27 Μαρ. 2022

Στου δρόμου τα μισά ...

| Ιστολόγιο |


 

 

 



Μια εβδομάδα, δυο Κυριακές στις άκριες της…
Ενώνουν το θαύμα και τον πόνο, μπερδεύουν όλα τα δάκρυα της οδύνης και της ελπίδας, της ανακούφισης και της ίασης…
Όλα σε μια λυτρωτική ξεδιψαστική βροχή, που ανθίζει τις ψυχές και τις κάνει να γεννούν καρπούς γλυκούς, βγαλμένους απ την τρυφή του Παραδείσου. Είναι το κρεβάτι, το καροτσάκι, το δεκανίκι, η υστέρηση, η παραλυσία, το ανίατο, πόρτες του ουρανού, πύλες της Άνω Πόλης.

Είναι του Σταυρού η ολάνοιχτη αγκάλη διάπλατα φτερά και εκείνοι που με θάρρος τον βαστούν και τον σηκώνουν, φτερακίζουν όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο αέρινα, αιθέριοι οδίτες, ουρανοδρόμοι, λευτερωμένοι απ’ ότι μπορεί να καθηλώνει τα πόδια τους στο λασπερό βαλτώδες χώμα…

Δυο Κυριακές, σαν κρίκοι και αυτές στην αλυσίδα των ψυχών που παρατάσσονται στις δυο μεριές του ανηφοριού που οδηγεί στον Γολγοθά. Μαζί τους και ο πριν Παραλυτικός με τα τέσσερα αδέλφια του, τους καρδιακούς του φίλους, που αψήφησαν κάποτε τα πρέπει και τα μη τα άσπλαχνα. Κρατά στης ψυχής του τους ώμους τον κράββατό του. Όρθιος πια στέκεται και θωρεί τον Παθόντα Κύριό Του, ν 'ανεβαίνει σέρνοντας το γδαρμένο κορμί Του. Ακόμα η στρωμνή του είναι νωπή από των ωδινών του τα κλάματα, απ’ της παραλυσίας τους χρόνους και τον καημό.
Στ’ αυτιά του ηχεί ασίγαστη εκείνη η υπέροχη προσταγή που πόσο την καρτέραγε: Άρον τον κράββατον σου και περιπάτει! Αλλά και εκείνη η απαλλακτική για την ψυχή του λαλιά: Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου! Το έξω και το μέσα του.
Σώμα και ψυχή θεράπευε ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων με δυο του μόνο φράσεις! Στέκεται τώρα στην μια άκρη του ανήφορου και γοερά θρηνεί, που βλέπει τον Ευεργέτη του, πληγωμένο να προχωρά σηκώνοντας το βαρύ φορτίο του κόσμου. Θέλει να ανταποδώσει και για λίγο βγαίνει στον δρόμο, να τον βοηθήσει που έπεσε, μα ένας που έμαθε πως τον λένε Σίμωνα Κυρηναίο τον προλαβαίνει.

Για λίγο η ματιά του πέφτει στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Θρήνος και εκεί, κλάματα σπαρακτικά! Φωτισμένα πρόσωπα ανθρώπων που…Θεέ μου πως γίνεται και όλους να τους γνωρίζει με τα ονόματά τους! Είναι ο Κωστάκης από το Άργος και ο Μάριος ο λαβωμένος σημαιοφόρος της χαράς, και η Μαρία η ψηλή και η Δήμητρα η Κόντου από την Πάτρα που μόνο την ευπρόσδεκτη απολογία λαχταρούσε και όχι την ίαση, και ο Γιώργος ο Αγρινιώτης ο γιός του Γιατρού και της Μαρίας και ο κυρ-Τάσος ο Μαλαμάς ο αγιασμένος Μανάβης κι ο Σπύρος ο Ανωγειανός που 8 χρονών πρόλαβε ν’ αγιάσει και πόσοι ακόμη αμέτρητοι μυώδεις στην ψυχή!
Μαζί τους και άλλοι θλιμμένοι, αγνοημένοι, συκοφαντούμενοι, αδικημένοι, καταφρονημένοι, πτωχοί στο πνεύμα, Όσιοι και Μάρτυρες και του κόσμου τούτου του μάταιου οι λοιδωρούμενοι και ονειδιζόμενοι …

Στέκεται εκεί και ο Λάζαρος ο φτωχός και ο πολύαθλος Ιώβ και της Πενταπόλεως ο Άγιος Επίσκοπος και ο Άγιος Μύρων ο Ηρακλειώτης…Να κι η Αγία Υπομονή η ικέτιδά τους η χαριτωμένη και πόσοι ακόμη απειράριθμοι νοσούντες, κοπιώντες και πεφορτισμένοι…
Νοιώθουν τον πόνο του αγκαθοστεφανωμένου Υιού της Μαρίας, γνωρίζουν πως το βάρος του Σταυρού τα πληγωμένα γόνατα κάποτε τα λυγίζει…Στα δικά τους αυτιά ακούγεται άπαυστη εκείνη η πρώτα παράξενη προστακτική του Υιού του Θεού, που καιρό κάνανε να την νοήσουν και να την αγαπήσουν.:.
Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον Σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι
Ναι, τώρα ξέρουν καλά πως εκείνα τα λόγια του Κυρίου είχαν την ίδια αξία την θεραπευτική με τα ρήματα που άκουσε ο πρώην παράλυτος!
Τους γιάτρεψαν την ψυχή, γιατί με υπομονή και φιλότιμο, με χαρά και γενναιότητα σήκωσαν το φορτίο και πέταξαν ψηλά με του Σταυρού τους τα ηλότρητα φτερά…

Μια εβδομάδα, δυο Κυριακές στις άκριες της να την ενώνουν…
Και αυτές παραστέκουν στους ματωμένους αναβαθμούς προς τον τόπο του κρανίου…
Η μια Κυριακή στο πλάι του θεραπευμένου παραλυτικού, η άλλη σιμά σε όσους υπέμειναν, δεν απελπίστηκαν, δοξολόγησαν, ευχαρίστησαν, αγκάλιασαν και βάσταξαν σαν φυλαχτό τον πόνο…
Αχ! αυτά τα ποδαράκια τους, αχ! αυτές οι δυνατές ψυχούλες τους οι μυώδεις, αχ! αυτά τα χαμόγελά τους στα απόσκια κοιμητήρια να φανερώνουν τον προορισμό μας!
Μια εβδομάδα, δυο Κυριακές στις άκριες της να την ενώνουν… Στεκόμαστε και εμείς εκεί στο μέσον του δρόμου…
Και ποθούμε ν' ακούσουμε την φωνή του Δεσπότη.
Σαν άνθρωποι καρτεράμε εκείνο το Άρον τον κράββατον… Δειλιάζουμε μπροστά στον Σταυρό και στο Αράτω…
Μα η ψυχή μας ξέρει πως ό,τι κι απ’ τα δυο ακουστεί, όποια Κυριακή και αν μας πλησιάσει πιότερο, θα ‘ναι για την δική της λύτρωση, για να πετάξει και αυτή κάποτε λεύτερη στον Αναστάσιμο Ουρανό, αλώβητη από τα βέλη τα πεπυρωμένα που δεν σταματούν να την στοχεύουν…
Ξέρει πως αν σφιχταγκαλιάσει τον πόνο, θα τον κάνει γιατρικό και ελιξήριο που θα της χαρίσει την αληθινή ίαση, την παντοτινή θεραπεία!
Ξέρει πως αν στραφεί και σπαράξει προς τον Πλάστη της, Εκείνος θα την ακούσει και θα σπεύσει να θεραπεύσει και να απαλλάξει, προς το συμφέρον της αιτήσεως όμως…
Εν τω θλίβεσθαί με,εισάκουσόν μου των οδυνών, Κύριε Σοι κράζω!

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σ' ένα Αμήν;"

agios-dimitrios.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης