9 Ιουν. 2022

Η μηδαμινότης μας ενώπιον του Θεού

| Ιστολόγιο |


 

 

 






 


 ~ Η χάρις του Θεού θα σε κάνει δυνατό και ενάρετο
.
«Νύν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριόν μου. Εγώ δε ειμί γη και σποδός» (Γεν. κη’ 27).
Πώς να θεωρήσω τον εαυτό μου σπουδαίο, όταν συναισθάνωμαι το βάρος των αμαρτιών μου και βλέπω αντιθέτως μπροστά μου Εσένα που είσαι η Αλήθεια;
Θεωρώ, λοιπόν, τον εαυτό μου μηδαμινό κα απομακρύνω απ’ την ψυχή μου κάθε υπερηφάνεια και αναγνωρίζω ότι είμαι σκόνη. Τότε δε έρχεται στην ψυχήν μου η χάρις και σβύνει η υπερηφάνειά μου και εξαφανίζεται οριστικά η αλαζονεία μου.
Τότε κατανοώ τι είμαι, τι ήμουν και από που προήλθα. Τότε βλέπω ότι
«ουδέν ειμί και ουδέν γιγνώσκω» (Ψαλμ. οβ’ 22).
Αν, Κύριε, με αφήσεις μόνο, είμαι μηδέν. Τίποτε άλλο δεν είμαι παρά αδυναμία και ανομία.
Αν όμως επιβλέψεις επάνω μου με ευμένεια, γίνομαι αμέσως ισχυρός και πλημμυρίζω από χαρά.
Και πόσο θαυμαστό αλήθεια! Εγώ ο οποίος τόσο εύκολα θλίβομαι κάτω από το βάρος των αμαρτιών μου, νοιώθω ευθύς τον εαυτό μου να εξυψώνεται και να αναγεννάται.
Αυτό είναι έργο της αγάπης σου. Αυτό είναι έργο της χάριτός σου η οποία κατέρχεται επάνω μου, με βοηθεί στις δυσκολίες και με σώζει από αναρίθμητα κακά.
Όταν δεν αγαπούσα παρά τον εαυτό μου, ήμουν σχεδόν στα πρόθυρα της καταστροφής. Όταν όμως σε εζήτησα με καθαρή καρδιά και σε αγάπησα μ’ όλη την δύναμή μου, τότε αληθινά βρήκα τον εαυτό μου και απέκτησα με την βοήθειά Σου γνώση αληθινή για την μηδαμινότητά μου.
Γιατί εσύ, πανάγαθε Κύριε, κάνεις πάντοτε για μένα, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μπορώ εγώ να θέλω ή να ελπίζω.
Ας είναι, Κύριε, ευλογημένο το Όνομά σου, γιατί από την άπειρη αγαθότητά σου, αν και είμαι ανάξιος, όπως όλοι οι αγνώμονες και απομακρυσμένοι από τον νόμο σου, Εσύ δεν παύεις να μ’ ευεργετείς.
Ρίξε, Κύριε, το βλέμμα σου σ’ εμάς. Κάνε μας ευγνώμονες, ταπεινούς και ευσεβείς, γιατί Εσύ είσαι η σωτηρία μας, η δύναμη και η αρετή μας.

Από το βιβλίο
“Η Μίμησις του Χριστού”, του Κεμπησίου Θωμά

Εκδόσεις “Φώς”

orp.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης