Η Πλατυτέρα των Ουρανών

4 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 «Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καί στοιχῶμεν» (Γαλ. 5, 25)
«Αφού ζούμε με την δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα».

Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν όσους ανθρώπους θέλουν να έχουν σχέση με τον Χριστό και να ζούνε τον τρόπο της Εκκλησίας, είναι το κατά πόσο αυτό είναι εφικτό μέσα στην πραγματικότητα της εποχής. Κι ας μη μένουμε μόνο στο σήμερα, το οποίο έχει - είναι γεγονός - μεγάλες δυσκολίες. Κάθε εποχή είναι για τον πιστό εποχή δοκιμασίας. Άλλοτε οι δοκιμασίες έχουν να κάνουν με την άρνηση της εξουσίας να αποδεχθεί την πίστη, άλλοτε με την άρνηση του πολιτισμού, άλλοτε με τις εσωτερικές δοκιμασίες, αυτές της καρδιάς.
Στην εποχή των διωγμών και της περιθωριοποίησης της πίστης και των χριστιανών, οι δοκιμασίες είναι εμφανείς. Κύριος στόχος του καθενός είναι να κρατήσει την πίστη του ζώσα, να μην νικηθεί από τις επιθέσεις του κόσμου και της ισχύος του, από την απαίτηση για παραίτηση από το δικαίωμα να ακολουθεί κάποιος τον Χριστό. Υπάρχουν όμως και περίοδοι, όπως η σημερινή, οπότε και η πίστη κρίνεται στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας και των επιλογών.

Πρώτη μάχη που καλείται να δώσει ο πιστός είναι με την επιθυμία του νου να ελέγχει την ζωή και τα πάντα. Να ικανοποιούνται οι επιθυμίες και τα όνειρά του. Ο δρόμος αυτός γεννά θυμό, λύπη, άγχος αν τα πράγματα δεν πηγαίνουν κατά το δοκούν. Ο νους είναι η βάση της προσωπικότητας του ανθρώπου και προφανώς δώρο Θεού. Το ίδιο και το «εγώ» που συγκροτεί την ταυτότητα. Η πίστη έρχεται ως δώρο ταπείνωσης. Ως βάση ο άνθρωπος να σχεδιάσει με τον νου του και να παλέψει για ό,τι καλό, αλλά και να αφήσει την έκβαση των πραγμάτων στο θέλημα του Θεού. Εδώ έρχεται και ο πλησίον. Ο νους του ανθρώπου θέλει να κατευθύνει τον άλλον, ώστε να υπηρετήσει το προσωπικό θέλημα. Και αυτό γίνεται είτε διά της βίας, είτε διά της πειθούς είτε διά της ανάγκης, ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τον πλησίον. Και όταν βλέπει ότι η ελευθερία του άλλου δεν επιτρέπει την χρήση του ή βάζει όρια σ’ αυτήν, ο νους αντιδρά με τον λογισμό που γίνεται πάθος: οργή, μίσος, εμπάθεια, απογοήτευση. Η πίστη, μας κάνει να λειτουργούμε στην προοπτική της αγάπης. Της πρότασης στον άλλο, της προσφοράς μας σ’ αυτόν, της συγκατάβασης στην ελευθερία και τα όριά του, στην συμπόρευση αν δεν είναι τα πράγματα όπως τα θέλουμε, στην προσευχή και την συγχώρεση αν χρειαστεί να φύγουμε από την σχέση ή να φύγει ο άλλος.

Δεύτερη μάχη που καλείται να δώσει ο πιστός είναι εναντίον του ορθολογισμού που θέλει να δώσει εξηγήσεις για τα πάντα στον κόσμο, χωρίς περιθώριο στο μυστήριο και την υπέρβαση της λογικής. Ο κόσμος μας πρέπει να εξηγηθεί διά της επιστήμης και μάλιστα διά της αιτιοκρατίας. Το αίτιο είναι φυσικό, υλικό ή αποτέλεσμα ανθρώπινου παράγοντα. Δεν μπορεί να πιστεύουμε ότι ο Θεός οδηγεί τα πράγματα κάπου.
Μόνο με την βοήθεια της γνώσης, της επιστήμης, της δύναμης του μυαλού, μπορούμε να νικήσουμε ό,τι μας δυσκολεύει και να το εξηγήσουμε. Είναι οπισθοδρόμηση να μιλάμε για το κράτος, την δύναμη του Θεού. Θεοκρατία δεν σημαίνει πίστη στον Θεό που βάζει τη ζωή μας σε μία πορεία αγάπης, ελπίδας, ήθους, αλλά την επιθυμία όλα να εξηγούνται με βάση τον Θεό και χωρίς άλλους παράγοντες και όλα να κυβερνώνται με βάση τον Θεό.
Και αυτός ο Θεός έχει πλαστεί ως πατέρας - αφέντης, τιμωρός, εισαγγελέας που επιβλέπει την τήρηση των νόμων που ο ίδιος έχει επιβάλει. Ο πιστός όμως, χωρίς να αρνείται την ερμηνεία της ζωής με βάση την αιτιοκρατία, πηγαίνει στην πηγή. Ποιος δημιούργησε τον κόσμο και γιατί. Τι από όσα δεν μπορούμε να νικήσουμε έχει να κάνει με το θέλημα του Θεού για την σωτηρία μας; Μια κοινωνία στην οποία η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η πίστη στην ανάσταση και επομένως η κρίση του κόσμου και των ανθρώπων με την προοπτική ότι ο χρόνος και ο θάνατος δεν είναι το τελικό μας όριο, αλλά η αγάπη και η κοινωνία με τον Θεό που θα συμπεριλάβει και τα σώματα και τις ψυχές μας αλλά και θα χτιστεί πάνω σε κάθε σκέψη και έργο μας, για τα οποία είμαστε υπεύθυνοι, είναι άραγε η θεοκρατία του φονταμενταλισμού; Για τον πιστό  όχι.
Όμως αυτός είναι ένας αγώνας για να υπενθυμίζει συνεχώς στον εαυτό του και τον κόσμο ότι ο Θεός δωρίζει κάθε επιστήμη και κάθε γνώση, όχι για να δημιουργήσει ο άνθρωπος την Βαβέλ του, αλλά για να ομορφύνει τη ζωή του και να την μοιραστεί με αγάπη, με τους έχοντες και τους μη έχοντες.

Η τρίτη και δυσκολότερη μάχη που έχει να δώσει ο άνθρωπος είναι αυτή τού να νικήσει το «δεν βαριέσαι», «και τί έγινε;», «δεν πειράζει» στη σχέση του με τον Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό του. Είναι ο αγώνας εναντίον της αμαρτίας, που μας καθιστά αυτόφωτους, που μας δικαιολογεί, που αφήνει τις ρίζες των ζιζανίων να μεγαλώνουν μέσα μας, που μας βγάζει από την προοπτική τού να κυριαρχούν οι καρποί του Αγίου Πνεύματος εντός μας: «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη, πραότητα, εγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23) και η καύχηση του ανθρώπου για τον προσωπικό του θρίαμβο με τα αντίθετά τους: «φιλαυτία, ατομική και στιγμιαία ευχαρίστηση, ένταση για να επικρατήσουμε, εκδίκηση, κακία, πονηριά, απιστία, ανυπομονησία και φωνές, ακολασία».
Ο πολιτισμός μας μάς λέει ότι ο δεύτερος τρόπος είναι αυτό που δικαιούμαστε. Η πίστη όμως μας ανεβάζει στην οδό της Βασιλείας του Θεού, στην οδό της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και μας κάνει να ζούμε όχι μόνο για το
«εδώ και τώρα», αλλά και για το «για πάντα».

Αυτός ο δρόμος είναι η ακολούθηση του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας. Είναι η οδός της άσκησης. Της μετάνοιας. του πνευματικού αγώνα. Κυρίως της αγάπης προς τον Θεό και τον άλλον, που γίνεται υπέρβαση και την ίδια στιγμή άνοιγμα του εγώ. Συνοδοιπόρος μας είναι ο Χριστός. Και μπορεί να μοιάζουμε κεκρυμμένοι στον θρίαμβο του κοσμικού πνεύματος και ηττημένοι. Έχουμε όμως την ανάπαυση ότι βλέπουμε τη ζωή με άλλα μάτια. Αυτός είναι ο δρόμος των Αγίων, ο δρόμος που μας κάνει αληθινά πνευματικούς ανθρώπους!

Κέρκυρα, 5 Ιουλίου 2020
Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

4 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

Του π. Συμεών Κραγιόπουλου (†)

 


Δεν τακτοποιούνται οι αμαρτίες ούτε με το να περάσει ο καιρός ούτε απλώς με το να πει κανείς στην προσευχή του:
«Συγχώρησέ με, Θεέ μου, γιατί έκανα αυτό». Είναι πολύ σοβαρό το θέμα, και ο καθένας πολύ σοβαρά, πολύ υπεύθυνα να το τακτοποιήσει και όχι με αρρωστημένη διάθεση.
Γιατί επικρατεί και αυτή η άποψη ότι, με αυτά που λέμε περί αμαρτίας, κάνουμε τους ανθρώπους να αισθάνονται ενοχές, και καθώς έχουν ενοχές, παθαίνουν ψυχολογικά προβλήματα. Έτσι είναι βέβαια, αν τα πάρει κανείς ανάποδα και στραβά. Αλλά το λέω ρητώς και κατηγορηματικώς ότι δεν παθαίνει κανείς τίποτε, τίποτε, και όχι απλώς δεν παθαίνει, αλλά τότε λυτρώνεται, όταν καλά - καλά δει την αμαρτία. Έκανες την αμαρτία; Δες την.
Μην φοβάσαι να την δεις και μετανόησε. Αν μετανοήσεις, λυτρώνεται η ψυχή σου.
Ούτε κομπλεξικές καταστάσεις δημιουργούνται, ούτε ψυχοπαθολογικές, ούτε ψυχολογικά προβλήματα, ούτε τίποτε. Όποιος παθαίνει από αυτά, σημαίνει ότι στο βάθος δεν μετανοεί αληθινά.

Δηλαδή από το ένα μέρος, καθώς ακούει την αλήθεια, νοιώθει ότι έκανε αμαρτίες, από το άλλο μέρος όμως δεν θέλει να μετανοήσει, δεν θέλει να αναγνωρίσει:
«Αμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησέ με», ώστε να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και να ζητήσει το έλεός του. Θέλει να είναι ασπροπρόσωπος. Αυτά όμως δεν συμβιβάζονται.
Κανείς μας, απέναντι του Θεού, δεν μπορεί να είναι ασπροπρόσωπος.
Ενώπιον του Θεού είμαστε όλοι εκτεθειμένοι, όποιοι και αν είμαστε. Όπου υπάρχει αληθινή μετάνοια, όπου υπάρχει αληθινή εξομολόγηση, δεν είναι δυνατόν εκεί να υπάρχουν ύστερα αισθήματα ενοχής, τα οποία καταπιέζουν τον άνθρωπο και δημιουργούν, όπως είπαμε, κομπλεξικές και ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Το λέω ρητώς και κατηγορηματικώς.
Θα ήθελα σ’ αυτό το σημείο ακόμη μια φορά να τονίσω την όλη αρνητική δουλειά, το όλο κακό που κάνει η αμαρτία. Όταν διαπράττει κανείς αμαρτία –και μάλιστα να μου επιτρέψετε να πω, όταν η αμαρτία έχει και αρρωστημένο χαρακτήρα· και δεν μπορούμε στη γενιά μας να μην το πούμε, γιατί κατά κανόνα οι άνθρωποι σήμερα έχουν και αρρωστημένες καταστάσεις– όταν λοιπόν διαπράττει κανείς αμαρτία, δεν είναι απλώς ότι ενώπιον του Θεού είναι εν αμαρτίαις, και τι θα γίνει, αλλά η αμαρτία επηρεάζει και το λογικό του και την ψυχή του και την καρδιά του και τα συναισθήματά του και την βούλησή του και τα πάντα, οπότε ανάλογα σκέπτεται και συμπεριφέρεται.

Και επιπλέον, καθόλου δεν πάει το μυαλό του να σκεφθεί: «Για στάσου· σαν να μη σκέπτομαι καλά. Σαν να μην αισθάνομαι καλά, και όλη η βούλησή μου και η όλη η εσωτερική μου κατάσταση σαν να μη λειτουργούν σωστά. Ας ρωτήσω κανέναν άλλον». Δεν κάνει έτσι. Ακόμη και να έρθει ο άλλος και να του πει: «Χριστιανέ μου, δεν είναι τα πράγματα όπως τα καταλαβαίνεις εσύ. Δεν είναι όπως τα κάνεις εσύ· δεν είναι όπως τα λες εσύ», δεν θα το δεχθεί. Αν εδώ υπάρχει και αρρωστημένη κατάσταση, ακόμη πιο δύσκολα καταλαβαίνει κανείς αυτό που του λένε.
Ο άνθρωπος αυτός αμαρτάνει, επειδή υπάρχει μέσα του γενικότερα η αδυναμία. Δεν αμαρτάνει εν ψυχρώ, σαν να λέει: «Τώρα θα αμαρτήσω». Όχι· αμαρτάνει, επειδή δεν ελέγχει πλήρως τον εαυτό του. Υπάρχουν καταστάσεις μέσα στον άνθρωπο που διαφεντεύουν, και πάρα πολλές φορές επηρεάζεται από αυτές και αμαρτάνει.

Δηλαδή, πιο συγκεκριμένα, εάν κάποιος, έτσι ή αλλιώς, δεν αισθάνεται ότι είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι και ότι μπορεί και αυτός να σταθεί ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και να ζήσει σωστά, έχοντας την υπόληψη και την αναγνώριση που θα ήθελε να έχει, αλλά αισθάνεται μειονεκτικά, αυτό πολύ του στοιχίζει, πολύ τον ενοχλεί και τον κάνει να είναι στενοχωρημένος, να έχει μέσα του θλίψη, κατάθλιψη. Ο άνθρωπος αυτός τι θα κάνει; Καθώς δεν αντέχει αυτή την κατάσταση, αναζητεί κάτι που θα τον ευχαριστήσει. Και το κάνει αυτό, όχι τόσο γιατί θέλει να πάει να κάνει εκείνη τη συγκεκριμένη πράξη που θα τον ευχαριστήσει, αλλά σαν να τον σπρώχνει από μέσα του αυτή η έλλειψη, αυτή η άσχημη κατάσταση που έχει, αυτό το αίσθημα ότι μειονεκτεί, ότι δεν μπορεί άνετα να συνυπάρχει με τους άλλους. Γι’ αυτό, π.χ., θα φάει πολύ· θα τρώει και δεν θα τελειώνει. Θα πάει να πιει, θα βλέπει με τις ώρες τηλεόραση, και άλλα και άλλα πράγματα θα κάνει.
Οπότε, εδώ τώρα, δεν είναι μόνο ότι αμαρτάνει κανείς, όπως είπαμε, αλλά αμαρτάνει και κατά αρρωστημένο τρόπο.
Υπάρχει δηλαδή και το κίνητρο της αρρωστημένης καταστάσεως. Έτσι, γίνεται ένας φαύλος κύκλος, γίνεται ένα μπέρδεμα, και που να τα ξεμπερδέψει κανείς! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις θα λέγαμε ότι δεν φθάνει απλώς να πάει κανείς στην εξομολόγηση και να πει: «Είμαι λαίμαργος». Δεν φθάνει να πάει να πει: «κάθομαι με τις ώρες στην τηλεόραση» ή «κάθε τόσο θέλω να καπνίσω, κάθε τόσο θέλω να πιω». Δεν φθάνει αυτό. Πρέπει να δει και βαθύτερα, γιατί το κάνει αυτό. Άμα δεν δει αυτό το βαθύτερο, αν δεν το προσέξει εκείνο, ναι μεν είπε τις συγκεκριμένες πράξεις, είπε τις συγκεκριμένες αμαρτίες και θα πάρει άφεση, όμως η πληγή μένει, η πηγή του κακού μένει, και είναι ατακτοποίητη η ψυχή. Έτσι, αρχίζει πάλι από την αρχή και κάνει πάλι τα ίδια. Και τι γίνεται; Αν δηλαδή και ο εξομολογούμενος δεν καταλάβει καλά τι του συμβαίνει, και ο πνευματικός δεν δει περί τίνος πρόκειται, πώς θα βοηθηθεί αυτός ο εξομολογούμενος να δει ότι όλα ξεκινούν βαθύτερα από την φιλαυτία του;
Γιατί ο άνθρωπος είναι μειονεκτικός; Γιατί αισθάνεται μειονεξία; Διότι υπάρχει η φιλαυτία.
Η οποία φιλαυτία στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει και εκδηλώνεται κατά αρρωστημένο τρόπο και επηρεάζει τον άνθρωπο κατά αρρωστημένο τρόπο. Να βοηθηθεί λοιπόν κανείς να δει τη φιλαυτία του, τον εγωισμό του· να δει όλο αυτό που κάνει τον άνθρωπο να έχει μεν μια γενική πίστη στον Θεό, να είναι θρησκευτικός άνθρωπος, αλλά η ύπαρξή του να μην ακουμπά στον Θεό, να μην είναι πιασμένη από τον Θεό.

Αν όμως κανείς βρει τον Θεό, αν ακουμπήσει στον Θεό, αν ανοίξει η ψυχή και έχει μέσα της τον Θεό, πάνε και οι φιλαυτίες, πάνε και οι αρρώστιες, πάνε όλα, και δεν αμαρτάνει κανείς ύστερα. Γιατί να αμαρτήσει; Δεν αισθάνεται την ανάγκη, καθώς ο Θεός γεμίζει και ικανοποιεί όλο τον άνθρωπο.

Από το βιβλίο του π. Συμεών Κραγιόπουλου, “…πάντα συνεργεί εις αγαθόν”

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

4 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

Μελέτιος Καλαμαρᾶς,
Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Μοῦ γράφει ὁ κ. Ἀθαν. Κόλλιας:
  Τό 1971 ἐπήγαμε μέ τήν σύζυγό μου Ἑλένη στήν Ρόδο. Ἐμείναμε ἐκεῖ μία ἑβδομάδα. Τό τελευταῖο βράδυ καθίσαμε στήν παραλία. Δίπλα μας ἦταν καί ἕνα ἄλλο ἀνδρόγυνο. Στίς 8 τό βράδυ ἦλθε καί ἕνα βαποράκι. Ἦρθαν δύο νέα παιδιά καί ἔκατσαν στό ἴδιο τραπέζι. Καί ἄρχισαν νά διηγοῦνται, τί εἶδαν στό μοναστήρι πού εἶχαν πάει.
Τά λόγια τους μοῦ ἄρεσαν. Ζήτησα συγγνώμη καί ἐρώτησα.
- Ποῦ εἶναι τό μοναστήρι αὐτό;
- Στήν Σύμη.
- Καί πῶς πᾶνε ἐκεῖ;
- Τό πρωΐ θά πάρετε ἀπό ἐδῶ τό καραβάκι. Θά πᾶτε. Καί τό βράδυ θά σᾶς φέρει πάλι ἐδῶ.
- Κρῖμα! Πολύ θά τό ἤθελα. Ἀλλά αὔριο πρωΐ φεύγουμε γιά τήν Ἀθήνα.
- Ἄ, δέν πειράζει. Ἄν θέλεις, βάλε κάτι μέσα σέ ἕνα μπουκαλάκι, πέταξέ το στήν θάλασσα, καί παρακάλεσε τόν ἅγιο Ταξιάρχη νά τό πάει στό μοναστήρι του. Καί θά τό πάει.
- Θά στείλω!
Μά ἀμέσως παρενέβη ἡ σύζυγός μου. Εἶπε αὐστηρά:
- Νά μήν στείλεις. Θά πᾶνε τά λεφτά χαμένα.
- Θά στείλω! Καί ἄς πᾶνε χαμένα.
Ἦταν νύχτα. Ἐφύγαμε γιά ὕπνο. Καί στό δρόμο ἀλλάξαμε γνώμη.
- Δέν πᾶμε αὔριο γιά λίγες ἡμέρες στήν Κῶ;
Ἐπήγαμε καί ἐμείναμε ἐκεῖ μιά ὁλόκληρη ἑβδομάδα. Καί ἐξέχασα ἐντελῶς τόν Ταξιάρχη καί τό μπουκάλι. Τό θυμήθηκα, ὅταν πηγαίναμε γιά τό καράβι, νά γυρίσωμε στήν Ἀθήνα.
Λέω λοιπόν στήν Ἑλένη:
- Προχώρει σύ. Ἐγώ θά πάω μιά στιγμή νά πάρω ἕνα πεπονάκι καί λίγα σταφύλια γιά τό δρόμο. Δεκαπενταύγουστος εἶναι. Τί θά φᾶμε;
Δέν ἤθελε. Ἀλλά ἐγώ δέν τήν ἄκουσα.
Γύρισα βιαστικά στό σπίτι πού ἐμείναμε καί ζήτησα ἀπό τήν οἰκοδέσποινα ἕνα μπουκαλάκι. Μοῦ ἔδωκε. Ἐπῆρα καί λίγα φροῦτα ἀπό τό μανάβη (πεπόνι καί σταφύλια) καί μπήκαμε στό βαπόρι γιά Ἀθήνα.
Ἄκουσα τά σχολιανά μου. Ἀλλά ἔκαμα τόν κουφό. Καί ἐπέρασε.
Στόν δρόμο, κοιτούσαμε τά παράλια καί ξεχαστήκαμε. Τό βράδυ κοιμηθήκαμε. Καί ξυπνήσαμε στό Σούνιο. Μοῦ λέγει ἡ γυναίκα μου.
- Δέν φέρνεις τά φροῦτα νά φᾶμε κάτι; Θά φθάσωμε στό σπίτι στίς 11.00.
Ἄνοιξε τήν τσάντα καί βρῆκε μέσα τό μπουκάλι.
- Ὥστε τό πῆρες!
- Τό πῆρα. Ἀλλά δέν τό ἔρριξα γιά νά μήν πᾶνε τά λεφτά μας χαμένα.
Μετά ἀπό λίγο βγήκαμε στό κατάστρωμα. Εὑρῆκα μία πρόφαση καί κατέβηκα πάλι κάτω. Ἐπῆρα τό μπουκαλάκι. Ἔβγαλα 50 δραχμές (χαρτονόμισμα τότε· 150 € σημερινά). Τό δίπλωσα σέ λίγο χαρτί. Καί τό ἔβαλα μέσα στό μπουκάλι. Ἀλλά δέν εἶχε φελλό. Ψάχνω στό καράβι νά βρῶ. Πουθενά φελλός. Βούλωσα τό μπουκάλι μέ χαρτί ἐφημερίδας. Τό ἔδεσα καί μέ μιά κλωστή. Καί τό ἐπέταξα στήν θάλασσα· καί εἶπα:
- Ἄν τό θέλει ὁ ταξιάρχης νά πάει, θά πάει.
Στήν Ἑλένη δέν εἶπα τίποτε.
Πέρασαν ἀπό τότε Αὔγουστος, Σεπτέμβριος, Ὀκτώβριος, Νοέμβριος. Στά τέλη τοῦ Νοέμβρη ἐπῆγα στό χωριό μου. Ἐκεῖ ξαναθυμήθηκα τό μπουκαλάκι.
- Βρέ, τί νά ἔγινε;
Στίς 12 Δεκεμβρίου γύρισα.
Ὅταν μπῆκα στό σπίτι ἡ γυναίκα μου μέ περίμενε μέ ἕνα γράμμα στό χέρι. Ἦταν ἀπό τή Μονή τοῦ Πανορμίτη στή Σύμη. Γράμμα τοῦ ἡγουμένου. Καί ἀπόδειξη γιά 50 δρχ. Τά ἔδειξα στή γυναίκα μου μέ τά λόγια:
- Βλέπεις, ἄπιστε Θωμᾶ; Τό ἔρριξα. Καί τά λεφτά σου δέν πῆγαν χαμένα.
Ἴσως ὁ ταξιάρχης δέν μέ ἄφησε νά ρίξω τό μπουκαλάκι στή θάλασσα τότε πού ἤμαστε κοντά (δηλαδή στήν Ρόδο ἤ στήν Κῶ), ἀλλά στό μακρινό Σούνιο, γιά νά στερεώσει τήν πίστη τῆς κυρίας μου.

*******

Πόσα τέτοια συμβαίνουν. Μεγάλα τά ἔργα τοῦ Ἁγίου. Μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα.

agiazoni.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

4 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 


Πήρε και πάλι μπρος η “αμερόληπτη” δικαιοσύνη. Καταδίκη τεσσάρων ατόμων σε ποινή φυλάκισης 6 μηνών στον καθένα και χρηματικό πρόστιμο εξακοσίων (600) ευρώ στους τρεις από τους τέσσερις, για… απαγορευμένη περιφορά Επιταφίου στη Ρόδο, κατά την διάρκεια της περιόδου του lockdown. Μάλιστα - ένας από τους κατηγορούμενους - είναι ιδιοκτήτης τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού και καταδικάστηκε για
«διέγερση σε ανυπακοή»
Σας θυμίζει κάτι αυτός ο συγκεκριμένος λόγος δίωξης;
Μήπως κάποιο ραδιοφωνικό μήνυμα που ακούστηκε το… 1973;
Εδώ… Επιτάφιος!
Εδώ… Επιτάφιος!
Σε περίοδο ειρήνης, το σφυρί του Δικαστή είναι ισχυρότερο και από μία… ίλη τεθωρακισμένων! Πρώτα αντιγράφουν νόμους της Χούντας για να περάσουν την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και τώρα έχουμε και καταδίκες ραδιοφωνικών παραγωγών για διέγερση σε ανυπακοή. Και όλο αυτό έγινε για κάποια άτομα που… τόλμησαν να περιφέρουν τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή.
Μετά τη ποινική διερεύνηση του κράτους για τους θρησκευτικούς γάμους και τις βαπτίσεις που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο της καραντίνας, έχουμε πλέον και την πρώτη επίσημη καταδίκη χριστιανών που απλά ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα! Ασφαλώς οι (επιβεβαιωμένοι) γάμοι και τελετές που έγιναν σε ισλαμικά τεμένη ή σε άλλες θρησκείες/δόγματα κατά την ίδια περίοδο, δεν έτυχαν ίδιας μεταχείρισης, αφού το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων δεν ασχολήθηκε καν με άλλες θρησκευτικές «παραβάσεις», πλην αυτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας!
Για τους πολιτικούς γάμους δεν το συζητούμε καν. Είναι μονίμως στο απυρόβλητο.

Ναι, όλα αυτά στην Ελλάδα του 2020. Στη χώρα που πλέει σε πελάγη… κοινωνικού φιλελευθερισμού, ταξιδεύοντας στην… ανάπτυξη του 21ου αιώνα.
Αν υπάρχει δικαιοσύνη λοιπόν, γιατί δεν καταδικάζεται και το κωμικοτραγικό show των εγκαινίων του συντριβανιού της Ομόνοιας, που και αυτό έλαβε χώρα κατά την περίοδο του lockdown;
Γιατί δεν εξετάζεται η «διέγερση σε ανυπακοή» σε αυτήν την περίπτωση; Γιατί δεν πέφτουν ποινές και πρόστιμα; Γιατί είναι αρκετή μια γλυκανάλατη συγγνώμη – σε ένα βιντεάκι – από τον Δήμαρχο, ενώ άλλοι σέρνονται στα δικαστήρια και φυλακίζονται για τον ίδιο ακριβώς λόγο;
Γιατί δεν εξετάζονται ευθύνες για παραβίαση του lockdown και για την περίπτωση του περιφερόμενου θιάσου της Πρωτοψάλτη;

Φαίνεται πως το κράτος είναι απασχολημένο με το να εκθειάζει τον «μεγάλο περίπατο» ή μάλλον τον… μεγάλο περίγελο του κέντρου της Αθήνας.
Εκεί που οι δρόμοι αλλάζουν χρήση σύμφωνα με το… χρώμα της ασφάλτου.
Εκεί που ανεχόμαστε να γίνονται προκλητικές υπερκοστολογήσεις  για να στηθούν «χρυσά» παγκάκια, «ζαφειρένιες» ψευδοπιπεριές, μεγαλοπρεπείς ουασινγκτόνιες (για να μη ξεχνούμε και τις ευλογίες του… θείου Σαμ) και μεταλλικές ζαρντινιέρες – γκαζοντενεκέδες που φαίνεται να εκτιμώνται «σε αξία κοσμήματος και όχι απλά χρυσού»
Κινήσεις στις οποίες διαφαίνεται μια μεγάλη πρεμούρα για να δείξουν μια ψεύτικη εκσυγχρονισμένη βιτρίνα πρωτεύουσας προς τα έξω (κυρίως προς τους ξένους «πελάτες» της τρέχουσας τουριστικής σεζόν), αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο ξεχνούν να ασχοληθούν με το ότι το κέντρο της Αθήνας θυμίζει πλέον περισσότερο πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, παρά πρωτεύουσα της Ελλάδας. Εκτός και αν έτσι αντιλαμβάνονται τον εκσυγχρονισμό μιας πόλης.

Ποιός έχει θέληση και φρόνημα τέτοιο ώστε να δείξει επιείκεια σε τέσσερις τύπους που περιέφεραν έναν Επιτάφιο για να τιμήσουν τον Θεό που λατρεύουν;
Η ανάπτυξη είναι εδώ ...

sportime

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

4 Ιουλ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Χαρισματικός ασκητής, μας είπε πριν λίγες μέρες:
«Θα έρθει νέο κύμα κορωναϊού το Φθινόπωρο. Θα διαρκέσει περίπου 6 - 7 μήνες. Μέχρι το Πάσχα του 2021 (2 Μαϊου). Ο κρύος καιρός βοηθάει στην ανάπτυξή του». Όταν ρωτήθηκε, ο ίδιος, γιατί θα επιτρέψει ο Κύριος αυτή την νέα και μεγαλύτερη δοκιμασία, απάντησε:
«Ακούστε, παιδιά μου. Ενώ ο Κύριος ευαρεστήθηκε πάρα πολύ με τις πάνω από 100.000 Θείες Λειτουργίες και Ακολουθίες που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια της καραντίνας και τα πολλά δάκρυα και τις δεήσεις των πιστών, εντούτοις, συνέβησαν δύο πολύ μεγάλα πνευματικά ατοπήματα. Μεγάλες αμαρτίες. Πρώτον, οι άνθρωποι ζήτησαν ένθερμα από τον Κύριο Ιησού Χριστό την βοήθειά Του μόνον για τον κοσμικό κορωναϊό. Ζήτησαν, με άλλα λόγια, να τους προστατεύσει ο Τριαδικός Θεός από την αρρώστια για να παραμείνουν υγιείς σωματικά, ώστε να μπορέσουν, μετά την λήξη της καραντίνας, να συνεχίσουν τα ίδια που έκαναν και πριν (εργασία, διακοπές, καλοπέραση, πάθη, ηδονές, αμαρτίες, κλπ). Παραταύτα, όμως, οι άνθρωποι δεν ζήτησαν ή δεν έκαναν κάτι για το πιο ουσιώδες και σημαντικό: για τον κορωναϊό της αμαρτίας!... Και αυτό είναι το κεντρικό πνευματικό θέμα ή ζήτημα για όσα δύσκολα θα επέλθουν...» κ.ο.κ. Δεύτερον, οι άνθρωποι δεν έδειξαν εγκράτεια κατά τις ημέρες που κλειδώθηκαν στο σπίτι: και πέραν του ότι θα γεννηθούν κάποια παιδιά τον ερχόμενο Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, ήδη ενδιαμέσως έχουμε πολλές εκτρώσεις ... Πάρα πολλές. Και αυτό είναι μια πολύ μεγάλη αμαρτία! Έχει πολύ μεγάλο επιτίμιο και κανόνα...».
Σας θυμίζω, τέλος, ότι ο ίδιος ασκητής μας είχε πει, στις αρχές του 2020, ότι ο κορωναϊός θα διαρκέσει περίπου 2 μήνες. Έτσι, δηλαδή, όπως τελικώς και έγινε: Από τα μέσα Μαρτίου έως τα μέσα Μαϊου ...

ΥΓ: Μας ζήτησε επιστάμενα ο ίδιος και με πατρική αγάπη να αυξήσουμε κατά πολύ την προσευχή μας, τη νηστεία, κ.λπ. ώστε να έρθουν, εν τέλει, τα επερχόμενα γεγονότα τόσο με μικρότερη ένταση όσο και ομοίως να έχουν μικρότερη χρονική διάρκεια ... Και να μειωθεί τόσο ο χρόνος όσο και η ένταση του επερχόμενου κορωνοϊού Νο 2 … Όπως μας τόνισε κατά λέξη: «Είναι καιρός να μιμηθούμε τους Αγίους της Εκκλησίας μας».

 

https://www.facebook.com/people/Ηλιας-Καλλιωρας/100000270536476

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης