27 Ιουλ. 2020

Πατρίδα και επάγγελμα του Αγίου Παντελεήμονος

| Ιστολόγιο |


 

Του μακαριστού Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη

Πατρίδα και επάγγελμα του Αγίου Παντελεήμονος

«Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. 67,36)

 

Εἶπαν – ποιοί; Οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, ποὺ ποτέ τους δὲν ἄνοιξαν τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, δὲν διάβασαν τὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ, δὲν συνέλαβαν τὸ βαθύτερο πνεῦμα τῆς πίστεώς μας· αὐτοὶ εἶπαν, ὅτι ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ εἶνε ἀπόκοσμη, ἔξω ἀπὸ τὰ μέτρα τῶν ἀνθρώπων, θρησκεία μόνο γιὰ τοὺς παπᾶδες καὶ τοὺς καλογήρους… Αὐτὰ εἶπαν.Ψέμα αὐτὸ καὶ συκοφαντία. Και ὅτι πρόκειται γιὰ συκοφαντικὸ ψέμα τὸ ἀποδεικνύει ἡ σημερινὴ ἑορτὴ τοῦ ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος καὶ ἰαματικοῦ ἁγίου Παντελεήμονος. Πῶς τὸ ἀποδεικνύει; Θὰ σᾶς τὸ πῶ ἀπαντώντας σύντομα σὲ δύο ἐρωτήματα, στὰ ὁποῖα συγκεφαλαιώνεται ἡ ὁμιλία. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα· ποῦ ἔζησε ὁ ἅγιος Παντελεήμων; Καὶ τὸ δεύτερο· ποιό ἦταν τὸ ἐπάγγελμά του;

Τὸ πρῶτο ἐρώτημα· ποῦ ἔζησε ὁ ἅγιος; Ἔζησε ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο; Μήπως ἔζησε στὰ Κατουνάκια τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Μήπως ἔζησε σὲ τίποτα σπηλιές, σὲ «ὀπὲς τῆς γῆς»; (Ἑβρ. 11,38), μήπως ἔζησε στὴν ἔρημο ὅπως ὁ μέγας Ἀντώνιος; Κάθε ἄλλο. Ἔζησε μέσα στὴν κοινωνία, μέσα στὸν κόσμο, μέσα σὲ πόλι. Ποιά πόλι;
Ἔζησε μέσα σὲ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ ἐνδοξότερες πόλεις τῆς Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα χρημάτισε καὶ πρωτεύουσα τοῦ ἀνατολικοῦ κόσμου· πόλι στὴν ὁποία ἐπικρατοῦσε τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο καὶ ἡ ὁποία –πῶς νὰ μὴν κλάψουμε– μέχρι τὸ 1922 ὑπῆρχε, μὰ σήμερα δὲν ὑπάρχει. Τέτοια ἅγια ἡμέρα ἀπὸ πολλὰ μέρη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας συνέρρεαν ἐκεῖ, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου. Ἡ πόλις αὐτὴ λέγεται Νικομήδεια· αὐτὴ εἶνε ἡ πατρίδα τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ἐκεῖ ὑπῆρχε μεγαλοπρεπὴς ναὸς ἐπ᾽ ὀνόματί του.
Ἦταν ἔνδοξη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1920, ὅταν συνέβη κάτι σὰν θαῦμα. Ἦρθαν ἔτσι τὰ στρατιωτικὰ γεγονότα, καὶ τότε ἕνα φτερωτὸ τάγμα εὐζώνων, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἀείμνηστο ταγματάρχη Βεντίρη, μπῆκε στὴ Νικομήδεια μέσα σὲ κλῖμα ἐνθουσιασμοῦ τῶν Ἑλλήνων. Ἔστρωναν τοὺς δρόμους μὲ δάφνες, ἡ σημαία μας κυμάτιζε στὰ ὕψη, ἠχοῦσαν σάλπιγγες καὶ ψάλλονταν θούρια, ἐνῷ τὸ καμπαναριὸ τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος σειόταν ἀπὸ τὶς χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες ποὺ διαλαλοῦσαν στὰ πέρατα τῆς περιοχῆς τοὺς πανηγυρισμούς. Αὐτὰ τότε.Σήμερα τί νὰ γίνεται ἐκεῖ; Πέρασαν ἀπὸ τὴν ὡραία ἐκείνη ἡμέρα ἀρκετὰ χρόνια. Τώρα δυστυχῶς στὴ Νικομήδεια δὲν ὑπάρχει πιὰ χριστιανικὸς ναός.
Ὁ μεγαλοπρεπὴς ἱερὸς ναὸς τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος ἔχει μεταβληθῆ σὲ κινηματογράφο, πρὸς αἶσχος τοῦ θεωρουμένου χριστιανικοῦ κόσμου καὶ γιὰ νὰ κομπορρημονῇ ἡ ἀπιστία καὶ ἀθεΐα. Νικομηδεὺς λοιπόν, Μικρασιάτης δηλαδή, ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ἀλλὰ τὸ θέμα δὲν εἶνε αὐτό· τὸ θέμα εἶνε, ὅτι ἔζησε μέσα σὲ μία μεγαλούπολι. Καὶ ἡ Νικομήδεια ἦταν βέβαια μία ἑλληνικὴ μεγαλούπολις· γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὅπου ὑπάρχει πολυκοσμία καὶ πλοῦτος, ἐκεῖ κατὰ κανόνα ἀναπτύσσεται συγχρόνως διαφθορά· χαλαρώνουν οἱ συνεκτικὲς δυνάμεις τῆς κοινωνίας, νοθεύονται οἱ ἀρχές, καταπίπτουν τὰ ἤθη. Εἶχε λοιπὸν καὶ ἡ Νικομήδεια ἀρκετὴ διαφθορά, ποὺ δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ κοπριὰ τοῦ διαβόλου.
Καὶ ὅμως ἐπάνω στὴν κοινωνικὴ αὐτὴ κοπριὰ γεννήθηκε καὶ ἄνθισε τὸ σπάνιο αὐτὸ ἄνθος τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς, ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ὅπως συχνὰ ἐπάνω στὴν κοπριὰ βγαίνουν τριαντάφυλλα, ἔτσι καὶ μέσα στὴν διεφθαρμένη ἐκείνη κοινωνία πρόβαλε τὸ ρόδο αὐτό, τὸ ὡραιότατο καὶ εὐωδέστατο τριαντάφυλλο τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὑπῆρξε ὁ ἅγιός μας μὲ τὴν ὅλη ζωὴ καὶ δρᾶσι του.
Τί θέλω νὰ πῶ· ὅτι δὲν εἶνε ἀνάγκη νὰ πᾷς στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ πᾷς σὲ ἐρήμους καὶ βουνά, γιὰ ν᾽ ἁγιάσῃς. Μπορεῖς καὶ μέσα στὴν πολιτεία νὰ δείξῃς τὴν πίστι σου. Τὸ περιβάλλον βέβαια ἀσκεῖ μεγάλη ἐπίδρασι στὸν ἄνθρωπο· ἀλλὰ ἡ δύναμις τῆς θείας χάριτος μπορεῖ νὰ νικήσῃ καὶ τὸ περιβάλλον. Εἶνε δυνατὸν καὶ μέσα στὸ χειρότερο περιβάλλον ὁ πιστὸς νὰ ὀρθώσῃ τὸ ἠθικὸ καὶ πνευματικό του ἀνάστημα· εἶνε δυνατὸν καὶ μέσ᾽ στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα ὁ Χριστιανὸς νὰ διατηρῇ τὴν καθαρότητά του. Σήμερα μία ἀπὸ τὶς πιὸ κοσμικὲς πόλεις θεωρεῖται τὸ Παρίσι, στὴν ὁποία ἔχει συσσωρευθῆ κοπριὰ τοῦ διαβόλου.
Καὶ ὅμως διάβασα πρὸ ἡμερῶν, ὅτι ἐκδόθηκε ἕνα βιβλίο ποὺ γράφει κάτι ἀπίστευτο· ὅτι μέσα στὴ μεγαλούπολι αὐτὴ τῆς Δύσεως, ἑκατοντάδες νέοι εἶνε παρθένοι συναγωνιζόμενοι καὶ τοὺς Ἁγιορεῖτες μοναχούς! Ἡ ἁγιότης, λοιπὸν, εἶνε φυτὸ ποὺ δὲν φυτρώνει μόνο στὶς ἐρήμους. Εἶνε ἄνθος ποὺ εὐδοκιμεῖ βέβαια στὰ ἀσκητήρια τῶν μοναχῶν, ἀλλὰ δὲν λείπει καὶ ἀπὸ τὶς τάξεις τῆς κοινωνίας· ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια, τοὺς στρατῶνες, ἀκόμη καὶ τὰ παλάτια καὶ τὶς αὐλὲς τῶν βασιλέων.
Παντοῦ ὅπου ὑπάρχει πίστις, ἐκεῖ αὐτὴ ποιεῖ τὰ θαυμάσια

Τὸ δεύτερο ἐρώτημα τώρα· ποιό ἦταν τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος;
Ἦταν ἆραγε κληρικός; ἱερεύς, ἀρχιερεύς; ἦταν θεολόγος; ἦταν ἱεροκήρυκας. Ὄχι. Τί ἦταν;Γιατρός. Σπούδασε τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη κοντὰ σὲ διασήμους κορυφαίους ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς του. Ἔμαθε ὅλα τὰ βότανα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα βγαίνουν ὅλα τὰ φάρμακα.
Μιὰ παρέκβασι στὸ σημεῖο αὐτό. Σημειῶστε, ὅτι ἡ πανίδα τοῦ Βερμίου ἔχει πολλὰ τέτοια φυτά· Γερμανοὶ ἐπιστήμονες εἶπαν ὅτι, ἂν τὰ εἶχαν αὐτοί, θὰ ἔκαναν ἐδῶ ἐργοστάσιο φαρμάκων. Ὅπως τότε ἔτσι καὶ σήμερα τὰ περισσότερα φάρμακα δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο παρὰ ἀπόσταγμα βοτάνων τῆς γῆς· μέσα σ᾽ αὐτὰ ὁ Θεὸς ἔχει κλείσει θεραπευτικὴ δύναμι.
Σπούδασε λοιπὸν ὁ ἅγιος καὶ ἦταν ἄριστος ἐπιστήμων, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ εἶνε καὶ πιστὸς Χριστιανός. Καὶ πλεονεκτοῦσε μεταξὺ τῶν συναδέλφων του, γιατὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ φυσικὰ σκευάσματα στὴ διάθεσί του εἶχε καὶ ἕνα φάρμακο ποὺ δὲν ὑπῆρχε στὰ ἄλλα φαρμακεῖα. Τὸ φάρμακο αὐτὸ εἶνε ἡ πίστις! Πίστευε στὸν Χριστό. Στὸ κάθε περιστατικό, προτοῦ νὰ ἐπιληφθῇ προσευχόταν καὶ ἐπικαλεῖτο τὸ ὄνομα Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἁγίας Τριάδος· ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ· καὶ τότε καὶ ὁ τυφλὸς ἔβλεπε τὸ φῶς του, καὶ ὁ κουφὸς ἄκουγε, καὶ ὁ παράλυτος ἀναπηδοῦσε ἀπ᾽ τὸ κρεβάτι του.Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ὁ ἅγιος Παντελεήμων καὶ νεκροὺς ἀκόμη ἀνέστησε.
Τί σημαίνει αὐτό· ὅτι μπορεῖ νὰ εἶσαι γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, νὰ ἔχῃς ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὲν σὲ ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι Χριστιανός. Ἡ εὐσέβεια ὄχι μόνο δὲν ἐμποδίζει ἀλλὰ καὶ ἐνισχύει τὸν ἐπιστήμονα στὸ νὰ ἐκτελῇ τὰ χρέη του.
Πρὸ καιροῦ ἐκδόθηκε ἕνα ξένο βιβλίο, ποὺ μεταφράστηκε σὲ πολλὲς γλῶσσες καὶ στὰ ἑλληνικὰ μὲ τίτλο «Πίσω μας στέκει ὁ Θεός». Τὸ ἔγραψε ἕνας διάσημος χειροῦργος τοῦ Βερολίνου, ποὺ πενήντα χρόνια κρατοῦσε τὸ νυστέρι, ἔκανε χειρουργικὲς ἐπεμβάσεις, καὶ θεράπευσε χιλιάδες ἀσθενεῖς. Λέει λοιπὸν στὸ βιβλίο αὐτό, ὅτι πίσω ἀπὸ τὸ δικό του χέρι ἔβλεπε τὸν Θεό. Σὲ δύσκολες ἐγχειρήσεις, ποὺ δὲν ἀνελάμβανε νὰ κάνῃ ἄλλος, αὐτὸς πρῶτα προσευχόταν καὶ μετὰ ἐνεργοῦσε· καὶ ὁ Θεὸς τὸν βοηθοῦσε καὶ ἐπιτύγχανε.
Σήμερα ὑπάρχουν βέβαια γιατροὶ ὑλισταὶ καὶ ἄθεοι, ποὺ συχνὰ ἐκμεταλλεύονται τὸν ἀσθενῆ, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ γιατροὶ καὶ νοσηλευταὶ ἄγγελοι, ποὺ μιμοῦνται τὸν ἅγιο Παντελεήμονα. Προτοῦ νὰ ἐνεργήσουν κάνουν τὴν προσευχή τους στὸν Θεὸ καὶ μετὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους. Καὶ στὸ Παρίσι, ποὺ δὲν φημίζεται γιὰ πολλὴ εὐσέβεια, ὅπως ἐδῶ ὑπάρχουν ἰατρικοὶ σύλλογοι μὲ προστάτη τὸν ἅγιο Παντελεήμονα, ἔτσι ἐκεῖ ὑπάρχει ἰατρικὸς σύλλογος μὲ χιλιάδες μέλη ποὺ ὡς προστάτη του ἔχει τὸν ἅγιο Λουκᾶ· γιατὶ καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς (ὅπως ὁ ἅγιος Παντελεήμων καὶ οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι) ἦταν γιατρός.

Τὸ συμπέρασμα, ἀδελφοί μου.
Ἡ πίστι εἶνε ἀπαραίτητη στὴ ζωή μας. Πιστεύετε!
Όποιοδήποτε ἐπάγγελμα καὶ ἂν ἀσκῆτε.
Ἄρχοντες, ἀξιωματικοί, δικασταί, ἐκπαιδευτικοί, ἐπιστήμονες, τεχνικοί, ἔμποροι, παραγωγοί, γεωργοί, βοσκοί, ἀρτοποιοί, ἁλιεῖς, ἄντρες γυναῖκες παιδιά, πιστεύετε! Δὲν ἔχει καμμιά ἀνάγκη ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστός· ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη τὴν πίστι, ὅπως τὸ λουλούδι ἔχει ἀνάγκη τὸν ἥλιο. Χωρὶς τὴν πίστι δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε. Πιστεύετε, ἀδελφοί μου, στὸν Ἰησοῦ Χριστό, βαδίζετε στὰ ἴχνη τοῦ ἁγίου μας.

Καὶ εἴθε ὁ Κύριος διὰ πρεσβειῶν τοῦ μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος νὰ φυλάττῃ κάθε πόλι, κάθε οἰκογένεια καὶ κάθε ἄτομο ὑπὸ τὴν κραταιὰ σκέπη τοῦ Θεοῦ· ἀμήν.

(†) Επίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱερό ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος (παλαιό) Φλωρίνης τὴν Δευτέρα 27.7.1970 - Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 14-6-2020.

augoustinos-kantiotis.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης