Η Πλατυτέρα των Ουρανών

20 Σεπ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Άγιος Ευστάθιος και η συνοδεία του, Θεοπίστη η σύζυγος του, Αγάπιος και Θεόπιστος τα παιδιά του

 20 Σεπτεμβρίου

 Εὐστάθιον βοῦς παγγενῆ χαλκοῦς φλέγει,
Καὶ παγγενῆ σὺ τοῦ Θεοῦ σῴζεις Λόγε.
Εἰκάδι Εὐστάθιος γενεῇ ἅμα βοῒ καύθη.

 

  

   Ο Ευστάθιος ήταν αξιωματικός περίβλεπτος στη Ρώμη και στη χριστιανική πίστη προσήλθε με θαυμαστό τρόπο.

Όταν κάποτε κυνηγούσε ένα ελάφι, είδε στα κέρατά του να φέρει σταυρό και άκουσε μία φωνή που τον καλούσε στην ορθή πίστη. Έτσι πίστεψε και βαπτίστηκε με το όνομα Ευστάθιος από Πλακίδας που ονομαζόταν πριν, καθώς επίσης και η γυναίκα του Τατιανή σε Θεοπίστη, αλλά και τα δύο τους παιδιά Αγάπιος και Θεόπιστος.
Όταν ο αυτοκράτωρ Τραϊανός έμαθε ότι ασπάσθηκε τον χριστιανισμό, του αφαίρεσε τον ανώτερο στρατιωτικό βαθμό που είχε και τον εξόρισε με όλη του την οικογένεια. Κατά την πορεία όμως, τον χώρισαν από την σύζυγο του Θεοπίστη και τα δύο του παιδιά, τον Θεόπιστο και τον Αγάπιο. Το γεγονός αυτό, πίκρανε πολύ τον Ευστάθιο.
Μετά από χρόνια, όταν ο Τραϊανός περιήλθε σε μεγάλη πολεμική δυσχέρεια, θυμήθηκε τον ικανότατο αξιωματικό του Ευστάθιο. Τον επανέφερε λοιπόν στην υπηρεσία, και ο Ευστάθιος με την γενναιότητα αλλά και την στρατηγική που τον διέκρινε συνετέλεσε κατά πολύ στη νίκη. Στον δρόμο μάλιστα, βρήκε την οικογένειά του και ένοιωσε μεγάλη χαρά.
Ο διάδοχος, όμως, του Τραϊανού, Αδριανός, απαίτησε από τον Ευστάθιο να παραστεί στις θυσίες των ειδωλολατρικών θεών. Ο Ευστάθιος, βέβαια, αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να βασανιστεί αυτός και η οικογένειά του. Αλλά η αγάπη τους στον Χριστό ενδυνάμωνε την ψυχή τους στα βασανιστήρια, ενθυμούμενοι μάλιστα τους θείους λόγους, που λένε: «Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμὸν ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Επιστολή Ιακώβου, α' 12). Πανευτυχής, δηλαδή, είναι ο άνθρωπος που βαστάει με υπομονή την δοκιμασία των θλίψεων. Διότι έτσι γίνεται σταθερός και δοκιμασμένος, για να πάρει το λαμπρό και ένδοξο στεφάνι της αιώνιας ζωής, που υποσχέθηκε ο Κύριος σ' αυτούς που Τον αγαπούν.
Τελικά, ο Ευστάθιος με την οικογένειά του πέθαναν μέσα σε χάλκινο πυρακτωμένο βόδι (117 μ.Χ.).

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης
Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε, τὴ τοῦ σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι’ ἐλάφου Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καὶ ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροίς, σὺν τὴ θεία σου συμβίω καὶ τοὶς υἱοίς, φαιδρύνων τοὺς βοώντας σοι. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δείξαντι σὲ ἐν παντί, Ἰὼβ παμμάκαρ δεύτερον.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν
Τὰ πάθη Χριστοῦ, σαφῶς μιμησάμενος, καὶ τούτου πιών, πιστῶς τὸ ποτήριον, κοινωνὸς Εὐστάθιε, καὶ τῆς δόξης σύγκληρος γέγονας, παρ' αὐτοῦ τοῦ πάντων Θεοῦ, λαμβάνων ἐξ ὕψους θείαν ἄφεσιν.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις ἀνδραγαθῶν, καρτερίας τοῖς πόνοις ὑπεραθλῶν, νέος ἀνηγόρευσαι, Ἰὼβ Μάρτυς πανένδοξε· τῶν γὰρ τερπνῶν τοῦ βίου, παθῶν τὴν ἀφαίρεσιν, σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις, Θεῷ ηὐχαρίστησας· ὅθεν ἐπὶ τέλει, τῶν ἀγώνων ὡς νίκης, βραβεῖον παρέσχε σοι, τὴν τοῦ αἵματος πρόσχυσιν, Ἀθλοφόρε Εὐστάθιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων, ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Ὕμνον μοι δώρησαι ὁ Θεός μου, ἀνυμνῆσαι καὶ λέγειν νυνὶ τοὺς ἀγῶνας τοῦ Ἀθλοφόρου σου Κύριε, ὅπως εὐρύθμως ἐγκωμιάσω τὸν γενναῖον ἐν τοῖς ἄθλοις Εὐστάθιον, τὸν νικητὴν ἐν πολέμοις ἐχθρῶν γεγονότα ἀεί, τὸν μέγαν ἐν εὐσεβείᾳ, καὶ χορῷ τῶν Μαρτύρων ἐκλάμψαντα· σὺν τούτοις γὰρ ψάλλει ἀπαύστως σοι, μετ' Ἀγγέλων ὁ πάνσοφος, λαμβάνων ἐξ ὕψους θείαν ἄφεσιν. 

 ethnegersis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Σεπ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

Αρχιμανδρίτου Σάββα Αγιορείτου
Απόσπασμα Ομιλίας

 

   Σφάλλοντας, ξεσκεπάζεται ὁ πραγματικὸς ἑαυτός μας. Τὸν γνωρίζουμε καὶ προσπαθοῦμε νὰ διορθωθοῦμε. Γι’ αὐτὸ ἔχει σημασία κανεὶς νὰ παρακολουθεῖ τὸν ἑαυτό του. Νὰ παραδέχεται, νὰ βλέπει πρῶτα τὰ σφάλματά του, νὰ τὰ κατανοεῖ καὶ νὰ τὰ παραδέχεται. Καὶ αὐτὸ βέβαια εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας. Ἄν κανεὶς δὲν παραδεχτεῖ ὅτι εἶναι ἔνοχος, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς, φυσικὰ δὲν θὰ κάνει καὶ ποτὲ κίνηση μετανοίας. Πρῶτα κανεὶς συνειδητοποεῖ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς. Καὶ πῶς τὸ συνειδητοποιεῖς; Ὅταν παρακολουθεῖς τὸν ἑαυτό σου καὶ τὸν κρίνεις μὲ κριτήριο τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ λὲς, ἐδῶ ἔσφαλες. Ὅταν ἀκοῦς τὴ συνείδησή σου, θὰ σὲ πληροφορήσει καὶ ἡ συνείδησή σου ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔκανες ἦταν λάθος. Ὁπότε ὅταν σφάλλει κανεὶς, καὶ ἐκεῖ δὲν πρέπει νὰ στεναχωριέται ὑπερβολικὰ. Νὰ χαίρεται ποὺ τὸ κατάλαβε, ποὺ φάνηκε ὁ πραγματικὸς ἑαυτός του καὶ μπορεῖ νὰ προχωρήσει τώρα στὴ θεραπεία. Ὅπως, ἄς ποῦμε, ἕνας ἀσθενὴς ποὺ καταλαβαίνει τὶ ἀρρώστια ἔχει.Τὸ νὰ βγάλεις διάγνωση δηλαδὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς θεραπείας.
Ἔτσι λέει ὁ Ἅγιος. «Προχωροῦμε θετικὰ καὶ δὲν ζοῦμε μὲ ψευδαισθήσεις, ὅτι πᾶμε καλὰ. Ἐγὼ χαίρομαι ὅταν ἐκδηλώνεται μιὰ ἀδυναμία μου, ὅταν ξεφυτρώνουν τὰ πάθη μου. Ἄν δὲν ξεφύτρωναν, θὰ νόμιζα ὅτι ἁγίασα, ἐνῷ οἱ σπόροι τῶν παθῶν, θὰ ἦταν κρυμμένοι στὴν καρδιά μου».
Εἶναι σὰν ἕνα καρκῖνο ποὺ τὸν καταλαβαίνεις. Ὅσο εἶναι μέσα καὶ δὲν τὸν ἔχεις καταλάβει καὶ δουλεύει ὕπουλα, εἶναι ὅ,τι χειρότερο αὐτὸ. Γι’ αὐτὸ λέει ὁ Ἅγιος, «χαίρομαι», λέει, «νὰ φαίνονται, νὰ φανερώνονται τὰ πάθη μου, γιατὶ αὐτὸ μὲ ὁδηγεῖ σὲ ἀληθινὴ ταπεινοφροσύνη. Καταλαβαίνω ποιὸς εἶμαι. Ἔτσι καὶ ἐσὺ, ὅταν θυμώσεις ἤ πέσεις στὴν κατάκριση, θὰ στενοχωρηθεῖς φυσικὰ γιατὶ ἔπεσες, ἀλλὰ πρέπει νὰ χαρεῖς κιόλας».
Νά, καὶ ἐδῶ, ἄς ποῦμε, ἰσχύει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἀπόστολος, «πάντοτε χαίρετε». Θὰ πεῖ κανεὶς, κι ὅταν ἁμαρτάνω νὰ χαίρομαι; Ναὶ, καὶ τὸτε. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο. Γιατὶ βλέπεις ποιὸς εἶσαι καὶ μπορεῖς νὰ προχωρήσεις στὴ θεραπεία. Καὶ ἕνας ἀκόμα λόγος ποὺ δὲν ἔπεσες χειρότερα. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀφορμὴ νὰ χαρεῖς. Καὶ λὲς, Θεέ μου σ’ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ κράτησες μέχρι ἐκεῖ καὶ δὲν ἔπεσα χειρότερα. Καὶ μοῦ ἔδειξες τὸ λάθος μου καὶ μὲ τὴ χάρη Σου θὰ διορθωθῶ.
Νά χαρεῖς, λοιπὸν, γιατὶ ἐκδηλώθηκε ἡ ἀδυναμία σου, ὁπότε θὰ ἀγωνιστεῖς νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπ’ αὐτὴν. Βλέπετε πόσο ἐνθαρρυντικὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ! Ὅταν κανεὶς πέφτει καὶ ἀπογοητεύεται καὶ καταθλίβεται, σημαίνει ὅτι ἔχει μεγάλο ἐγωϊσμὸ, πάλι, γιατὶ θεωροῦσε ὅτι δὲν εἶναι, ἄς ποῦμε, αὐτὸς σὲ τέτοια κατάσταση ποὺ νὰ πέφτει καὶ νὰ ἁμαρτάνει· αὐτὸς ἔχει ξεπεράσει αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὁπότε ὅταν πέφτει, πέφτει ἀπ’ τὰ σύννεφα, κατὰ κάποιον τρόπο, καὶ καταθλίβεται. Αὐτὸ σημαίνει μεγάλος ἐγωϊσμὸς.
Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἐκεῖ στὸν Ἀόρατο Πόλεμο ὅτι ὅσο κανεὶς ἔχει μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του, τόσο ἔχει καὶ μεγάλες πτώσεις, καὶ τόσο ἔχει καὶ μεγάλη λύπη ὅταν πέφτει, καὶ μεγάλη ἀπελπισία. Ὅσο κανεὶς ἔχει μικρὴ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του, τόσο ἔχει μικρότερες πτώσεις καὶ τόσο, ἄς ποῦμε, δὲν πέφτει καὶ στὴν κατάθλιψη, καὶ στὴν λύπη, αὐτὴν τὴν σατανικὴ, γιατὶ ἔπεσε. Γιατὶ ἔχει μικρὴ ἰδέα, καὶ σοῦ λέει, ἔπεσα, ναὶ, τὶ πιὸ φυσικὸ νὰ πέσω. Τέτοιος ποὺ εἶμαι, ἤτανε τὸ πιὸ φυσικὸ πρᾶγμα. Γιὰ μένα δηλαδὴ, ὄχι τὸ φυσιολογικὸ, ἀλλὰ τὸ πιὸ ἀναμενόμενο, τέτοιος ποὺ εἶμαι νὰ πέσω.
Καὶ δὲν καταθλίβεται. Γίνεται ἕνα, ἄς ποῦμε, ἐφαλτήριο, κατὰ κάποιον τρόπο νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι, ἡ πτώση του, γιὰ νὰ προχωρήσει.

hristospanagia3.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Σεπ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

  Ο Άγιος πατέρας μας Νικόλαος ο Πλανάς ήξερε να ελέγχει, να φωτίζει, να διορθώνει ψυχές, χωρίς ρητορικά κηρύγματα, παρά μόνο με την αγία ζωή και την σεπτή παρουσία του.
Μία κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστησε. Η κυρία αυτή, είχε μία πλούσια εξαδέλφη που είχε έλθει από την Αίγυπτο και η οποία την επισκέφθηκε. Με τη συζήτηση, η πλούσια εξαδέλφη της είπε προτρεπτικά:
«Να στείλεις να σου φέρουν τον παπά–Νικόλα, να σου διαβάσει ευχή “υπέρ υγείας”».
Στην κόρη της άρρωστης, άρεσε υπερβολικά η εξωτερική εμφάνιση και ομορφιά. Ο Παππούς, όμως, λόγω του ότι λειτουργούσε καθημερινά, ανακατεμένος με κεριά όλη την ώρα, μέσα σε σκονισμένα ερημοκκλήσια με τις λαδιές τους κ.λπ., εξωτερικά έδειχνε απεριποίητος. Βέβαια, καθαρός ήταν, αλλά όχι όπως ακριβώς θα τον ήθελε η δεσποινίδα εκείνη. Λέει λοιπόν η κοπέλα αυτή στην πλούσια θεία της:
«Καλή μου θεία, να φέρουμε από τις μεγάλες Εκκλησιές κανέναν άλλον ευπρεπή ιερέα, κι όχι αυτόν που είναι πάντα σκονισμένος».
Την ίδια νύχτα, όμως, βλέπει η κοπέλα στον ύπνο της τον ευλογημένο παπά–Νικόλα, με ολόχρυση αμφίεση και με φελόνια χρυσά, να της λέει:
«Σου αρέσω, παιδί μου;».
Ξύπνησε έντρομη η κοπέλα και έστειλε αμέσως να φωνάξει την θεία της και την παρακάλεσε να φροντίσει να καλέσει, το συντομώτερο δυνατό, τον καλό Παππούλη.
Ο παπά-Νικόλας ειδοποιήθηκε και αμέσως ήλθε στο σπίτι της άρρωστης κυρίας. Όταν ανέβαινε τις σκάλες της εισόδου, κατέβηκε πρώτη η κόρη της άρρωστης να τον υποδεχθεί και μάλιστα με μεγάλη ευλάβεια και σεβασμό. Και καθώς αυτή έσκυβε να του φιλήσει το χέρι, της λέει ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς:
«Σου άρεσα, παιδί μου, έτσι όπως με είδες;;»
Συγκίνηση και κατάπληξη διαπέρασε όλο της το σώμα. Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο ευγενικό «έλεγχο» γιά την ματαιοδοξία της.

Από το βιβλίο «Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς», Μάρθας Μοναχής, Εκδόσεις «Αστήρ»

dromokirix.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Σεπ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Από το βιβλίο «Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς»

 

To πρώτο και κύριο που έχουμε να πούμε για την προσευχή είναι ότι όποιος προσεύχεται συνομιλεί με τον Θεό. Τι θα πει να είσαι άνθρωπος και να μιλάς στον Θεό, ποιός δεν το ξέρει; Να εκφράσει όμως με λόγια αυτή την τιμή κανείς δεν το μπορεί.
Η προσευχή σε χωρίζει από τα άλογα ζώα και σε ενώνει με τους αγγέλους. Κι ο άνθρωπος που αφιερώνει όλη του την ζωή με επιμέλεια στις προσευχές και στην λατρεία του Θεού γρήγορα θα μετατεθεί στην πολιτεία των αγγέλων, στην δική τους την τιμή, την ευγένεια, την σοφία και την σύνεση.
Τί πιο άγιο, πιο καλό, πιο ευγενικό και γεμάτο σοφία από τους συνομιλητές του Θεού;
Αν αυτούς που μιλούν με τους σοφούς τους κάνει η συνεχής συναναστροφή να πάρουν γρήγορα κάτι από την σοφία τους, τί θα μπορούσαμε να πούμε για εκείνους που μιλούν με τον Θεό και προσεύχονται; Πόση σοφία, πόση αρετή, και σύνεση και αγνότητα, πόση γλυκύτητα συμπεριφοράς τούς γεμίζει η προσευχή και η δέηση;
Νομίζω πως λέει την αλήθεια όποιος πει πως οι προσευχές είναι τα νεύρα της ψυχής. Το σώμα συγκρατείται με τα νεύρα και τρέχει και στέκεται όρθιο και ζωντανό και στέρεο. Αν κάποιος κόψει τα νεύρα, τότε καταστρέφει κάθε ισορροπία του σώματος.
Έτσι και οι ψυχές στερεώνονται με τις άγιες προσευχές και στήνονται όρθιες και τρέχουν με ευκολία τον δρόμο του Θεού.
Κι αν αποστερήσεις τον εαυτό σου από την προσευχή, είναι σαν να βγάζεις ένα ψάρι από το νερό. Όπως για το ψάρι ζωτικός χώρος είναι το νερό, για σένα ζωτικός χώρος είναι η προσευχή.
Όπως το ψάρι γλιστράει στο νερό, έτσι και εσύ με την προσευχή μπορείς να πετάξεις, να διαπεράσεις τους ουρανούς και να βρεθείς κοντά στον Θεό. 

theomitoros.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης