14 Απρ. 2019

To Ποτήριον και το Βάπτισμα

| Ιστολόγιο |


«Δύνασθε πιεῖν τό ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δέ εἶπον αὐτῷ: δυνάμεθα. Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς: οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (Μάρκ. 10, 38-39).

«Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιώ εγώ ή να βαπτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαπτιστώ εγώ;»«Μπορούμε», του λένε. Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε».

Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος ο Κύριός μας οδεύει προς το σωτήριο πάθος Του. Και όπως όταν κάποιος πλησιάζει στο τέλος του, αυτοί που σκοπεύουν να τον κληρονομήσουν ή αυτοί που είναι κοντά του  στην ζωή σπεύδουν να ξεκινήσουν από όποια καλύτερη θέση μπορούν, για να είναι έτοιμοι, όταν θα έρθει η ώρα, έτσι και οι δύο μαθητές, Ιάκωβος και Ιωάννης, σπεύδουν να ζητήσουν απ’τον Χριστό να τους δώσει την δυνατότητα να καθίσουν δίπλα Του, όταν ο Χριστός επανέλθει στην δόξα Του, για να κρίνει τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Κοντόφθαλμη θεώρηση. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο Χριστός ήρθε για να σώσει και όχι για να κρίνει τον κόσμο. Ήρθε προκειμένου να απευθυνθεί σε όλους τους ανθρώπους και όχι μόνον στον περιούσιο λαό.
Ζητά από αυτούς που Τον ακολουθούν «ποτήριο» και «βάπτισμα». Να πάθουν, να ματώσουν, να παραιτηθούν από κάθε μορφής εξουσία. Ζητά να δείξουν τι σημαίνει ταπείνωση και αυτό θέλει κόπο πολύ, αυταπάρνηση, αφιέρωση στον σκοπό της Βασιλείας του Θεού, όχι μικροπολιτική ή εκπλήρωση μικροσυμφερόντων. Γι' αυτό και ο Χριστός τους μαλώνει, δείχνοντάς τους ότι η σχέση μαζί Του θέλει υπέρβαση του εαυτού μας και - την ίδια στιγμή - υπέρβαση του τρόπου σκέψης που μας χαρακτηρίζει, καθώς μένουμε στα πρόσκαιρα. Ο Χριστός δεν δικαιολογεί τους δύο μαθητές, ούτε - βέβαια - και τους υπόλοιπους δέκα που αγανακτούν, πιθανότατα διότι δεν πρόλαβαν να ζητήσουν οι ίδιοι, αυτό το οποίο ζήτησαν οι δύο. Δεν τους αφήνει να εισέλθουν στην κατάσταση της ζήλειας και της διαμάχης.
Ο Χριστός δεν αφήνει περιθώριο σκέψης με βάση τα πρόσκαιρα, με βάση τα καλά και συμφέροντα. Αντίθετα, είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί τους. Η οδός Του είναι οδός σταυρού. Δεν είναι οδός αυτάρκειας. Δεν είναι ο δικός του τρόπος, καθόλου εύκολος. Γι’ αυτό, ενώ απευθύνεται σε όλους, δεν θα Τον αποδεχτούν πολλοί, ακριβώς διότι οι άνθρωποι ζητούμε κάποιον που να μας προσφέρει εντελώς άκοπα την λύση των προβλημάτων μας και όχι όποιον προτείνει σε εμάς την υπέρβαση του εαυτού μας, χωρίς όμως ανταλλάγματα, όπως αυτό της δόξας, της εξουσίας, της πρόταξης του εαυτού μας. Ο Θεάνθρωπος εξακολουθεί να μας προτείνει «Ποτήριο» υπέρβασης του εγώ μας και βάπτισμα «αίματος» .

Η αγάπη που ζητά από εμάς, έχοντάς την παράσχει σε όλους, θέλει κόπο. Θέλει έξοδο από το εγώ. Θέλει υπόμνηση ότι δεν θα καλοπεράσουμε στην ζωή μας, αλλά θα πρέπει πρώτα να ματώσουμε για να συγχωρέσουμε, να ματώσουμε για να μην κατακρίνουμε, να ματώσουμε για να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας, να ματώσουμε για να εμπιστευτούμε την πρόνοια του Θεού, χωρίς άμεσες υποσχέσεις, πέρα από το ότι θα μας ανήκει στη Βασιλεία των ουρανών και ότι ο Χριστός θα μας θυμηθεί.
Αυτή είναι η οδός της πίστης. Η οδός της εμπιστοσύνης. Της ταπείνωσης. Αυτή που θέλει το χάρισμα της κοινωνίας με τον Χριστό και του μοιράσματος με τον πλησίον, ιδίως αυτού ο οποίος δεν νοιώθει, δεν συμφωνεί, δεν ταπεινώνεται.
Το ποτήριο και το βάπτισμα όμως, δίνουν άλλο περιεχόμενο στις σχέσεις μας τόσο με τον πλησίον, όσο και με τον εαυτό μας. Κάποιοι θα εκμεταλλευτούν. Κάποιοι θα συγκινηθούν και θα μετανοήσουν. Κάποιοι θα μείνουν αδιάφοροι.
Όμως το να υπηρετούμε τον πλησίον μας, να δείχνουμε αγάπη σε κάθε πτυχή της ζωής, είναι η αφετηρία να υπερβούμε το εγώ. Να μοιάσουμε στους μαθητές μετά την Ανάσταση & την Πεντηκοστή και όχι την κατάστασή τους πριν το Πάθος. Διότι η χριστιανική μας ιδιότητα σήμερα περισσότερο με το αταπείνωτο, εξουσιαστικό, ανταγωνιστικό πνεύμα των μαθητών πριν την Σταύρωση και τα Πάθη του Χριστού μοιάζει. Και τείνουμε να βλέπουμε την Εκκλησία κατά τη νοοτροπία αυτήν. Δηλαδή ως τον χώρο στον οποίο θα βολευτούμε ζητώντας από τον Θεό δόξα ή ησυχία και όχι ταπεινή έξοδο από το εγώ και αφετηρία αγάπης! 
Καθώς πλησιάζει το Άγιον Πάσχα, ας αφυπνιστούμε από τον λόγο του Κυρίου ότι έφτασε η ώρα της παράδοσής Του. Ας αποφασίσουμε, κάθε στιγμή της ζωής μας, να Τον ακολουθούμε στο ποτήριο και στο βάπτισμα και ας ζήσουμε εν τη Εκκλησία την απόφασή μας για μια αλλιώτικη ζωή! Η Θεία Ευχαριστία που προϋποθέτει ταπεινή αποδοχή στην κλήση του Θεού και υπέρβαση του τι μας χωρίζει από τον πλησίον μέσα στο βάπτισμα του κόπου, ας είναι ο οδοδείκτης και αυτής της ευλογημένης περιόδου! 

Κέρκυρα, 14 Απριλίου 2019

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης