7 Ιουν. 2022

Η γλώσσα της καρδιάς

| Ιστολόγιο |


 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 

Εκείνος περίπου 80χρονος και εκείνη 25χρονη. Εκείνη καθηγήτρια της ιστορίας σε πανεπιστήμιο της Γαλλίας και εκείνος απόφοιτος της 2ας -μόλις- Δημοτικού. Εκείνη άθεη ή ακριβέστερα μηδενίστρια και εκείνος ένθεος μέσα στην αγραμματοσύνη του. Φώτιζε, πότιζε και δρόσιζε τα κοπάδια των ανθρώπων, που τον επισκέπτονταν στο Μήλεσι της Αττικής. Όπου και η καθηγήτρια, αναζητώντας, μέσα στα σκοτάδια της πολυγνωσίας της, την διέξοδο κάποιου κεριού, οδηγήθηκε στο ερημητήριό του, όπως η Σαμαρείτιδα στο πηγάδι του Ιακώβ.
Η έξοδός της απ’ το κελλί του Γέροντα, μετά την συνομιλία τους, επισφραγίστηκε με δάκρυα ευτυχίας. Διαμαρτυρήθηκε όμως στην σύνοδό της, που της είχε πει πως ο Γέροντας, που τόση ώρα της μιλούσε στα Γαλλικά, δεν ήξερε ούτε λέξη από την Γαλλική γλώσσα.
Και οι παρευρισκόμενοι έμειναν κατάπληκτοι, όταν άκουσαν ότι και η Γαλλίδα, που ο Γέροντας την άκουγε να του μιλάει Ελληνικά, δεν γνώριζε την Ελληνική.

Δεν το πιστεύετε; Δικαίωμά σας!
Επιτρέψτε μου όμως να σας πω ότι πρόκειται για τον Άγιο Πορφύριο
. Ο οποίος τυφλός στα γεράματά του, έβλεπε το καθετί και μέσα στο σώμα και μέσα στην ψυχή και μέσα στον φυσικό κόσμο, όπως εμείς βλέπουμε το καθετί μέσα σε μια σταγόνα καθαρού νερού. Και πως στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε επανάληψη του θαύματος της Πεντηκοστής. Όταν οι μαθητές του Χριστού μιλούσαν στη δική τους γλώσσα και τους καταλάβαιναν ακόμη και εκείνοι που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.
Και βέβαια πρόκειται για την γλώσσα του Αγίου Πνεύματος. Αυτήν, που μίλησε ο άνθρωπος, όταν ήταν στον Παράδεισο. Και που μιλούν οι Άγιοι σε κάθε εποχή. Και με την οποία, όχι μόνο με όλους τους ανθρώπους μπορούν να συνεννοηθούν, αλλά ακόμη και με τα ζώα και τ’ άψυχα …
Θα έχετε ακούσει για τον Άγιο Παΐσιο, και άλλους Αγίους, που τάιζαν τ’ αγριοπούλια στη φούχτα τους και τ’ άφηναν να παίζουν μαζί τους. Και άλλους, που, σαν τον Ορφέα ημέρευαν, με την μουσική της αγάπης τους, τ’ άγρια θηρία - ακόμη και τα πιο επικίνδυνα - και τα έθεταν ακόμη και στην υπηρεσία τους. Όπως ος Άγιος Γεράσιμος Ιορδανίτης το λιοντάρι και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ την αρκούδα.
Και άλλους, που ακόμη και με τ’ άψυχα μιλούσαν. Και επαλήθευαν έτσι τα λόγια του Χριστού, που λέει: «Όταν έχετε πίστη, έστω και σαν το σποράκι του σιναπιού, μπορείτε ακόμη και βουνά να μετακινήσετε»! Όμως …

Πώς συμβαίνει οι Άγιοι να συνεννοούνται ακόμη και με τ’ άγρια ζώα και τ’ άψυχα, κι εμείς να μη μπορούμε ούτε με τους συνανθρώπους μας να συνεννοηθούμε;
Η απάντηση είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, παρά πολύ απλή: Αρκεί να καταλάβουμε ότι η γλώσσα μας δεν βρίσκεται στο στόμα μας, αλλά στην καρδιά μας. Δεν χρειάζεται, για παράδειγμα, να γνωρίζουμε την γλώσσα των απανταχού της Γης πεινασμένων, για να κατανοήσουμε την αναλγησία των υπερσιτισμένων. Ούτε την γλώσσα των Ιρακινών, των Αφγανών, των Σύρων, των Λίβυων, των Σέρβων, των Κούρδων, ή στην τωρινή συγκυρία των Ρώσων - Ουκρανών χρειάζεται να γνωρίζουμε, για να συνειδητοποιήσουμε την αμερικάνικη ή την τουρκική βαρβαρότητα.
Η καρδιά μας, μας πληροφορεί, καθώς ακούει την γλώσσα του πόνου και της τραγωδίας τους. Όπως μας πληροφορεί και η εμπιστοσύνη, που αισθάνονται τα πετούμενα και τα άγρια θηρία κοντά στους Αγίους, για την απέραντη και ασύνορη αγάπη τους.
Οι άνθρωποι έπαψαν να συνεννοούνται - όχι όταν κομματιάστηκε σε διάφορα γλωσσικά ιδιώματα ο προφορικός τους λόγος - αλλά όταν κομματιάστηκε η γλώσσα της καρδιάς τους.
Άλλωστε, ο Πύργος της Βαβέλ αυτό φαίνεται να υπονοεί: Την γλώσσα της απανθρωπιάς και της αδικίας. Που θέλει, όχι απλώς να φτάσει στον Θεό, αλλά να τον υποκαταστήσει και να τον εξοβελίσει.
Όπως η γλώσσα της εωσφορικής επιβολής του Σβάμπ και του Χαράρι.
Και το κωμικοτραγικό είναι πως μας καλούν κάθε φορά να επικροτήσουμε και να χειροκροτήσουμε αυτούς και την γλώσσα τους. Την γλώσσα της ύβρης και της βαρβαρότητας. Όπου, συχνά, δεν ντρέπονται να την χαρακτηρίζουν και γλώσσα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Και, δυστυχώς, στη λυκόστανη των κοινών θνητών συμμετέχουν και πάμπολλοι λυκοχριστιανοί.
Και μάλιστα με την πνευματική καθοδήγηση κάποιων λυκοποιμένων.
Οι οποίοι άλλοτε σιωπούν συνένοχα και
άλλοτε πείθουν τον λαό να σκύβει μπροστά στην αυθαιρεσία και την αχρειότητά της άρχουσας αναρχίας. Όπως συμβαίνει σε παρά πολλές περιπτώσεις. Και ιδιαίτερα στην τωρινή συγκυρία. Με τους κορωνοϊούς και τα «σωτήρια» εμβόλια, που όσοι τα διακινούν και θησαυρίζουν απ’ αυτά είναι ανεύθυνοι. Και μόνοι υπεύθυνοι είναι όσοι υφίστανται τις άμεσες ή διαχρονικές οικονομικές ή υγειονομικές συνέπειές τους.
Πόσο όμως διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν, όλοι μας - πριν από κάθε μας λόγο και πράξη μας - μεταφερόμασταν από το
«εγώ» μας στο «εσύ»
των συνανθρώπων μας, που παντοιοτρόπως υποφέρουν και μπαίναμε στη θέση τους!
Και αν δεν μπορούμε σαν το Άγιο Πορφύριο, τον Άγιο Παΐσιο ή τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ να μιλήσουμε την γλώσσα του Αγίου Πνεύματος, να μιλούσαμε τουλάχιστον την γλώσσα της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης! Που κι εμείς θέλουμε οι άλλοι να μιλούν για εμάς.
Γιατί είναι εξωφρενικό, αφού μπορούμε να κάνουμε την ζωή την δική μας και των συνανθρώπων μας, αν όχι παραδείσια, τουλάχιστον υποφερτή, να την μεταβάλλουμε σε ανυπόφορο μαρτύριο! Όπως οι χρυσοκάνθαροι γιατροί - Μέγκελε και το διαβόητο δίδυμο Κούλη και Πλεύρη κάνει την ζωή των ανεμβολίαστων υγειονομικών …

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης