Η Πλατυτέρα των Ουρανών

16 Ιαν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 







  
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι θαυμαστώς συνδεδεμένος με την ημερομηνία της 15ης Ιανουαρίου.
Είναι σημαίνουσα η ημερομηνία αυτή για την επί της γης βιωτή του Αγίου Νεκταρίου.

Κατ’ αυτήν, εν πρώτοις, στις 15 Ιανουαρίου 1847, δέχθηκε στην γενέτειρά του, την Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, το ιερό μυστήριο της βάπτισης, και έλαβε το όνομα «Αναστάσιος», όνομα του θείου του, μόλις τρεισήμισι μήνες από την γέννησή του, που είχε λάβει χώρα την 1η Οκτωβρίου 1846, στην ίδια πόλη.
Ίδια ημερομηνία, στις 15 Ιανουαρίου 1877, στην ώριμη ηλικία των 30 ετών, δύο μήνες μετά την κουρά του, «ο Λάζαρος Δ. Κεφαλάς, Μοναχός εκ Σηλυβρίας της Θράκης» (όπως σημειώνει ο ίδιος, ιδίαις χερσίν, στον Κώδικα του μοναστηριού Νέας Μονής Χίου) χειροτονείται διάκονος με το όνομα «Νεκτάριος» (λαβών δηλαδή το όνομα του Αγίου Νεκταρίου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, όστις είχε διαδεχθεί στον Οικουμενικό θρόνο τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον Ναζιανζηνό).
Η χειροτονία του έγινε στον Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Μηνά, Βίκτωρος & Βικεντίου της πόλης της Χίου, από τον επιχώριο Μητροπολίτη Γρηγόριο.
Ω, του παραδόξου θαύματος, ίδια ημερομηνία, στις 15 Ιανουαρίου 1889, ημέρα Κυριακή, ο Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Κεφαλάς χειροτονείται Μητροπολίτης «της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Πενταπόλεως».
Η χειροτονία έγινε στον Πατριαρχικό Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου Καΐρου, από τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, συλλειτουργούντων αυτώ και των Αρχιεπισκόπων πρώην Κερκύρας Αντωνίου και Σιναίου Πορφυρίου του Α΄.
Στο Μεγάλο Κώδικα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, είναι γραμμένα δια χειρός του ιδίου του Πατριάρχου Σωφρονίου, τόσο το Υπόμνημα Εκλογής όσο και η Πράξη Χειροτονίας.
Τέλος, ίδια ημερομηνία, στις 15 Ιανουαρίου 1998, επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Πέτρου του Ζ΄, εγένετο η αποκατάσταση του Αγίου και Θεοφόρου Πατρός από την εκδιώξασαν Αυτόν Αλεξανδρινή Εκκλησία.
Τότε, Ιούλιο 1890, που χωρίς να λάβει γνώση των εναντίον του κατηγοριών, άνευ απολογίας, άνευ δικαστηρίου και χωρίς απόφαση Συνόδου, αποπέμπεται και εκδιώκεται από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας «ως ασεβής και επαναστάτης και δούλος πονηρός, κακά μελετήσας κατά της Εκκλησιαστικής του αρχής».
Και ζεί πλέον στην Αθήνα «φυτοζωών» στερούμενος και αυτού του επιουσίου άρτου, μόνος, έρημος, κατατρεγμένος, ο Άγιος αυτός Πατέρας!
Οπότε, μετά από 108 ολόκληρα έτη, την 15η Ιανουαρίου 1998, η περί τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρον τον Ζ΄ Πατριαρχική Σύνοδος «διασκεψαμένη, εν φόβω Θεού, και της εικόνος του Αγίου ευρισκομένης εν τη Συνοδική Αιθούση, απεφήνατο δια την αποκατάστασιν της διασαλευθείσης κανονικής τάξεως και εξετήσατο την συγχώρησιν παρά του Αγίου Πατρός ημών Νεκταρίου δια τον διωγμόν και την αδικωτάτην κατ’ αυτού μήνιν, επηρεία του πονηρού».
Είθε, λοιπόν, και αυτήν την ημέραν, όπως και πάσαν ημέραν, να υμνούμε και να τιμούμε με ύμνους και ήχους εξαισίους, εν Εκκλησίαις και μη, και συγγραφές παντοίες, τον Άγιο του καιρού μας, τον «εν εσχάτοις χρόνοις φανέντα», και οι πρεσβείες του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως, του Θαυματουργού, να χαρίζουν «ιάσεις παντοδαπάς τοις ευλαβώς κραυγάζουσι» το Άγιον όνομά Του.

i-n-ag-nektariou-patron.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

16 Ιαν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

   Μας διηγήθηκε ο Αββάς Παλλάδιος ότι στην Αλεξάνδρεια κάποιος φιλόχριστος, ευλαβής και πολύ ελεήμων είχε μια άξια γυναίκα και ένα κοριτσάκι έξι ετών. Κάποια στιγμή που επρόκειτο να ταξιδέψει για εμπόριο στην Κωνσταντινούπολη, η γυναίκα του παραπονέθηκε:
- «Κι εμάς πού μας αφήνεις;»
Αυτός απάντησε:
- «Στην κυρία Θεοτόκο».
Έτσι, αναχωρώντας, άφησε έναν δούλο να τους υπηρετεί.

Μία ημέρα που καθόταν μόνη η γυναίκα και εργαζόταν και η κόρη της κοντά της, θέλησε ο κακός δούλος να σκοτώσει την κυρία του, να αρπάξει ό,τι είχε και να φύγει. Αφού πήρε λοιπόν το μαχαίρι, μπήκε στην τραπεζαρία. Όταν έφτασε στην πόρτα, η όρασή του χάθηκε και ούτε να μπει μπορούσε ούτε να βγει. Ευρισκόμενος σε τέτοια θέση, φώναξε την κυρία του να έλθει εκεί. Εκείνη, απορώντας πως δεν μπορούσε να μπει μέσα και την καλούσε, του είπε να έλθει αυτός προς το μέρος της. Αλλά αυτός άρχισε να την εξορκίζει να πάει προς αυτόν ή να στείλει το κορίτσι. Εκείνη όμως ορκίσθηκε να μην πάει αυτή ούτε να στείλει και το κορίτσι.
Τότε ο κακός δούλος, καθώς κατάλαβε ότι δεν έκανε τίποτε, χτυπήθηκε μόνος του με το μαχαίρι και σχίσθηκε. Βλέποντας η κυρία τι έκανε, φώναξε, φώναξαν και οι γείτονες και ήρθαν οι άνθρωποι από το πραιτώριο, οι οποίοι βρήκαν τον δούλο να ζει ακόμη και έμαθαν από αυτόν την αλήθεια, δόξαζαν τον Θεό, ο οποίος έσωσε την γυναίκα και το παιδί της.

Από το βιβλίο: Λειμωνάριον το παλαιόν – Ιωάννου Μόσχου
Εκδόσεις: “Η Αγία Άννα”, Φεβρουάριος 2005

orp.gr


 

 

 

 

 

 

16 Ιαν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

 

Όταν ήμουν στο Σινά, ήταν εκεί και ένας λαϊκός – Στρατή τον έλεγαν – που, αν τον φώναζες «κύριε Στρατή», σου έλεγε: «Αμαρτωλό Στρατή, να λες, αμαρτωλό Στρατή».
Όλοι έλεγαν: «Τι ταπεινός που είναι».
Ένα πρωί τον πήρε ο ύπνος και δεν κατέβηκε στην Εκκλησία. Πήγε λοιπόν κάποιος να τον ξυπνήσει.
- «Στρατή, του λέει, ακόμη κοιμάσαι; τελείωσε και ο Εξάψαλμος· δεν θα έρθεις στην Εκκλησία;».
Οπότε εκείνος βάζει κάτι φωνές…
- «Εγώ έχω περισσότερη ευλάβεια από σένα και ήρθες να μου πεις να κατέβω στην Εκκλησία;».
Έκανε σαν τρελλός… Μέχρι που πήρε το κλειδί από την πόρτα – ήταν από εκείνα τα κλειδιά τα μεγάλα –, για να τον χτυπήσει, γιατί θίχτηκε. Τα έχασαν οι άλλοι που τον άκουσαν έτσι να φωνάζει, γιατί τον είχαν για υπόδειγμα, για πολύ ταπεινό. Έγινε ρεζίλι. Βλέπεις τί γίνεται; Μόνος του έλεγε, ότι είναι αμαρτωλός, αλλά μόλις θίχτηκε ο εγωισμός του, έγινε θηρίο!

melissoules.com


 

 

 

 

 

 

16 Ιαν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Ήρθε κάποιος στο Καλύβι και μου είπε: Γιατί οι καλόγεροι κάθονται εδώ και δεν πάνε στον κόσμο, να βοηθήσουν τον λαό;
– Αν πήγαιναν έξω στον κόσμο, να βοηθήσουν τον λαό, του είπα, θα έλεγες γιατί οι καλόγεροι γυρίζουν στον κόσμο; Τώρα που δεν πάνε, λες γιατί δεν πάνε.
Ύστερα μου λέει: Γιατί οι καλόγεροι πηγαίνουν στους γιατρούς και δεν τους βοηθάει ο Χριστός τους και η Παναγία τους να γίνουν καλά;
– Αυτήν την ερώτηση, του λέω, μου την έκανε και ένας Εβραίος γιατρός.
– Αυτός δεν είναι Εβραίος, μου λέει ένας που ήταν μαζί του.
– Δεν έχει σημασία που δεν είναι Εβραίος, του λέω. Αυτή η ερώτηση Εβραίου είναι και θα σας πω την απάντηση που έδωσα στον Εβραίο, αφού είναι όμοια η περίπτωση.
«Εσύ, σαν Εβραίος που είσαι», του είπα, «έπρεπε να ξέρης απʹ έξω την Παλαιά Διαθήκη. Εκεί στον Προφήτη Ησαΐα αναφέρει ότι ο Θεός χάρισε στον βασιλιά Εζεκία, επειδή ήταν πολύ καλός, ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής. Έστειλε τον Προφήτη Ησαΐα και είπε στον βασιλιά: “Ο Θεός σου χαρίζει ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής, γιατί διέλυσες τα άλση των ειδωλολατρών. Και για την πληγή σου” -ο βασιλιάς είχε και μια πληγή- “είπε ο Θεός να βάλης επάνω μια τσαπέλλα σύκα (Αρμαθιά από ξερά σύκα περασμένα σε νήμα ή βούρλο), και θα γίνης καλά”! Αφού ο Θεός του χάρισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, δεν μπορούσε να θεραπεύση και εκείνη την πληγή; Εκείνη όμως γιατρευόταν με μια τσαπέλλα σύκα».

Πράγματα που γίνονται από τους ανθρώπους να μην τα ζητάμε από τον Θεό. Να ταπεινωνόμαστε στους ανθρώπους και να ζητάμε την βοήθειά τους.
Μέχρις ενός σημείου θα ενεργήση ο άνθρωπος ανθρωπίνως και μετά θα αφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό να προσπαθή να βοηθήση κανείς σε κάτι που δεν γίνεται ανθρωπίνως. Σε πολλές περιπτώσεις που επιμένει ο άνθρωπος να βοηθήση, βλέπω ότι είναι από ενέργεια του πειρασμού, για να τον αχρηστέψη.
Εγώ, όταν βλέπω ότι δεν βοηθιέται μια κατάσταση ανθρωπίνως λίγο πολύ καταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να βοηθήση ο άνθρωπος και από ποιο σημείο και μετά πρέπει να τ ̓ αφήση στον Θεό –, τότε υψώνω τα χέρια στον Θεό, ανάβω και δύο λαμπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό και αμέσως τακτοποιείται.
Ο Θεός ξέρει ότι δεν το κάνω από τεμπελιά.
Γι ̓ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει να διακρίνουμε και να βοηθούμε σε όσα μπορούμε. Σε όσα όμως δεν μπορούμε, να βοηθούμε έστω με μια ευχή ή με το να τα αναθέτουμε μόνο στον Θεό· και αυτό είναι μια μυστική προσευχή.

Από το βιβλίο: Γέροντος (Οσίου) Παϊσίου Αγιορείτου
«Πνευματική Αφύπνιση, Λόγοι β’»
Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ιωάννης Θεολόγος ο Ευαγγελιστής»
Σουρωτή Θεσσαλονίκης

pemptousia.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

14 Ιαν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 





  



   "Ήταν Αύγουστος του 2006, είχε ήδη περάσει όλο το καλοκαίρι και εγώ κάλυπτα δημοσιογραφικά τον πόλεμο Λιβάνου - Ισραήλ ακόμη. Σε εκείνον τον πόλεμο άλλαξα εντελώς φιλοσοφία στη ζωή μου. Είχα χάσει τους συνεργάτες μου στον βομβαρδισμό της Τήρου στον Νότιο Λίβανο την ώρα που εγώ είχα βγει από το νοσοκομείο, για να φέρω ένα ν συνάδελφο στο καταφύγιο και εκείνοι είχαν μείνει μέσα. Είχα γλυτώσει από έναν δεύτερο βομβαρδισμό στο χωριό Κάνα όπου σκοτώθηκαν 54 παιδιά μέσα στο καταφύγιο, για το οποίο γεγονός σχεδόν δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη στον αέρα των ειδήσεων αφού ήμουν από τους λίγους δημοσιογράφους στο χωριό που βομβαρδιζόταν ανελέητα (δεν θέλω να πω πολλά).

Τώρα - προς το τέλος Αυγούστου - και αφού ο Νότιος Λίβανος είχε ισοπεδωθεί, έπρεπε να φύγω από την πλευρά της Συρίας και να βγω από την χώρα μέσα στη νύχτα. Σε αυτόν τον πόλεμο είχα έναν καλό άγγελο που την έλεγαν Τατιάνα που με όλη της την οικογένεια με βοήθησαν και με έσωσαν πολλές φορές, προσφέροντάς μου ασφαλή μέρη να μένω.
Το βράδυ εκείνο που έφευγα, λοιπόν, η Τατιάνα με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε μια μικρή εικόνα μιας Αγίας που δεν ήξερα. Ήταν ανήσυχη για την έκβαση της εξόδου μου από την χώρα.
«Είναι η Αγία Τατιάνα, μου είπε, σε παρακαλώ πάρτην μαζί σου. Θα σε προστατεύει».

Το ίδιο βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα περνούσα την κατεστραμμένη περιοχή και τις βομβαρδισμένες γέφυρες με τον λιβανέζο οδηγό που θα με περνούσε στα σύνορα της Συρίας. Είχε μείνει μία και μοναδική γέφυρα που ήταν ακόμη στη θέση της και από αυτήν επιχειρήσαμε να περάσουμε.
Ξαφνικά πάνω από τα κεφάλια μας, λίγο πριν τα σύνορα με τη Συρία, άρχισαν τα βομβαρδιστικά να γαζώνουν πίσω μας την γέφυρα που μόλις περνούσαμε. Έσφιξα την εικόνα στα χέρια μου και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά. Κοίταξα τον οδηγό που είχε πατήσει τέρμα το γκάζι κάνοντας το αυτοκίνητο να μουγκρίζει και κλείνοντας τα μάτια μου προσευχήθηκα ώσπου βρέθηκα πια στο σημείο των Συνόρων με τη Συρία έχοντας ξεπεράσει τον κίνδυνο. Η μοναδική γέφυρα που ένωνε τις δύο χώρες είχε πια ισοπεδωθεί!
Εκεί οι Σύριοι στρατιώτες με ρωτούσαν, δίνοντάς μου τσάι μαραμίγιε, ποιον Άγιο είχα βοηθό

Γράφω αυτήν την ιστορία γιατί σήμερα* γιορτάζει η Αγία αυτή η οποία μαρτύρησε για την πίστη της και έτσι θέλω να ΕΥΧΗΘΩ χρόνια πολλά και στην μακρινή μου φίλη Τατιάνα που ζει, Δόξα τω Θεώ ασφαλής, ακόμη στο Λίβανο".

Μαρία Γιαχνάκη, Δημοσιογράφος - Διεθνής ανταποκρίτρια

* Το κείμενο γράφτηκε στις 12 Ιανουαρίου 2017, ημέρα που εορτάζει η Αγία Τατιανή

pemptousia

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης