29 Μαρ. 2022

Όσιος Πορφύριος και αδελφές της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού

| Ιστολόγιο |


 

 

 






 



 


 
  Τον Όσιο Πορφύριο – διηγείται η γερόντισσα Χριστονύμφη, Ιερά Μονή Ευαγγελισμού, Πάτμος – τον είχαν γνωρίσει και άλλες αδελφές της Μονής μας.

Όταν η αδελφή Ολυμπιάς διαπίστωσε μετάσταση του καρκίνου που είχε, δεν δεχόταν να χειρουργηθεί. Πίστευε μάλιστα ότι, αν ρωτήσει τον Άγιο Πορφύριο, θα της δώσει ευλογία να μην πάει στους γιατρούς. Πήγε λοιπόν να τον συναντήσει με αυτήν την ελπίδα. Μίλησαν αρκετά και στο τέλος της είπε εκείνος αυστηρά:
– Είμαστε υποχρεωμένοι, αδελφή Ολυμπιάς, να κάνουμε υπακοή στους γιατρούς, διότι και αυτούς μας τους έδωσε ο Θεός για την υγεία μας. «Και τον ιατρόν ο Θεός εποίησεν». Θα κάνεις ό,τι σου πουν. Τα υπόλοιπα θα τ’ αναλάβει ο Θεός.
Έτσι ακολούθησε την φωτισμένη συμβουλή του και έζησε άλλα 25 χρόνια, ενώ οι γιατροί της έδωσαν μόνο 5 χρόνια ζωής.
Η μακαριστή αδελφή Θεοκτίστη πήγε στην Αθήνα να χειρουργήσει το μάτι της που είχε πρόβλημα. Πήγε πριν το χειρουργείο να πάρει την ευχή του Οσίου Πορφυρίου. Μπαίνοντας μέσα στο κελλί του και αφού την ρώτησε από που είναι και τι πρόβλημα έχει, εκείνη του έδειξε το μάτι της. Τότε ο Άγιος Πορφύριος της απάντησε: «Να πεις στον γιατρό το άλλο μάτι να χειρουργήσει και όχι αυτό που πονάει. Το άλλο είναι το άρρωστο».
Πράγματι η αδελφή είπε στον γιατρό να εξετάσει το άλλο μάτι της και τελικά αυτό είχε το πρόβλημα. Χειρουργήθηκε και έγινε καλά με τις ευχές του Οσίου.
Τον Γέροντα Πορφύριο, διηγείται η αδελφή Κασσιανή, τον επισκέφθηκα στις 24 Αυγούστου του 1980 μαζί με την Σοφία Ορφανίδου (πνευματικό παιδί του Οσίου Πορφυρίου). Όταν έβαλα μετάνοια και ασπάστηκα το χέρι του, μου κράτησε για λίγο το δικό μου κοιτάζοντάς το και με ρωτά:
– Είσαι αγιογράφος;

– Ναι, Γέροντα, είμαι αγιογράφος, του απαντώ.
Μετά βγήκα έξω και, ενώ βοηθούσα στο χωράφι σε κάτι δουλειές που έκαναν εκεί, με κάλεσε ο Άγιος Πορφύριος πιο πέρα να καθήσουμε και να μιλήσουμε. Με ρωτούσε λοιπόν με πολλή αγάπη τι έχω να του πω. Εγώ του είπα πως δυσκολεύομαι στο διακόνημά μου να κάνω υπακοή, δεν έχω υπομονή και θυμώνω. Μου απαντά τότε: «Είναι και το αφεντικό σκληρό, η δασκάλα σου. Έτσι δεν είναι; Προσπάθησε όσο μπορείς να την οικονομείς. Αυτό σε ωφελεί και στην ψυχή και στην τέχνη».
Έπειτα του είπα ότι στο Μοναστήρι μας δεν έχουμε αρκετή ώρα για προσευχή και πολλές φορές επιθυμώ να ήμουν σε κάποιο άλλο Μοναστήρι. Τότε στενοχωρήθηκε, ύψωσε την φωνή του και μου είπε: «Μωρέ, δεν μπορώ να καταλάβω πως την εννοείτε εσείς την προσευχή! Θέλεις να είσαι στο κελλί σου με υψωμένα τα χέρια για να κάνεις προσευχή;
Κι εγώ, όταν ήμουν στο Άγιον Όρος, δεν σταματούσα όλη μέρα. Δουλειές πάνω - κάτω, σκάψιμο, ξυλογλυπτική κι όμως με την τσάπα στο χέρι έκανα την καλύτερή μου προσευχή! Όσο για άλλο Μοναστήρι, μην το σκέφτεσαι. Είναι από τον εχθρό, για να σε καταστρέψει».

Όταν ήμουν ακόμη λαϊκή, διηγείται η αδελφή Α., είχα επισκεφθεί τον Όσιο Πορφύριο μαζί με την Σ. Ο. (πνευματικό παιδί του Γέροντος). Τον ρώτησα, λοιπόν, ποιον δρόμο ν’ ακολουθήσω στη ζωή μου και αν είναι θέλημα Θεού να φτιάξω οικογένεια. Τότε εκείνος μου απάντησε: «Περίμενε, παιδί μου, δύο-τρεις μήνες και θα δεις».
Πράγματι η ζωή μου άλλαξε τελείως και στους τρεις μήνες μπήκα στο Μοναστήρι.

Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι γνώριζε τα πάντα για εμένα και την οικογένειά μου.
Μου περιέγραφε τους χαρακτήρες των αδελφών μου και τα προβλήματα που τους απασχολούσαν, ακόμη και εκείνων που ζούσαν στο εξωτερικό! Είχε μεγάλο διορατικό χάρισμα.

Από το βιβλίο
«Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες) Α’»
Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη»

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης