7 Ιαν. 2019

Το Μεγάλο Εγκώμιο του Χριστού για τον Τίμιο Πρόδρομο !

Ιστολόγιο |


Tου Φιλοποίμενος Β. Καρατζά

Μέσα σ’ ένα κόσμο, όπου βασιλεύει η συμβατικότητα, η υποκρισία, το ψέμα, η κολακεία, η εμπάθεια, ο φθόνος, η κακότητα, η διπλοπροσωπία και κάθε είδους πονηρία, δύσκολα κανείς μπορεί να βρει την αλήθεια. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει αυτά πού ακούει, είτε υπέρ είτε κατά. Ακούει κανείς σ' επικήδειους λόγους, ύμνους και αρετές από αυτοσχέδιους ρήτορες για τον νεκρό, που ως τα χθες, που ήταν ζωντανός, οι ίδιοι έλεγαν ότι χειρότερος άνθρωπος δεν υπάρχει. Ακούει κανείς ανθρώπους μπροστά του να τον στολίζουν μ’ επαίνους και εγκώμια. Πίσω του να τον κατεβάζουν ως τον άδη. Ακούει κρίσεις για ένα δημόσιο πρόσωπο από το λαό. Οι μεν τον θεοποιούν. Οι δε τον ελεεινολογούν. Οι μεν τον αγαπούν, οι δε τον μισούν. Οι μεν τον θεωρούν σωτήρα. Οι δε ολετήρα!...

Αυτές είναι οι κρίσεις των ανθρώπων. Προκαταλήψεις. Συμφέροντα. Εμπάθειες. Φανατισμοί. Έλλειψις αντικειμενικότητας. Έλλειψις κρίσεως. Έλλειψις φόβου Θεού, παραποιούν την πραγματικότητα. Καθένας έχει δικό του πρίσμα και δικά του γυαλιά, πού βλέπει και κρίνει. Γι’ αυτό οι διαφωνίες. Γι’ αυτό για το ίδιο πράγμα υπάρχουν σε δέκα ανθρώπους δέκα διαφορετικές γνώμες. Η αλήθεια όμως γύρω από το αντικείμενο αυτό είναι μία και μόνη. Ή είναι μαύρο ή είναι άσπρο.

Δυστυχώς, τέτοιος είναι ο άνθρωπος. Ελλιπής. Στερείται ειλικρίνειας, κρίσεως, αντικειμενικότητας, αντιλήψεως ισχυράς. Και όλα εκείνα τα στοιχεία, που βοηθούν να βρεθεί η αλήθεια γύρω από πρόσωπα και πράγματα.

Και για να έλθουμε στον Άγιο και ήρωά μας, οι γνώμες του τότε κόσμου δεν ήσαν σύμφωνες. Ήσαν μοιρασμένες. Ο πολύς κόσμος, ο λαός, είχε ορθή κρίση γύρω από το πρόσωπο του Ιωάννη. Υπήρχαν όμως και άλλοι, όπως οι άρχοντες, ιδίως οι θρησκευτικοί, που είχαν διαφορετική γνώμη. Δεν τον παραδέχονταν. Όταν κάποτε ο Χριστός ρώτησε τους γραμματείς και πρεσβυτέρους και φαρισαίους ν' απαντήσουν για το βάπτισμα του Ιωάννη, πούθε είναι. Πούθε έχει την καταγωγή του «εξ ουρανών ή εξ ανθρώπων»; Δηλαδή μ’ εντολή Θεού βάπτιζε ο Ιωάννης ή το βάπτισμα αυτό ήταν ένα ανθρώπινο εφεύρημα και κατασκεύασμα; Στην ερώτηση αυτή του Κυρίου οι άρχοντες απάντησαν ότι δεν ξέρουν. Τούτο ήταν ψέμα. Βρέθηκαν προ διλήμματος. Σκέφτηκαν ότι, αν ειπούμε εκείνο που πιστεύουμε, ότι δηλαδή είναι ανθρώπινο, ο κόσμος θα μας πετροβολήσει, γιατί έχει πιστέψει ότι ήταν από τον Θεό και κατ’ εντολή Θεού. Αν έλεγαν εκ Θεού, θα τους έλεγε ο Χριστός, τότε γιατί δεν πιστέψατε; Έτσι, προτίμησαν να ειπούν ότι δεν ξέρουν.

Άρα δεν είχαν πιστέψει οι προύχοντες οι Θρησκευτικοί. Θεωρούσαν τον Ιωάννη σαν έναν αγύρτη και λαοπλάνο. Ή για ένα θρησκόληπτο και φανατικό ερημίτη καλόγερο. Όπου έλεγε και έκανε ότι η περιορισμένη καλογερική του αντίληψις υπαγόρευε. Και, φυσικά, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και οι φαρισαίοι αν δεν φοβόντουσαν το λαό θα προλάβαιναν τον Ηρώδη και θα τον είχαν απαλλάξει από το δίλημμα που βρέθηκε. Αν θα ’πρεπε δηλαδή να παραβεί τούς όρκους ή να σκοτώσει τον Άγιο. Θα τον είχαν σκοτώσει αυτοί. Σαν εκπρόσωποι της θρησκείας. Όπως έκαμαν λίγο αργότερα με τον Λυτρωτή Κύριο.

Αλλά και η κρίσις του λαού δεν είναι πάντα τεκμήριο αδιάσειστο για τον κήρυκα της αλήθειας και συγκεκριμένα στην περίπτωσή μας για τον Ιωάννη. Πόσους ο λαός επάνω στον ενθουσιασμό του έχει αγιοποιήσει καί θεοποιήσει κι έπειτα από λίγο λιθοβολήσει; Ο λαός υποδέχτηκε τον Ιησού με βάϊα και κλάδους. Έστρωναν όπου περνούσε τα ρούχα τους αντί για χαλιά για να πατήσει. Καί όμως μετά από λίγες ημέρες όλος αυτός ο ενθουσιασμός μεταβλήθηκε σε μίσος και με λύσσα κραύγαζαν «σταύρωσον αυτόν»! Ο Άγιος έγινε μέσα σε λίγες ήμερες κακούργος! Αυτός είναι ο λαός.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να βασισθεί στις κρίσεις είτε των εμπαθών αρχόντων είτε του ευμετάβολου λαού; Ευτυχώς, που για τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο δεν έχουμε κρίσεις εμπαθών ή πλανεμένων ανθρώπων. Έχουμε την κρίση του καρδιογνώστου Θεναθρώπου, που είναι αλάθητη, αμερόληπτη, δίκαιη και αιώνια. Αν όλοι σε παραδεχτούν και σε χειροκροτήσουν και σ’ αρνηθεί ο Ένας και παντοδύναμος, τίποτα δεν πέτυχες, μηδέν εις το πηλίκον.

Όταν ο Πρόδρομος είχε από τη φυλακή στείλει δύο από τους μαθητές του, στον Χριστό, για να πληροφορηθούν και πεισθούν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας και άλλον δεν πρέπει να περιμένουν, μετά την αναχώρησή τους είπε τα εξής ο ίδιος ο Χριστός για τον Ιωάννη στον λαό:

— Όταν ο Ιωάννης κήρυττε και βάπτιζε στις όχθες του Ιορδάνη, τί εβγήκατε να ιδείτε; Μήπως κανένα καλάμι που σαλεύεται από τον κάθε αέρα; Δηλαδή μήπως νομίσατε ότι ο Ιωάννης ήταν κανένας άστατος και ευμετάβολος, όπως είναι το καλάμι που γέρνει όπου ο άνεμος το φυσήξει; Μήπως νομίσατε ότι ο Ιωάννης ήταν έτοιμος να συμβιβασθεί με τους άρχοντες και τους ισχυρούς της γης και να δικαιολογήσει τις παρεκτροπές τους και να πάρει το μέρος τους; Μήπως νομίσατε, ότι ο Ιωάννης ήταν κανένας άνθρωπος με άστατο χαρακτήρα, που σήμερα έλεγχε και έδειχνε τον ορθό δρόμο και αύριο για ν' αποφύγει τον κίνδυνο κολάκευε και υποχωρούσε και συμβιβαζότανε με την ανομία; Μήπως νομίσατε, ότι ο Ιωάννης ήταν τόσο ευμετάβολος, ώστε σήμερα να φωνάζει «ωσαννά τω υιώ Δαβίδ» και αύριο «σταυρωθήτω»;

— Αν ο Ιωάννης ήταν τέτοιος, σήμερα θα ήταν ελεύθερος. Δεν θα ήταν στην υγρή και σκοτεινή φυλακή δεμένος και ταλαιπωρούμενος και πάσχοντας σαν κακούργος. Ακριβώς γιατί δεν ήταν καλάμι σαλευόμενο, δεν υποκλίθηκε μπροστά στην ανομία και το σκάνδαλο των ισχυρών. Στάθηκε όρθιος, άκαμπτος, ανυποχώρητος και γι’ αυτό σήμερα έχει την μεγάλη τιμή να βρίσκεται στη φυλακή σαν μάρτυρας του Θεού.

Συνεχίζοντας ο Χριστός λέει:

— Αλλά τί εβγήκατε να ιδείτε; Άνθρωπο ντυμένο στα μαλακά ενδύματα. Ιδού, εκείνοι που φορούν τα πολυτελή φορέματα και ζουν την αποχαυνωτική ζωή, την ηδονιστική και ζωώδη, μένουν στ' ανάκτορα είτε τα βασιλικά είτε τα ιδιωτικά.

— Όπως ξέρετε, ο Ιωάννης φορούσε ένα σκληρό από τρίχες καμήλας ένδυμα, που δεν είχε καμμιά σχέση και ομοιότητα με τα πολυτελή και μαλακά και βαρύτιμα και χρυσοποίκιλτα των ανθρώπων του κόσμου. Των ηγεμόνων, Των αρχόντων, Των Αρχιερέων, Των Φαρισαίων. Όλοι τούτοι κινούμενοι από υλιστικό και κοσμικό φρόνημα δίνουν όλη τήν προσοχή τους στον εξωτερικό στολισμό. Μιμούνται τις φιλόκοσμες γυναίκες, που, όπως λέει ο προφήτης, φτιασιδώνονται «ως ομοίωμα ναού». Έτσι και αυτοί. Κινούμενοι από την ματαιοδοξία στολίζονται σαν Μήδοι σατράπες, παραβλέποντες τον εσωτερικό της ψυχής στολισμό.

— Αυτοί κατά κανόνα έχουν και πολυτελείς κατοικίες. Έχουν τα μέγαρά τους και τ' ανάκτορά τους. Έχουν τόση άνεση στα μέγαρά τους, όση δεν χρειάζεται. Έχουν τόσους άχρηστους χώρους, που θα μπορούσαν λόχους από φτωχολογιά, που δεν έχουν που την κεφαλήν να κλίνουν, να φιλοξενήσουν και να στεγάσουν. Ο Ιωάννης στέγη είχε τον ουρανό και κατοικία την έρημο. Τη γη. Όταν κοιμότανε και άνοιγε τα μάτια του τη νύχτα έβλεπε τ' αστέρια τ' ουρανού και δόξαζε τον Δημιουργό τους.

- Ούτε ζούσε την τρυφηλή, την ηδονιστική, την σπάταλη ζωή μ' όλες της τις απολαύσεις και τις παρεκκλίσεις. Όλα τούτα, που απολαμβάνουν εκείνοι που ζουν στα μέγαρα, ήσαν για τον Ιωάννη ολότελα ξένα. Δεν είχε μαγείρους. Δεν διοργάνωνε δεξιώσεις, δείπνα, συμπόσια, τραπέζια, όπου η πολυφαγία, η ακράτεια, η σπατάλη είναι τα επακόλουθα. Γιατί όχι και τα όργια; Μήπως σε τέτοιες συγκεντρώσεις δεν γίνονται ακατονόμαστα όργια; Μήπως εκεί δεν διαφθείρονται ηθικά με τις παρεκτροπές και σωματικά με τις πολυφαγίες και πολυποσίες;

- Για τον Ιωάννη μερικές ακρίδες και λίγο καθαρό μέλι ήσαν αρκετά για να τον διατηρούν στη ζωή και να τον απαλλάσσουν από τα περιττά και βλαβερά λίπη. Μπορεί ποτέ να φαντασθεί κανείς τον Άγιο εκείνο με γαστέρα προεξέχουσα; Με πρόσωπο πανσελήνου και περιφέρεια ελέφαντος; Με σώμα δυσκίνητο και νωχελές, πιεζόμενο από το βάρος παραθρεμένης σάρκας; Όλοι αυτοί που είναι κάτω από τις συνθήκες αυτές, όνομα έχουν ότι ζουν και νεκροί είναι».

- Αλλά τί εβγήκατε στην έρημο να ιδείτε; Προφήτη; Ναι, σας βεβαιώνω, συνεχίζει ο Κύριος. Ο Ιωάννης δεν είναι απλώς προφήτης. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι εκείνος για τον οποίο έχουν προφητέψει οι προφήτες. Να ο προφήτης Μαλαχίας τι γράφει για τον Ιωάννη: Ιδού εγώ (ο Θεός) αποστέλλω τον αγγελιαφόρο μου (τον Ιωάννη) αμέσως πρωτύτερα από σε (τον Χριστόν), ο οποίος θα προετοιμάσει τον δρόμον σου μπροστά από σε και θα παρασκευάσει τις ψυχές των ανθρώπων για να σε δεχθούνε ως Σωτήρα και Λυτρωτή.

— Έτσι, ο Ιωάννης είναι περισσότερο από προφήτης, γιατί είναι ο μοναδικός εκείνος, που στάλθηκε να προετοιμάσει τον κόσμο για να δεχθεί τον Σωτήρα του. Γι’ αυτό και όλη η ιστορία του είναι ιστορία μοναδικότητας. Γεννιέται με αποκάλυψη και θαυματουργική επέμβαση του Θεού. Στέλνεται από τον ουρανό Αρχάγγελος, για ν' αναγγείλει τη γέννησή του. Ζει έξω από τον κόσμο στις ερημιές με συντροφιά τον Θεό. Προετοιμάζει, με το κήρυγμά του και το βάπτισμα, τον ερχομό του Χριστού. Καταξιώνεται να βαπτίσει τον Υιόν του Θεού και να ιδεί το Πανάγιο Πνεύμα. Κάνει κάτι που πολλοί άλλοι δεν μπόρεσαν να κάμουν: Νικάει κάθε φιλοδοξία και αποτραβιέται από το προσκήνιο, λέγοντας το αμίμητο εκείνο: «Αυτόν δεί αυξάνειν εμέ δέ ελαττούσθαι». Δηλαδή, τώρα πρέπει όλοι να στραφείτε προς τον Χριστό και ν' αφήσετε εμένα. Τα άτομα γενικά προσπαθούν πως να φαίνονται, να έχουν οπαδούς, ακροατήριο, ισχύ, δύναμη, χειροκροτήματα. Ο καθένας κοιτάζει πως θα συγκεντρώσει γύρω του κόσμο. Γύρω από τον εαυτό του. Ο Ιωάννης κάνει ακριβώς το αντίθετο. Και μόνο τούτο τον αναδεικνύει εξέχουσα προσωπικότητα.

— Τέλος, ο Ιωάννης είναι έτοιμος, για τις αρχές του, την πίστη του, την υποταγή του στον Θεό και στη φυλακή να πάει και τη ζωή του να θυσιάσει. Και τα δύο αυτά τα πέτυχε. Το να υποστεί για την αλήθεια οποιαδήποτε θυσία, τούτο ο Ιωάννης το θεωρεί υψίστη τιμή και μεγάλη ευλογία του Θεού. Θα ήταν ολότελα αφύσικο για τον ασκητή, για τον γεμάτο αυταπάρνηση άνθρωπο, να πεθάνει φυσικό θάνατο πάνω σε μαλακό κρεβάτι, που ποτέ του δέν είχε ανεβεί σ' όλη του τη ζωή. Έπρεπε η ζωή του να τελειώσει όπως άρχισε. Άρχισε με την άσκηση και αυταπάρνηση όλων των του κόσμου τερπνών. Έτσι, τέλειωσε μέ διαφορετικό τρόπο απ’ ότι τελειώνει συνήθως η ζωή των κοινών θνητών. Η αγία ζωή του δεν τέλειωσε στα μέγαρα με τις ανέσεις και τις τελευταίες περιποιήσεις των γύρω του. Τέλειωσε στη φυλακή, σαν ήρωας. Πέθανε όχι με αρρώστια ή γεροντικό μαρασμό, όπως ο πολύς κόσμος, αλλ' επάνω στο άνθος της ηλικίας του σαν ατρόμητος μαχητής στην πρώτη γραμμή του μετώπου».

(Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος, σημειώνουμε εμείς. Τούτο το «ηρωικώς μαχόμενος» που λέγεται πολλές φορές για εκείνους που σκοτώνονται στον πόλεμο άθελά τους, για τον Ιωάννη δεν είναι σχήμα λόγου. Στον πόλεμο σε βρίσκει το βόλι είτε το θέλεις [και ποιος το θέλει] είτε όχι. Το «ηρωικώς μαχόμενος» για τον Ιωάννη κυριολεκτεί πέρα ως πέρα. Όχι μόνο κυριολεκτεί, αλλ' είναι πολύ τετριμμένος όρος προκειμένου για τέτοιον προφήτη. Αν τον χρησιμοποιούμε τον όρο αυτό, τούτο το κάνουμε γιατί το λεξιλόγιο, προκειμένου να χαρακτηρίσει τέτοια αναστήματα, είναι πολύ πτωχό και δεν έχει κάτι άλλο που να μην έχει χρησιμοποιηθεί γι’ άλλους).

Τελειώνοντας ο Κύριος το εγκώμιο του Ιωάννη προσθέτει: «Αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού». Αν αυτό το έλεγε κανένας κοινός άνθρωπος, έστω ένας άγιος, θα αμφέβαλλε κανείς. Θα είχε δικαιολογημένες επιφυλάξεις. Ο πλανήτης μας έχει γνωρίσει μεγάλα αναστήματα. Μεγάλους Αγίους. Μεγάλους Πατριάρχες. Μεγάλους Προφήτες. Μεγάλους Άρχοντες. Από τον Αδάμ ως τον Πρόδρομο πολλά αστέρια έλαμψαν και μεγάλη θέση πήραν στις δέλτους της Ιστορίας. Όλοι λοιπόν αυτοί είναι κατώτεροι από τον Ιωάννη; Όλοι αυτοί, που ο κόσμος θαυμάζει έχουν σκεπασθεί από τον ερημίτη, τον γιο του Ζαχαρία; Όλοι εκείνοι που θαυμάζονται, άλλοι για την πίστη τους, άλλοι για την υπομονή τους, άλλοι για διωγμό και πύρινο ζήλο, άλλοι για τα θαύματά τους τα πολλά και μεγάλα, είναι κατώτεροι από τον Πρόδρομο;

Ναι, λέει ο καρδιογνώστης Κύριος. Είναι κατώτεροι. Όλοι όσοι ως τώρα έχουν γεννηθεί από γυναίκα είναι κατώτεροι. Ο Ιωάννης είναι ανώτερος απ’ όλους τους Αγίους, τους Πατριάρχες, τους Προφήτες. Τούτο όμως δεν μειώνει διόλου την αξία εκείνων. Εκείνοι έχουν την αξία τους. Ο στρατηγός έχει την αξία του βαθμού του. Είναι στρατηγός και ανώτερος απ’ όλους τους στρατιώτες. Υπάρχει όμως και ο αρχιστράτηγος. Το ότι ο αρχιστράτηγος είναι ανώτερος από τον αντιστράτηγο, τούτο δεν μειώνει την αξία του βαθμού του αντιστράτηγου. Κάποιος θα έπρεπε να υπερέχει. Το ίδιο συμβαίνει και στο πνευματικό πεδίο της αγιότητος. Ο Κύριος βεβαιώνει ότι απ’ όλα τα εκατομμύρια που ως τότε είχαν γεννηθεί, μεγαλύτερος ήταν ο Ιωάννης. Ο Πρόδρομος και Βαπτιστής. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος απ’ όλους.

Ο απόστολος Παύλος γράφει, ότι «αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη». Ο κάθε άνθρωπος, που θα αξιωθεί της αιωνίου σωτηρίας. Ο κάθε άνθρωπος που θα τύχει της ουρανίου βασιλείας θά έχει, όπως και τα αστέρια, διαφορετική λάμψη. Άλλος θα λάμπει περισσότερο και άλλος λιγότερο. Άλλος θα είναι πιο επιφανής και άλλος λιγότερο ένδοξος. Άλλος θα κατέχει ανώτερη θέση και άλλος θα είναι πιο κάτω. Ο καθένας ανάλογα με την προσπάθεια, με την πρόθεση, με τον ζήλο που έδειξε στον κόσμο αυτό, θά αμειφθεί εκεί.

Σ’ όλα αυτά ο Ιωάννης πρωτεύει. Τουλάχιστον στον προ Χριστού κόσμο. Κατέχει εξέχουσα και μοναδική θέση. Είναι ενδοξότερος και ανώτερος απ’ όλους. Αυτό το βεβαιώνει ο Κύριος, ο οποίος και θα βραβεύσει όλον τον αγωνιζόμενο κόσμο. Μεγαλύτερος και ανώτερος από τον Ιωάννη δεν έχει γεννηθεί. Το βεβαιώνει ο αθλοθέτης, ο οποίος και θα απονείμει τα βραβεία της άνω κλήσεως. Ο Ιωάννης νίκησε και αναδείχθηκε ο παγκόσμιος πρωταθλητής όλων των γενεών από του Αδάμ ίσαμε τον Χριστό.

Πηγή: "Ιωάννης ο Πρόδρομος - Ηλιαχτίδα στην αμφιλύκη" του Φιλοποίμενος Β. Καρατζά, Εκδ. ΦΩΣ - Χ.Ε.Ε.Ν.

stratisandriotis.blogspot.com

Αποτέλεσμα
 εικόνας για Τίμιος Πρόδρομος
 ΕΙΚΟΝΕΣ


 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης