Η Πλατυτέρα των Ουρανών

20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


Ὁ Κύριος τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, πρὶν παραδώσει στοὺς μαθητές Του τὸ ἁγιότατο Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τοὺς παρέδωσε καὶ τὴ Διαθήκη Του. Τοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἐὰν ἀγαπᾶτε με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» (Ἰω. ιδ΄ [14] 15). Ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, νὰ τηρεῖτε τὶς ἐντολές μου. Καί· «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με» (Ἰω. ιδ΄ [14] 21). Στοὺς δύο αὐτοὺς στίχους ὑπογραμμίζεται ἡ ἴδια ἔννοια, ὅτι ἀγαπᾶμε ἀληθινὰ τὸν Θεό, ἐὰν τηροῦμε τὶς ἐντολές Του.
Δ
ύο ἀναγκαῖες προϋποθέσεις ἀποδεικνύουν ὅτι ἀγαπᾶμε ἀληθινὰ τὸν Θεό: Ἡ πρώτη εἶναι νὰ «ἔχουμε» τὶς ἐντολές Του καὶ ἡ δεύτερη νὰ τὶς τηροῦμε. «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ» λοιπὸν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀκούει καὶ μελετᾶ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ· αὐτὸς ποὺ πιστεύει καὶ ἐμβαθύνει στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ· αὐτὸς ποὺ φροντίζει νὰ τὸν μαθαίνει καλύτερα καὶ προσεκτικότερα.
Στὴν Παραβολὴ τοῦ σπορέως ὁ θεῖος Διδάσκαλος χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα «κατέχω», ποὺ ἐπιτείνει τὴν ἔννοια τοῦ «ἔχω». «Κατέχω» σημαίνει κρατῶ σφιχτὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸν κρύβω στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου, γιὰ νὰ μὴ μοῦ τὸν ἁρπάξουν. Ὅπως τοὺς ὑλικοὺς θησαυρούς μας ὑπάρχουν ἐχθροὶ οι οποίοι παραφυλᾶνε νὰ τοὺς ἁρπάξουν, ἔτσι καὶ τὸν πολύτιμο θησαυρὸ τοῦ θείου λόγου παραφυλάει νὰ τὸν ἁρπάξει ἀπὸ τὰ χέρια μας ὁ ἐχθρὸς διάβολος. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ τὸν κρύβουμε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ὅπως ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός, ποὺ ἔλεγε: «Ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοι» [Ψαλ. ριη΄ (118) 11]. Ὅταν φυλάττουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά μας, τότε δημιουργοῦνται οἱ κατάλληλες προϋποθέσεις τῆς καρποφορίας. Εἶναι ἑπομένως πολὺ ὠφέλιμο νὰ μελετοῦμε κάθε πρωὶ ἕνα τμῆμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καὶ τὴν ὑπόλοιπη ἡμέρα νὰ φέρνουμε στὴ μνήμη μας τὶς ἀλήθειες ποὺ μελετήσαμε, νὰ τὶς κυκλοφοροῦμε στὴ σκέψη μας, νὰ ἐμβαθύνουμε σ᾿ αὐτές, γιὰ νὰ διαποτίζουν τὴν ὕπαρξή μας καὶ νὰ μᾶς ζωογονοῦν.

«Ὁ τηρῶν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ» τώρα εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐφαρμόζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ· αὐτὸς ποὺ πειθαρχεῖ στὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ στὰ προστάγματά Του· αὐτὸς ποὺ ὑπακούει στὸ ἅγιο θέλημά Του· αὐτὸς ποὺ συμμορφώνει τὴ ζωή του σύμφωνα μὲ «τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ρωμ. ιβ΄ [12] 2). 
Διότι τί μᾶς ὠφελεῖ νὰ γνωρίζουμε ἀπ᾿ ἔξω κι ἀνακατωτὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ μὴν τὸν ἐφαρμόζουμε στὴ ζωή μας; Τί μᾶς ὠφελεῖ νὰ χρησιμοποιοῦμε μὲ εὐκολία πολλοὺς στίχους τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ στὴν καθημερινὴ ζωὴ νὰ πράττουμε τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπ᾿ ὅσα γράφει τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του: «Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλὰ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται» (β΄ 13). Δὲν εἶναι δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐτοὶ ποὺ ἁπλῶς ἀκοῦνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ ἀκοῦνε τὸν λόγο Του καὶ τὸν ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους, ὅπως ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε λέγοντας: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» [Λουκ. ια΄ (11) 28]. Ὁ ἅγιος ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ὀνομάζει «ἀκροατὰς ἐπιλησμονῆς» ὅσους περιορίζονται μόνο στὴν ἀκρόαση τοῦ θείου λόγου καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ξεχνοῦν αὐτὰ ποὺ ἄκουσαν. Τοὺς ἐπικρίνει. Ἐπαινεῖ αὐτοὺς οι οποίοι «παρακύπτουσιν εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας» (Ἰακ. α΄ 25), δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ ἐμβαθύνουν στὸν τέλειο νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸν ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους. Τότε ἀποδεικνύουν ὅτι ἀγαποῦν ἀληθινὰ τὸν Θεό.

Στὸ ἐρώτημα ἂν ἀγαπᾶμε ἀληθινὰ τὸν Θεό, ἡ θετικὴ ἀπάντηση πολλῶν ἀνθρώπων εἶναι δεδομένη. Ἀλλὰ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦμε, ἀποδεικνύει ἄραγε ὅτι Τὸν ἀγαπᾶμε; Ἂν ἀγαπᾶμε τὸν χρυσὸ περισσότερο ἀπὸ τὸν Χριστό· ἂν ἀγαπᾶμε τὶς ἡδονὲς τοῦ κόσμου περισσότερο ἀπὸ τὸν Χριστό· ἂν ἀγαπᾶμε τὶς τιμὲς καὶ τὰ ἀξιώματα περισσότερο ἀπὸ τὸν Χριστό· ἂν δὲν ὑπολογίζουμε τὸν Θεό· ἂν ἁμαρτάνουμε ἀσύστολα· ἂν κοιτάζουμε μόνο τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν καλοπέρασή μας, ἀδιαφορώντας τελείως γιὰ τὸν πλησίον μας, μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε ἀληθινὰ τὸν Θεό; Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς λέει ὅτι, ἂν ἔχουμε ἀγάπη μὲ τέτοιες ἐλλείψεις, αὐτὴ ὴ ἀγάπη δὲν εἶναι ἀληθινή, ἀλλὰ ψεύτικη. Κάποιον ποὺ τὸν ἀγαπᾶμε ἀληθινά, δὲν τὸν πικραίνουμε, ἀλλὰ ὅ,τι μᾶς λέει, τὸ κάνουμε. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν Θεό. Ἐὰν Τὸν ἀγαπᾶμε ἀληθινά, νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές Του. Τὸν Θεὸ τὸν βρίσκουμε μέσα στὶς ἐντολές Του. Ἐὰν ζοῦμε σύμφωνα μὲ αὐτές, τότε Τὸν ἀγαπᾶμε ἀληθινά. Ἐὰν τὶς παραβαίνουμε, τότε ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεὸ δὲν εἶναι ἀληθινή, ἀλλὰ ψεύτικη.
Καὶ τὰ δύο λοιπὸν θὰ τὰ προσέχουμε. Καὶ θὰ ἀκοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ τὸν ἐφαρμόζουμε. Τότε θὰ εἴμαστε πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι.

osotir.org


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


Ὁ Ἅδης ἀναστέναξεν, ἔτρεμεν, ἐφοβεῖτον,
ὡς ἤκουσεν τοῦ Ἰησοῦ την θεϊκήν φωνήν του
τον Λάζαρον ἀπέλυσεν εὐθύς και τον ἀφήνει
και τον βιάζει μάλιστα μήπως ἐκεῖ ἀπομείνῃ...
 
(Απόσπασμα από παραδοσιακό Κυπριακό ποίημα: Το τραγούδι του Λαζάρου)
 
Ναι, είναι ανείπωτος ο πόνος του αποχωρισμού. Του στερνού ασπασμού, της τελευταίας εικόνας του πεφιλημένου προσώπου που τόσο αγάπησες, τόσα μοιράστηκες! Σιωπή παντού απλωμένη σαν πέπλο σκεπάζει την θλίψη. Εκείνη την ώρα φεύγει μακριά το πρέπει! Ξεγυμνώνεται της ψυχής η αλήθεια! «Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περί τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μή λυπῆσθε καθώς καί οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα». [Πρός Θεσσαλονικεῖς Α´ (Δ´ 13)]. Μιλά ο Παύλος, μιλά ο Χριστός δηλαδή μα και ο κεκοιμημένος αδελφός μας που πλέον ικετεύει μόνο το έλεος για την ψυχή που ξεκίνησε το μεγάλο της ταξίδι. Κυλά έπειτα ο χρόνος και γίνεται η μνήμη της καθήκον ιερό! Από εμάς περιμένει… το ανάπαυσον Κύριε μετά των Αγίων…
Πέρασαν τρία χρόνια από τότε.
- Σαν χθες ήταν… μου είπε η μαυροφορεμένη γυναίκα. Κι εγώ σήμερα έσπασα την σιωπή. Της είπα τα λόγια του Παύλου λοιπόν! Την έβλεπα συνέχεια στην Εκκλησία, στον πνευματικό πάντα με πρησμένα από το κλάμα μάτια.
- Μην λυπάστε! Εσείς έχετε ελπίδα! Έχουμε Την Ελπίδα!
Με κοίταξε κάπως απορημένη, παραπονεμένη…
- Αλήθεια έχω; Έχω ελπίδα;
Και τότε της ξέφυγε από τα χείλη ένας λόγος που το δίχως άλλο όλοι μας έχουμε συναντήσει ή και ομοίως ξεστομίσει…
- Ποίος πήγε κι ήρθε να μας πει…
- Την Μεγάλη Εβδομάδα σας θυμάμαι πάντοτε εδώ! Κι αν δεν απατώμαι σας έχω συναντήσει εδώ και στις παρυφές της! Το Σάββατο του Λαζάρου εννοώ! Τι εορτάζουμε τότε αδελφή μου;
- Την Ανάσταση του Λαζάρου!
- Τι ξέρετε για εκείνον;
- Λίγα πράγματα… Ότι ήταν φίλος του Χριστού, ότι ο Χριστός έκλαψε για αυτόν σαν έμαθε ότι πέθανε… Ότι τον ανάστησε μετά από 4 ημέρες…
- Ξέρετε αδελφή μου ενώπιον πόσων έγινε η Ανάστασή του Λαζάρου; Και το κυριότερο ξέρετε πόσα χρόνια έζησε, πού και τι έκανε έπειτα ο Άγιος; Υπάρχει τρανή απάντηση και αδιάσειστη στο ερώτημά σας το περιλάλητο τόσους αιώνες τώρα! Ποιος πήγε και ήρθε; Κι όμως εκείνον που πήγε και ήρθε τον εορτάζουμε πανηγυρικώς! Τα τραγούδια που λέγαμε παιδιά, τα κάλαντα του Λαζάρου έχουν μέσα τους την μεγάλη αλήθεια! Κι όποιος αυτήν την αλήθεια την ενστερνιστεί θα ’ναι σαν να αγκαλιάζει Την Ελπίδα!
Αχ αυτά τα τραγούδια του λαού μας τα ένθεα, τα Χριστολογικά, τα αθάνατα που ποτέ δεν θα σβηστούν γιατί μιλούν για Την Αλήθεια! Μόνο η Αλήθεια ανασταίνει και ανασταίνεται! Μόνο το ψεύτικο πεθαίνει και χάνεται! Σε αυτήν την τόσο χαρμόσυνη μέρα πριν την μελαγχολική Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της λυτρωτική βεβαιότητα! Δεν έκανε πολλές νεκραναστάσεις ο Χριστός μας! Μετρημένες και ελάχιστες σε σχέση με τις εκατοντάδες που τέλεσε για παράδειγμα ο ηγαπημένος μαθητής του Ιωάννης! Μα τούτη του Αγίου Λαζάρου έχει άπειρα μηνύματα και συμβολισμούς, μα και μια απάντηση σε όσους η λογική υπαγορεύει αυτό το ερώτημα το βασανιστικό…
Και εμείς οι νεκροζώντανοι Χριστιανοί των ημερών μας, καρτεράμε να ξανακούσουμε αφυπνιστικά και προσωπικά εκείνο το «δεύρο έξω» σε αυτό το εαρινό πανηγύρι! Δεν θα μπορούσε ο Κύριος να αφήσει το αδύναμο στην πίστη πλάσμα του χωρίς ψηλαφητές αποδείξεις! Είναι ο Άγιος Λάζαρος και η τριακονταετής βιωτή του μετά την επιστροφή του εκ των νεκρών, μια ακόμη από τις ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού! Και σε όποιον αμφιβάλλει για την αιώνια ζωή, για την αθάνατη ψυχή, ο Κύριος και Θεός τον καλεί να την αγγίξει! Ναι, κάποιος τόσο γνωστός σε τόσους πολλούς, ένα ιερό, αδιαμφισβήτητο και ιστορικά καταγεγραμμένο πρόσωπο πήγε και ήρθε για να μας βεβαιώσει ότι του θρήνου ο καιρός πέπαυται! Καλή Ανάσταση!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
 
 
anastasiosds.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

 
 
20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


«Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς: ἄφες αὐτήν, εἰς τήν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό» (Ἰωάν. 12, 7)

Είπε τότε ο Ιησούς: «άφησέ την ήσυχη. Αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου»

Οι καιροί μας χαρακτηρίζονται από ρευστότητα. Δεν είναι μόνο ότι κριτήριο της αλήθειας για τους περισσότερους είναι το «εγώ» και μόνο αυτό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εύκολα σταθερές, στις οποίες κάποιος να στηριχτεί. Είναι και ότι έχει χαθεί αυτό το αίσθημα του «ανήκειν» σε μικρότερες ή μεγαλύτερες κοινότητες, όπως η οικογένεια, η πατρίδα, η Εκκλησία, το σχολείο. Ακόμη και οι ομάδες ή οι σύλλογοι στους οποίους οι άνθρωποι θεωρούν ότι μετέχουν, δεν γεννούν το αίσθημα του «ανήκειν». Υπάρχει μια μεταβολή των διαθέσεων, των απόψεων. Οι άνθρωποι έχουμε γίνει δοκιμαστές εμπειριών και δείχνουμε ότι μας αρέσει.
Μήπως όμως είναι σημερινό το φαινόμενο;
Μία ημέρα πριν την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, ο Κύριος φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Λαζάρου, τον οποίο είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Εκεί η αδερφή του Λαζάρου, η Μαρία, θα αλείψει τα πόδια του Χριστού με πολύτιμο μύρο και θα προκαλέσει την οργή του Ιούδα, ο οποίος θα ήθελε το μύρο να πουληθεί και να δοθεί το αντίτιμο στους φτωχούς. Ο Χριστός όμως θα επιτιμήσει τον Ιούδα και θα του ζητήσει να αφήσει την Μαρία ήσυχη, διότι αυτό που έκανε είναι προφητική κίνηση για τον ενταφιασμό Του. Γνωρίζει ο Χριστός ότι Τον περιμένει ο θάνατος. Γνωρίζει ότι το πλήθος που θα Τον επευφημήσει, όπως επίσης και οι αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης του Λαζάρου, θα αλλάξουν διαθέσεις έναντί Του και από το «ωσαννά» θα περάσουν στο «σταύρωσον». Και έτσι αποδέχεται την κίνηση της Μαρίας και ως κίνηση αγάπης, ευγνωμοσύνης και φροντίδας από ξέχειλη και όχι μίζερη καρδιά και την απαλλάσσει από την ιδέα ότι οι φτωχοί αξίζουν περισσότερο από τον Υιό του Θεού. Ο Χριστός γνωρίζει το «ευμετάβολον» των διαθέσεων των ανθρώπων, την ρευστότητα, και προλέγει το ότι θα πεθάνει από αυτούς που θα Τον δοξάζουν.
Η ρευστότητα, το «ευμετάβολον», πηγάζει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι θεοποιούμε το «εγώ» και την γνώμη μας, με αποτέλεσμα να παρασυρόμαστε εύκολα από την δημαγωγία και από εκείνους που γνωρίζουν ότι όταν δεν υπάρχουν σταθερά στηρίγματα, ούτε επίγνωση της αξίας των προσώπων, τότε η διάθεση εύκολα μπορεί να αλλάξει, διότι «γιατί να υπερασπιστούμε κάποιον που δεν είναι όπως εμείς τον θέλουμε ή όπως νομίζουμε ότι πρέπει να είναι ή πώς δεν μπορεί να μας ωφελήσει».
Το «ευμετάβολον» πηγάζει από το γεγονός ότι δεν είναι η αγάπη προς τον πλησίον προτεραιότητά μας. Ο Ιούδας θα προδώσει τον Χριστό, επειδή αγαπά πρωτίστως τον εαυτό του και τα πάθη του. Η Μαρία θα πλύνει τα πόδια του Χριστού με μύρο και θα γίνει μυροφόρος, ακολουθώντας Τον μέχρι τον τάφο και την Ανάσταση, γιατί η αγάπη της είναι εξωστρεφής και όχι εγωκεντρική. Το «ευμετάβολον» πηγάζει από την επίθεση των λογισμών, που ο διάβολος προκαλεί στον άνθρωπο, προκειμένου να ελέγξει τον νου και την καρδιά και να μας απομακρύνει από την αλήθεια. Η ρευστότητα των καιρών μας είναι ένα σημάδι αυτοθεοποίησης. Είναι σημάδι έλλειψης αγάπης, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον πλησίον. Είναι σημάδι λειτουργίας της ύπαρξης στην προοπτική του συμφέροντος. Είναι σημάδι παράδοσής μας στο ήθος του πειρασμού. Η ρευστότητα μας κάνει να μην θέλουμε να ανήκουμε σε κανέναν θεσμό, σε καμμία κοινότητα όπου και υπάρχουν κανόνες που προϋποθέτουν αγάπη, αφιέρωση, σταθερότητα, πίστη σε έναν σκοπό, διάθεση προσφοράς με ξέχειλη καρδιά και όχι μιζέρια.
Γι’ αυτό και η πνευματικότητα των ημερών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος δεν αγγίζει την πλειονοψηφία  της κοινωνίας μας, αλλά τα περισσότερα λειτουργούν στην προοπτική του φολκλόρ. Πολύ εύκολα ο διάβολος θα μας νικήσει και θα μας κάνει να δούμε μόνο τον εαυτό μας ως κέντρο του κόσμου, χωρίς να λυπόμαστε γι’ αυτό. Μπορεί να είναι γεμάτες οι εκκλησίες αυτές τις ημέρες, μπορεί τα κλαδιά των βαΐων να είναι υπερυψωμένα, ωστόσο το ερώτημα που θέτει ο Χριστός είναι συγκλονιστικό:μέχρι τον ενταφιασμό Του σε ποια ομάδα θα ανήκουμε; Σ’ αυτήν που τον επευφημεί και στην συνέχεια Τον σταυρώνει απορρίπτοντάς Τον; Σ’ αυτήν που βλέπει την σχέση μαζί Του στην μιζέρια του Ιούδα, δηλαδή στο θρησκευτικό και προσωπικό συμφέρον και γρήγορα θα μεταστραφεί, είτε παρασυρμένη από τα λόγια των άθεων και επιτήδειων, είτε από εσωτερικούς λογισμούς, είτε από το αίσθημα ότι δεν χρειάζεται άλλο να Τον ακολουθούμε, είτε βάζοντας μπροστά προφάσεις εν αμαρτίαις, όπως το ότι δεν χρειάζεται η πίστη, αλλά είναι αρκετός ένας ακτιβισμός βοήθειας των φτωχών; Ἠ σ’ αυτήν που θα μείνει μαζί Του μέχρι το τέλος, αγαπώντας και Εκείνον και τον πλησίον και μένοντας πιστή στην ζωή της Εκκλησίας;
Τουλάχιστον, ας μην υποταχτούμε στην ρευστότητα και το «ευμετάβολον» κι ας παραμείνουμε μαζί Του!

Κέρκυρα, 21 Απριλίου 2019


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

Προκειμένου να μπω κατευθείαν στο θέμα, η απόδειξη αυτή είναι ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος, κάθε ηλικίας, κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου, μπορεί να ενωθεί με τον Θεό και να φτάσει σε κατάσταση «θέωσης», να γίνει δηλαδή ένα ον πολύ ανώτερο από τον κοινό άνθρωπο, φτάνοντας μέχρι και να γίνει «θεός σε όλα εκτός από τη θεϊκή ουσία». Όταν η εποχή μας έχει δει ανθρώπους, όχι μόνο όπως ο Άγιος Παΐσιος (που τον κοροϊδεύουν αυτοί που δεν θέλουν ή δεν έχουν τα φόντα να τον καταλάβουν), αλλά και όπως ο Άγιος Πορφύριος των Αθηνών, ο Άγιος Ιάκωβος της Εύβοιας, ο π. Ευμένιος από τα Ρούστικα Ρεθύμνου, ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ο πατήρ Σωφρόνιος Σαχάρωφ και δεκάδες άλλοι, δεν μπορούμε να λέμε ότι δεν υπάρχει Θεός ή ότι «δεν ξέρουμε» αν υπάρχει ή όχι. Τους περισσότερους από αυτούς τους σύγχρονους Αγίους είμαι βέβαιος ότι δεν τους έχουμε ούτε ακουστά, ενώ και τους άλλους (που τους έχουμε ακουστά), σχεδόν κανείς από εκείνους οι οποίοι τους απορρίπτουν δεν μπαίνει στον κόπο να τους ερευνήσει βαθύτερα. Και έρευνα δεν εννοώ να διαβάσουμε ένα άρθρο στο Διαδίκτυο, αλλά να ξεκινήσουμε τουλάχιστον με ένα βιβλίο, και πάλι ως αφετηρία για κάτι ουσιαστικότερο και συστηματικότερο. Ας αναφέρω μόνο την περίπτωση του Αγίου Πορφυρίου και ας καλέσω, για αρχή, σε μια αναζήτηση όσων είπαν και έγραψαν γι’αυτόν δύο πανεπιστημιακοί (δεν είναι οι μόνοι), ο καθηγητής Ιατρικής Γεώργιος Παπαζάχος και ο καθηγητής Παιδαγωγικής Γεώργιος Κρουσταλάκης. 
Επίσης τα βιβλία του καθηγητή Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου του Μέην (ΗΠΑ) Κυριάκου Μαρκίδη για την ορθόδοξη πνευματικότητα, την οποία διερευνά με άξονα τον Άγιο Παΐσιο (πριν ανακηρυχθεί Άγιος), έχοντας ξεκινήσει ο ίδιος εκτός της Ορθοδοξίας. Συνεπώς, δεν πρόκειται για υπόθεση αγραμμάτων ή για παραμύθια των γιαγιάδων.

«Τι είναι ο χριστιανισμός; Το να γίνει ο άνθρωπος όμοιος με τον Θεό, όσο είναι δυνατόν για τον άνθρωπο». Αυτόν τον ορισμό δίνει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο χριστιανισμός λοιπόν δεν είναι ένα σύνολο παραδόσεων, ηθών και εθίμων, αλλά ένας πνευματικός δρόμος, που οδηγεί τον άνθρωπο στην τελειότητα (στο παρόν, σε αυτήν τη ζωή, όχι μόνο μετά τον θάνατο). Ο δρόμος αυτός έχει μελετηθεί προσεκτικά (και επιστημονικά) και διδαχθεί στους ανθρώπους από τους Πατέρες και τις Μητέρες της Εκκλησίας (τους Αγίους διδασκάλους του Χριστιανισμού) και τον έχουν ακολουθήσει χιλιάδες άνθρωποι πολλών λαών και εποχών οι οποίοι έφτασαν σε διάφορα στάδια αγιότητας, μέχρι και στην απόκτηση ιδιοτήτων που σ’ εμάς φαίνονται υπερφυσικές. 
Αυτόν τον ισχυρισμό, καθένας έχει το δικαίωμα να τον αμφισβητήσει. Προκαλώ, όμως, οποιονδήποτε πραγματικό αναζητητή της αλήθειας, να τον ερευνήσει και όχι να τον απορρίψει με ειρωνεία, σαν αλαζόνας εύπιστος. 
Βεβαίως, ως δρόμο προς την τελειότητα δεν εννοώ τις φλυαρίες κάθε τυχάρπαστου «διδασκάλου» ο οποίος "κατασκευάζει" μια θρησκευτική ομάδα και νομίζει ότι «αναπτύσσεται πνευματικά» ή ότι «καθοδηγείται από αγγέλους» ή από «φωτεινές οντότητες» (στην ουσία, ύποπτες), αλλά τη σοφία των αληθινών διδασκάλων της ανθρωπότητας (πολλοί από τους οποίους ήταν και πανεπιστημιακά μορφωμένοι – χωρίς να είναι απαραίτητο αυτό), των Ορθόδοξων Αγίων, που οι διδασκαλίες τους δοκιμάστηκαν με την πείρα και την σύνεση που συσσωρεύτηκε μέσα τους αιώνες. Πρόκειται για την ένωση των ανθρώπων με τον Θεό, διά του Χριστού, η οποία προκαλεί και ένωση αγάπης με τον συνάνθρωπο, αλλά και με τα άλλα πλάσματα του κόσμου. «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός» έγραψε ο Μέγας Αθανάσιος. Και ο Χριστιανισμός δεν είναι ένα κίνημα κοινωνικής ευαισθησίας και ανθρωπιστικής δράσης, ούτε και «συγχώρησης» με σκοπό να βρούμε εμείς την εσωτερική γαλήνη.
Η διδασκαλία του Χριστού και των Αγίων για την αγάπη και την συγχώρηση είναι κάτι πολύ βαθύτερο από την ανθρωπιστική δράση και την απόκτηση της γαλήνης, παρόλο που μπορεί να τα περιλαμβάνει και αυτά. Προπαντός όμως είναι αγάπη προς τον άλλο (ακόμη και προς τον εχθρό μας), για χάρη του άλλου, όχι για χάρη του εαυτού μας. Και η αγάπη αυτή πηγάζει από την αγάπη του Θεού προς τους ανθρώπους και των χριστιανών προς το Θεό (αγάπη που οδηγεί στην ενότητα Θεού και ανθρώπου, η οποία παρομοιάζεται με τη γαμήλια ένωση των δύο συζύγων, γι’ αυτό και ο Χριστός χαρακτηρίζεται Νυμφίος της Εκκλησίας – και γι’ αυτό, επίσης, ο γάμος είναι θρησκευτική υπόθεση, έχοντας αυτό το βαθύτερο νόημα).

Εποχή αντιφάσεων

Μία από τις αντιφάσεις των ημερών μας είναι ότι, ενώ βρισκόμαστε στην εποχή της επιστημονικής έρευνας και της εμπειρικής γνώσης, συνεχίζουν να υπάρχουν άθεοι. 
Κυριαρχεί μάλιστα η άποψη, πως η ανάπτυξη της επιστήμης καταρρίπτει την θρησκεία, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η αντίφαση οφείλεται εν μέρει στις εσφαλμένες ιδέες περί θρησκείας, που μας κληροδότησε ο δυτικός Μεσαίωνας την εποχή της «βαβυλώνιας αιχμαλωσίας» της Ορθόδοξης θεολογίας, η οποία κράτησε από την Τουρκοκρατία έως τα μέσα του 20ού αιώνα, και συγκεκριμένα ώς την εποχή του π. Ι. Ρωμανίδη, του Ελληνοαμερικανού ιερέα και πανεπιστημιακού, ο οποίος ανέτρεψε το πανεπιστημιακό κατεστημένο της εποχής του, στρέφοντας -τους Έλληνες θεολόγους - στις ξεχασμένες πηγές της Ορθοδοξίας, τα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.
Ο Ρωμανίδης είχε πει:
«Αν η Ορθοδοξία ήταν αυτή που διδάσκουν τα νεοελληνικά εγχειρίδια, εγώ σήμερα θα ήμουν άθεος» (Πατερική Θεολογία, μέρος 2, κεφ. 63). Είπε επίσης ότι, αν το πρώτο Ελληνικό πανεπιστήμιο (στην Αθήνα του Όθωνα) είχε ιδρυθεί από ανθρώπους με Ορθόδοξο υπόβαθρο και όχι προτεσταντικό, η Θεολογική Σχολή δεν θα είχε τοποθετηθεί δίπλα στη Φιλοσοφική, αλλά δίπλα στη Ιατρική, και αυτό που θα διδάσκονταν οι φοιτητές θεολογίας δεν θα ήταν μελέτη κειμένων, αλλά η νοερά προσευχή και όλη η οδός για την πνευματική θεραπεία και την τελειοποίηση του ανθρώπου, όπως την διδάσκουν – με επιστημονικό τρόπο – οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Μέσα στις εσφαλμένες ιδέες, που εισήχθησαν στον τόπο μας από τη δύση, είναι ότι η ύπαρξη του Θεού δεν αποδεικνύεται, ότι δεν μπορούμε να δούμε τον Θεό (ενώ η Ορθοδοξία γνωρίζει ότι το άκτιστο Φως μπορεί να γίνει ορατό), ότι ο Θεός είναι κριτής και τιμωρός, ότι η σωτηρία του ανθρώπου συμβαίνει μετά τον θάνατο (άρα «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι το οποίο δεν μπορείς να το δεις, παρά μόνο όταν πεθάνεις», όπως ειρωνευόταν κάποιος).
Επίσης η ιδέα, πως η Εκκλησία είναι μια πανίσχυρη οργάνωση η οποία εξουσιάζει και καταπιέζει τους ανθρώπους συσσωρεύοντας χρήμα και μάλιστα λέγοντας ψέμματα περί Θεού και ψυχής. Φυσικά, στην Ελλάδα έχουν υπάρξει πολλοί ιερείς και επίσκοποι που επιβεβαίωσαν τα παραπάνω με την κακή τους συμπεριφορά και μάλιστα συμπράττοντας με σκληρά και καταπιεστικά καθεστώτα στην Ελλάδα (όπως η χούντα), αλλά και παλαιότερα στην τσαρική Ρωσία κ.α.
Όμως, εδώ έχουμε δύο παράδοξες λεπτομέρειες: α) Σε όλες τις εποχές υπάρχουν και άξιοι, ακόμη και άγιοι ιερείς (και μοναχοί και λαϊκοί), όμως πολλοί άνθρωποι, που επηρεάζονται από τους «ανάξιους» και ξεκόβουν από την Εκκλησία, δε ν λαμβάνουν υπόψιν τους άξιους ώστε να πλησιάσουν ξανά. Σήμερα π.χ. εκτός από τους πολλούς ιερείς με σπουδαίο κοινωνικό έργο που έχουμε στη χώρα μας (αλλά και στην πόλη μας!), υπάρχουν εκατοντάδες Ορθόδοξοι ιερείς στις χώρες του Τρίτου Κόσμου (και Έλληνες, αλλά και Αφρικανοί, Ασιάτες, Λατινοαμερικανοί κ.ά.) που αγωνίζονται με αυταπάρνηση για τους λαούς που δοκιμάζονται από την φτώχεια, τις επιδημίες και τους πολέμους εδώ και δεκαετίες. β) Στους άλλους τομείς της ζωής, εκτός της Εκκλησίας, η ύπαρξη πολλών διεφθαρμένων στελεχών δεν οδηγεί στην πλήρη απαξίωσή τους. Π.χ. δεν απορρίπτουμε συνολικά την επιστήμη επειδή υπάρχουν διεφθαρμένοι επιστήμονες, ούτε την δημοκρατία λόγω των διεφθαρμένων πολιτικών κ.ο.κ.
Όμως πολλοί απορρίπτουν την Εκκλησία, επειδή βλέπουν γύρω τους (ή νομίζουν ότι βλέπουν) «κακούς παπάδες». 
Επίσης, είναι απορίας άξιο πώς, ακόμη και μετά το έργο του Ιωάννη Ρωμανίδη και άλλων σπουδαίων σύγχρονων Ορθόδοξων διδασκάλων, όπως ο επίσκοπος Ιερόθεος Βλάχος ή ο π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ (και πολλοί άλλοι), υπάρχουν ακόμη άθεοι. Δυστυχώς, ακόμη και άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν το έργο διδασκάλων, όπως οι τρεις προαναφερθέντες, αρνούνται πεισματικά να ερευνήσουν παραπέρα και επιμένουν ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή ότι «δεν μπορούμε να ξέρουμε» αν υπάρχει.

Προκαταλήψεις

Ορισμένες από τις προκαταλήψεις του παρελθόντος που είναι ακόμη ισχυρές (παρά το ότι υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή έρευνας και γνώσης) είναι η ψευδαίσθηση ότι επιστήμη είναι μόνο οι θετικές επιστήμες (φυσική, χημεία και βιολογία), άρα, αφού ο Θεός «δεν αποδεικνύεται από αυτές», «δεν υπάρχει». Κι όμως, σήμερα είναι αποδεκτές ως επιστήμες και η ψυχολογία και η κοινωνική ανθρωπολογία αλλά και γενικά οι επιστήμες του ανθρώπου, που οι μέθοδοί τους ταιριάζουν με την μέθοδο αναζήτησης του Θεού διερεύνηση προσώπων, όχι «φαινομένων». 
Επίσης, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να δεχτούν τους ισχυρισμούς των βουδιστών, των ινδουιστών, καθώς και των ιθαγενών της Αφρικής & της Αμερικής και ένα σωρό άλλων θρησκευτικών διδασκάλων για το πώς εξελίσσεται πνευματικά και τελειοποιείται ο άνθρωπος, αλλά χλευάζουν τις διδασκαλίες της Εκκλησίας (αν βέβαια ξέρουν, πως υπάρχουν τέτοιες διδασκαλίες και δεν νομίζουν πως ο χριστιανισμός είναι μόνο ήθη και έθιμα). 
Πολλοί πηγαίνουν π.χ. στην εκκλησία την Μεγάλη Εβδομάδα για να συμμετάσχουν στα «έθιμα» και να απολαύσουν τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών, και μετά ... κάνουν γιόγκα για να βρουν «ψυχοσωματική αρμονία» και «αυτογνωσία»!... Κάποιοι θέλουν να πάνε στο Θιβέτ για να γνωρίσουν «σοφούς μοναχούς», αλλά δεν έχουν ψάξει στα μοναστήρια (και στις ενορίες) της περιοχής όπου ζουν για τους αντίστοιχους Ορθόδοξους σοφούς μοναχούς, που ζουν γύρω μας ακόμη και σήμερα.

Γιατί είπα πριν, ότι η ανάπτυξη της επιστήμης επιβεβαιώνει τον Χριστιανισμό αντί να τον καταρρίπτει;

Μερικά παραδείγματα: Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang) τεκμηριώνει ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από το μηδέν και μάλιστα ότι ξεκίνησε «εν ακαρί» (στιγμιαία), και πριν από την αρχική στιγμή δεν υπήρχε ούτε χώρος ούτε χρόνος. Η θεωρία της Εξέλιξης (Δαρβίνος) συμφωνεί με την διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για την σειρά εμφάνισης των ζωντανών πλασμάτων στη Γη (φυτά, θαλάσσια ζώα, ερπετά, πτηνά, θηλαστικά και τελευταίος ο άνθρωπος) σε τέτοιο σημείο, ώστε ο άθεος βιολόγος Άντριου Πάρκερ, γράφει ότι πίστεψε στον Θεό, όταν διάβασε το πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης, στην Παλαιά Διαθήκη – το οποίο και σχολιάζει επιστημονικά στο βιβλίο του «Το αίνιγμα της Γενέσεως». Η πολυπλοκότητα του γενετικού κώδικα και η μοναδικότητα των συνθηκών της γένεσης της ζωής σε έναν πλανήτη που δεν είχε καθόλου ζωή, επιτρέπει να υποθέσουμε ότι πρόκειται όχι για τυχαία φαινόμενα, αλλά για το έργο ενός Δημιουργού. 
Η θεωρία του κόσμου πολλών διαστάσεων (όπου και ο χρόνος είναι μια διάσταση του ενιαίου χωροχρόνου) & των παράλληλων συμπάντων, επιτρέπει την πιθανότητα της ύπαρξης οντοτήτων που ζουν υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες από εμάς ή σε παράλληλους κόσμους, όπως οι άγγελοι, οι ψυχές κ.τ.λ. Διά της κβαντικής φυσικής εξηγείται το 90% των θαυμάτων τα οποία αναφέρουν τα Ευαγγέλια ότι επιτέλεσε ο Ιησούς Χριστός, με την προϋπόθεση βέβαια ότι είχε απόλυτη εξουσία πάνω στην ύλη, πράγμα που φυσικά ισχύει, αφού είναι Θεός.

Πλέον είναι παρακινδυνευμένο να πούμε με βεβαιότητα «τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει» στο σύμπαν (ή στο πολλαπλό σύμπαν). Όταν μάλιστα χιλιάδες άνθρωποι όλων των εποχών, των λαών και των θρησκειών βεβαιώνουν επαφές με πνεύματα (αγαθά και πονηρά) και με ψυχές νεκρών, καθώς και την ύπαρξη «υπερφυσικών δυνάμεων», δεν είναι συνετό να αποφαινόμαστε δογματικά (και χωρίς αποδείξεις) ότι οι μισοί από αυτούς είναι τρελλοί και οι άλλοι μισοί ψεύτες. Θα σταματήσω εδώ.

Ας προτείνω (για ένα πρώτο διάβασμα) μερικά βιβλία (αναζητήστε τα και στο Διαδίκτυο):
Πατρός Σεραφείμ Ρόουζ, «Η Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος».
Πατρός Ιωάννη Ρωμανίδη, «Πατερική Θεολογία».
Ιερόθεου Βλάχου, Μητροπολίτη Ναυπάκτου, «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία» & «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ».
Πατρός Νικολάου Λουδοβίκου (του σημαντικότερου ακαδημαϊκού θεολόγου που έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, κατά τη γνώμη μου), «Η Θεοποιία».

 

theomitoros.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

20 Απρ. 2019

Ιστολόγιο |


π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και ότι η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά η οποία διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της  ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη. Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμή του, ο οποίος με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από εδώ αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και τον Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.
Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και την γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή την θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε, δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: τον θάνατο. Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιό Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος. 
Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ· Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μάς διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του Θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί τον Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα. Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο τον δημιουργημένο από τον Θεό. «Κύριε, ήδη όζει…», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη την ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στην θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει την δόξα του Θεού και εκείνος «όζει»…

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά τον Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα…»)· στην ώρα για την οποία πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του. Ο Σταυρός, η αναγκαιότητά του και το παγκόσμιο νόημά του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε: αγαπούσε τον φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε την δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.
Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει την ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά την σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό, το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα - Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας - Εκδόσεις «Ακρίτας»


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης