16 Απρ. 2019

Με άσκηση του «Κολωνακίου» ή με σταυρικό έρωτα;

Ιστολόγιο |


Θα ακούσουμε αυτές τις μέρες πολλά, τρελλά, παράλογα και απίστευτα. Το κόψε,  ράψε είναι η νέα μέθοδος άρνησης της ασκήσεως & της θεραπείας στον Ορθόδοξο δρόμο. Φράσεις του στυλ: «Δεν έχουν σημασία οι νηστείες αλλά η καρδιά μας», «Τα εξερχόμενα είναι εκείνα τα οποία βλάπτουν, όχι τα εισερχόμενα», «Θα νηστέψω έτσι για αποτοξίνωση» κ.λπ. θα έχουν τις πρώτες θέσεις σε πηγαδάκια. 
Διαβάζουμε άρθρα, ακόμα και πνευματικών ανθρώπων, που λένε:Δεν πειράζει να μην κάνεις νηστεία αρκεί να μην κατακρίνεις. Αυτό δεν γίνεται. Γαστριμαργία και αρετή δεν μπορούνε να πάνε μαζί. Όπως κουτσομπολιό, κατάκριση και νηστεία δεν πάνε μαζί, διότι σημαίνει ότι η νηστεία δεν γίνεται σωστά, από κάπου μπάζει. Από την άλλη, αυτοί που περιορίζουν τη νηστεία μόνο στο φαγητό μάλλον δεν έχουν μελετήσει την Ορθόδοξη θεραπευτική και τα λόγια των Αγίων Πατέρων. Στην πίστη μας τα πράγματα είναι απλά, καθαρά, ξάστερα και αληθινά. Η άσκηση είναι μητέρα του αγιασμού. Νηστεία σημαίνει πείνα για τον Θεό όπως έλεγε και ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Η νηστεία αφορά όλες τις αισθήσεις δεν είναι κοιλιακό το θέμα. Ο αγώνας της νηστείας πάει μαζί με την εγκράτεια και αυτά είναι τα δύο χαλινάρια για να χαλιναγωγήσουμε τον Βουκεφάλα των παθών που έχουμε μέσα μας.
Νηστεία σημαίνει ότι θα πονέσουμε γι' Αυτόν τον οποίο αγαπάμε και θυσιάστηκε για εμάς, όχι μόνο στο πλαίσιο της τιμής για Εκείνον, αλλά για να θεραπευτούμε και να Του μοιάσουμε: «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Λευϊτ. 20,7,26 & Α΄ Πέτρ. 1,16) Θα πονέσει το σώμα, η ψυχή, θα λιώσουμε στην προσευχή, θα γονατίσουμε στις μετάνοιες, θα μελετήσουμε Αγία Γραφή και τους Πατέρες, θα κάνουμε στην άκρη αυτά που μας αρέσουν και θα χτυπήσουμε ευθέως τηνλερναία ύδρα των παθών κατακέφαλα. Πρέπει να κλείσουμε ραντεβού με τους πνευματικούς, για να πάρουμε τον χάρτη αλλά και τις σωστές κατευθύνσεις, ώστε να φτάσουμε νικητές την ημέρα της Αναστάσεως.Θα περπατήσουμε αυτά τα σκαλοπάτια της νηστείας δίνοντας αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Δεν επιβάλλει η Εκκλησία την νηστεία, αντίθετα προτείνει ελεύθερα έναν τρόπο προκειμένου να ζήσω με τον Θεό, θεραπεύοντας τον εαυτό μου. Μπορώ αλλά δεν θέλω να φάω, όχι γιατί είναι κακό το φαγητό, αλλά γιατί δεν μπορώ να ασχολούμαι με τα επίγεια και υλικά, αλλά να αχολούμαι με τα επουράνια και τα αιώνια. Νηστεία στον Ορθόδοξο δρόμο σημαίνει να πονέσω, να διαλυθώ, να συντριβώ, να κλάψω, να κοντραριστώ ευθέως με τον εαυτό μου και με τα πάθη μου. Οποιαδήποτε άλλη θεώρηση είναι ειδωλολατρία, δηλαδή αθεΐα.
 
Και να κλείσουμε με λίγο πνευματικό χιούμορ. Νηστεία με γαλατάκι αμυγδάλου στον καφέ -τυράκι νηστίσιμο- αστακό & χαβιάρι - δεν γίνεται. Δηλ. με ασκητικό φρόνημα ανέσεωςκοροϊδευόμαστε. Όπως επίσης, άλαδο από τη μιά και κατάκριση από την άλλη, δεν οδηγούν πουθενά. Είναι σαν να πηγαίνεις σε γυμναστήριο για να κατέβεις σε ολυμπιάδα και - μετά την προπόνηση - να πηγαίνεις να τρως το "καταπέτασμα" και να σε βρίσκουν λιπόθυμο από το μεθύσι στη μέση του δρόμου.
Με το να πηγαίνουμε απλά στους Χαιρετισμούς, να στολίζουμε Επιταφίους και να πηγαίνουμε να κοινωνήσουμε Μ.Πέμπτη ή Μ. Σάββατο ανεξομολόγητοι, δεν γίνεται τίποτα. Κοροϊδεύουμε τον Χριστό, μα περισσότερο κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και δεν γίνεται κάτι. Ή όλα ή τίποτα… ή θα μπούμε ερωτικά στον αγώνα της μετανοίας ή καλύτερα να κάτσουμε σπίτι μας. Με εξωτερικές εκφράσεις του "φαίνεσθαι", αλλά με απουσία καρδιάς, Χριστό δεν μπορούμε να γνωρίσουμε
Η μοναδική ασυγχώρητη αμαρτία, είναι η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή η αμετανοησία. Αν εγώ δεν θέλω να αλλάξω τότε οι ημέρες αυτές της νηστείας είναι απλά ένας αριθμός στο ημερολόγιο, τίποτα περισσότερο. Αν εγώ θέλω να αλλάξω, οι ημέρες αυτές γίνονται τα σκαλοπάτια που οδηγούν στον ουρανό. 
Ας αγωνιστούμε λοιπόν τις ημέρες αυτές και ας προσπαθήσουμε να περιπλανηθούμε στον βυθό των ουσιαστικών νοημάτων της υμνολογίας αυτής της περιόδου και όταν με την άσκηση έχουμε κάνει τον κατάλληλο χώρο υποδοχής μέσα μας, τότε θα συναντήσουμε τον Χριστό.
Οι καρποί της ασκήσεως θα φανούν την λαμπροβδομάδα, δηλαδή τη βδομάδα της διακαινησίμου, πόσο καινούργιοι γίναμε τελικά. Να νηστέψουμε, αγαπητοί μου, από την φθορά του κόσμου ώστε να φάμε και να απολαύσουμε την αιωνιότητα.-

euxh.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης