21 Ιουν. 2020

Η θέση της Εκκλησίας απέναντι στη θανατική ποινή

| Ιστολόγιο |


 


Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

 


Η θανατική ποινή ορίζεται ως η αποστέρηση της ζωής που επιβάλλεται ως τιμωρία από το ίδιο το Κράτος, ως τιμωρία για τα σοβαρά εγκλήματα τα οποία διέπραξε κάποιος. Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί στην Ελλάδα, όμως συνεχίζει να υφίσταται σε ορισμένες πολιτείες της Αμερικής και χώρες όπως η Κίνα. Πλέον, σε 141 χώρες του κόσμου δεν υφίσταται η θανατική ποινή.

Οι απόψεις σχετικά με την θανατική ποινή διίστανται: άλλοι την θεωρούν ως μία δίκαιη τιμωρία για τα σοβαρά εγκλήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος, ενώ άλλοι πιστεύουν πως καταπατά το δικαίωμα της ζωής το οποίο πρέπει να έχει ακόμα και ο πιο μεγάλος εγκληματίας.
Άλλοι πάλι θεωρούν πως για εγκλήματα όπως ο βιασμός παιδιών και το εμπόριο ναρκωτικών, είναι η μοναδική τιμωρία που αρμόζει ...

Ένα από τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν πολλοί εναντίον της θανατικής ποινής, είναι πως εκείνη έχει αποδειχθεί πως δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την αυξανόμενη εγκληματικότητα.
Άλλος ένας λόγος, υποστηρίζουν οι ενάντιοι, είναι πως είναι καταδικαστική και δεν μπορεί να αναιρεθεί όταν αποδειχθεί πως ο κατηγορούμενος είναι τελικά αθώος.

Η Εκκλησία αντιμετωπίζει το δώρο της ζωής ως ιδιοκτησία και μόνον του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε την ζωή και την δώρισε στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, λοιπόν, δεν λαμβάνει αυτό το δώρο επειδή το αξίζει, αλλά επειδή του χαρίζεται.
Αυτό λοιπόν το δώρο, ανήκει μόνον στον Θεό και μόνον Εκείνος έχει δικαίωμα να αποφασίσει αν θα συνεχίζει να το χαρίζει σε έναν άνθρωπο. Η θανατική ποινή στερεί από τον άνθρωπο το δώρο της ζωής όχι μόνο στην πρόσκαιρη ζωή. Ακόμα περισσότερο, στερεί από τον άνθρωπο την δυνατότητα να μετανοήσει για τις πράξεις του και να σώσει την ψυχή του φέρνοντάς την κοντά στον Θεό.
Το Κράτος με την θανατική ποινή λειτουργεί εκδικητικά και πράττει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκείνη κατακρίνει. Σκοτώνει για να διδάξει πως δεν πρέπει να σκοτώνεις. Στερεί από τον άνθρωπο το δικαίωμα της ζωής παίρνοντας τον ρόλο του Θεού και ορίζοντας ποιος αξίζει να ζει και ποιος όχι. Καταχράται, δηλαδή, ένα δικαίωμα που ανήκει μόνο στον Θεό. Επειδή Εκείνος χάρισε την ζωή και μόνον Εκείνος μπορεί να ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ τον άνθρωπο από τον οποίο μπορεί να στέρησε την επίγεια ζωή, όταν έκρινε πως για κάποιον λόγο πρέπει να του αφαιρεθεί. Μόνον ο Θεός για την Εκκλησία, έχει δικαίωμα επάνω στη ζωή κάποιου άλλου, ακόμα και αν πρόκειται για έναν εγκληματία.
Η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη και κατηγορηματική ως προς το μείζον ζήτημα της θανατικής ποινής. Ο κάθε άνθρωπος έχει το χρονικό περιθώριο, όσο βρίσκεται στην επίγεια ζωή, να αναθεωρήσει για τις πράξεις του και να έρθει κοντά στον Θεό. Η θανατική ποινή αναχαιτίζει αυτή την δυνατότητα και καθιστά το Κράτος έναν τιμωρό που δρα εκδικητικά και όχι παιδαγωγικά.

antiairetikos.blogspot.com

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης