12 Απρ. 2019

Χαίρε στολή των γυμνών παρρησίας, Χαίρε στοργή πάντα πόθον νικώσα!

Ιστολόγιο |


Γυμνός γεννιέται ο άνθρωπος. Χωρίς ψεγάδια, αλλά και χωρίς εμφανή χαρίσματα. Το μόνο που τον συνοδεύει είναι η ύπαρξη. Το πρόσωπό του. Το σώμα και η ψυχή του. Αμέσως μόλις γεννηθεί ενδύεται στολή. Ενδύεται ρούχα, για να προφυλαχθεί από τις εναλλαγές της θερμοκρασίας και από τον ρύπο της ατμόσφαιρας και των ανθρώπων που συναναστρέφεται. Από τα εμπαθή βλέμματα επάνω του. Για να μην φαίνεται η γυμνότητά του, αλλά να δειχθεί ότι θα την διαχειριστεί ο ίδιος, όποτε και όπως θελήσει. Για να μπει στο παιχνίδι του φαίνεσθαι.
Για να μην είναι αντικείμενο φιληδονίας, αλλά πρόσωπο, το σώμα του οποίου είναι διαχειρίσιμο αρχικά από όσους τον αγαπούν και στην συνέχεια από τον ίδιο. Αλλά και στον έρωτα η γυμνότητα των σωμάτων αναδεικνύει την παραίτηση από την υπεράσπιση του προσώπου, την παραίτηση από την υπεράσπιση του σώματος και της ψυχής δηλαδή, του ενιαίου ανθρώπου από την εμπάθεια του βλέμματος και της σκέψης του άλλου. Αναδεικνύει την παράδοση όχι μόνο στην ηδονή, αλλά, κυρίως, στην εμπιστοσύνη της αγάπης. 
«Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί», λέει ένας από τους πιο σπουδαίους φιλοσόφους της αρχαίας Ελλάδος, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος. Η αληθινή μας φύση, όπως και ο κόσμος στον οποίο ζούμε, αγαπά να κρύβεται. Δεν θέλει παρρησία στην δήλωσή της ταυτότητάς της προς τα έξω, αλλά θέλει ένα μικρό ή μεγαλύτερο παιχνίδι, όπως το κρυφτό των παιδιών, για να βρούμε τα μυστικά της. Θέλει την παράδοσή μας στην αγάπη για κάθε τι στον κόσμο, για κάθε γωνιά της, για να μας αποκαλυφθεί. Άλλοτε με θόρυβο, άλλοτε με την σιωπή η οποία ταιριάζει στον μύστη, στον ερωτευμένο, αποκαλύπτει τα κρυμμένα μυστικά της. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας, έρχονται να μιλήσουν για την «φυσική θεωρία». Ότι δηλαδή μέσα από τα μυστικά της φύσης ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει την πρόνοια, μα, κυρίως, να γνωρίσει την αγάπη του Θεού. Και ενδύεται εκείνη την πρώτη στολή του Παραδείσου. Τη στολή της γυμνότητας, η οποία δεν είναι της πονηρίας, αλλά της διαφάνειας. Της εμπιστοσύνης του παιδιού στον Πατέρα. Της εμπιστοσύνης ότι μέσα από την αγάπη ό,τι κρύβεται, θα φανερωθεί.

Στην ακολουθία των "Χαιρετισμών", ο υμνογράφος απευθυνόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο, την χαιρετά ως «στολή των γυμνών παρρησίας». Της λέει ότι είναι αυτή η στολή παρρησίας την οποία ενδύονται όλοι οι γυμνοί άνθρωποι. Μόνο που τώρα δεν είμαστε γυμνοί από εμπιστοσύνη, από αγάπη, από αθωότητα, από αναζήτηση της αλήθειας του Θεού, αλλά γυμνοί εξαιτίας των παθών μας και της έλλειψης αγάπης και νοήματος. Γυμνοί από την εμπιστοσύνη στο βλέμμα του Θεού, διότι το έχουμε υποκαταστήσει με το δικό μας πονηρό, εμπαθές βλέμμα, που θεωρεί τον κόσμο ως αντικείμενο για κατάκτηση και όχι για αποκάλυψη της ομορφιάς των μυστικών του, δηλαδή του Δημιουργού του. «Κάθε πράγμα, μικρό ή μεγάλο, πρέπει να το ζητείς με ιδιαίτερη προσευχή από τον Δημιουργό του», λέει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος.

Η Παναγία ζήτησε τον Δημιουργό της και Δημιουργό μας όχι με θράσος, αλλά με την εμπιστοσύνη του μικρού παιδιού. Αποδέχτηκε την αγάπη και την πρόνοιά Του και ντύθηκε την παρρησία της πρώτης στολής, δηλαδή το δικαίωμα να συζητά, να κοινωνεί, να κυοφορεί τον Δημιουργό της και όλων, τον Χριστό μας. «Η ταπείνωσις κρύπτεσθαι φιλεί».Η Υπεραγία Θεοτόκος δείχνει ότι η αληθινή μας φύση βρίσκεται στην ταπείνωση και όχι στην έπαρση, όχι στο βλέμμα του εγώ, αλλά την παράδοση στο βλέμμα του Θεού. Και η ίδια συνετήρει κάθε ρήμα που άκουγε για τον Υιό της, για το μυστήριο που ζούσε, στην καρδιά της και προχώρησε ακολουθώντας την οδό Του ταπεινά, σπάζοντας την σιωπή της μόνο όταν ήθελε κάτι από αγάπη για τους άλλους ανθρώπους. Και σήμερα «κρύπτεσθαι φιλεί». Ο κόσμος προχωρά με το θράσος της αυτοθέωσης, δεν προχωρά με την στολή της ταπείνωσης. Εκείνη δεν μιλά, σιωπά. Ακούει όμως. Και προσεύχεται δακρύουσα για μας. Όχι μόνο για τα αιτήματα της ζωής στον κόσμο, αλλά για να βρούμε το νόημα που θα μας οδηγήσει στην κοινωνία με τον Χριστό. Το πώς δηλαδή θα γυμνωθούμε από τα φτιασίδια των στολών του κόσμου, των ρόλων της υποκρισίας μας, της φανερής ή κεκαλυμμένης αμαρτίας, και πώς θα ενδυθούμε την στολή της αγάπης. Ο υμνογράφος λέει στην Παναγία ότι είναι η Ίδια εκείνη η στοργή που νικά κάθε άλλο πόθο. Η Παναγία είναι το πρότυπο της ανιδιοτελούς μητρικής στοργής, η οποία μας διδάσκει τι σημαίνει αυθεντικός πόθος. Δεν είναι για τον άνθρωπο ως αντικείμενο ηδονής, συμφέροντος, δικαίωσης μέσω αυτού. Είναι το να έχει κάποιος «μερίδα του πόθου του Χριστού εντός του και να νικά & να επικρατεί έναντι κάθε λύπης της διανοίας» (Αββάς Ισαάκ ο Σύρος)Η Παναγία δεν είχε μερίδα του πόθου του Χριστού εντός της, αλλά ήταν - ο μόνος πόθος της - ο Χριστός. Και ο πόθος γεννά στοργή όχι μόνο για τον Υιό και Θεό της, αλλά και για κάθε άνθρωπο, διότι ο Χριστός προσέλαβε αυτή την ανθρώπινη φύση, δηλαδή όλους μας, προκειμένου να μας ανακαινίσει και να μας απαλλάξει από κάθε άλλο πόθο που μας κρατά ως βαρίδι στον κόσμο τούτο & δεν μας επιτρέπει να Τον ανακαλύψουμε. «Απορεί πάσα γλώσσα» μπροστά στην Υπεραγία Θεοτόκο. Η γυμνότητα από το πεπερασμένο αλλά και την εμπαθή μας κατάσταση, μάς κάνει να αισθανόμαστε ότι μόνο η εμπιστοσύνη στον τρόπο της μας απομένει. Στον τρόπο της αγάπης, στον τρόπο της ταπείνωσης, στον τρόπο του πόθου για τον Χριστό. Της εκζήτησής Του σε κάθε σημείο του κόσμου. Ας μεσιτεύει για μας και ας μας αξιώνει να βρίσκουμε τον αληθινό μας προορισμό!

Κέρκυρα, 12 Απριλίου 2019

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης