7 Ιαν. 2019

Ψυχωφελείς Διηγήσεις

Ιστολόγιο |


Σχετική εικόνα

Βροντή κατά των δαιμόνων

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς, τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική του προς Αυτήν.

Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά. Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο. Ρώτησε:

- Ποιός κατοικεί εκεί;

- Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.

- Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;

- Βρίσκεται στη γη … βοηθάει τους ανθρώπους.

Ο Πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε, κατά την προσευχή, στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων», γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερώτερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας. Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.

Όλη η ζωή του στάρετς πέρασε κάτω από την προστασία της Παναγίας. Ο στάρετς μέσα στο ιερό πολλές φορές, όταν είχε ελεύθερο χρόνο, συνομιλούσε φωναχτά μ’ αυτήν, ξεχνώντας ότι κοντά του βρίσκονταν άνθρωποι.

Διηγόταν, πώς προσευχόταν ο ηγούμενος Αλέξιος στη Μητέρα του Θεού. Συχνά μιλούσε μαζί Της σαν με κάποιο κοντινό του άνθρωπο!

- Κι εγώ σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε. Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα - 150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε» - και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι». Το θεόπνευστο βιβλίο του Ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια. Ένας ευσεβής χριστιανός είχε θερμή επιθυμία να διαβάζει το «Ψαλτήριον» αλλά μετά από κάθε αμέλεια ο ζήλος του ψυχράνθηκε. Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε τρυφερά: «Πρέπει, τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου».

Κάποτε ο π.Σάββας, στη βιογραφία του ιερομονάχου Παρθενίου, βρήκε ένα σημείο όπου λεγόταν ότι είχε δεχθεί ένα λογισμό αμφιβολίας για το αν η Υπεραγία Παρθένος ήταν η πρώτη μοναχή στη γη. Κοιμήθηκε ελαφρά και βλέπει μέσα από την Πύλη της “Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου” να έρχεται με τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Αγγέλων μια μεγαλόπρεπη Μοναχή με μοναχικό μανδύα και ράβδο στα χέρια. Πλησιάζοντας σ’ αυτόν, του λέει: «Παρθένιε, εγώ είμαι μοναχή». Εκείνος ξύπνησε και από τότε ονόμαζε την Παναγία Ηγουμένη της Λαύρας.

Στάρετς Σάββας ο παρηγορητής

Οι κρίσεις του Θεού είναι ανεξερεύνητες

Αποτέλεσμα εικόνας για Αββάς
 στην έρημο ΣΚΙΤΣΑ

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ έναν δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο Αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να

που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογό του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά. Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιει νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στον φτωχό κα του λέει με θυμό:

«Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δεν βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο Αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: “Μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με εντολή του Θεού γίνονται, άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι’ επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό. Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή όμως είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.

Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε τον φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελλί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως
του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «Ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό!

Aπό το Γεροντικό

Ο εγωϊσμός πιο πάνω και απ’ την κόλαση

Σχετική εικόνα

Γνωρίζετε αγαπητοί φίλοι οτι ο εγωϊσμός του ανθρώπου είναι πιο πάνω κι’ από την κόλαση. Μα θα πει κάποιος δεν υπάρχει πιο χειρότερη και ζοφερή κατάσταση απο την κόλαση. Μάλιστα για να περιγράψει την οδυνηρότητα και την βασανιστική εμπειρία αυτής της κατάστασης, ο Ιησούς Χριστός την περιγράφει με τα πιο σκληρά λόγια.

Κόλαση του πυρός, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει» (Μάρκου 9:47,48) - “απελθείν εις την γέενναν, εις το πύρ το άσβεστον όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πυρ ου σβέννυται” (Μαρκ.Θ΄43-44) - “εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων (Λουκ.ΙΓ΄28). Αυτή την κατάσταση λοιπόν ο διάβολος την γνωρίζει από πρώτο χέρι και γνωρίζει επίσης ότι κατά την Δευτέρα Παρουσία κι’ ύστερα δεν θα έχει παραχώριση πλέον να πειράζει τον άνθρωπο παρά μόνο να κατοικήσει εκεί και να τη γεύεται αιωνίως.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε πρωτέρα κατάσταση, πριν τη πτώση του ο διάβολος ήταν άγγελος και μάλιστα εκλεκτός δεν παύει ακόμα και σήμερα να έχει το δικαίωμα να σωθεί... Βέβαια σοκάρει και μόνο η κουβέντα ότι ο διάβολος μπορεί να είναι εν δυνάμει σωζόμενος αλλά όμως αυτό ισχύει... Σας θυμίζουμε ότι για κάποιο διάστημα, ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης, ο άγιος αυτός άνθρωπος, έκανε εγκάρδια προσευχή αιτούμενος από τον θεό να συγχωρέσει τον διάβολο και να σωθεί... Μόνο και μόνο αυτό (κάνοντας εδώ μια παρένθεση) δείχνει πόση αθωότητα είχε πάνω του ο γέροντας. Το ''λάθος''του γέροντα βέβαια, ήταν ότι δεν ήταν δυνατό να δεχθεί ο διάβολος την σωτηρία του και μάλιστα με συμπαράσταση ενός ταπεινού αγίου, διότι βάζει τον εγωϊσμό του πιο πάνω και από την κόλαση. Αυτή αδελφοί είναι η σημαία του διαβόλου, ο εγωισμός. Αυτή τη σημαία σπέρνει στους ανθρώπους και από εκεί προέρχονται όλα τα κακά...

Ενώ στον αντίποδα, η σημαία του θεού είναι η ταπείνωση. Συνεχίζοντας στο γεγονός, που λέτε, εκεί που προσευχόταν ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης, ο διάβολος τόσο πολύ πειράχτηκε από την ταπεινότητα του αγίου που για κάποια στιγμή φανερώθηκε μπροστά του μανιασμένος και άρχισε να τον βρίζει και να τον απειλεί... Αντιλαμβάνόμαστε λοιπόν τι εστί διάβολος...

Γι’ αυτό λέμε, δεν υπάρχει ισχυρότερο όπλο κατά του διαβόλου από την ταπείνωση. Αν βρείτε ανθρώπους ταπεινούς και πράους, να γνωρίζετε ότι εκεί μέσα κατοικεί ο Θεός. Αν βρείτε ανθρώπους εγωιστές και με φωνή σε αρκετά ντεσιμπέλ, να γνωρίζετε εκεί μέσα κατοικεί ο διάβολος.

Εκεί που δεν κατοικεί ο εγωισμός

Από το Γεροντικό

Δύο Γέροντες ζούσαν ως μοναχοί πολλά χρόνια μαζί και ποτέ δεν μάλωσαν.

Είπε ο ένας στον άλλον: «Ας φιλονικήσουμε κι’ εμείς μια φορά όπως όλοι οι άνθρωποι».

Ο άλλος αποκρίθηκε: «Δεν ξέρω πώς γίνεται η φιλονικία».

Και του λέει ο αδελφός: «Να, θα βάλω στη μέση ένα τούβλο. Εγώ θα λέω ότι είναι δικό μου κι εσύ να λές, όχι, δικό μου είναι, και από δω γίνεται η αρχή».

Έβαλαν πράγματι στη μέση ένα τούβλο. Λέει ο ένας: «Αυτό είναι δικό μου».

Ο άλλος είπε: «Όχι, είναι δικό μου».

Είπε πάλι ο πρώτος: «Έ, αν είναι δικό σου, πάρ΄το και πήγαινε».

Και έφυγαν, χωρίς να βρουν αιτία για φιλονικία.

Σχετική εικόνα

eiskapernaoum.blogspot.com


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης