΄ αδέσποτα σκυλιά που δεν τον άφηναν να κοιμηθεί. Όμως παρόλα τούτα με ένα τόσο αξιοπρεπές ύφος τον παρακάλεσε να κρατήσει τα χρήματα για τις διαδρομές. 
Η συζήτηση συνεχίστηκε “επί μακρόν’’ και μέσα στο καράβι γιατί στο τέλος ο Φώτης πήρε το πολυπόθητο διαμονητήριο. Μιλούσε ώρα πολλή για την οικογένειά του. Σε κάθε διήγηση διέκρινες μια περισσή αθωότητα.
Το προσκύνημα στο Άγιον Όρος τέλειωσε σε δύο μέρες. Από τότε δεν τον ξανάδε. Όμως η ταξιδεύτρα θύμηση θάχει για θυμητάρι την ειλικρίνεια και τ΄ άδολο βλέμμα ετούτου του προσκυνητή καταμεσής στα τόσα απλά γεροντάκια που συνάντησε σε κείνη την περιδιάβαση στον Άθωνα.

fdimitrios.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

4 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

Πνευματικές συμβουλές
του μακαριστού παπα - Διονυσίου

της Βατοπαιδινής Σκήτης της Κολιτσού

 

 

 

... «Εδώ δεν ήρθαμε να κάνουμε καλά έργα, αλλά να κάνουμε υπακοή».
- «Πρώτα από όλα να προσπαθείς να αποκτήσεις ταπεινοφροσύνη. Αν κάποιος σου πει κάτι, εσύ πες ”Ω, μόνο αυτό; Εγώ είμαι πολύ πιο αμαρτωλός, είμαι και τέτοιος και τέτοιος”. Όταν αποκτήσεις ταπεινοφροσύνη, τότε από τις βρισιές θα αισθάνεσαι χαρά. Όταν έχεις ταπείνωση, τότε ο Θεός δίδει την χάρη Του. Στην καρδιά έρχεται ουράνια χαρά. Τότε ο Κύριος βοηθά σε όλα».
- «Αν έχεις ενυπνιασμό την Κυριακή, αντί πενήντα μετάνοιες μεγάλες, να κάνεις εκατό μικρές μετάνοιες. Δεν είναι αμαρτία να κάνεις μεγάλες μετάνοιες την Κυριακή, αλλά οι Πατέρες μας έκριναν έτσι προς δόξαν Θεού. Αλλά αν κάποια φορά αισθάνεσαι μετάνοια και η ψυχή σου θέλει να γονατίσει, τότε μπορείς και δεν είναι αμαρτία».
- «Όταν στην τράπεζα έχει πολλά φαγητά, καλύτερα να δοκιμάσεις λίγο απ’ όλα και να μη χορτάσεις εντελώς. Αν δεν τρως μερικά φαγητά, τότε θα υπερηφανευτείς, χωρίς να το καταλάβεις».
- «Για να θυμάμαι αυτά που διάβασα σε κάποιο βιβλίο, όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ, προσπαθώ να θυμηθώ τι διάβασα».
- «Για να αποφύγεις τον μετεωρισμό, αν έχεις να κάνεις πολλά πράγματα, εκ των προτέρων να ορίζεις (να προγραμματίζεις)· τώρα θα κάνω μία ώρα αυτά, μετά δύο ώρες το άλλο κ.ο.κ.».
- «Καλύτερα να ξεκουράζεσαι και τη νύχτα και την ημέρα. Ακόμη και πέντε ώρες αν κοιμηθείς την ημέρα, το σώμα πάλι θέλει ξεκούραση. Γι’ αυτό τη νύχτα να κοιμάσαι τρισήμισυ - τέσσερις ώρες και την ημέρα να βρεις μία ώρα ή τουλάχιστον σαράντα - πενήντα λεπτά λίγο να ξεκουραστεί το σώμα».
- «Όταν προσευχώμαστε για τους άλλους, δείχνουμε αγάπη. Και “ο Θεός αγάπη εστί”. Άμα βλέπει ότι εγώ προσεύχομαι για σένα και συ για μένα, θα πει: “Ας τους βοηθήσω και τους δύο”. Και όταν προσεύχεσαι για τους κεκοιμημένους, πολύ βοηθάς τις ψυχές τους. Και αν κάποιος από αυτούς αξιώθηκε της Βασιλείας των Ουρανών, τότε η αγάπη σου προς αυτόν επιστρέφει πάνω σου».
- «Η υπομονή πάντοτε κερδίζει. Τίποτε καλό δεν γίνεται γρήγορα. Γι’ αυτό, πάντοτε υπομονή. Όταν έχεις υπομονή, οπωσδήποτε κερδίζεις».
- «Στην Εκκλησία οι Πατέρες μας ώρισαν να καθώμαστε στο Ψαλτήρι».
- «Όταν δεν έχεις πολλή δουλειά στο διακόνημα, πήγαινε στο κελλί σου και κάνε έναν κανόνα, για να τον έχεις έτοιμο, όταν δεν θα μπορείς άλλη μέρα να τον κάνεις».
- «Ο Γέροντάς σου πρέπει να γνωρίζει τα πάντα για σένα και όλα να τα κάνεις με την ευλογία του. Να έχεις υπακοή σε όλους. Τους νεώτερους μοναχούς να τους βλέπεις σαν δεκαπέντε χρόνια παλαιότερους από σένα. Αν σου πούνε να κάνεις κάποια δουλειά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, να μην αντιλογήσεις. Θα πας και θα λες την ευχή (ο μοναχός πάντοτε πρέπει να την λέει), και να ξέρεις ότι Άγγελος Θεού θα σε γράψει πρώτον στην Λειτουργία. Έτσι θα φυλάξεις και την εσωτερική σου ειρήνη και την ειρήνη των άλλων. Δεν πρέπει να γίνωνται σκάνδαλα».
- «Περισσότερο μας εμποδίζουν δύο πράγματα: Το «εγώ» και το «γιατί». Όταν τα έχουμε αυτά, τότε η προσευχή μας είναι άκαρπη και ειρήνη δεν έχουμε. Κάνε ό,τι σου πούνε. Αυτός που διατάζει έχει και την ευθύνη, ενώ εσύ θα αποκτήσεις ειρήνη και ουράνια στεφάνια, αν σε μαλώνουν άδικα»...

simeiakairwn.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

31 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

+ Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης

 


Ἐπειδὴ θὰ γίνουν ὁπωσδήποτε πειρασμοὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ σὲ μᾶς ὅλους, διότι αὐτὰ εἶναι καὶ προφητευμένα καὶ τὰ βλέπουμε νὰ ἔρχονται, ἐμεῖς πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε πνευματικά, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς πειρασμοὺς αὐτούς. Καὶ πῶς πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε;

Νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Νὰ φροντίσουμε ἀπὸ τώρα ὅλοι μας νὰ κάνουμε περισσότερο πνευματικὸ ἀγώνα, νὰ εἴμαστε συνέχεια ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Μὲ τὴν ἐξομολόγηση, μὲ τὴν Θεία Κοινωνία, μὲ τὴν προσευχή. Νὰ μὴν μᾶς κλέψει πουθενὰ ὁ διάβολος καὶ ἔχουμε κάποια ἀδυναμία, κάποιο πάθος, τὸ ὁποῖο μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅποιος εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστό, αὐτὸς θὰ διακρίνει καὶ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Θὰ διακρίνει τί εἶναι τοῦ Χριστοῦ καὶ τί εἶναι τοῦ διαβόλου. Καὶ θὰ ἔχει τὸ κουράγιο καὶ τὴν δύναμη νὰ κάνει καὶ κάποια θυσία γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, ἂν δὲν εἶναι κανεὶς ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστό, πὼς θὰ θυσιάσει καὶ κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ;
Ἄρα λοιπόν, τώρα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή, ἐπειδὴ ἔρχονται καὶ οἱ πειρασμοὶ αὐτοί, πρέπει ἐμεῖς νὰ φροντίζουμε νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό…
Εὔχομαι λοιπόν, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Κυρίου νὰ εἶσθε καὶ ἐσεῖς πάντοτε ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσετε κάθε ἐπερχόμενο πειρασμό.
Προσευχηθεῖτε ὅμως νὰ μᾶς φωτίζει καὶ ἐμᾶς ὁ Θεὸς νὰ λέμε ὄχι τὰ δικά μας, ἀλλὰ τὰ τοῦ Θεοῦ ἅγια θελήματα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ ἅγια δικαιώματα. Ὅπως λέμε καὶ στὴν Ἐκκλησία πολλὲς φορὲς «δίδαξον μὲ τὰ δικαιώματά σου».
Εὔχομαι νὰ ἔχετε πάντοτε τὴν Χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε ὅλοι ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τοῦ Κυρίου μας καὶ ὑπὲρ τῆς ἁγίας μας πίστεως.

* Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο «Ἡ στάσις τῶν χριστιανῶν ἀπέναντι στὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα καὶ ὁ 666»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – Ἔτος 1997»

Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

trelogiannis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

20 Ιαν. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

   Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Τότε είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.
Ο Γέρο – Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο.
Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε, τί έχεις, τί να σου κάμω για να ταιριάξεις; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;
Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός, αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί την θεία βοήθεια στην εργασία του, προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο, ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει, γι΄ αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του με όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε: «Με φώναξες γέροντα, τί είναι, τί θέλεις ; Εδώ είμαι ‘γω για να σε βοηθήσω».

Ο Γέρο – Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του, παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει, του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό, σαν αντιμισθία από τον διάβολο.
Τούτο ας γίνει μάθημα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να μη λένε «άει στο διάβολο», ούτε για αστεία.
Επειδή, ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω, τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία, κι αν δεν κατορθώσει τούτο, τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του, στο παιδί του, ή και στον εαυτό του ακόμη, «Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κάκιστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάβολο.
Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες και αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή «
ο Θεός να σ΄ ελεήσει», που είναι το καλύτερο απ΄ όλα.
Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14).


Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου
«Γεροντικό Αγίου Όρους»

askitikon.eu

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης