13 Σεπ. 2021

«Τί προτιμάς, το θαύμα και να χάσεις Εμένα ή Εμένα και να περάσεις τη δοκιμασία;»

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

  Την ώρα της μεγάλης δοκιμασίας αναζητούμε την βοήθεια του Δυνατού. Συνειδητοποιούμε, αναπόφευκτα, την προσωπική μας αδυναμία, όπως και των γύρω μας και απευθυνόμαστε στον Θεό ως τον μόνο δυνάμενο «ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν» (Α΄ Κορ. 10,13), δηλαδή να δώσει διέξοδο στην δυσκολία.
Ποιός μπορεί να κρίνει αρνητικά αυτή την προσπάθεια του δοκιμαζόμενου ανθρώπου; Πώς μπορείς να αδικήσεις την μάνα που ζητά βοήθεια από το Θεό για το άρρωστο παιδί της, την σύζυγο για τον καρκινοπαθή σύζυγό της, τον παράλυτο νέο που θέλει να χαρεί την ζωή του; Βέβαια, εκτός από τις μικρές και μεγάλες ασθένειες υπάρχουν και πολλά άλλα προβλήματα που κρύβουν πόνο και αγωνία, όχι τυχαία.
Όλα τα πιο πάνω ενεργοποιούν την επιθυμία του αδύνατου ανθρώπου να στραφεί προς τον δυνατό Θεό. Αν και αυτό δείχνει να είναι θετικό, κυρίως όταν προηγουμένως η σχέση μαζί Του ήταν από ανύπαρκτη έως αδύνατη, εν τούτοις κρύβει έναν μεγάλο κίνδυνο: να θέλει τον Θεό για το δώρο Του κι όχι για τον ίδιο. Στο βάθος, δηλαδή, δεν ενδιαφέρει η σχέση μαζί Του αλλά η δύναμή Του, αυτό που έχει και όχι αυτό που είναι.
Μήπως το ίδιο δεν παρατηρείται και μεταξύ μας; Να θέλουμε την επικοινωνία με κάποιον γι’ αυτό που μπορεί να μας προσφέρει, αντί για την κοινωνία του προσώπου. Και το χειρότερο, όταν θα καταφέρουμε να το πάρουμε, να διακόψουμε την επικοινωνία.
Ωστόσο, «ο Θεός των πατέρων ημών» που θέλει την προσωπική μας ανάπτυξη και ωριμότητα, δεν μας προσφέρει την βοήθειά Του ως μέσο για να Τον πιστέψουμε. Φαίνεται πως δεν θέλει οπαδούς, ούτε ναρκωμένους πιστούς που η βοήθειά Του θα ενεργεί ως ναρκωτικό που αδρανοποιεί την ανθρώπινη θέληση. Η όποια συμπαράστασή Του, που ως Πατέρας είναι δεδομένη, πηγάζει από την αγάπη Του. Γι’ αυτό άλλοτε κάνει αυτό που ζητάμε και άλλοτε όχι, προσδοκώντας την ολοκλήρωσή μας ως πρόσωπα.
Αν ο Θεός μάς έθετε το ερώτημα, καθώς περνούμε την δοκιμασία: «Τί προτιμάς, το θαύμα και να χάσεις εμένα ή εμένα και να περάσεις την δοκιμασία;», ποιά, αλήθεια, θα ήταν η απάντηση; Ίσως κάποιος να έλεγε «και τα δύο»! Ξέρουμε όμως ότι δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε και ότι η «εκκοπή του ιδίου θελήματος» είναι πολύ σημαντική προϋπόθεση για την πνευματική μας ανάπτυξη.
Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που έχει ουσιαστική σημασία και «μένει εις αιώνας» δεν είναι η προσωρινή διακοπή της όποιας δυσκολίας μας, αφού όλα θα καταλήξουν στο τέλος της ιστορίας μας, αλλά η γνώση του Θεού ως καρδιακή σχέση. Δηλαδή η αγάπη μαζί Του που διαχέεται «εις πάσαν την κτίσιν», σε κάθε άνθρωπο που συναντούμε.
Ας μην θεωρηθεί ότι δεν πρέπει να παρακαλούμε τον Θεό να πάρει τις δοκιμασίες μας. Το «μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν» μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός να το λέμε. Η θεώρηση όμως των δοκιμασιών ως αποτυχιών, κι όχι ως δυνατοτήτων, είναι λάθος και έξω από το πνεύμα των Αγίων Πατέρων μας.
Το μεγάλο θαύμα, ως θαυμαστό γεγονός, είναι η δύναμη που συνοδεύει την δοκιμασία, η αίσθηση της παρουσίας του Θεού που καταργεί την ανασφάλεια, η βεβαιότητα της καρδιάς ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Ευλογημένοι όσοι Τον εμπιστευτήκαν την ώρα της δοκιμασίας τους και Τον γνώρισαν «εν ετέρα μορφή».

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

inagiounikolaoutouneou.gr