26 Ιουν. 2020

Ένας παπάς, μια αγκαλιά ...

| Ιστολόγιο |


 

 



Στο κέντρο της πόλης ο ήλιος πανηγύριζε και έκανε πλάκα καίγοντας τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων. Μεσημέρι, ώρα αιχμής, ανοιχτά παράθυρα και ο ιδρώτας να τρέχει, σπονδή εις αναζήτηση χώρου παρκαρίσματος. 
Φρενάρισε ελαφρά πίσω από τον μητροπολιτικό ναό και κοίταξε λίγο ακόμη αυτό που ήδη έβλεπε από μακριά και μέλωνε το μέσα της και την έκανε να ξεχάσει τον εκνευρισμό:
Κάτω από το μεγάλο δέντρο, μπροστά στο περίπτερο ένας παπάς ψηλός, με σκουφάκι καλογερικό που αρέσει και στους εγγάμους να το φορούν κάποτε, είχε ένα χαμόγελο - ξαστεριά και στην αγκαλιά του κούρνιαζε μία μαυροφορεμένη γυναίκα. Καθώς δε αυτή ήταν μικροκαμωμένη, είχε σχεδόν απαγκιάσει στην μεγάλη αγκάλη όχι του ιερέα αλλά της ίδιας της Εκκλησίας! Γιατί έτσι ακριβώς θα έπρεπε να είναι η Εκκλησία, σε... εικόνες. Μια αγκαλιά από ράσα!
Πίσω της κάποιος κορνάρισε. Γκάζωσε απαλά και έφυγε. Όλα εντός της είχαν μια τρυφεράδα πια και μιαν ηδύτητα. Σκεφτόταν πως αυτός είναι ο παπάς, ο πατέρας, ο αδελφός, ο ποιμένας.
Αυτός που δεν λογαριάζει τίποτε όταν πρόκειται για τα παιδιά του και ειδικά για το ένα πρόβατο, για χάρη του οποίου αφήνει ολόκληρο κοπάδι. Φαντάστηκε πως ο ιερέας που είδε, παρηγορούσε ή επιβράβευε την γυναίκα που αγκάλιαζε. Δίχως δεύτερη σκέψη, στον πιο πολυσύχναστο δρόμο της πόλης. Χωρίς να σκεφτεί αν τον κουτσομπολέψουν, αν τον χλευάσουν, αν τον λοιδορήσουν ή ακόμη και αν τον καταγγείλουν. 
Και τότε της ήρθε στο μυαλό η αγαπημένη της Ευαγγελική περικοπή, αυτή η οποία λέει, μεταξύ άλλων: 
" Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. Ο ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· Ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δἑ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων".
Και πραγματικά, ο συγκεκριμένος δεν είναι μισθωτός. Αυτή τον ξέρει πολύ καλά ... Χαμογέλασε που τον ξέρει και τράβηξε χειρόφρενο. 
(Στην επόμενη γύρα, είχε βρει παρκάρισμα σχεδόν δίπλα στο δέντρο και ξανασκέφτηκε την εικόνα του... καλού ποιμένος, βουλιάζοντας με ευχαρίστηση στο μέσα της βελούδο που είχε πια βγει στην επιφάνεια και χαμογελούσε στο πελώριο πλην όμως - φαινομενικά - αναίτιο χαμόγελό της).

anazhthseis-elena.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης