Η Πλατυτέρα των Ουρανών

30 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 








Έχουμε (Θε)άνθρωπο που μας καταλαβαίνει στη μοναξιά μας. Μας καταλαβαίνει και χάρις στην αγάπη Του, αλλά και «χάρις» στην πείρα Του, κάθε άλλο παρά «ακαδημαϊκά». Έζησε επίσης στιγμές μοναξιάς, οδυνηρότατης μάλιστα: Στην αγωνία και στην αδημονία της Γεθσημανή, τότε που σαν θρόμβοι αίματος έρεε ο ιδρώτας Του, είχε μείνει μόνος, καίτοι είχε παρακαλέσει επανειλημμένα τους πιο αγαπητούς Του μαθητές να Του συμπαρασταθούν. Ποιά απογοήτευση, όταν τους έβρισκε να κοιμούνται αντί να γρηγορούν, ενώ Αυτός υπέφερε και προσευχόταν (Μάρκ. 14.32-42)!
Ωστόσο και εφόσον δεν «αξιώθηκε» ανθρώπινης βοήθειας, «αναγκάσθηκε» να παρέμβει ο Ουρανός. «Ώφθη δε αυτώ άγγελος απ’ ουρανού ενισχύων αυτόν» (Λουκ. 22.43).

Δίδαγμα: Δεν μένουν ασυγκίνητα τα άνω όταν κάποιος προσκαρτερεί στον Θεό αντί δια της ακηδίας ν’ αφεθεί στον αντικείμενο. «Αλλ’ ου τι εγώ θέλω, αλλ’ ει τι συ, Θεέ μου. Θα πιω το ποτήριο!» (Μάρκ. 14.36).
«Όλοι που Σε υπομένουν δεν θα καταισχυνθούν» (Ψαλμ. 24.3). Πάλι και πάλι η Παλαιά Διαθήκη χρησιμοποιεί το «Υπομένω τον Κύριο» στην έννοια περιμένω τον Κύριο μέσα στις θλίψεις μου.
Ξανάμεινε μόνος ο Χριστός. Λίγο μετά την προσευχή εκεί στη Γεθσημανή, κατέφθασαν οι εγκάθετοι των αρχιερέων για να Τον συλλάβουν. «Τότε οι μαθηταί πάντες αφέντες αυτόν έφυγον», γράφει ο Ματθαίος (26.56) πικρά, κατηγορώντας απερίφραστα και τον εαυτό του, γιατί και αυτός ήταν ένας από τους «πάντες». Οι τύψεις – ευτυχώς δε και η μετάνοια – θα τον συνόδευαν σε όλη του την ζωή.
Ξανάμεινε και άλλη φορά μόνος ο Χριστός. Αυτό πια ήταν η αποκορύφωσή του πόνου. Εννοούμε την οδυνηρότερη περίπτωση – δεν υπάρχει λέξη που ν’ αποδίδει.
Ήταν τότε που ο Αμνός του Θεού κραύγασε «φωνή μεγάλη λέγων· Ελωί Ελωί λιμά σαβαχθανί, ο εστί μεθερμηνευόμενον, ο Θεός μου ο Θεός μου, εις τι με εγκατέλιπες;» (Μάρκ. 15.34).
Ήταν η φορά που και ο ίδιος ο Πατήρ Τον είχε εγκαταλείψει για μοναδική φορά, και η ανθρώπινη φύση Του αναμάρτητου Ιησού σήκωνε τις αμαρτίες όλες όλων των ανθρώπων όλων των αιώνων από την αρχή έως την συντέλεια.Ξέρει από μοναξιά, την έζησε οντολογικά με πλήρη σημασία της λέξεως, ο παρηγορητικός και γλυκύς σύντροφός μας στη μοναξιά Ιησούς.
Εμείς που προσπαθούμε να επακολουθούμε στα ίχνη Του (Α’ Πέτρ. 2.21), πώς θα μπορέσουμε με τη σειρά μας να συμπαρασταθούμε στον πλησίον όταν περνάει την μοναξιά του, ή μάλλον αδρανεί στη μοναξιά του; Είναι χρέος μας, αφού είμαστε «καθ’ εις αλλήλων μέλη» (Ρωμ. 12.5), και δεν μπορεί να είμαστε ξεκομμένοι και απομονωμένοι. «Ου δύναται δε οφθαλμός ειπείν τη χειρί· χρείαν σου ουκ έχω» (Α’ Κορ. 12.12-27).
Να πλησιάζουμε τους αποκαμωμένους όπως ο Χριστός τον παράλυτο. Δεν θα μας κοστίσει οικονομικά ούτε χειρωνακτικά, είναι ανέξοδο. Θα καταβάλουμε αγάπη. Προσέγγισε διακριτικά, μη ξύνεις πληγές, άκουσέ τον. Πρόσφερέ του μια κατανόηση, μιαν ενθάρρυνση, ένα χαμόγελο, μιαν ελπίδα. Στρέψε τον στον ασύγκριτο συμπαραστάτη Χριστό.
Όλα δε τούτα με μορφή επικοινωνίας «πάντοτε εν χάριτι… ειδέναι πως δει… αποκρίνεσθαι» (Κολ. 4.6). Ο καλός σου λόγος ας γίνει λάδι στα τραύματά του, ας τα μαλακώσει, ας τα ανακουφίσει. Συνέργησε με την θεία Χάρη, αποδείξου όργανό της, χαριτωμένος. «Πόσο χαριτωμένο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος», που έλεγε επανειλημμένα ο Μένανδρος (π.χ. Αποσπάσματα 761).
Τέτοιος «Ζητείται άνθρωπος», με ανθρωπιά. Πριν δε από όλα προσευχήσου για τον πλησίον σου που βασανίζεται.

Ο Υιός του Θεού και του ανθρώπου είναι αυτός που καταλαβαίνει, μοιράζεται τα προβλήματα και μάλιστα τα αναλαμβάνει. Συμμερίζεται, συμπαθεί, συμπονάει και θεραπεύει.
Πολλοί ενδέχεται να είναι φίλοι μας δήθεν, αποβλέποντας σε υλικό συμφέρον. Άλλοι φίλοι δήθεν ή και συγγενείς ενδέχεται να προσφέρουν τάχα αγάπη και στήριξη για να ικανοποιήσουν όμως ατομικές τους ψυχολογικές ανάγκες ή ακόμη για να ικανοποιήσουν ψεκτές επιθυμίες τους. Αυτή όμως δεν είναι «αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12.9), είναι ο εγωκεντρισμός τους, έστω και λανθάνων.
Ο μόνος τέλειος και αψεγάδιαστος φίλος είναι ο Ιησούς μας. Μας ονόμασε φίλους Του επανειλημμένα (π.χ. Ιω. 15.15) και το απέδειξε στην πράξη: θυσιάσθηκε για μας, αν και μόλις «υπέρ δικαίου τις αποθανείται» (Ρωμ. 5.7).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

30 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

~ O Aββάς Κασσιανός ταξιδεύει στην έρημο της Αιγύπτου και συνομιλεί με τους πατέρες της ερήμου. Ρωτά, λοιπόν, τον Αββά Σερήνο: Γιατί οι ασεβείς στη ζωή τους είναι επιτυχημένοι; Γιατί ευτυχούν όλοι εκείνοι που παραβαίνουν συνεχώς τον νόμο Σου;
- Είναι πιο αξιολύπητοι οι αμαρτωλοί που δεν αξιώνονται να υποβληθούν σε τέτοιες πρόσκαιρες δοκιμασίες. Εκείνοι όμως που είναι πραγματικά ταλαίπωροι και αξιολύπητοι είναι αυτοί που, ενώ είναι στιγματισμένοι από κάθε είδους αμαρτία, όχι μόνο δεν αφήνουν να φανεί κανένα σημάδι που θα αποκάλυπτε την κατοχή τους από τον διάβολο, αλλά και δεν υποφέρουν από καμμιά δοκιμασία άξια των πράξεών τους. Αυτό συμβαίνει γιατί εκείνοι είναι ανάξιοι για να δεχθούν αυτό το ταχύτατο και αποτελεσματικό φάρμακο, που προσφέρεται σ’ αυτή τη ζωή. Αυτοί, ανάλογα με «την σκληρότητα και την αμετανοησία της καρδιάς τους», οι οποίες δεν καθαρίζονται με τις τιμωρίες της παρούσας ζωής, «μαζεύουν κατά του εαυτού τους θησαυρούς οργής, που θα εξαπολυθούν εναντίον τους κατά την ημέρα εκείνη, κατά την οποία θα ξεσπάσει η Θεία οργή και θα αποκαλυφθεί η δίκαιη κρίση του Θεού» (Ρωμ. 2, 5). Ημέρα κατά την οποία, «το σκουλήκι που θα τους κατατρώει δεν θα έχει τέλος και η φωτιά που θα τους κατακαίει δεν θα σβήσει ποτέ» (Ησ. 66, 24).
Αλλά και ο Προφήτης που προβληματίσθηκε από το γεγονός ότι οι Άγιοι δοκιμάζονται από συμφορές και θλίψεις, ενώ οι αμαρτωλοί, αντίθετα, βαδίζουν μέχρι το τέλος της ζωής τους χωρίς να δοκιμάσουν το μαστίγιο της ταπείνωσης - και μάλιστα πολλές φορές ζουν μέσα στην αφθονία όλων των αγαθών και απολαμβάνουν τιμές και δόξες - κραυγάζει με έντονο τρόπο, χωρίς να μπορεί πλέον να συγκρατήσει την απορία του: «Σε μένα όμως παραλίγο να σαλευθούν τα πόδια μου, παραλίγο τα βήματα της ζωής μου να φύγουν από τον δρόμο του Κυρίου. Γιατί καταλήφθηκα από ζήλεια κατά των παρανόμων, επειδή έβλεπα την ευημερία των αμαρτωλών ανθρώπων.
Γιατί έβλεπα ότι δεν υπάρχει μεγάλη αγωνία και πολλή κακοπάθεια κατά τον θάνατό τους και ότι δεν κρατάει πολύ η θλίψη που τυχόν τους μαστίζει κατά την διάρκεια της ζωής τους. Αυτοί δεν κοπιάζουν, όπως οι άλλοι άνθρωποι, και δεν ταλαιπωρούνται ούτε υποφέρουν όπως οι άλλοι
» (Ψαλμ. 72, 2-5).
Γι’ αυτό και αυτοί οι άνθρωποι θα τιμωρηθούν στην αιωνιότητα μαζί με τους δαίμονες. Γιατί αυτοί αποδείχθηκαν ανάξιοι να λάβουν από αυτή τη ζωή το μερίδιο και την μεταχείριση των υιών του Θεού, αφού δεν χτυπήθηκαν από καμμιά θλίψη, όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι. Ο προφήτης Ιερεμίας, επίσης, ρωτάει με απορία τον Θεό σχετικά με το θέμα της καλοτυχίας των ασεβών και ταυτόχρονα ο ίδιος ομολογεί ότι δεν αμφιβάλλει καθόλου για την δικαιοσύνη Του:
«Κύριε», λέει, «εσύ είσαι δίκαιος, πώς μπορώ να διαμαρτυρηθώ εναντίον σου;» (Ιερ. 12, 1). Δεν κρατιέται ωστόσο να μην αναζητήσει την αιτία μιας τέτοιας ανισότητας και προσθέτει: «Όμως θα σου θέσω μερικά ερωτήματα: Γιατί οι ασεβείς στη ζωή τους είναι επιτυχημένοι; Γιατί ευτυχούν όλοι εκείνοι που παραβαίνουν συνεχώς τον νόμο σου; Τους φύτεψες και αυτοί έριξαν βαθιές ρίζες. Γέννησαν παιδιά και απέκτησαν απογόνους. Είσαι κοντά στο στόμα τους και εκπληρώνεις το αίτημά τους, είσαι όμως μακριά από τις επιθυμίες της καρδιάς τους» (Ιερ. 12, 1-2). Ο Κύριος όμως, με τα λόγια τού ιδίου Προφήτη, θρηνεί για την καταστροφή των αμαρτωλών.
Φροντίζει γι’ αυτούς και τους στέλνει παιδαγωγούς, γιατρούς και δασκάλους. Τους προκαλεί, κατά κάποιο τρόπο, να θρηνήσουν μαζί Του και τους λέει: «Η Βαβυλώνα έπεσε ξαφνικά και συντρίφτηκε. Θρηνήστε την, βάλτε ρητίνη σαν βάλσαμο θεραπευτικό στην πληγή της, μήπως και θεραπευθεί» (Ιερ. 28, 8). Και να, ποια είναι η απελπισμένη απάντηση των Αγγέλων, στους οποίους δόθηκε η εκτέλεση του έργου της σωτηρίας των ανθρώπων ή μάλλον η απάντηση του Προφήτη, που στάλθηκε ως μηνυτής του Θεού, αλλά και αυτή των πνευματικών ανθρώπων και διδασκάλων, οι οποίοι βλέπουν τη σκλήρυνση και την αμετανόητη καρδιά αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων: «Προσπαθήσαμε» , λένε, «να δώσουμε φάρμακα στη Βαβυλώνα, αλλά δεν θεραπεύθηκε. Ας την εγκαταλείψουμε λοιπόν και ο καθένας ας επιστρέψει στην χώρα του, γιατί οι αμαρτίες της πλήθυναν τόσο πολύ, που έφθασαν μέχρι τον ουρανό, έφθασαν μέχρι τα άστρα» (Ιερ. 28, 9).
Ο Κύριος επίσης το ίδιο εννοεί, όταν απευθύνεται, με το στόμα του Προφήτη Ησαΐα, προς την Ιερουσαλήμ και της λέει: «Από τα πόδια μέχρι το κεφάλι δεν υπάρχει υγιές μέρος. Δεν υπάρχει σε ένα μέρος πληγή ανοιχτή και σε άλλο μώλωπας ή σε άλλο πληγή με φλεγμονή. Αλλά όλο το σώμα είναι μια ολόκληρη πληγή. Δεν είναι δυνατόν να βάλει κανείς πάνω σ’ αυτό ούτε κατάπλασμα, ούτε λάδι, ούτε επιδέσμους» (Ησ. 1, 6).

Από το βιβλίο: «O Aββάς Κασσιανός, Συνομιλίες με τους Πατέρες της Ερήμου»

agios-dimitrios.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

30 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

 

~~ Με την ευκαιρία της κοίμησης της μακαριστής πλέον γιαγιάς Κυριακής (Κίτσας) Κιοσκερίδου - Αθανασιάδου στην Πτολεμαϊδα (+15-2-2022 μ.Χ.) της ευλογημένης Μακεδονίας μας, έρχεται στην επιφάνεια ο θαυμαστός βίος της πλάι στην Αγία Σοφία της Κλεισούρας (+6-5-1974 μ.Χ.), της οποίας υπήρξε πνευματικό τέκνο από τα νεανικά της χρόνια.
Στην γιαγιά μάλιστα, ο πατήρ Πορφύριος (προφανώς πρόκειται για τον π. Πορφύριο Μπατσαρά, Καθηγούμενο της Ιεράς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Βεροίας) είχε δώσει κομμάτι από την πλεξούδα της Αγίας Σοφίας που κατείχαν μοναχές από το Μοναστήρι των Οινουσσών (όταν είχαν έρθει για την κουρά της στην Κλεισούρα, με την ηγουμένη Μοναχή Μαρία Μυρτιδιώτισσα, κατά κόσμον Κατίγκω Λαιμού - Πατέρα), για να σταυρώνει εκείνους που είχαν νεύρα και ψυχικά προβλήματα, ενώ κατείχε και το κεφαλομάντηλο (τσεμπέρι) της Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας, αλλά και το επιμανίκιο του ταπεινώτατου, αγιασμένου, μακαριστού Μητροπολίτη Σιατίστης Αντωνίου (δείτε και εδώ).

Ακολουθώντας, λοιπόν, τις νουθεσίες και την ευσέβεια της πνευματικής της μητέρας Γερόντισσας Σοφίας, η γιαγιά Κυριακή αξιώθηκε να δει την ίδια την Παναγία πριν από την επιδημία του Κορωνοϊού, σε στιγμή που η ανθρωπότητα δεν ήξερε τίποτα για τον εφιάλτη του πλησίαζε, ζώντας όσο πιο αντίθετα μπορούσε με τον νόμο του Χριστού, ιδιαίτερα στην κάποτε ευσεβή χώρα μας, που όλα σχεδόν έχουν σαπίσει και προωθούνται μέσα από τα ΜΜΕ νέα, ανήθικα και αντιχριστιανικά πρότυπα και νόμοι που επιφέρουν την οργή του Θεού, ώστε να μετανοήσουμε, να σταματήσουμε την αμαρτία που κάνουμε, να εξομολογηθούμε, να επιστρέψουμε σαν τον άσωτο υιό και να πούμε "πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου", αρχίζοντας προσευχή, εκκλησιασμό, πνευματική ζωή, ζωή γεμάτη αληθινή χαρά και ελπίδα που φτερουγίζουν τότε σαν ολόλευκα περιστέρια μέσα μας, κάνοντας τα μάτια μας να τρέχουν "ανεξήγητους" λυτρωτικούς και δοξολογικούς ποταμούς δακρύων!

Η Παναγία για την επιδημία πριν ... την επιδημία

Η ίδια η μακαριστή γιαγιά Κίτσα, όπως την ξέρανε οι περισσότεροι, είχε διηγηθεί σε βίντεο που πρωτοκυκλοφόρησε το 2020, την πρώτη χρονιά της επιδημίας, τι της είχε φανερώσει από πριν η Παναγία, όχι μόνο για όσα θα γίνουν, ακόμη και για το απίστευτο κλείσιμο των Εκκλησιών, τις μάσκες, τα εμβόλια και τους πολλούς θανάτους, αλλά και την αιτία που θα γίνουν, όπως και τον τρόπο να σταματήσουν, μαζί με τα άλλα δεινά που είναι να ακολουθήσουν!

"Όλες οι Εκκλησίες θα 'ναι κλειστές! Και το τόνισε αυτό το πράμα.
Εάν μετανοήσει ο λαός, ο Θεός, ο Υιός μου είπε, θα πάρει την οργή Του από την ανθρωπότητα και θα τους σώσει όλους!
Εκεί τελειώσαμε μαζί. Δεν λέω τα άλλα που έγιναν ...
Λοιπόν, πέρασαν 10 μέρες, 15, την ξαναβλέπω. Έρχεται και μου λέει:
Κυριακή, αυτός ο λαός δεν μετανοεί! Είναι ίδιος με την εποχή του Νώε!
Να ξέρεις ότι ούτε οι μάσκες που ετοιμάζουν να κάνουν θα σώσουν την ανθρωπότητα.
Ούτε και τα εμβόλια τίποτε δεν θα μπορέσουν να κάνουν.
Η οργή του Υιού μου είναι μεγάλη, εάν δεν μετανοήσει αυτός ο λαός!
Όλοι στα γόνατα. Κλάμματα, παρακάλια στον Θεόν και αμέσως τα πάντα θα τακτοποιηθούν.
Όσο μένουμε μακριά από την μετάνοια, αυτά θα τα έχουμε.
Δεν θα προλαβαίνουν οι Ιερείς να θάβουν. Αλλά δυστυχώς, ούτε και οι Ιερείς δεν θα 'ναι τώρα στο θάψιμο. Μόνοι τους θα τους θάβουν"!

Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, πόσο προσπαθεί η Παναγία να μας σώσει και εδώ και στην άλλη ζωή και εμάς και τα παιδιά και το έθνος μας, από τα πάθη και τις αμαρτίες μας, που είναι η αιτία όλων των κακών και των αφυπνιστικών "χαστουκιών" που έχουμε δεχθεί και δεχόμαστε, μπας και συνέλθουμε.
Τα παιδιά μεγαλώνουν με τα πλέον τραγικά και τρομακτικά πρότυπα, γεμάτα τέρατα, δεινόσαυρους, κακία, επιθετικότητα και παιχνίδια φόνων, δολοφονιών και εκτελέσεων με μπόλικα αίματα επί της οθόνης και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί μαχαιρώνουν και σκοτώνουν στα καλά καθούμενα... Και μας φταίνε οι ομάδες...
Η νεολαία "σαπίζει", γιατί οι μάνες δεν τηρούν εξ αρχής την ευλογημένη νηστεία Τετάρτης και Παρασκευής, ούτε καν της Μεγάλης Εβδομάδος, φορτώνοντας κρέας και πρώιμες ορμές επί δεκαετίες τα παιδιά, που "τρελαμένα" και χωρίς Θεία Κοινωνία, δεν ξέρουν που να πρωτοξεσπάσουν και σε ποιο πάθος και λάθος να πρωτοπέσουν...
Η οικογένεια δεν εκκλησιάζεται, δεν εξομολογείται, δεν προσεύχεται το βράδυ όλη μαζί ενωμένη και αγαπημένη, δεν δοξάζει τον Θεό για όσα της έδωσε, για όσα της δίδει, για όσα ανέχεται.
Τηλεόραση, διαδίκτυο και Μ.Μ.Ε. ωθούν σε πορνείες και μοιχείες, σε άλλα "φύλα" και ύβρεις και βλασφημίες απίστευτες, που ούτε οι πιο βάρβαροι δεν τόλμησαν μέσα στην ιστορία.
Η δε ομοφυλοφιλία, που χριστιανικά θεωρείται η μεγαλύτερη αμαρτία ενώπιον του Θεού (δείτε και εδώ), τέτοια που επέφερε τον κατακλυσμό επί Νώε, αλλά και την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρων από ουράνια φωτιά και θειάφι, προβάλλεται πλέον, διαφημίζεται κιόλας, σαν "πρόοδος και μόδα", ενώ σχεδόν κανείς δεν προειδοποιεί αυτούς τους συνανθρώπους μας για το ουράνιο τίμημα μιας τέτοιας στροφής, που όπως κάθε στροφή, έχει επιστροφή, συγγνώμη και λύτρωση, αφού καμμία αμαρτία μετανοημένη, δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού.
Στα δε σχολεία, μπαίνουν - πλέον - με τα περίφημα "Εργαστήρια Δεξιοτήτων" τέτοια "πρότυπα", ενώ εξοβελίζεται κάθε σοφία και αρετή, που αποτελούσαν άλλωστε μαζί με την ανδρεία τις υπέρτατες αρχές της αρχαίας Ελλάδας και τις θεμελιώδεις, μαζί με την αγάπη, χριστιανικές αρχές της βυζαντινής.

Αλλά είναι φοβερή η τελευταία προειδοποίηση της Παναγίας, ότι ούτε Ιερείς δεν θα υπάρχουν στο θάψιμο των νεκρών, καθώς θα είναι και τόσοι πολλοί, κάτι το οποίο δεν φανερώνει μόνο τον κορωνοϊό (25.260 θύματα την στιγμή που γράφεται το άρθρο), αλλά και τα δεινά που έπονται, όπως καταστροφικός σεισμός και μεγάλη πείνα και πόλεμος και τα οποία μπορούν να αποφευχθούν ή να μειωθούν μόνο με την ατομική και γενική μετάνοιά μας. Που σημαίνει σταματάω την αμαρτία, την εξομολογούμαι και ξεριζώνεται έτσι σιγά σιγά το πάθος και ειρηνεύω, προσεύχομαι, εκκλησιάζομαι, κοινωνώ με άδεια του πνευματικού, επιστρέφω, χαίρομαι, ζω! (πάρτε εδώ μια γεύση αυθεντικής, Ορθόδοξης, Αγιορείτικης παιδείας και ζωής, επιγραμματικά και ουσιαστικά)
Φανατικοί καπνιστές κόβουν σε μια στιγμή το κάπνισμα, όταν καταλήξουν στο νοσοκομείο και αλλάζουν τρόπο ζωής για να επιζήσουν και ανακάμπτουν.
Εμείς, φανατικοί αμαρτωλοί, να μην χρειαστεί να κόψουμε την αμαρτία, κυρίως την σαρκική, την εκτός ή εντός γάμου, όταν επίσης καταλήξουμε σε νοσοκομείο, μετά από ασθένεια, επιδημία, ατύχημα ή δυστύχημα. Ας το κάνουμε πριν την παιδαγωγία. Ας το κάνουμε τώρα. Με την βοήθεια του Θεού και της Παναγιάς, ναι, μπορούμε!

noiazomai.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

 

 

29 Ιουν. 2022

| Ιστολόγιο |


 

 

Του π. Συμεών Κραγιόπουλου (†)

 

Θέλει ο Θεός να σώσει τον άνθρωπο, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι θα σωθεί, θέλει δεν θέλει. Διάβαζα σήμερα ένα σημείωμα όπου κάποια, που μάλλον πρέπει να μην είναι Ελληνίδα, είναι όμως χριστιανή, σημειώνει: «Αφού ο Θεός είναι αγάπη, γιατί να έχει κόλαση, για να κολάζονται οι άνθρωποι;».
Η κόλαση δεν υπάρχει με την έννοια ότι ο Θεός καλεί τους ανθρώπους: «Ελάτε εσείς που δεν με ακούσατε να σας τιμωρήσω». Δεν υπάρχει με αυτή την έννοια η κόλαση, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος διαλέγει την ζωή της κολάσεως και δεν χρειάζεται να σοφιστούμε και να φανταστούμε ότι ο Θεός τιμωρεί.

Εμείς, τόσα χρόνια είμαστε χριστιανοί βαπτισμένοι. Και το βάπτισμα αναγεννά τον άνθρωπο· πραγματικά στο βάπτισμα πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και ανασταίνεται ο καινούργιος. Και όμως καθόλου δεν έχουμε μέσα μας αυτήν την πραγματικότητα, ώστε να αγάλλεται, να ευφραίνεται η ψυχή μας και να ακολουθούμε τον Χριστό και ευχαρίστως να δεχτούμε και μαρτύρια και ό,τι άλλο, όπως συνέβαινε και συμβαίνει με τους μάρτυρες και με όλους τους Αγίους. Εμείς οι ίδιοι, επειδή διστάζουμε να πιστέψουμε, επειδή διστάζουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό, καταδικάζουμε τον εαυτό μας να είναι υπό την επήρεια της αμαρτίας και υπό την επήρεια του κακού γενικώς, οπότε έχουμε μέσα μας κόλαση.Μην πάει το μυαλό μας μόνο στο τι θα γίνει τότε στα έσχατα. Από εδώ ή είσαι στον παράδεισο ή είσαι στην κόλαση. Άνετα όμως θα μπορούσα να πω αυτό που λέει ο ιερός Χρυσόστομος στον Κατηχητικό λόγο του: «Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γαρ εκ του τάφου ανέτειλε».
Άνετα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε τώρα: Εντάξει, είμαστε αμαρτωλοί, πολύ αμαρτωλοί· δεν γίνεται χειρότερα· τόσο άσχημα είναι ο καθένας. Αλλά άμα πιστεύουμε στον Χριστό, αυτή την ώρα κιόλας έχουμε μέσα μας τον παράδεισο, και έρχεται αυτή η χαρά, που είχαν ακριβώς οι μαθηταί μετά την ανάληψη του Κυρίου, για την οποία χαρά κάνει λόγο ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Θυμάστε, το έχουμε πει όχι μια αλλά πολλές φορές, ότι ο Χριστός, πριν αναληφθεί, είπε στους μαθητάς του: «Θα περιμένετε εκεί στην Ιερουσαλήμ, έως ότου να λάβετε την δύναμη εξ ύψους»· και αυτό έγινε μετά από δέκα ημέρες. Και όμως οι μαθηταί από εκείνη την ώρα κιόλας χαίρονταν, καίτοι έφυγε ο Κύριος, και έμειναν και ορφανοί.
Αυτά δεν είναι τίποτε· δεν είναι τίποτε. Όλο το θέμα είναι αν ανοίγει η ψυχή δια της πίστεως, δια της ελπίδος, δια της αγάπης στον Χριστό και δέχεται την ουράνια, την άκτιστη χάρη του Θεού. Και που τον έβλεπαν απλώς τον Χριστό ως άνθρωπο, δεν ωφελούνταν οι άνθρωποι, δεν συνέβαινε τίποτε μέσα στην καρδιά τους. Η πίστη είναι εκείνη η οποία πραγματικά φέρνει την χάρη του Θεού μέσα μας· η σωστή στάση.
Έτσι, λοιπόν, οι μαθηταί χωρίς να γίνει τίποτε ακόμη, μετά χαράς μεγάλης έφυγαν από το Όρος των Ελαιών, όπου ενώπιόν τους ανελήφθη ο Χριστός στους ουρανούς, και πήγαν στην Ιερουσαλήμ. Και εκεί περίμεναν, αλλά μετά χαράς μεγάλης. Πραγματικά, από αυτή τη στιγμή – το λέω πολύ υπεύθυνα, αν επιτρέπεται να εκφραστώ έτσι – μπορούμε και εμείς να χαιρόμαστε.
Μπορούμε επομένως να πούμε: «Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γαρ εκ του τάφου ανέτειλε». Ο Θεός θέλει να μας σώσει, αλλά χρειάζεται μετάνοια.
Θα αμαρτήσουμε, θα μετανοήσουμε, θα ξαναπέσουμε, και όλο και πιο πολύ βρίσκουμε μέσα μας αυτή την άχαρη κατάσταση της αμαρτίας. Μα δεν λέγεται τι είναι αυτή η κατάσταση και δεν εκφράζεται!

Και όμως, επειδή ακριβώς θέλει ο Κύριος να μας σώσει, και επειδή εμείς το πιστεύουμε αυτό και το δεχόμαστε και προσανατολιζόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση, μπαίνουμε στον δρόμο αυτόν και ακολουθούμε τον Κύριο με χαρά μεγάλη και με την βεβαιότητα ότι κάποια μέρα όντως θα γίνει μέσα στην ψυχή μας αυτή η μεταμόρφωση, αυτή η αλλαγή.

Από το βιβλίο: “Θέλεις να αγιάσεις;”
του π. Συμεών Κραγιόπουλου

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης