14 Απρ. 2019

Ο Άγιος είναι ένα αθώο πρόβατο, πρόθυμο πάντοτε να θυσιαστεί!

Ιστολόγιο |


Του π. Δημητρίου Στανιλοάε (Dumitru Staniloae)

Στο πρόσωπο του Αγίου, με τον προσιτό χαρακτήρα του στις σχέσεις του, με την ύψιστη προσοχή για τον άλλο, με την ετοιμότητα με την οποία δίνεται στον Χριστό, η ανθρωπότητα θεραπεύεται και ανανεώνεται. Ο Άγιος αφήνει να διαφανεί σε αναφορά προς κάθε ανθρώπινο όν - μια συμπεριφορά γεμάτη από λεπτότητα, από διαφάνεια, από καθαρότητα σκέψεως και αισθημάτων. 
Η λεπτότητά του επεκτείνεται ακόμη και στα ζώα και τα πράγματα, επειδή σε κάθε πλάσμα βλέπει ένα δώρο της αγάπης του Θεού και ποτέ δεν θέλει να πληγώσει αυτή την αγάπη με το να μεταχειρίζεται αυτά τα δώρα με αμέλεια ή και αδιαφορία. Αλλά σέβεται κάθε άνθρωπο & κάθε πράγμα. Εάν κάποιος άνθρωπος ή ακόμη ένα ζώο υποφέρει, τους φανερώνει μια βαθειά συμπάθεια.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, λέει για την συμπάθεια του Αγίου«Και τί έστι καρδία ελεήμων; Και είπε· καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και των δαιμόνων, και υπέρ παντός κτίσματος. Και εκ της μνήμης αυτών, και της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί αυτού δάκρυα. Εκ τής πολλής και σφοδράς ελεημοσύνης της συνεχούσης την καρδίαν, και εκ της πολλής καρτερίας σμικρύνεται η καρδία αυτού, και ου δύναται βαστάξαι, ή ακούσαι, ή ιδείν βλάβην τινά, ή λύπην μικράν εν τη κτίσει γινομένην. Και διά τούτο και υπέρ των αλόγων, και υπέρ των εχθρών της αληθείας, και υπέρ των βλαπτόντων αυτόν εν πάση ώρα ευχήν μετά δακρύων προσφέρει, του φυλαχθήναι αυτούς, και ιλασθήναι αυτοίς ομοίως και υπέρ της φύσεως των ερπετών εκ της πολλής αυτού ελεημοσύνης της κινούμενης εν τη καρδία αυτού αμέτρως καθ’ ομοιότητα του Θεού» (Λόγος πα’, σ. 306). Όσο για τον Άγιο Καλλίνικο de Cernica, όταν δεν είχε χρήματα για να δώσει στους φτωχούς, σε κάθε πόλη, στρεφόταν κλαίγοντας προς όσους τον περικύκλωναν και έλεγε: «Δώστε μου χρήματα, να στείλω στους μικρούς αδελφούς του Ιησού».
Αυτή η συμπάθεια αποκαλύπτει μια καρδιά τρυφερή, εξαιρετικά ευαίσθητη, ξένη σε κάθε σκληρότητα, ξένη στην αδιαφορία και την βιαιότητα. Μας δείχνει πως η σκληρότητα προήλθε από την αμαρτία και τα πάθη. Στη συμπεριφορά του Αγίου και ακόμα στις σκέψεις του, δεν συναντάμε ούτε χυδαιότητα, ούτε μικροπρέπεια, ούτε αγένεια. Κανένα ίχνος προσποιήσεως, καμμία έλλειψη αλήθειας. Στο πρόσωπό του κορυφώνεται η τρυφερότητα, η διαφάνεια, που ενώνεται με την καθαρότητα, την γενναιόδωρη προσοχή για τους ανθρώπους, με αυτή την διάθεση με την οποία, όλο το είναι του συμμετέχει στα προβλήματα αλλά και τους πόνους τους. Σ’ όλες αυτές τις αρετές φανερώνεται μια έξοχη πραγμάτωση της ανθρώπινης φύσεως. Υπάρχει πραγματικά μια διακριτικότητα και μια ευγένεια γεμάτες στοργή, μέσα σ’ αυτή την ανώτερη μορφή τρυφερότητας, που ξεπερνάνε πολύ τη συνηθισμένη διακριτικότητα και ευγένεια, που κρατούν τις αποστάσεις και τηρούν τους τύπους. Η τρυφερότητα αυτή δεν αποφεύγει τις σχέσεις με τους ταπεινότερους ανθρώπους και δεν την ξενίζουν καταστάσεις, όπου άλλοι θα πίστευαν ότι τους μειώνουν. Το παράδειγμα αυτής της τρυφερότητας είναι η κένωση του Χριστού, η συγκατάβασή Του. Εκείνος δεν θέλησε να μείνει μακρυά από τους αμαρτωλούς ούτε από τις γυναίκες, που αποφεύγουν όσοι άνθρωποι προσέχουν την υπόληψή τους.

Η κένωση του Χριστού, είναι αυτή η ύψιστη τρυφερότητα. Εδώ γίνεται φανερή η θέληση να μην βαρύνει τους ταπεινούς, να μην τους ενοχλήσει. Με την κένωσή Του θέλησε να ανοίξει έναν δρόμο προς την καρδιά τους. 
Με την τρυφερότητά Του, είχε την πρόθεση να τους κάνει να εγκαταλείψουν την βαναυσότητά τους, αντί να επιμένουν σε μια σκληρότητα, όπου η περιφρόνηση του κατωτέρου απαντά σε εκείνη του ανωτέρου. Ο Χριστός με την κένωσή Του θέλησε να γκρεμίσει τον τοίχο της βαναυσότητας και της σκληρότητας, ο οποίος περιζώνει σαν όστρακο την ευπαθή ουσία της αληθινής ανθρώπινης φύσεως.
Στην τρυφερότητα της συμπεριφοράς τους οι Άγιοι εμπνέονται από την κένωση του Χριστού. Ταυτόχρονα, οι Άγιοι είναι οι πρόδρομοι αυτού του μέλλοντος επιπέδου μιας ανθρωπότητας, όπου θα βασιλεύει η τρυφερότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Γιατί οι άνθρωποι, πάντοτε ανικανοποίητοι από την επιφανειακή ισότητα, που προσπαθούν να πραγματοποιήσουν, τείνουν προς ένα ανώτερο επίπεδο αμοιβαίων σχέσεων, γεμάτων από τρυφερότητα. Χάρη σε μια συνείδηση, που η ευαισθησία της τράφηκε και καθαρίστηκε με αυτήν την ευαισθησία του Θεού, ο οποίος έγινε άνθρωπος για τους ανθρώπους και στην οποία συμμετέχουν, οι Άγιοι διακρίνουν στους άλλους τις πιο λεπτές καταστάσεις της ψυχής και αποφεύγουν όλα όσα θα μπορούσαν να τους προκαλέσουν κάποια ενόχληση, χωρίς όμως να παραλείπουν να τους βοηθούν για να θριαμβεύουν πάνω στις αδυναμίες τους και να νικούν τις δυσκολίες τους. Ακόμη, ο Άγιος είναι περιζήτητος ως ο έμπιστος, στον οποίο θα του φανερώσουν τα πιο μύχια μυστικά. Γιατί μπορεί να διαβάσει στους άλλους μια ανάγκη η οποία μόλις εμφανίσθηκε & να διαβάσει όλα όσα καλά μπορούν να επιθυμήσουν. Βιάζεται τότε να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα και σε αυτό δίνεται ολόκληρος.
Αλλά, το ίδιο εύκολα, διακρίνει στους άλλους τις αμαρτίες τους, ακόμα και εκείνες τις οποίες συγκαλύπτουν επιτηδειότατα. Τότε η συμπάθειά του γίνεται καθαρτική, με την τρυφερή δύναμη της καθαρότητάς του και με την οδύνη, την οποία του προξενούν οι άσχημες προθέσεις των άλλων ή οι διεστραμμένες επιθυμίες τους. Και αυτή η οδύνη ζει μέσα του. 
Σε κάθε μια απ’ αυτές τις περιστάσεις ο Άγιος γνωρίζει ποιά είναι η κατάλληλη στιγμή για να μιλήσει αλλά και τι πρέπει να πει. Γνωρίζει επίσης, πότε πρέπει να σιωπήσει και τι να αποσιωπήσει. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα είδος «ποιμαντικής διπλωματίας», αυτή η λεπτή διορατικότητα των Αγίων, αυτή η νέα φανέρωση της ευγένειας και της διακριτικότητάς τους.
Από τον Άγιο ακτινοβολεί ένα πνεύμα γενναιοδωρίας, αυταπάρνησης, προσοχής, συμμετοχής, χωρίς καμμία φροντίδα του εαυτού του· μια θέρμη, που θερμαίνει τους άλλους και τούς δίνει το αίσθημα ότι αποκτούν δυνάμεις και τους κάνουν να νοιώθουν την χαρά πως δεν είναι μόνοι. Ο Άγιος είναι ένα αθώο πρόβατο, πρόθυμο πάντοτε να θυσιαστεί, για ν’ αναλάβει τον πόνο των άλλων, αλλά και ένας άσειστος τοίχος, στον οποίο επάνω μπορούν να στηριχτούν όλοι.
Συμμετέχοντας μ’ αυτόν τον τρόπο στη μοίρα των άλλων, δείχνει άλλοτε μια μεγάλη σύνεση και άλλοτε - αντίθετα - εκφράζεται με διάχυση. Είναι περιττό να μιλήσει κανείς για την τέλεια ανιδιοτέλειά του στις σχέσεις του με τους άλλους. Εξάλλου, κανείς δεν είναι πιο ταπεινός απ’ αυτόν, πιο ελεύθερος από κάθε τι το τεχνητό, πιο μακρυά από κάθε κομπορρημοσύνη, πιο φυσικός στην όλη συμπεριφορά του, ενώ δέχεται και κατανοεί κάθε τι αληθινά ανθρώπινο, όλες τις ταπεινές και κάποτε γελοίες καταστάσεις της ανθρώπινης φύσεώς μας, η οποία δεν είναι μεγάλη, παρά μόνο όταν δεν καυχιέται για το μεγαλείο της. 
Έτσι, ο Άγιος δημιουργεί αμέσως μια ατμόσφαιρα οικειότητας, ανθρώπινης προσεγγίσεως, φιλίας ανάμεσα σ’ αυτόν και τους άλλους. Εξανθρωπίζει αυτές τις σχέσεις του με τους άλλους και τους βάζει την σφραγίδα της αυθεντικότητας, επειδή και ο ίδιος έγινε βαθειά ανθρώπινος και αυθεντικός. Μιλά με τρυφερότητα, αποφεύγοντας να κατονομάσει με βαναυσότητα όλες τις αδυναμίες των άλλων και συνάμα δημιουργεί τις συνθήκες μιας άμεσης, ειλικρινούς και ανοικτής σχέσεως με τους άλλους. Με αυτόν τον τρόπο, τους ωθεί να ομολογήσουν τις αδυναμίες και τις αμαρτίες τους με ειλικρίνεια και τους δίνει την δύναμη να τις νικήσουν. Οι Άγιοι έφτασαν στην καθαρή απλότητα, γιατί εντός τους έχουν ξεπεράσει κάθε δυαδικότητα, κάθε διπροσωπία, λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Έχουν ξεπεράσει τον αγώνα της ψυχής και του σώματος, των καλών προθέσεων &  των έργων που πράττουν, των απατηλών φαινομένων & των κρυφών λογισμών, αυτού που προσποιούνται πως είναι και αυτού που πραγματικά είναι. Έχουν γίνει απλοί, γιατί δόθηκαν ολοκληρωτικά στον Θεό.

Αυτός είναι ο λόγος, που μπορούν να δοθούν ολοκληρωτικά και στους ανθρώπους, στις σχέσεις τους μ’ αυτούς. Αν κάποτε αποφεύγουν να κατονομάσουν με βάναυσο τρόπο τις αδυναμίες των ανθρώπων, το κάνουν για να μην τους αποθαρρύνουν και για να αυξήσουν μέσα τους την αιδώ, τη λεπτότητα, την αναγνώριση, την απλότητα και την ειλικρίνεια. Οι Άγιοι πάντοτε ενθαρρύνουν.
Γι’ αυτό και κάποτε μειώνουν τις υπερβολικές διαστάσεις, τις οποίες δίνουν στις αμαρτίες τους, τα πάθη και τις αδυναμίες τους οι άνθρωποι με την φαντασία τους. Τους ελευθερώνουν απ'το αίσθημα της απελπισίας ή της ολοκληρωτικής αδυναμίας. Αλλά και την υπερηφάνεια των άλλων, κάποιες φορές την μειώνουν με μια λεπτή διάθεση. 
Χαμογελούν, μα δεν ξεσπούν σε γέλια ή σαρκασμό. Άλλοτε μπροστά σε ανήθικες πράξεις και καταδικαστέα πάθη εκφράζουν την σοβαρότητά τους, χωρίς να εμπνέουν τον τρόμο. Οι Άγιοι προσδίνουν μια άπειρη αξία στους πιο ταπεινούς ανθρώπους, επειδή ο ίδιος ο Υιός του Θεού με την σάρκωσή Του έδωσε σε κάθε άνθρωπο την άπειρη αυτή αξία. Στον κάθε άνθρωπο οι Άγιοι βλέπουν τον Χριστό, καθώς αναφέρουν στους λόγους τους ορισμένοι πνευματικοί Πατέρες. Αλλά ταυτόχρονα κατεβάζουν και τον εγωισμό των άλλων, παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης. Με αυτόν τον τρόπο αποκαθιστούν την φυσική ενότητα ανάμεσα στους ανθρώπους.
Με την ταπεινοφροσύνη του, ο Άγιος, διαβαίνει σχεδόν απαρατήρητος, αλλά είναι πάντα παρών, όταν κάποιος έχει ανάγκη στηρίξεως, παρηγοριάς, ενθαρρύνσεως. Παραμένει κοντά σε εκείνον, τον οποίον οι άλλοι εγκαταλείπουν. Για αυτόν, καμμία δυσκολία δεν είναι ανυπέρβλητη, κανένα εμπόδιο δεν είναι ανίκητο, όταν πρόκειται να σώσει κάποιον από απελπιστική κατάσταση. Δείχνει τότε καταπληκτική δύναμη και δεξιοτεχνία, συνυφασμένη με μια ηρεμία και μια άσειστη εμπιστοσύνη, γιατί πιστεύει σταθερά στην βοήθεια του Θεού, την οποία ζητεί με επίμονη προσευχή.
Είναι το περισσότερο ανθρώπινο και ταπεινό ον, αλλά συνάμα και μια ασυνήθιστη και εκπληκτική φυσιογνωμία. Προκαλεί στους άλλους το αίσθημα ότι αποκαλύπτει εντός του και εντός τους, την αληθινή ανθρώπινη φύση. Και αυτή η ανθρώπινη φύση έχει τόσο καλυφθεί από το τεχνητό, από μια προσπάθεια να φαίνεται αυτό που δεν είναι, ώστε, σαν φθάσει να αποκαλυφθεί, να εκπλήσσει, γιατί μοιάζει με κάτι αφύσικο.
Ο Άγιος είναι ο πιο ευπροσήγορος από τους ανθρώπους και συνάμα, άθελά του, επιβάλλεται. Είναι εκείνος, που προσελκύει περισσότερο την προσοχή και προκαλεί περισσότερο τον σεβασμό. Γίνεται στενός φίλος για τον καθένα, εκείνος που σας καταλαβαίνει καλύτερα, που σας κάνει να αισθάνεστε πιο άνετα μπροστά του, και συνάμα στενόχωρα, με το να σας οδηγεί στην γνώση των ηθικών σας ελλείψεων και των αμαρτημάτων, που αποφεύγετε να δείτε. Σας γεμίζει με το απλό μεγαλείο της καθαρότητάς του αλλά και με την θέρμη της καλοσύνης και της προσοχής του· προκαλεί εντός σας την ντροπή, που έχετε ένα τόσο χαμηλό επίπεδο, που έχετε παραμορφώσει μέσα σας την ανθρώπινη φύση, που είστε ακάθαρτος, τεχνητός, γεμάτος υποκρισία, μικροπρέπεια. Όλα αυτά παίρνουν μιαν ανάγλυφη όψη καταπληκτική, στην ακούσια σύγκρισή της με αυτή του Αγίου.

Ο Άγιος δεν ασκεί καμμία επίγεια εξουσία. Δεν διατάζει με αυστηρότητα. Κι έπειτα δεν δημιουργείται μέσα σας καμμία κριτική εναντίον του και δεν γεννιέται καμμία αντίθεση. Γιατί για σας «ενσαρκώνει» το πρόσωπο του Ιησού Χριστού τρυφερό και ισχυρό συνάμα. Και έτσι δεν ζητάτε να κρυφτείτε ή να εξαφανιστείτε από μπροστά του. Μα ίσως και να ζητάτε να τον αποφύγετε περισσότερο από κάποιον ο οποίος  θα σας διέταζε με αυστηρότητα, γιατί αισθάνεστε πως κατέχει αυτή την αμείωτη σταθερότητα, την ολοκληρωτική ταύτιση του προσώπου του με το καλό και αγαθό, αν και αυτή η σταθερότητα στις πεποιθήσεις, την ζωή, τις γνώμες και τις συμβουλές που δίνει, είναι σταθερότητα χωρίς ακαμψία. Και αυτή είναι η αιτία, για την οποία οι γνώμες και οι συμβουλές που σας δίνει για το τι πρέπει να κάνετε, παρά τον τελείως παράδοξο χαρακτήρα τους, γίνονται διαταγές περισσότερο επιτακτικές από κάθε γήινη προσταγή, διαταγές τέτοιες τις οποίες μπορεί κανείς να καταβάλει κάθε προσπάθεια και θυσία, για να τις εκτελέσει. Γιατί η τρυφερότητα του Αγίου είναι ταυτόχρονα σταθερότητα και καλωσύνη. Και η μία και η άλλη παίρνουν θέση μέσα στην θεία ακτινοβολία και αφήνουν να φανεί η διαταγή της θείας καλοσύνης, που επιβάλλει με γλυκύτητα μιαν απόλυτη εξουσία.
Έτσι η συμβουλή του, επιβάλλεται ως απελευθέρωση. Σας ελευθερώνει από αυτή την παραμόρφωση και την αδυναμία που βρίσκεστε, από αυτή την δυσπιστία που βασιλεύει μέσα σας. Αισθάνεσθε αυτό που ο Άγιος σάς έμαθε πως είναι δύναμη και βέβαιος φωτισμός στον δρόμο της σωτηρίας όπου πρέπει να πορευθείτε, για να σωθείτε από την καταστροφή. Αισθάνεσθε ότι με την βοήθεια του Θεού γίνεσθε η δύναμη και το φως, που προέρχονται από την ύψιστη πηγή της δυνάμεως και του φωτισμού, αλλά και η καλοσύνη, η οποία  ρέει από την ύψιστη πηγή της καλοσύνης. Φοβάστε, μήπως ο Άγιος βυθίσει το βλέμμα του μέσα στη ψυχή σας, ακριβώς όπως φοβάστε, μήπως ανακαλύψουν μια αλήθεια, η οποία θα σας ήταν δυσάρεστη. Αλλά όπως και να έχει, αυτό το περιμένετε, σαν να πρόκειται για το βλέμμα ενός γιατρού, με αδιαμφισβήτητη αρμοδιότητα και δοκιμασμένη φιλία. Το ξέρετε, ότι αυτός είναι εκείνος ο οποίος θα σας δώσει την διάγνωση και το φάρμακο το αποτελεσματικό, προκειμένου να σας θεραπεύσει από μιαν αρρώστια, που - αόριστα - γνωρίζετε πως είναι θανατηφόρα αρρώστια. Μέσα στην τρυφερότητα του Αγίου, μέσα στην γλυκύτητα και την ταπεινοφροσύνη του, διακρίνετε ένα σθένος, που καμμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να λυγίσει, ώστε να το κάνει να ξεπέσει από την καθαρότητά του, από την αγάπη του για τον Θεό και τους ανθρώπους, από την θέλησή του να δοθεί ολοκληρωτικά στο Θεό και στην υπηρεσία των ανθρώπων, για να τους βοηθήσει να σωθούν.

Όποιος πλησιάζει έναν Άγιο, ανακαλύπτει σ’αυτόν το αποκορύφωμα της καλοσύνης και της καθαρότητας, καλυμμένα με το πέπλο της ταπεινοφροσύνης, η οποία τον κάνει πιο ελκυστικό. Πρέπει κανείς να καταβάλει προσπάθεια, για ν’ανακάλυψει τ’ ανδραγαθήματα των απαρνήσεών του της ασκήσεως και της αγάπης του για τους ανθρώπους, μα το μεγαλείο του επιβάλλεται με την εμφάνιση της καλοσύνης, της απλότητας, της ταπεινοφροσύνης και της καθαρότητας, οι οποίες προέρχονται απ’ αυτόν. 
Με την προσέγγισή του φανερώνεται και η μεγαλοψυχία του. Είναι η λαμπρότητα του μεγαλείου της «κενώσεως» ή της ταπεινοφροσύνης. Από το πρόσωπο του Αγίου ακτινοβολεί μια ηρεμία, μια αδιατάρακτη γαλήνη. Αλλά αυτή η ηρεμία και αυτή η γαλήνη, κερδήθηκαν και διατηρήθηκαν με μεγάλο αγώνα, ενώ ταυτόχρονα, ο Άγιος συμμετέχει μέχρι δακρύων και στους πόνους των άλλων. Ο Άγιος είναι ριζωμένος μέσα στη σταθερότητα της αγάπης και του πάθους του σαρκωθέντος Θεού, γιατί αυτή η αγάπη εκπέμπεται από τον Θεό, που φόρεσε σάρκα και υπέφερε για τους ανθρώπους. Αναπαύεται μέσα στην αιωνιότητα της δυνάμεως και της καλοσύνης του Θεού, που έγιναν προσιτές στους ανθρώπους διά του Ιησού Χριστού, καθώς λέγει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής· κι αυτό, γιατί ολόκληρος είναι σημειωμένος από την παρουσία του Θεού, σαν τον Μελχισεδέκ. Αλλά η παραμονή του Αγίου μέσα στην αιώνια αγάπη του Θεού και των ανθρώπων, δεν αποκλείει και τη μετοχή του στους πόνους των ανθρώπων ή στους πόθους τους, όπως ακριβώς ο Χριστός δεν παύει να θυσιάζεται γι’ αυτούς και οι άγγελοι δεν παύουν να προσφέρουν διαρκώς τη λατρεία τους. Γιατί η παραμονή μέσα στην αρωγό αγάπη που συμπάσχει είναι μια αιωνιότητα, μια ζωντανή αιωνιότητα. Αυτή είναι η κατάπαυση, η σταθερότητα, το Σάββατο στο οποίο ζουν οι Άγιοι (Εβρ. γ’, 18 - δ’, 11), αυτοί που βγήκαν από την Αίγυπτο των παθών. Δεν είναι το Σάββατο της απαθούς Νιρβάνα. Γιατί η ανάπαυση του Αγίου μέσα στην αιωνιότητα της αδιάσειστης αγάπης, της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους, έχει την δύναμη και να ελκύσει τους άλλους προς το μέρος της και να τους βοηθήσει έτσι να νικήσουν τους πόνους τους με θάρρος, να μην περιπέσουν σε απελπισία. Για τούτο ο Άγιος είναι ο πρόδρομος και ο υποστηρικτής της ανθρωπότητας στον δρόμο που οδηγεί στην μέλλουσα τελειότητα των εσχάτων.
Ο Άγιος έχει νικήσει τον χρόνο, ενώ παραμένει έντονα παρών μέσα σ’ αυτόν. Έτσι, έχει φτάσει στη μεγαλύτερη ομοιότητα με τον Θεό, που ενώ υπάρχει στον ουρανό, ταυτόχρονα είναι μαζί μας με την μεγαλύτερη πληρότητα. Ο Άγιος φέρει μέσα του τον Χριστό, φέρει την ανίκητη δύναμη της αγάπης Του Χριστού, για την σωτηρία όλου του ανθρώπινου γένους. Ο Άγιος παρουσιάζει το ανθρώπινο είναι, καθαρμένο από την σκουριά της κατώτερης ανθρώπινης φύσεως ή της απανθρωπιάς. 
Είναι η επανόρθωση του παραμορφωμένου απ'το ζωώδες, ανθρώπινου είναι. Και η αποκαταστημένη διαύγειά του, αφήνει να δει κανείς το πρόσωπο της απεριόριστης αγάπης, της απεριόριστης δύναμης και ευαισθησίας του σαρκωθέντος Θεού. Είναι η επανορθωμένη εικόνα του ζωντανού και προσωπικού Απολύτου, ο Οποίος έγινε άνθρωπος. Έγινε μια κορυφή ιλιγγιώδους ύψους και τελείως οικείας προσεγγίσεως με την ανθρώπινη φύση του, η οποία στον Θεό βρήκε την τελειότητά της. Είναι ένα πρόσωπο το οποίο εισέδυσε σε έναν διάλογο εντελώς ανοικτό και αδιάκοπο με τον Θεό και τους ανθρώπους. Είναι η πεντακάθαρη διαφάνεια της αυγής του Αιωνίου Θείου Φωτός, όπου η ανθρώπινη φύση φθάνει στην τελειότητά της. Είναι η ακέραιη αντανάκλαση της ανθρωπότητας του Χριστού.

π. Dumitru Staniloae: Προσευχή, Ελευθερία, Αγιότητα
Εκδόσεις «Λειμών»

orthodoxianewsagency.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης