10 Απρ. 2019

Η φιλαργυρία

Ιστολόγιο |


Το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια καθώς και κάθε άλλο πολύτιμο πράγμα γεννάει στην καρδιά μας την περιέργεια και την επιθυμία να το δούμε. Από την όραση γεννιέται μέσα μας ο πόθος να τα αποκτήσουμε. Έτσι, όταν το βάλουμε στα χέρια μας, πέφτουμε στα δίχτυα της μισάδελφης φιλαργυρίας, η οποία είναι μια αγάπη άλογη στο χρήμα, στην ύλη αλλά και μια επιθυμία ακόρεστη, η οποία σπρώχνει τον άνθρωπο στην απόκτηση όλο και μεγαλύτερου πλούτου.
Ο φιλάργυρος γίνεται πλεονέκτης και ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος. Είναι σαν τη θάλασσα, που τόσα ποτάμια δέχεται, και ποτέ της δεν χορταίνει νερό. Είναι σαν τη φωτιά, η οποία όσα ξύλα και να της δώσεις, θα τα καταφάει. Πολύ σωστά ο μέγας Παύλος λέει, πώς η φιλαργυρία είναι η ρίζα όλων των κακών (Α΄Τιμ. 6:10) και πώς η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία (Κολ. 3:5). Πραγματικά, απ΄όλες τις αμαρτίες, δεν υπάρχει άλλη πιο απάνθρωπη.
Ο φιλάργυρος δεν έχει αγάπη, δεν ξέρει συγγένεια και φιλία, δεν καταλαβαίνει τι πάει να πει φιλότιμο, συμπόνοια και ευσπλαχνία. Το χρήμα είναι ο μοναδικός φίλος και σύντροφός του, τολμούμε να πούμε και ο θεός του! Γι΄αυτό, ο φιλάργυρος  δεν έχει τόπο στην Ουράνια Βασιλεία του αληθινού Θεού. Μην ελπίζεις ποτέ να δεις καλό απ΄τον φιλάργυρο. 
Ο πήλινος κουμπαράς δέχεται μέσα του όσα νομίσματα του ρίξεις, και -όσο είναι ακέραιος- δεν σου δίνει πίσω κανένα. Όταν όμως τον σπάσεις, τότε σου τ΄αφήνει όλα θέλοντας και μη. Έτσι είναι και ο φιλάργυρος. Όσο ζει, μόνο μαζεύει και κρύβει χρήματα. Όταν όμως πεθάνει, τ΄αφήνει όλα πίσω του και απολαμβάνουν άλλοι όλο τον πλούτο τον οποίο εκείνος, ο ανόητος, σύναξε με κόπο και ιδρώτα. Ελεεινότερος άνθρωπος από τον φιλάργυρο δεν υπάρχει. Οι άλλοι αμαρτωλοί μπορεί να είναι αχρείοι και επιζήμιοι στον εαυτό τους, αλλά στον συνάνθρωπό τους κάνουν πολλές φορές το καλό.

Ο φιλάργυρος και τον εαυτό του βλάπτει και με τους άλλους είναι κακός. Απ΄όλους τους φτωχούς είναι φτωχότερος, γιατί, όσα και να μαζέψει, δεν του φτάνουν. Μα και αυτά που έχει δεν τα ορίζει, γιατί είναι δούλος και σκλάβος τους. Οι φτωχοί άνθρωποι στερούνται κάποια αγαθά, άλλος λιγότερα κι άλλος περισσότερα, ο φιλάργυρος όμως δεν χορταίνει με τον κόσμο ολόκληρο. Ξύπνιος είναι, και με τα λεφτά ασχολείται. Κοιμάται, και τα κέρδη ονειρεύεται.
Όλοι οι αμαρτωλοί, κι αν κολαστούν στην άλλη ζωή, σ΄αυτήν εδώ τουλάχιστον απολαμβάνουν κάτι. Ο φιλάργυρος μήτ΄εδώ μήτ΄εκεί απολαμβάνει τίποτα. Ανάξιος είναι και της γης και του ουρανού, όπως ο Ιούδας, που πρόδωσε τον Κύριο για τριάκοντα αργύρια, κι έπειτα
πήγε και κρεμάστηκε (Ματθ. 27:5) κι έπεσε με το πρόσωπο στη γη, σκίστηκε η κοιλιά του και χύθηκαν όλα τα σπλάχνα του (Πράξ. 1:18 ). Αδελφέ, όταν δεν επιθυμείς τα επίγεια πράγματα, τότε η καρδιά σου έχει γαλήνη και ειρήνη ανέκφραστη. Όταν όμως αυτά ποθείς και αυτά σε ενδιαφέρουν, τότε κυριεύεσαι από ανησυχία και φόβο, ανησυχία πρίν τ΄αποκτήσεις, μήπως σου ξεφύγουν και φόβο αφού τ΄αποκτήσεις, μήπως τα χάσεις. Φιλάργυρε, η βραχύτητα τη ζωής ελέγχει τις άτακτες επιθυμίες σου. 
Μάταια μαζεύεις πλούτη, που δεν μπορούν να σου προσφέρουν καμμιά ουσιαστική παράκληση, καμμιά ψυχική ανάπαυση και παρηγοριά. Καίγεσαι σε τούτον εδώ τον κόσμο μέσα στις φλόγες της επιθυμίας του χρήματος, θα καίγεσαι αιώνια και στον άλλο κόσμο, θα καίγεσαι μέσα στις φλόγες της κολάσεως. Τι κερδίζεις, ταλαίπωρε, από την συγκέντρωση αυτών των θησαυρών; Φεύγεις αύριο -τι λέω αύριο; μπορεί και σήμερα- και αφήνεις τα πράγματά σου εδώ παντέρημα. Θυμήσου εκείνον τον πλούσιο εκείνον του Ευαγγελίου, που χαιρόταν για τη σοδειά του και μονολογούσε:
Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά, που αρκούν για χρόνια πολλά, ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε(Λουκ. 12:19). Τότε ο Θεός του είπε: Ανόητε, αυτή τη νύχτα θα παραδώσεις τη ζωή σου. Αυτά, λοιπόν, που ετοίμασες, σε ποιόν θ΄ανήκουν;” (Λουκ. 12:20). Αυτήν την παραβολή θα έπρεπε πάντοτε να τη θυμούνται οι πλούσιοι, γιατί η μνήμη του θανάτου είναι πολύ δυνατό φάρμακο εναντίον της φιλαργυρίας. Όταν θυμάσαι το φοβερό τέρμα της επίγειας ζωής, εύκολα μπορείς να περιφρονήσεις τα πρόσκαιρα, που τ΄απόκτησες μάλιστα με τόσες αδικίες και παρανομίες. Μια και -πεθαίνοντας- δεν θα πάρεις απολύτως τίποτε απ΄αυτά μαζί σου, στείλε τα από τώρα με τους φτωχούς στον άλλον κόσμο, για να τα βρεις και να σε βοηθήσουν όταν θα πας κι εσύ εκεί.

Ο Μέγας Βασίλειος, σε μια ομιλία του εναντίον των φιλαργύρων, γράφει: Το φαί που τρως, άσπλαχνε πλούσιε, είναι του πεινασμένου. Το ρούχο που φοράς, είναι του γυμνού. Και το χρυσάφι που έχεις, είναι του φτωχού. Γι΄αυτό αμαρτάνεις βαριά, όταν κρατάς περισσότερα απ΄όσα χρειάζεσαι, και δεν δίνεις το πλεόνασμα σ΄εκείνους οι οποίοι έχουν ανάγκη”. Και ο ιερός Αυγουστίνος ονομάζει τον πλούτο δηλητήριο της αγάπης, γιατί φαρμακώνει και θανατώνει την αγάπη στον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Από την φιλαργυρία, λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, γεννιούνται άλλα επτά (7) κακά. Το
πρώτο είναι η ασπλαχνία, δηλαδή η σκληροκαρδία, η οποία σε κάνει ν΄αδιαφορείς εντελώς για την δυστυχία του συνανθρώπου σου. Το δεύτερο είναι η ταραχή του νου, η οποία γεννιέται από τον φόβο του φιλάργυρου μήπως χάσει τον πλούτο του και από την επιθυμία του να τον αυξήσει. Το τρίτο είναι η βία, το ότι δηλαδή ο φιλάργυρος φτάνει κάποτε ακόμα και στην χρήση βίαιων μέσων για ν΄αρπάξει ξένα αγαθά. Το τέταρτο είναι το ψεύδος. Το πέμπτο είναι η επιορκία και το έκτο είναι ο δόλος, τα οποία αναγκάζεται συχνά να χρησιμοποιήσει, θέλοντας να ικανοποιήσει την άλογη δίψα του για χρήμα. Το έβδομο -τέλος- είναι η προδοσία, το να βλάψει δηλαδή ή και να θανατώσει τον ευεργέτη του, αυτό ακριβώς έκανε ο Ιούδας στον Κύριό μας.

Πολύ μεγάλο κακό λοιπόν, αδελφέ, είναι η φιλαργυρία, κακό και πρόξενος κακών. Γι΄αυτό, αν είσαι πλούσιος, κάνε αγαθοεργίες και μη μαζεύεις περίσσια πλούτη. Γιατί ο Κύριός μας πρόσταξε: Μη μαζεύετε θησαυρούς πάνω στη γη, όπου τους αφανίζει ο σκόρος και η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και τους κλέβουν. Αντίθετα, να μαζεύετε θησαυρούς στον ουρανό, όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν τους κλέβουν (Ματθ. 6:19-20). Αν πάλι είσαι φτωχός και ποθείς να πλουτίσεις -κι αυτό φιλαργυρία είναι-, ευχαρίστησε καλύτερα τον Θεό για την φτώχεια σου. Γιατί είναι πολύ ευκολότερο να προκόψει στην αρετή και να κερδίσει τον Παράδεισο ο φτωχός παρά ο πλούσιος.

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία» του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός - Έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου

agiooros.net

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης