11 Απρ. 2021

Μία από τις πρώτες λέξεις που ακούμε όταν εισερχόμαστε στην πνευματική ζωή είναι η ταπείνωση

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

Μία από τις πρώτες λέξεις που ακούμε όταν εισερχόμαστε στην πνευματική ζωή είναι η ταπείνωση. Όλοι οι Πατέρες γράφουν και μιλούν γι’ αυτή. Κι όσοι θέλουν να προοδεύσουν εν Χριστώ γνωρίζουν ότι χωρίς αυτή είναι ακατόρθωτο!
Έτσι κι εγώ την είχα ζηλέψει αλλά κυρίως ήθελα να τη γνωρίσω βαθιά για να την ποθήσω με όλη μου την ψυχή! Έτσι, καθημερινά προσευχόμουν στον Κύριο να με διδάξει ποια είναι αυτή και πως κατακτιέται.
Εκείνη την περίοδο ήμουν φύλακας σε έναν ερημικό δρόμο, οκτώ ώρες μέσα στο φυλάκιο μελετούσα και προσευχόμουν. Και έλεγα μέσα μου “καλά τα πάω;”. Ήξερα πως ό,τι έχω είναι δώρο από τον Θεό και πως χωρίς Αυτόν θα ήμουν ένα τίποτα.
Είχα μια αίσθηση ταπείνωσης αλλά επιφανειακή, όχι βιωματική! Η αγαπημένη μου ώρα ήταν όταν ξημέρωνε... έβλεπα τις πρώτες ακτίνες του ηλίου και προσευχόμουν με θέρμη και παρρησία προς τον Χριστό!
Αργά ένα βράδυ είχα κάνει μια αμαρτία που με είχε λυπήσει πολύ! Το πρωί που ήταν η ώρα να προσευχηθώ, αισθανόμουν τόσο βρώμικος και τιποτένιος που δεν μπορούσα να ξεκινήσω την προσευχή.
Ταυτόχρονα κοίταξα προς τον ουρανό και ήθελα τόσο να μιλήσω στον Χριστό, όμως με τι στόμα και με τι καρδιά! Είχα χάσει την παρρησία μου. Κάθε λεπτό που περνούσε ήταν βασανιστικό… δεν σκεφτόμουν μόνο την χθεσινή μου αμαρτία αλλά όλες! Και πόσο αχάριστος ήμουν απέναντι στον Χριστό μου.
Ταυτόχρονα όμως η αγάπη μου προς Αυτόν μεγάλωνε και ο Ίδιος μεγάλωνε… ένοιωθα πόσο παντοδύναμος είναι, πόσο πανάγαθος και πόσο πάνσοφος! Ένοιωθα τα πουλιά που κελαηδούσαν και Τον δοξολογούσαν, τον ήλιο, τα σύννεφα, τα δέντρα, όλα να Τον υμνούν και εγώ μόνος και ανάξιος να Του μιλήσω!
Ένοιωθα το μοναδικό μαύρο κηλίδωμα σε όλη την ομορφιά της κτίσης. Το ένοιωθα τόσο έντονα που δεν θα το ξεχάσω ποτέ!
Είχα σαστίσει και έλεγα “ποιός θα με παρηγορήσει; Χριστέ μου, όπως κι αν είμαι, δεν γίνεται να Σε αρνηθώ, δεν γίνεται να ζω χωρίς Εσένα, δεν γίνεται να μη Σου μιλώ…”. Αλλά και πάλι δίσταζα…
Είχα εγκλωβιστεί ανάμεσα στην αγάπη μου και τη μηδαμινότητα μου… Ώσπου ξαφνικά όλα άλλαξαν! (Είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψω). Ήρθε η Αγάπη Του, το Άγιο Πνεύμα, να δώσει τη λύση.
Ένοιωθα μέσα μου τόση χαρά, έκλαιγα από χαρά και ήθελα να αγκαλιάσω όλους τους ανθρώπους που περνούσαν από κει. Ακόμα και τα δέντρα τα αγαπούσα! Ένοιωθα σαν να μην πατάω στη γη, ότι ο Χριστός μ’ αγαπάει τόσο πολύ!!!
Ότι είναι πολύ ανώτερος από τις αμαρτίες μου. Και άλλα πολλά που δεν μπορώ να τα εκφράσω…
Δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτή η κατάσταση γιατί ο χρόνος είχε σταματήσει. Εκείνη την ημέρα όμως έμαθα βαθιά μέσα στην καρδιά μου γιατί το Άγιο Πνεύμα λέγεται Παράκλητος, τι σημαίνει αληθινή προσευχή και τι σημαίνει αληθινή ταπείνωση!
Μ’ αυτή την εμπειρία έβαλε ο Κύριος τα θεμέλια για να χτίσει την καρδιά μου! Δεν θα πω αν έγινα ταπεινός ή αν έχω γίνει χριστιανός ακόμη γιατί δεν το εξετάζω με το μυαλό μου.
Μπορώ να πω όμως πως αυτή η στιγμή με έχει χαράξει βαθιά μέσα μου και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ όταν ξεχνιόμουν και έχανα τον δρόμο μου. Ήξερα ποιος είναι ο δρόμος της επιστροφής… ο δρόμος της αληθινής ταπείνωσης!
Από τότε άρχισα να γνωρίζω τη χαώδη απόσταση που με χωρίζει από τον Θεό και την ανυπέρβλητη Δύναμη του Αγίου Πνεύματος που είναι η μόνη που μπορεί να γεφυρώσει το μηδέν με το άπειρο! Κι έτσι δεν χάνω ποτέ την ελπίδα μου!

 agiasofiapeiraios.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης