12 Μαρ. 2022

Μην ανησυχείς… Στο υπόσχομαι, μαζί θα πάμε στον Παράδεισο!

| Ιστολόγιο |


 

 

 

- Κοίτα, έχω φέρει το πετραχήλι μαζί μου! Θα μπω μέσα να της κάνω έκπληξη και να την εξομολογήσω να πάρει κουράγιο! Μην αφήσεις για λίγο κανέναν να μας διακόψει σε παρακαλώ!
Μπήκε στο δωμάτιο της Αναστασίας ο παπάς ο Αγιορείτης! ‘Υστερα από δεκαπέντε περίπου λεπτά βγήκε χαμογελαστός! Ευλόγησε τον Πασχάλη χωρίς να μιλήσει και απομακρύνθηκε ήσυχα!
Δεν πίστευε εκείνος σε αυτό που είδε και άκουσε μόλις ήρθε ξανά στο πλευρό της! Μια Αναστασία αγνώριστη! Γαληνεμένο ανείπωτα και φωτεινό το πρόσωπό της! Ένα χαμόγελο αλλιώτικο, ίδιο με εκείνο του παππούλη πριν από λίγο! Πρώτη φορά στα τόσα χρόνια άκουσε τέτοιο ήχο να βγάζει η φωνή της! Ασυνήθιστα απαλά του μίλησε:

- Πασχάλη μου είμαι πολύ καλά! Δόξα τω Θεώ! Ειλικρινά δεν έχω ξανανιώσει τόσο όμορφα! Να ναι ευλογημένος ο πάτερ! Πάλι το ίδιο μου είπε! Μου υποσχέθηκε ότι θα μπούμε μαζί στον Παράδεισο! Χέρι-χέρι κρατημένοι! Άντε τώρα πάνε σπίτι να ξεκουραστείς και εσύ λίγο! Όλο το βράδυ δεν έκλεισες μάτι! Και έρχεσαι ξανά το απόγευμα καλέ μου! Συγγνώμη για όλα! Τώρα είμαι πολύ καλά!
Έφυγε μέσα στην χαρά ο Πασχάλης! Μετά από τόσα χρόνια, πρώτη φορά είδε την γυναίκα του τόσο ήσυχη, μέσα σε μια σχεδόν υπερκόσμια λάμψη! Τι καλά που ήρθε ο πάτερ, σκεφτόταν, και ήλπισε τώρα περισσότερο πως όλα θα πάνε καλά με το δύσκολο χειρουργείο!

Έπεσε να ξεκουραστεί για λίγο! Ένας βαθύς ύπνος τον πήρε μα τον διέκοψε το τηλέφωνο που ακούστηκε δίπλα του! Ω πόσο αλησμόνητο θα του μείνει εκείνο το εσπερινό τηλεφώνημα!

– Κύριε Φιλοθεϊδη, πρέπει να έρθετε αμέσως! Η σύζυγός σας…! Υπέστη δεύτερο οξύτατο έμφραγμα... Προσπαθούμε να την επαναφέρουμε! Ελάτε σας παρακαλώ!
Έφτασε έπειτα από μισή ώρα! Δεν την πρόλαβε ζωντανή! Είχε ήδη κοιμηθεί μόλις τον κάλεσαν αλλά δεν του το είπαν από τηλεφώνου όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Έκλαψε σαν παιδί μόλις το έμαθε και έφερε αμέσως στον νου του εκείνη την τελευταία εικόνα της την γαληνεμένη!
- Έτσι θα σε θυμάμαι Αναστασία μου! Τα κατάφερες τελικά! Μονολογούσε και βημάτιζε έξω από το δωμάτιο μέχρι να την πάρουν…

Θυμήθηκε τον παππούλη στον πάνω όροφο τότε και γρήγορα ανέβηκε τις σκάλες για να τον ψάξει και να του το αναγγείλει…
Βρέθηκε τότε μπροστά σε μια αναστάτωση, όπου γιατροί και νοσηλευτές με αγωνία στα πρόσωπά τους έσπευδαν σε ένα δωμάτιο στο βάθος του διαδρόμου της Ορθοπεδικής κλινικής.
Δεν θέλησε όμως να προχωρήσει τότε, για να μην μπλεχτεί στα πόδια τους και ξανακατέβηκε στο καρδιολογικό, περιμένοντας κάποιον να τον ενημερώσει για τα διαδικαστικά…

Βγήκε για λίγο στο μπαλκόνι και έκανε προσευχή με το μικρό του κομποσχοίνι! Κύριε Ιησού Χριστέ ανάπαυσον την ψυχή της δούλης Σου Αναστασίας! Κόμπος και δάκρυα!
Μια χαρμολύπη τον έκανε να αισθανθεί τύψεις…
Μήπως ήταν νωρίς ακόμα να έχει τέτοια συναισθήματα; Μα σαν θυμόταν την τελευταία εκείνη εικόνα της... χαρά αληθινή ερχόταν να αναδευτεί από τώρα με του αποχωρισμού την λύπη την δυνατή…
Μετά από λίγο επέστρεψε στο δωμάτιο.

Άρχισε κλαμένος να μαζεύει τα πράγματά της! Απ έξω ξανά αναστάτωση, όπως πριν λίγο στον πάνω όροφο. Βγήκε να δει… Ρώτησε μια νοσηλεύτρια που εκείνη την ώρα περνούσε …
- Τί συμβαίνει; Έγινε κάτι; - Ναι πριν λίγο μας έφεραν με θρόμβωση έναν παπά από την Ορθοπεδική! Δυστυχώς πέθανε! Δεν τον πρόλαβαν!
Ναι, ήταν ο παππούλης τους ο γλυκύτατος! Που πριν λίγο τους είχε επισκεφθεί και τίποτα δεν προϊδέαζε το τι θα ακολουθούσε ...
Μόνο που ο Πασχάλης γνώριζε μετά από τόσα χρόνια, πως τούτος ο εν σώματι Άγγελος, πάντοτε μα πάντοτε, κρατούσε τις υποσχέσεις που έδινε …

Νώντας Σκοπετέας

agios-dimitrios.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης