13 Σεπ. 2021

Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει στον κόσμο; Γιατί επιτρέπει την αδικία και την κακία;

| Ιστολόγιο |


 









Το καταφύγιο των απίστων, είναι ένα επιχείρημα που διαρκώς ακούμε από αυτούς, σε κάθε μεγάλη καταστροφή όπου πεθαίνουν αθώοι άνθρωποι, κυρίως παιδιά: "Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει αν υπάρχει; Γιατί αφήνει τόσα παιδιά να πεθαίνουν αβοήθητα καθημερινά;" Και σε αυτό το επιχείρημα, νομίζουν ότι βρήκαν το τέλειο άλλοθι τής άλογης απιστίας τους.

Κακή προαίρεση

Οι άθεοι που κάνουν αυτά τα ερωτήματα, δεν είναι άπιστοι εξ' αιτίας των ερωτημάτων αυτών. Η απιστία είναι επιλογή τής κακής τους προαίρεσης. Τα ερωτήματα αυτά τα χρησιμοποιούν μόνο ως άλλοθι, για να δικαιολογήσουν την κακή και παράλογη αυτή επιλογή που έκαναν, να θεωρήσουν τον Θεό ανύπαρκτο!
Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να κατηγορεί κάποιος έναν θεό που πιστεύει ότι δεν υπάρχει; Γιατί αν είχαν καλή προαίρεση, θα έβρισκαν τις απαντήσεις, καθώς απαντήσεις υπάρχουν! Αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να τις αναζητήσουν. Οι ερωτήσεις τους για τη "μη επέμβαση του Θεού", δεν διατυπώνονται ως πραγματικό παράπονο ή έστω απορία, αλλά ως επιχείρημα για να καλύψουν την απιστία τους! Χωρίς να ενδιαφέρονται πραγματικά για τις απαντήσεις, αποφάνθηκαν τελεσίδικα ότι ο Θεός δεν υπάρχει, και ως απόδειξη αυτού, παρουσιάζουν τη μη επέμβασή Του στον κόσμο. Και όταν ακόμα ακούσουν την απάντηση, θα την αρνηθούν ως απλή δικαιολογία, γιατί δεν τους ενδιαφέρει πραγματικά.
Θα προτιμήσουν οτιδήποτε αρνητικό και συκοφαντικό εναντίον του Θεού, παρά την απλή και καθαρή αλήθεια που θα ακούσουν.

Τα πρώτα ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε στους ανθρώπους αυτούς που παραπονιούνται ότι ο Θεός "δεν επεμβαίνει για να σώσει τον κόσμο", είναι:
"Γνωρίζεις τί σημαίνει αυτή η επέμβαση για τον καθένα από εμάς; Εσύ ο ίδιος θέλεις αυτή την επέμβαση; Και τί έκανες εσύ για να επέμβει ο Θεός στον κόσμο;".
Ας αρχίσουμε όμως να απαντάμε, αναλύοντας λίγο το ερώτημα: "Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει στον κόσμο και σκοτώνονται αθώοι και παιδιά;"

Η ευρύτητα της δυστυχίας

Γιατί όμως κατηγορείται ο Θεός; Μήπως ο Θεός ψήφισε τον Μπους να ρίχνει τις βόμβες στη Βαγδάτη; Μήπως ο Θεός είπε στους τρομοκράτες να σκοτώνουν αμάχους; Ποιοί τα κάνουν όλα αυτά; Ο Θεός; Ή εμείς οι ίδιοι; Φταίει λοιπόν ο Θεός για τα δικά μας τα καμώματα; Ή είμαστε μωρά και δεν ξέρουμε να ζήσουμε στον πλανήτη, παρά μόνο με μια "νταντά" που θα μας βαράει το χέρι κάθε φορά που θα το απλώνουμε για αμαρτία βλάπτοντας τον συνάνθρωπό μας;
Δεν είναι μόνο μία η συμφορά στον κόσμο. Ούτε σε μία περιοχή. Ούτε σε μια μικρή περίοδο. Ούτε μόνο παιδιά πεθαίνουν. Η δυστυχία στον κόσμο είναι ευρύτατη. Και ξεκινάει από τις απαρχές της ιστορίας. Όταν λοιπόν κάποιος ρωτάει: "Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει για τα παιδιά αυτά;" θέτει ένα άτοπο ερώτημα. Γιατί αν ο Θεός επέμβει για "αυτά" τα παιδιά που εννοεί ο άθεος, γιατί να μην επέμβει και για τα άλλα που σκοτώθηκαν ή σκοτώνονται ή θα σκοτωθούν παντού στον κόσμο; Και όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά για κάθε δυστυχία, για κάθε θάνατο, (βίαιο ή "φυσικό"), για κάθε ασθένεια, για κάθε ψυχολογικό βασανισμό... Με δυο λόγια, για να έχει νόημα η επέμβαση τού Θεού, δεν πρέπει να είναι μόνο σε μια περίσταση, ή μόνο για τα παιδιά μιας περιοχής, αλλά για όλο τον κόσμο. Παύση κάθε κακίας και κάθε αδικίας, και τερματισμό τού πόνου και της θλίψης, ακόμα και αυτού τού θανάτου!
Στην ουσία δηλαδή, αν θελήσουμε να έχει νόημα η ερώτηση, πρέπει να διατυπωθεί ως εξής: "Γιατί ο Θεός δεν βάζει ένα τέρμα στην ανθρώπινη ιστορία, για να φέρει αιώνια ευτυχία και ζωή;".

Οι λόγοι επεμβάσεων του Θεού

Ο ίδιος ο Θεός, αποκάλυψε στους Χριστιανούς ότι έκανε δύο σημαντικές επεμβάσεις στην ανθρώπινη ιστορία, για να σώσει τον κόσμο. Η πρώτη ήταν πριν από 7.500 χρόνια, όταν επέλεξε τον Αδάμ να γίνει ο πνευματικός πατέρας της ανθρωπότητας καλώντας τον σε ύπαρξη, και να ξεκινήσει μια ατελεύτητη περίοδο ειρήνης και ευτυχίας. Όμως ο Αδάμ προτίμησε την ανεξαρτησία. Όσο κι αν ήθελε ο Θεός, ο ίδιος ο άνθρωπος τον αρνήθηκε και προτίμησε "τον δικό του τρόπο ζωής". Και ο Θεός του επέτρεψε να ζει όπως επέλεξε, μακριά από Αυτόν. Μόνο που έτσι υπάρχει δυστυχία!
«Δεν τον άφησε όμως ήσυχο να ζήσει τη ζωή που επέλεξε ο Θεός τον άνθρωπο. Πάντα ήταν στα "πόδια" του, του έστελνε λοιμούς, κατακλυσμούς, τιμωρίες...» μας είπε ένας αθεϊστής που ρωτούσε για την "μη επέμβαση τού Θεού". Και εδώ φάνηκε η αντιφατικότητά του. Από τη μία παραπονιόταν γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει, και από την άλλη παραπονιόταν ότι δήθεν ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο ήσυχο! Για τις ευλογίες που ο Θεός ετοιμάζει ήταν για τον άθεο αυτόν ανύπαρκτος. Αλλά για τους κατακλυσμούς και τις καταστροφές που ο άθεος τού χρέωνε αδίκως, ο Θεός υπήρχε και ήταν άδικος!
Στα παραπάνω του απαντήσαμε τα εξής:
Ο Αδάμ συνέχισε να ζει χωρίς ενόχληση. Και κάποτε μετανόησε και αναζήτησε πάλι τον Θεό. Αλλά πλέον θα περίμενε τον Χριστό για να ολοκληρωθεί το έργο αυτό. Ομοίως ζούσαν χωρίς ενόχληση όλοι οι άνθρωποι που διάλεξαν τον δρόμο της απομάκρυνσης από τον Θεό, στον βαθμό που η πορεία τους δεν κατέστρεφε τη φύση.
Ο κατακλυσμός δεν ήταν παγκόσμιος και δεν είχε ως στόχο τους απίστους ανθρώπους. Ως στόχο είχε τους ανθρώπους της γενιάς του Αδάμ, που είχαν κάνει διαθήκη με τον Θεό να αγωνιστούν να φέρουν στη γη τον Χριστό. Αυτοί χτυπήθηκαν από τον κατακλυσμό. Και ο κατακλυσμός έλαβε χώρα (όπως και κάθε καταστροφή), επειδή ο Θεός απέσυρε την προστασία του προς αυτούς που τον εγκατέλειψαν.
Αλλά και πάλι ο Θεός τους είχε ειδοποιήσει ότι θα έρθει κατακλυσμός. Η κτίση τιμωρεί τους ασεβείς και όχι ο Θεός. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Αλλά ο Θεός πάντα προειδοποιεί. Και δεν φταίει για όσους δεν δίνουν σημασία στις προειδοποιήσεις Του.

Ο Θεός επειδή σέβεται την ελευθερία μας, αφήνει τον κόσμο χωρίς να επεμβαίνει. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχουν τόσα δεινά. Επειδή εμείς δεν Τον θέλουμε στα πόδια μας. Και αντί να τον καλέσουμε τον πολεμάμε. Και γινόμαστε παγανιστές και αθεϊστές, και εχθροί Του. Εμείς τον εχθρευόμαστε. Όχι Εκείνος εμάς. Και ήρθε και πέθανε για εμάς, και πάλι δεν τον δεχόμαστε. Αλλά σε όσους τον δέχονται και προσαρμόζουν την ζωή τους με την συνταγή Του, γίνεται βοηθός, οδηγός και Πατέρας. Και τους οδηγεί στη θέωση και στην αφθαρσία. Και νικούν τον θάνατο. Ώσπου όλοι μια μέρα θα τον ζητήσουν και ο Χριστός θα έρθει. Γιατί αν δεν τον καλέσουμε δεν έρχεται, σεβόμενος την ελευθερία μας.
Αυτή ήταν η δεύτερη μεγάλη επέμβαση του Θεού στον κόσμο. Η έλευση του Χριστού. Μια έλευση που προετοιμαζόταν από την αποτυχία του Αδάμ ακόμα! Γιατί ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο Του, έστω κι αν ο κόσμος εγκατέλειψε Αυτόν. Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο για έναν σκοπό: Για να ζει μια ζωή ευτυχίας και αγάπης μαζί Του. Και μόνο η βούληση του ιδίου του ανθρώπου είναι αυτή που εμποδίζει τον Θεό να επέμβει.
"Μα τότε, γιατί ο Θεός δεν άφησε τον ανυπάκουο άνθρωπο στην καταδικασμένη μοίρα του; Γιατί μπλέκεται στα πόδια του ανθρώπου ζητώντας να τον πιστεύει;" μας ρώτησε ο άθεος εκείνος, και με το εκπληκτικό αυτό ερώτημα, έδειξε ξανά την ίδια αντίφαση, καθώς πριν παραπονιόταν γιατί ο Θεός εγκατέλειψε τον άνθρωπο! Τώρα παραπονιόταν πλέον γιατί συνέχισε να ασχολείται μαζί μας! Και στις εκφράσεις του ήταν σαφές ότι το πρόβλημά του ήταν η ύπαρξη τού Θεού, και όχι "η μη επέμβαση".
Όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «Είδε όσα εποίησε και ήταν καλά λίαν» γράφει η Αγία Γραφή. Τα πάντα ήταν όπως έπρεπε.
Ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, και μπορούσε να σωθεί και να διορθωθεί, ακόμα και στην περίπτωση πτώσης. Ο Αδάμ είναι πλέον με τον Θεό, μετανοημένος και αναστημένος με το Άγιο Πνεύμα, όταν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη, και πήρε τους νεκρούς μαζί Του. Γιατί το σχέδιο του Θεού για σωτηρία ποτέ δεν σταμάτησε. Βρίσκεται εν προώδω και προχωράει, για να σταματήσει κάθε δυστυχία στον κόσμο.

Ο κόσμος είναι του Θεού και όχι του ανθρώπου. Και στον κόσμο αυτόν, δεν υπάρχουν μόνο οι καημένοι αυτοί που τον μισούν. Υπάρχουν και δίκαιοι, που τον αποζητούν καθημερινά, και που του ζητούν να σώσει και τους αγαπημένους τους συνανθρώπους, όπως και αυτούς. Και ο Ίδιος φυσικά αυτό ζητάει. Και τους δίνει διακριτικά όλα όσα χρειάζονται για να τον πιστέψουν, χωρίς ποτέ να εκβιάζει την πίστη τους. Δεν βγαίνει ποτέ στον ουρανό να τους πει να τον πιστέψουν. Αυτό θα εκβίαζε την ελευθερία τους. Αλλά μόνο σε αυτούς που τον αγαπούν εμφανίζεται και γίνεται φίλος τους. Τους άλλους τους αφήνει πάντα διέξοδο, να απορρίψουν την ύπαρξή Του, αν αυτό είναι που θέλει η κακή τους προαίρεση. Μόνο «όποιος θέλει πίσω μου να έρθει» λέει ο Χριστός. Δεν εκβιάζει κανέναν. Αλλά από την άλλη, δεν θα αφήσει κανέναν χωρίς την δυνατότητα να φανερώσει την προαίρεσή του, αν είναι καλή ή κακή.
Στο κάτω – κάτω, ο κόσμος για τους πιστούς έγινε και όχι για τους απίστους. Και ο κόσμος έχει έναν προορισμό: Την τελείωση και την αφθαρσία. Ο προορισμός θα επιτευχθεί αργά ή γρήγορα. Και όλα θα ολοκληρωθούν είτε το θέλουν, είτε δεν το θέλουν οι ασεβείς. Και θα είναι και αυτοί εκεί, πάντα ελεύθεροι να τον αρνούνται και τότε. Μόνο που τότε ο κόσμος θα είναι διαφορετικός. Και δεν θα μπορούν πια να κακοποιήσουν. Αυτή θα είναι η κόλασή τους και «ο τριγμός των οδόντων» από το διψαλέο μίσος τους για τον ευεργέτη τους και για την ανεκπλήρωτη επιθυμία τους για αδικία.
Ο Θεός δεν έχει καμμία ανάγκη. Εμείς οι πιστοί τον έχουμε ανάγκη και τον καλούμε.
Και όταν επεμβαίνει στην κτίση μας, το κάνει ως απάντηση στις προσευχές της Εκκλησίας. Ημών των πιστών.

Η αφάνεια των υποσχέσεων

Ο πιστός, αυτός που φαινομενικά παθαίνει ό,τι και ο άπιστος, δεν θα πεθάνει.
Μόνο το σώμα θα πεθάνει. Η ψυχή θα παραμείνει ζωντανή, ενωμένη με το Άγιο Πνεύμα, εφόσον από αυτή τη ζωή φρόντισε να επιτύχει την ένωση αυτή, την οποία απέτυχε να συντηρήσει αρχικά ο Αδάμ.

«... και εξαλείψει απ’ αυτών ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι· ότι τα πρώτα απήλθον. ... Και είπεν ο καθήμενος επί τω θρόνω· ιδού καινά ποιώ πάντα». (Αποκάλυψις 21/κα΄ 3-5). Τότε ολοκληρώνεται η δημιουργία. Από «καλή λίαν» γίνεται: «τέλεια».
«Όλα αυτά γίνονται για μια άλλη ζωή που δεν μπορεί να μας αποδείξει ουδείς ότι υπάρχει, παρά μόνο από τις αφηγήσεις ανθρώπων που ανήκουν σε αυτήν την συνομωσία» επιμένει να δηλώνει ο άθεος τής συζήτησής μας.
Άρα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να την αποδείξει, εφόσον υπάρχουν μάρτυρες όλων αυτών. Σημαίνει ότι οι κακοπροαίρετοι επιμένουν να την βλέπουν ως «συνωμοσία», αυθαίρετα, παρά τις μαρτυρίες. Αυτό λοιπόν συμβαίνει επειδή ο Θεός τους αφήνει στην πλάνη τους μια και θέλουν να ζουν «χωρίς να μπλέκεται στα πόδια τους». Αλλά θα τον δουν και αυτοί. Όμως, μόνο στο τέλος. Μόνον τότε θα καταλάβουν το λάθος τους. Όμως τότε θα έχουν ήδη φανερώσει την κακή προαίρεση των καρδιών τους. Και θα έχουν ζήσει με τρόπο που διαιώνιζε την αδικία στον κόσμο, χωρίς ποτέ να ζητήσουν βοήθεια από τον Θεό, και μη δίνοντάς του την ευκαιρία να βάλει ένα τέλος στην δυστυχία της γης. Γιατί τους σεβόταν. Όμως με τους δικούς του ανθρώπους είναι πάντοτε, και τον βλέπουν και τον γνωρίζουν και τον αγαπούν.
Ο ίδιος είπε:
... πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ...διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν· και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. (Ματθαίος 28/κη΄).
Ο Χριστός νίκησε για τους δικούς Του. Και μετά από μια σύντομη ζωή στη γη γεύονται τον Παράδεισο κοντά Του. Οι άλλοι που δεν τον θέλουν, βράζουν στο ζουμί τους και στη ζωή αυτή και στη μέλλουσα. Δική τους η επιλογή. Εκείνος σέβεται την επιθυμία τους, και δεν μπλέκεται στα πόδια τους αφού δεν τον θέλουν. Και είναι αυτοί υπεύθυνοι για την παράταση της αδικίας και τους πολέμους, και την συνεχιζόμενη εξουσία του Σατανά.
Όχι Αυτός, τον οποίο δεν θέλουν να ανακατεύεται στις δουλειές τους. Επειδή αυτοί ονειρεύονται «μία κοινωνία χωρίς θεούς» κατά τα λόγια των αθέων.

Πράγματι. Δεν άλλαξε τίποτα για όσους δεν τον θέλουν. Γιατί είναι αμέτοχοι και στη σωτηρία που Αυτός έφερε. Και αυτοί βιώνουν την θλίψη μόνο. Ποτέ όμως δεν βιώνουν τις ευεργετικές συνέπειες της συνταγής που Αυτός μας έδωσε. Γιατί ούτε την τηρούν, ούτε καν θέλουν να την γνωρίσουν.Πολλοί εφάρμοσαν τη συνταγή αυτή. Οι αιώνες είναι γεμάτοι με Αγίους, που έζησαν σύμφωνα με τον Χριστό και έγιναν παραδείγματα για όλους. Λίγοι, ναι. Αλλά υπαρκτοί. Γιατί αν ήταν πολλοί, ο Χριστός ήδη θα είχε έρθει. Αλλά όταν η πλειονότητα του πλανήτη δεν τον θέλει, δεν έρχεται. (Δημοκρατία, όχι θεοκρατία).
Σε όλους τους αιώνες, υπάρχουν Άγιοι και διάβολοι, ακόμα και μεταξύ των καθ’ ομολογίαν Χριστιανών. Αλλά σε έναν κήπο, υπάρχουν και λουλούδια, υπάρχουν και ακαθαρσίες. Όπως υπάρχουν μυίγες, υπάρχουν και μέλισσες. Και οι μυίγες πάντα μόνο την κοπριά προσέχουν και εκεί πάνε και στέκονται. Ενώ οι μέλισσες βλέπουν μόνο τα λουλούδια, και εκεί πάνε.
Έτσι και οι άνθρωποι. Άλλοι έχουν προαίρεση μέλισσας και βλέπουν τους Αγίους. Μερικοί όμως είναι μόνο μυίγες και μόνο κοπριά βλέπουν. Και τα λουλούδια είναι γι’ αυτούς ανύπαρκτα.

Οι υπεύθυνοι της δυστυχίας

Ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός που φανερώθηκε σε δικαίους και αδίκους.
Θεράπευσε, έθρεψε, δίδαξε, ανέστησε… Αλλά αυτοί που δεν τον ήθελαν στα πόδια τους, τον σταύρωσαν.

Οι άνθρωποι ήθελαν και θέλουν ακόμα να ζουν όπως τους αρέσει, χωρίς έναν Θεό "στα πόδια τους" κατά τον λόγο τού αθέου αυτού που προαναφέραμε. Δεν θέλουν κανείς να τους ελέγχει για τις πράξεις τους. Και ο Θεός τους αφήνει να γίνονται αίτιοι της δυστυχίας. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι τα ίδια επιθυμούν.
Και Εκείνος δεν τους επιβάλλει το θέλημά Του, παρά μόνον στους πιστούς Του, που έχουν μετοχή στην Βασιλεία Του.

Δεν θα άρεσε σε κανέναν από αυτούς που παραπονιούνται για την "μη επέμβαση" του Θεού, να τον έχουν αστυφύλακα από πάνω τους. Δεν θα τους άρεσε να τους εμποδίζει όταν γλυκοκοιτάζουν την γυναίκα του συνανθρώπου τους. Ούτε να τους χτυπάει το χέρι όταν κλέβουν, ούτε να τους σβήνει το τσιγάρο όταν καταστρέφουν το σώμα τους. Ούτε να τους τυφλώνει όταν βλέπουν άσεμνα θεάματα, ούτε να τους παίρνει το ποτό και τα ναρκωτικά όταν εθίζονται. Ούτε να τους ταπεινώνει όταν επαίρονται. Γιατί μόνο αν ο Θεός είχε τον πλήρη έλεγχο του κόσμου, δεν θα μπορούσαν όλοι αυτοί (οι ίδιοι που παραπονιούνται), να τον αιματοκυλούν και να τον βυθίζουν στην κατάπτωση.
... Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, ... οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος έστιν ευλογητός εις τους αιώνας· (Ρωμαίους 1/α΄).
Και οι αιώνες περνούν, και οι άνθρωποι παραμένουν στη δυστυχία, και τα παιδάκια πεθαίνουν άδικα. Και οι ίδιοι αυτοί οι αρνητές του Θεού που λένε: “Πού είναι ο Θεός;” είναι οι υπεύθυνοι, γιατί δεν τον θέλουν στα πόδια τους.

... Εν δε τούτο μη λανθανέτω υμάς, αγαπητοί, ότι μία ημέρα παρά Κυρίω ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία. ... ού βραδύνει ο Κύριος της επαγγελίας, ως τινές βραδύτητα ηγούνται, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη βουλόμενός τινάς απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι. ... Ήξει δε η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, εν ή ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται. (Β΄ Πέτρου 3/γ΄).
Ναι, για εμάς είναι μεγάλο αυτό το διάστημα θλίψης και δυστυχίας της ανθρωπότητας. Όχι όμως για τον Θεό. Γιατί εκείνος είναι άχρονος. Και γνωρίζει ότι οι δικοί του άνθρωποι, και αυτοί που δυστυχούν εδώ, κληρονομούν Παράδεισο, και η δυστυχία τους γίνεται γέλιο και ευτυχία. Και μόνοι οι αρνητές του θα μείνουν στο τέλος σκοτεινοί και πάντα παραπονούμενοι, γιατί μόνοι αυτοί δεν θα δεχθούν ποτέ την ευεργεσία από Αυτόν που δεν επιθυμούν στα πόδια τους. Τα παιδάκια που πέθαναν και πεθαίνουν θα ξαναγελάσουν και θα ξαναχαρούν στην ανάσταση. Αυτοί όμως ποτέ δεν θα δουν Θεού πρόσωπο, γιατί αυτοί το επέλεξαν.
Η Εκκλησία διασχίζει τους αιώνες και καλεί τους ανθρώπους να γίνουν και αυτοί μέλη του Χριστού. Να εγκαθιδρύσουν την εξουσία του Χριστού σε όλη την ανθρωπότητα, για να πάψει η θλίψη και ο θάνατος. Και πάντα βρίσκει στο έργο της εμπόδια, αυτούς τους ίδιους τους εχθρούς του Χριστού. Αυτούς που για χάρη τους διαιωνίζεται η δυστυχία και η θλίψη.
Δεν γνωρίζουμε πόσο ακόμα θα εμποδίζουν την σωτηρία του κόσμου. Δεν γνωρίζουμε πόσο ακόμα θα βουτούν την ανθρωπότητα στο αίμα με την απιστία τους. Όμως η Εκκλησία θα διαβαίνει τους αιώνες και θα κηρύττει. Θα καλεί ανθρώπους και θα τους ενσωματώνει στο Σώμα του Χριστού το Άγιο. Και θα καλεί με όλο και πιο δυνατή φωνή τον Κύριο και Δεσπότη του κόσμου για βοήθεια και Σωτηρία.
Ώσπου μια μέρα, όλη η ανθρωπότητα θα καταλάβει και θα πιστέψει. Και όλοι μαζί θα ενώσουμε τις φωνές μας σε μια μεγαλειώδη προσευχή, που θα ακούγεται από άκρη σε άκρη του κόσμου.Και τότε ο Χριστός θα έρθει και θα μας σώσει!
... Και το Πνεύμα και η νύμφη λέγουσιν· έρχου. και ο ακούων ειπάτω· έρχου, και ο διψών ερχέσθω, και ο θέλων λαβέτω ύδωρ ζωής δωρεάν. (Αποκάλυψις 22/κβ΄).

Ναι! Έρχου Κύριε Ιησού!

Ν. Μ.

theomitoros.blogspot.com