31 Ιαν. 2017

Ο Γέροντας Κλεόπας Ιλίε της Μονής Sihastria

| Ιστολόγιο |


 


10 Απριλίου 1912 – 2 Δεκεμβρίου 1998

Ένας σύγχρονος όσιος Πατέρας της Εκκλησίας που γεννήθηκε και έδρασε στη Ρουμανία. Εφάμιλλος των γνωστών και αγαπητών μας Οσίων Παϊσίου, Πορφυρίου κ.ά., ασκήθηκε με αυταπάρνηση και ζήλο και διακόνησε ιεραποστολικά το έθνος του και όχι μόνον. Ήταν η πνευματική παρηγοριά και το στήριγμα, η γνήσια πατερική φωνή και ο απλανής οδηγός, ο ευλογημένος πατέρας και διδάσκαλος χιλιάδων πιστών που προσέτρεχαν κοντά του για να αναπαυθούν, κυρίως στα δυσκολότατα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος. Οι λόγοι του και το παράδειγμά του, αλλά κυρίως οι ιερές του πρεσβείες συνεχίζουν να βοηθούν όλον τον κόσμο.


Ο Γέροντας Κλεόπας γεννήθηκε στο χωριό Σούλιτσα του νομού Botosani της Ρουμανίας την 10η Απριλίου του έτους 1912. Ήταν το πέμπτο από τα δέκα παιδιά της οικογένειας του Αλεξάνδρου και της Άννας. Από τα δέκα παιδιά τα πέντε ακολούθησαν τον μοναχικό βίο. Οι γονείς του ήταν ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής, το σπίτι τους ήταν μία κατ΄ οίκον εκκλησία, όπως ο ίδιος ο γέροντας διηγόταν.

Από την γέννησή του - για δύο μήνες συνεχώς - ο Κωνσταντίνος (κοσμικό όνομα του γέροντα) ήταν άρρωστος. Δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα και έκλαιγε μέρα και νύχτα, έτσι που όλοι ανησυχούσαν για την ζωή του. Μη γνωρίζοντας τι να κάνει η μητέρα του, επειδή δύο άλλα αδέλφιά του πέθαναν σε νηπιακή ηλικία, πήγε στον ερημίτη Κόνωνα Georgescu, ο οποίος ήταν πνευματικός στην Cozancea και με την βοήθειά του η Παναγία θεράπευσε τον μικρό Κωνσταντίνο.

 Η Μοναχή Αγάθη (Agafia Ilie) μητέρα του γ. Κλεόπα

Στα τέλη του 1927, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γεώργιος, εισήλθε στην Ιερά Σκήτη Sihastria ο οποίος στην κουρά του ονομάστηκε Γεράσιμος μοναχός, ενώ τον χειμώνα του 1929, ο Κωνσταντίνος και ο αδελφός του Βασίλειος αποφάσισαν και αυτοί να μονάσουν στην ίδια Σκήτη. Έγιναν δεκτοί από τον Ηγούμενο της Σκήτης π. Ιωαννίκιο Moroi. Την άνοιξη του 1931, ο ρασοφόρος Βασίλειος αδελφός και συνασκητής του πατρός Κλεόπα, ασθένησε και σε τρεις μέρες κοιμήθηκε εν ειρήνη. Την 14η Σεπτεμβρίου του έτους 1933 ο πατήρ Γεράσιμος, μεγαλύτερος αδελφός του γέροντα, παρέδωσε και αυτός την ψυχή του στα χέρια του Χριστού.

Μέχρι το 1935 ο Γέροντας έβοσκε τα πρόβατα της Σκήτης όπως έκαναν και τα άλλα του αδέλφια. Ο ίδιος έλεγε για την περίοδο εκείνη ότι: «Για χρόνια ήμουν βοσκός προβάτων στην σκήτη όπως και οι αδελφοί μου, είχα δε μεγάλη πνευματική χαρά.

Αποτέλεσμα
 εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας ΗλιέΑποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας
 Ηλιέ

Σχετική εικόνα

Το 1935, ο δόκιμος Κωνσταντίνος κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στο Botosani. Όταν απολύθηκε, περί τα τέλη Ιουλίου 1937, ο ηγούμενος αποφάσισε την κουρά του σε μοναχό. Με την κουρά του πήρε το όνομα Κλεόπας. Ο ηλικιωμένος ηγούμενος πατήρ Ιωαννίκιος, ηλικίας 82 ετών, ο οποίος ήταν πλέον σχεδόν τυφλός, τον διόρισε τον Ιούνιο του 1942 - σε ηλικία μόλις 30 ετών - αναπληρωτή ηγούμενο. Ηγούμενος εκλέχθηκε, σε διαδοχή του μακαριστού πατρός Ιωαννικίου, την 3η Σεπτεμβρίου του έτους 1944. Την 27η Δεκεμβρίου 1944 χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ την 23η Ιανουαρίου του έτους 1945 πρεσβύτερος και εγκαταστάθηκε από τον επίσκοπο Γαλακτίωνα, επίσημα ηγούμενος της Σκήτης Sihastria. Μεταξύ των ετών 1945-1946 ανακαινίζει εξωτερικά αλλά και εσωτερικά την σκήτη, έτσι το έτος 1947 ανυψώθηκε από εξαρτηματική Σκήτη σε ανεξάρτητη Μονή.

Όταν ήλθαν οι κομμουνιστές στην εξουσία, συνελήφθη και ανακρίθηκε για πέντε ημέρες στο Targu Neamt, κατόπιν αφέθηκε ελεύθερος, τόσο γρήγορα όσο είχε συλληφθεί.

Οι γύρω του, συνειδητοποιώντας ότι θα έχει συνεχώς προβλήματα με τις κομμουνιστικές αρχές, τον συμβούλευσαν να κρυφτεί για λίγο στα βουνά. Έτσι ο πατήρ Κλεόπας έκανε μία ξύλινη καλύβα βαθιά στο δάσος, έξι χιλιόμετρα μακριά από το μοναστήρι. Έξι μήνες μετά από την αποχώρησή του στα βουνά, ο γέροντας Κλεόπας αποκαταστάθηκε και πάλι ως ηγούμενος στη Μονή Sihastria προς χαράν τόσο των μοναχών όσο και των προσκυνητών. Την 3οή Αυγούστου του έτους 1949 γίνεται ηγούμενος της Μονής Slatina-Suceava και μεταφέρεται εκεί με 30 μοναχούς από την Μονή Sihastria, μετά από απόφαση του Πατριάρχη Ιουστινιανού.

Μέχρι την άνοιξη του 1952 η Μονή Slatina ανθούσε, φθάνοντας να είναι μεταξύ των πιο οργανωμένων μοναστηριών της Ρουμανίας. Αλλά ο διάβολος ο οποίος ποτέ δεν κοιμάται, έβαλε την κρατική ασφάλεια να προβεί σε ενδελεχή έρευνα σχετικά με την μοναστική κοινότητα της Μονής.

Έτσι φθάνοντας ένα βράδυ τα όργανα ασφαλείας, ερεύνησαν την Μονή και τελικά συνέλαβαν μερικούς από τους πατέρες της Μονής με επικεφαλής τον πατέρα Κλεόπα και τους ιερομονάχους Αρσένιο Papacioc και τον μοναχό Κωνσταντίνο Dumitrescu. Τότε ο γέροντας Κλεόπας και ο ιερομόναχος Αρσένιος Papacioc, παρέμειναν στα βουνά Stanisoarei καθ’ όλη την διάρκεια των ταραχών στη Μονή Slatina. Οι πατέρες αντιμετωπίζουν με στωικότητα το κρύο, την πείνα, την δίψα. Και συνεχώς προσεύχονταν μέρα και νύχτα για να τους ενισχύει πνευματικά ο Κύριος. Την άνοιξη του 1955 προσπάθησε να γεφυρώσει το σχίσμα ορισμένων Ορθοδόξων πιστών, οι οποίοι επιμένοντας στη χρησιμοποίηση από την Εκκλησία του Ιουλιανού Ημερολογίου αποκόπησαν από την κοινωνία με το Πατριαρχείο της Ρουμανίας. Το φθινόπωρο του 1956 ο πατήρ Κλεόπας επέστρεψε και πάλι στο Μοναστήρι Sihastria. Τώρα η πνευματική ζωή της Μονής Sihastria θα ενισχυθεί ακόμη περαιτέρω. Η δίωξη των ετών 1959 και 1964 ήταν η πιο δύσκολη περίοδος για τον μοναχισμό της Ρουμανίας στον 20ό αιώνα. Τέλη του 1959 ψηφίστηκε από την αθεϊστική κυβέρνηση στο Βουκουρέστι, ένα ειδικό διάταγμα (διάταγμα 410/1959) με το οποίο οι μοναχοί κάτω των 55 ετών και οι μοναχές άνω των 50 ετών εκδιώχθηκαν απ' όλα τα μοναστήρια. Το διάταγμα τέθηκε από την αστυνομία σε εφαρμογή και έως την άνοιξη του 1960, εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια πάνω από 4.000 μοναχοί και μοναχές.

Ο πατήρ Κλεόπας εξετάστηκε από τις αρχές και πιέστηκε ώστε να αποβάλλει το μοναχικό σχήμα και να περιοριστεί στο σπίτι του, αλλά όπως και πολλοί άλλοι μοναχοί, αρνήθηκε να αφαιρέσει το μοναχικό σχήμα και να εγκαταλείψει την Μονή. Γνωρίζοντας, ότι συνεχώς παρακολουθείται από τις κομμουνιστικές κρατικές μυστικές υπηρεσίες και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, αποσύρθηκε και πάλι -για τρίτη φορά- στα βουνά της Μολδαβίας.

Το φθινόπωρο του έτους 1964, όταν η αναταραχή και ο διωγμός της Εκκλησίας κάπως μαλάκωσαν, επέστρεψε πίσω στην Μονή και παρέμεινε για 34 χρόνια ως πνευματικός  όλων, τόσο των μοναχών όσο και των λαϊκών. Έφθαναν από ολόκληρη την χώρα και το εξωτερικό, επειδή το όνομά του ήταν γνωστό και αγαπητό σε όλους. Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του ζητούσαν συμβουλές και οδηγίες.

Η περίοδος από τον Σεπτέμβριο μέχρι και τον Νοέμβριο του έτους 1998, σηματοδότησε το τέλος του γέροντα. Τώρα ο γέροντας μιλούσε όλο και λιγότερο και πάντα με σβησμένη φωνή επαναλάμβανε τις ίδιες λέξεις: «Τώρα θα πάω στους αδελφούς μου», «Επιτρέψτε μου να πάω στους αδελφούς μου!» Κατόπιν πάλι έλεγε: «Πηγαίνω στον Χριστό, προσευχήσου για μένα τον αμαρτωλό!». Έτσι το πρωϊ της Τετάρτης 2 Δεκεμβρίου 1998 (2:20΄π.μ.) παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, προσδοκώντας την κοινή ανάσταση και την αιώνια ζωή. Η κηδεία πραγματοποιήθηκε την 5η Δεκεμβρίου από τον Μητροπολίτη Μολδαβίας (νυν Πατριάρχη Ρουμανίας κ.κ. Δανιήλ) και άλλους οκτώ αρχιερείς, πολλούς ιερείς, διακόνους και πλήθος πιστών οι οποίοι προέρχονταν από όλα τα μέρη της χώρας. Στα τέλη του έτους 2005, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας, πληροφόρησε τους πιστούς ότι έχει αρχίσει να μαζεύει στοιχεία για την επίσημη αγιοκατάταξη του μακαριστού Γέροντος Κλεόπα, του ήδη Αγίου στην συνείδηση πάρα πολλών πιστών.

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας
 Ηλιέ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ της μητέρας
 του Κλεόπα Ιλίε

Η πνευματική δράση του Γέροντος Κλεόπα Iλίε

(π. Ιωαννίκιος Μπάλαν)

Η είδηση της επιστροφής του στην Συχαστρία, διαδόθηκε σε λίγες μέρες σε ολόκληρη την χώρα. Σιγά-σιγά άρχισαν πάλι να επισκέπτονται την Μονή ομάδες πιστών από παντού, ζητώντας συμβουλές και την ευλογία του μεγάλου Στάρετς.

Έτσι άρχισε και πάλι ο πατήρ Κλεόπας να παρηγορεί τον λαό του Θεού, να κηρύττει καθημερινά λόγους ψυχωφελείς, να εξομολογεί και να ελκύει πολλούς στον ζυγό του Χριστού, δια της προσευχής και των λόγων του. Κάθε μέρα έρχονταν στο κελλί του δεκάδες και εκατοντάδες άνθρωποι από όλη την χώρα και κυρίως από το εξωτερικό. Εδώ άκουγαν την συμβουλή και τα ενθαρρυντικά λόγια του Γέροντος, έκαναν πνευματικές και θεολογικές ερωτήσεις από τις πιο απλές μέχρι τις πιο βαθειές και ο καθένας εξήρχετο ικανοποιημένος και χαρούμενος, διότι είδε τον Γέροντα και αξιώθηκε να λάβει την ευλογία του. Έτσι γενόμενος γνωστός σ’ όλη την χώρα, οι πάντες δόξαζαν τον Θεό διότι τους χάρισε αυτή την ουράνια ευλογία. Το πρώτο καθήκον, το οποίο ζήτησε ο πατήρ Κλεόπας από τους πιστούς όλων των ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, ήταν η διατήρηση με ευλάβεια της Ορθοδόξου Πίστεως, δηλαδή όλα τα δόγματα και τα Μυστήρια της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Χωρίς την αληθινή Πίστη, δεν μπορεί ουδείς να σωθεί, έστω και αν έχει επιτελέσει όλα τα καλά έργα.Κατόπιν ο Στάρετς έδινε μεγάλη σημασία στην εξομολόγηση των αμαρτιών, προτρέποντας τους πιστούς να εξομολογούνται, το λιγότερο τέσσερεις φορές το έτος. Τους δίδασκε τα εξής:

“Αδελφέ, όταν βλέπεις ότι στο σπίτι ασθενεί ο πατέρας σου ή η μητέρα σου, δεν καλείς πρώτα τον γιατρό, αλλά και τον ιερέα. Διότι ο γιατρός δεν μπορεί να προσθέσει ούτε ένα λεπτό στη ζωή μας. Και αν μπορέσει να μακρύνει λίγο την ζωή μας, αυτό δεν το κάνει από τον εαυτόν του. Το παν έγκειται στην θέληση του Θεού! Να καλείς τον ιερέα και να του λέγεις: «Πάτερ, έλα και εξομολόγησε τον πατέρα ή την μητέρα μου σύμφωνα με τα βιβλία της Εκκλησίας μας». Και ο ιερέας να τον ρωτά εάν έκανε το τάδε ή τάδε αμάρτημα, έτσι ή έτσι, το ένα και το άλλο. Κατά την εξομολόγηση αυτός που εξομολογείται είναι καλό να λέει ο ίδιος όλα όσα έπραξε. Διότι και όταν ακόμη δεν σφάλλουμε με τα έργα, σφάλλουμε όμως με τον νου, ή με τον λόγο. Και ο ιερέας στο τέλος, τον λύνει από όλες τις αμαρτίες του, με την χάρη που του έδωσε ο Χριστός. Κατόπιν μπορείς να καλέσεις τον γιατρό. Διότι, εάν ο άνθρωπος πεθάνει καθαρός και εξομολογημένος, η Εκκλησία μπορεί να τον βγάλει από την κόλαση. Αλλά εάν δεν εξομολογήθηκε και έφυγε με βαρειά αμαρτήματα, δεν θα μπορέσει καμμία Ακολουθία να τον βγάλει από την κόλαση. Χωρίς ειλικρινή εξομολόγηση δεν υπάρχει σωτηρία”.

Η Πανοσιώτης του, συνιστούσε στον καθένα να έχει τον Πνευματικό του στην ενορία στην οποία υπάγεται. Ενώ εάν κάποιος επιθυμούσε να κάνει μία εξομολόγηση με κάθε λεπτομέρεια, μπορούσε να την κάνει ειδικά σε γέροντες Πνευματικούς της Μονής. Σε αυτή την περίπτωση, οι πιστοί που ήθελαν να εξομολογηθούν στο Μοναστήρι, θα έπρεπε οπωσδήποτε να έχουν την ευλογία του ιερέως της ενορίας τους. Αναφέρουμε εδώ, ότι η Πανοσιώτης του, είχε για εξομολόγηση εκτός από τον ικανό αριθμό προσκυνητών, περί τους σαράντα (40) μοναχούς και αδελφούς της “Αδελφότητος Συχαστρία”, στους οποίους επροστίθεντο πολλοί μοναχοί και μοναχές από άλλα Μοναστήρια, καθώς και έγγαμοι ιερείς και αρκετοί ιεράρχες. Μέσω της εξομολογήσεως στον πατέρα Κλεόπα, πολλοί αφιέρωναν την ζωή τους στον Χριστό. Εκείνος όμως τους ρωτούσε, εάν θα μπορέσουν να επιτελούν τον κανόνα τους και τα άλλα καθήκοντα της μοναχικής ασκήσεως. Εάν κάποιος, του υποσχόταν ότι μπορούσε να κάνει τον κανόνα των προσευχών του, ο στάρετς έδινε στον κάθενα έναν μικρό κανόνα προσευχών, αναλόγως της ηλικίας, της δυνάμεως και του ζήλου που διέθεταν. Από τους Χριστιανούς ζητούσε να προσεύχωνται, όσο μπορούν περισσότερο, όπως μας διδάσκει και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος: “Αδιαλείπτως προσεύχεσθε” (Α’ Θεσ. 5, 17). Ο Στάρετς συνιστούσε γενικά στον καθένα να διαβάζει τις πρωϊνές προσευχές της Εκκλησίας μας και τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, το βράδυ προ του ύπνου την Παράκληση της Παναγίας με το καντήλι αναμμένο, και τις υπόλοιπες ώρες να λέγει την “Ευχή του Ιησού”. Όμως περισσότερο απ’ όλους προσηύχετο ο ίδιος, για την Εκκλησία, τους πιστούς, τους περιπεσόντας σε βαρειά αμαρτήματα, τους ασθενείς και τους δοκιμαζομένους από συμφορές του βίου.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ
 Γέρων Κλεόπας Ηλιέ

Ο γ. Κλεόπας με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

Έτσι οι προσευχές του πατρός Κλεόπα, ενίοτε επέφεραν θαυμαστά αποτελέσματα, διότι εξεπληρώνοντο τα αιτήματα των Χριστιανών. Οι ασθενείς εθεραπεύοντο και επέστρεφαν από τα νοσοκομεία υγιείς, οι εξετάσεις των ιατρών είχαν θετικό αποτέλεσμα και γενικώς η ευλογία του Θεού με τις ευχές του πατρός Κλεόπα πήγαινε παντού. Κατόπιν ζητούσε από τους πιστούς να πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία τις Κυριακές ή σε περίπτωση κάποια ανάγκης, μία φορά στις δεκαπέντε μέρες. Όταν δεν θα μπορούσαν να πηγαίνουν, τότε να στέλνουν κάποιον από την οικογένεια, είτε τον σύζυγο, είτε την σύζυγο, είτε τα παιδιά, ή ένα από αυτά, το οποίο ονόμαζε ο «Απόστολος της οικογένειας». Ενώ στο σπίτι να διαβάζουν τα ιερά βιβλία, να προσεύχονται και να μη τρώγουν μέχρι να έλθει και «ο Απόστολος της οικογένειας» από την εκκλησία. Προέτρεπε και στην εξομολόγηση: «Να μην αναχωρεί κανείς από εσάς, ανελέητος! Εάν δεν έχεις χρήματα να του δώσεις, δώσε του πατάτες, ένα καρβέλι ψωμί, ένα μαντήλι, δώσε του κάτι, έστω και το παραμικρό. Εάν δίνεις κάτι, δεν θα σου φανεί άσχημο να δώσεις άλλη φορά και περισσότερα, διότι η ελεημοσύνη σου φθάνει στον Θεό σαν την αστραπή. Γιατί; Συναντώνται δύο μεγάλες αρετές: Η Ελεημοσύνη και η Ταπείνωση».Συμβούλευε τον καθένα να κάνει ελεημοσύνη στο όνομα του Χριστού, ανάλογα με την δύναμή του, διότι αυτός που κάνει ελεημοσύνη «δανείζει» τον Θεό και σώζεται με πολλή ευκολία. Τι μας λέγει ο Κύριος στο Ιερό Ευαγγέλιο; «Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται» (Ματθ.5,7). Ομοίως, συνιστούσε στους πιστούς να ζουν πάντοτε με αγάπη και χριστιανική αρμονία, σύμφωνα με τον λόγο που μας λέγει ο ίδιος ο Χριστός: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. 13, 35). Πρωταρχικό καθήκον, το οποίο ζητούσε από τους πιστούς οικογενειάρχες των χωριών και των πόλεων, ήταν η γέννηση παιδιών.

Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, ο πατήρ Κλεόπας απαγόρευε τις αμβλώσεις και τον φόνο των εμβρύων, διότι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα στην ζωή των Χριστιανών. Επίσης, συνιστούσε στους νέους να ζουν με αγνότητα μέχρι τον θρησκευτικό γάμο τους, να υπακούουν τους ιερείς και γονείς τους, κατά την εντολή που δόθηκε στον Μωϋσή: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της» (Έξοδ. 20,12).Ενώ σ’ αυτούς που ασχολούνταν με δικαστήρια και διαμάχες για επίγεια πράγματα, ο Γέροντας τους ζητούσε να συμφιλιωθούν μεταξύ τους και να ακολουθούν την συμβουλή του ιερέως τους. Στη συνέχεια, ο πατήρ Κλεόπας τους δίδασκε με ψυχωφελείς λόγους, αναλόγως της πνευματικής τους ηλικίας και τους απαντούσε στα τυχόν ερωτήματά τους. Κατόπιν τους ευλογούσε με τον Τίμιο Σταυρό, τους έδινε εικονίτσες και θυμίαμα και τους έστελνε με ειρήνη στα σπίτια τους. Αφού αναπαυόταν για λίγο, έρχονταν άλλες ομάδες Χριστιανών να ζητήσουν συμβουλές και την ευλογία του.

Ήταν μέρες, κυρίως το καλοκαίρι, κατά τις οποίες ο γέροντας δεχόταν πολλές ομάδες προσκυνητών από όλη την Ρουμανία με εκατοντάδες Πιστούς. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πνευματική ιεραποστολή, την οποία έκανε αδιάκοπα ο πατήρ Κλεόπας - από το Φθινόπωρο του 1964 μέχρι την 2α Δεκεμβρίου 1998 - οπότε και παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Χριστού.

 

Ο τελευταίος λόγος του γ. Κλεόπα στην Αδελφότητα της Ι.Μονής  Sihastria 

(1η Μαρτίου 1998)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας
 Ηλιέ

Στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Πανοσιώτατε πάτερ Ηγούμενε, Πανοσιώτατοι Πατέρες και αδελφοί, έτσι όπως σας βλέπω όλους αγαπητοί μου, έτσι επιθυμώ να σας δω όλους και στον Παράδεισο, στις απέραντες παραδεισένιες χαρές, διότι όλοι είσθε στην υπηρεσία του Σωτήρος μας Χριστού και της Παναγίας Μητρός Του και ο καθένας σας κάνει υπακοή κατ’ ευθείαν στον Χριστό και στην Μητέρα του, οπουδήποτε και να υπηρετείτε. Όταν σας βλέπω, πόσο χαίρομαι! Αλλά πολλούς δεν σας γνωρίζω, διότι σπανίως έρχομαι εδώ. Έχω τόσο κόσμο στο κεφάλι μου και είμαι και ασθενής. Αλλά γνωρίζω μερικούς από εσάς, που έρχεσθε για εξομολόγηση, οι οποίοι είναι και οι παλαιότεροι. Εγώ επιθυμώ όλοι, απολύτως όλοι, να πάτε στην αιώνια χαρά και ούτε ένας, Θεός φυλάξοι, στα αιώνια βάσανα. Αγαπητοί μου Πατέρες και αδελφοί, να γνωρίζετε ότι η Εκκλησία μας είναι η πνευματική μας Μητέρα. Αυτή μας αναγέννησε στο Βάπτισμα «δι’ ύδατος και Πνεύματος».

Ακούσατε τι λέγει ο Απόστολος Παύλος, ότι λάβαμε το χάρισμα της παλιγγενεσίας και της ανακαινίσεως του Αγίου Πνεύματος. Από τότε, όλοι εμείς είμεθα παιδιά κατά Χάριν του Θεού, διότι βαπτισθήκαμε στο Όνομα της Αγίας Τριάδος. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μέσα από την καρδιά μου να αγαπάτε την Μητέρα Εκκλησία! Ακόμη, όσο σας είναι δυνατόν, ημέρα και νύχτα να πηγαίνετε στην Εκκλησία. Όσοι είναι γεροντότεροι και καχεκτικοί στο σώμα να μένουν λιγότερο. Όσοι όμως είναι νεότεροι να μένουν περισσότερο χρόνο, διότι η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας πλουτίζει τον νου του καθενός με την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, αρκεί ο ίδιος να έχει ευλάβεια στις Ιερές Ακολουθίες.

Αγαπητοί μου, εγώ ο αμαρτωλός και ανάξιος είμαι γέρων -86 ετών- με έξι εγχειρήσεις, με το δεξί χέρι σπασμένο και βαλμένο στον γύψο 32 μέρες, αύριο - μεθαύριο θα ψάλλετε και για μένα το: “Αιωνία αυτού η μνήμη”. Τι περιμένω ακόμη; Ο 89ος Ψαλμός μας λέγει: “Αι ημέραι των ετών ημών εν αυτοίς εβδομήκοντα έτη, εάν δε εν δυναστείαις ογδοήκοντα έτη, και το πλείον αυτών κόπος και πόνος”. Εγώ εισήλθα σ’ αυτόν τον κόπο και πόνο. Εγήρασα, 86 χρόνια συμπλήρωσα τώρα, στις 10 Απριλίου. Αγαπητοί μου Πατέρες, σας παρακαλώ με όλη μου την καρδιά, όσοι έχετε αγάπη και μπορείτε, να μη με ξεχνάτε στις προσευχές σας. Να με μνημονεύετε. Εγώ έχω αγάπη για όλους σας, όταν σας βλέπω στην υπηρεσία του Κυρίου και της Παναγίας μας. Έτσι επιθυμώ να σας βλέπω και στον Παράδεισο όλους, αγαπητά μου παιδιά! Το Μοναστήρι μας είναι ένα Μοναστήρι με καλή μοναχική τάξη. Δηλαδή δεν τρώγουμε κρέας, η εξομολόγηση είναι τακτική, οι Ακολουθίες επιτελούνται κατά το Τυπικό του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Όταν ήλθα εγώ εδώ βρήκα 14 Πατέρες, που φορούσαν τσαρούχια και με μπότες μέχρι τα γόνατα και με κομποσχοίνια στα χέρια από ξύλινες χάντρες. Έφερα μαζί μου και τον αδελφό μου Βασίλειο.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας
 Ηλιέ

Όταν ήρθαμε εδώ, είχαμε 15 χρόνια και δεν ξέραμε τίποτε. Όταν είδα στην τράπεζα του φαγητού όλους τους Μοναχούς και τον Γέροντα Ηγούμενο, άκουγαν και διδακτικούς λόγους του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου από τον άμβωνα της τραπέζης. Τοτε ρώτησα τον αδελφό μου: «Τι έχουν εδώ πανήγυρι;» Έμεινα βέβαια λίγο και στην Σκήτη Κοζάντσεα αλλά εκεί η τάξη δεν ήταν κοινοβιακή, αλλά καθένας είχε το δικό του φαγητό και το δικό του σπίτι. «Αδελφέ, δεν είναι πανήγυρις», μου είπε. Έτσι στέκονται στην τράπεζα του φαγητού πάντοτε όλοι οι μοναχοί! Ο Γέροντας διάβαζε τον λόγο. Αυτός λειτουργούσε και ζούσε μόνο με την Θεία Κοινωνία περίπου 12 χρόνια. Μόνο το Σάββατο και την Κυριακή γευόταν λίγο από την τράπεζα μαζί με όλους τους Πατέρες. Γνωρίζω αυτά διότι ήμουν μάγειρος. Ο Θεός να αναπαύσει τον μακαριστό Γεροντά μου π. Ιωαννίκιο. Είχε μεγάλο φόβο Θεού και δυνατή πίστη! Μ’ έκειρε μοναχό το έτος 1937, στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τα ενθυμούμαι όλα. Ήταν ένας πατέρας με μακριά γενειάδα, ο π. Νικόλαος Γκραδινάρου. Αυτός είπε, όταν με μετέφεραν μπροστά στο Άγιο Βήμα: «Πανοσιώτατε πάτερ, να του δώσουμε το όνομα Κλεόπας, διότι δεν έχουμε εδώ άλλον μ’αυτό το όνομα»! Και ο Γέροντας έβαλε το ψαλίδι στο χέρι και με ονόμασε Κλεόπα. Έτσι ήθελε ο Θεός. Ο Θεός να τον αναπαύσει!  Έχω το χαρτί μνημονεύσεως όλων αυτών που πέθαναν εδώ από τότε, έχω και τα ονόματα επισκόπων και πατριαρχών. Όσο θα είμαι σ’ αυτή την ζωή, θα τους μνημονεύω καθημερινά.

Σας παρακαλώ, αγαπητά μου παιδιά, όλους σας να μην με ξεχνάτε στις άγιες προσευχές σας και έτσι όπως σας βλέπω όλους εδώ, έτσι να σας βλέπω και στον Παράδεισο, στην ατελεύτητη και αιώνια χαρά. Το έλεος της Παναγίας Τριάδος και η σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, να είναι με όλους σας,αγαπητοί μου και όλοι να πάτε στον Παράδεισο. Αμήν.

Μετάφραση - Επιμέλεια: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος

Αποτέλεσμα εικόνας για
 ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

 

Να μην αφήνουμε ούτε μία ημέρα να περνά, χωρίς να προσευχηθούμε στην Θεοτόκο

Σχετική εικόνα

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος ευλαβής που ονομαζόταν Αγαθόνικος. Αυτός είχε διδαχθεί, από την παιδική του ηλικία ακόμη, να λέει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, αυτόν τον ύμνο: «Θεοτόκε, Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών».

Αργότερα έκανε μια ζωή με πολλές φροντίδες και έλεγε σπανιώτερα αυτόν τον ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά, σιγά έπαυσε να τον λέει. Ο Θεός όμως, ο Οποίος δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, έστειλε στο σπίτι του έναν ερημίτη από την Θηβαϊδα για να τον ελέγξει, διότι ξέχασε αυτόν τον ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου. Ο Αγαθόνικος απήντησε στον ερημίτη μοναχό ότι έπαυσε να τον λέγει, διότι παρότι τον έλεγε για πολλά χρόνια, όμως δεν βρήκε καμμία ωφέλεια.

Τότε ο ερημίτης του είπε: «Φέρε στον νου σου τυφλέ και αχάριστε, πόσες φορές σε βοήθησε αυτή η δοξολογική προσευχή και σε έσωσε από διάφορους πειρασμούς! Θυμήσου, όταν ήσουν ακόμη παιδί, πως λυτρώθηκες από πνιγμό κατά έναν θαυμαστό τρόπο! Ενθυμήσου, όταν σε χτύπησαν πολλοί γείτονες σε μία λακκούβα που είχες πέσει και όμως έμεινες ατραυμάτιστος! Θυμήσου ακόμη, όταν ταξίδευες,κάποτε με κάποιον φίλο σου, πέσατε και οι δυό σας από την καρότσα! Αυτός έσπασε το πόδι του και εσύ δεν έπαθες τίποτα. Δεν γνωρίζεις ότι ο φίλος σου είναι “κάτω” αδύνατος από μία ασθένεια, ενώ εσύ είσαι υγιής και δεν αισθάνεσαι κανέναν πόνο; Και όταν του έφερε στην μνήμη όλα αυτά τα θαυμαστά έργα, στο τέλος του είπε: «Να ξέρεις ότι όλες αυτές οι δυστυχίες και ατυχίες που ήρθαν στη ζωή σου, απομακρύνθηκαν από την Θεία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, χάρις στην μικρή σου αυτή δοξολογική προσευχή, την οποία έλεγες κάθε μέρα ενώπιόν της. Δώσε λοιπόν προσοχή και συνέχιζε να προσεύχεσαι και στο μέλλον με την προσευχή αυτή και η Μητέρα του Κυρίου μας δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ». Έτσι κατάλαβε ο Αγαθόνικος και δεν άφησε πάλι αυτή την προσευχή. Ούτε εμείς, να μην αφήνουμε να περνά μία ημέρα χωρίς να προσευχηθούμε μ’ αυτήν την προσευχή μπροστά στην Κυρία Θεοτόκο και έτσι θα φυλαγώμεθα από πολλές δοκιμασίες και πειρασμούς στην ζωή μας.

Αποτέλεσμα
 εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας Ηλιέ

Ήταν μια απλή γυναίκα ...

Ένα χειμωνιάτικο πρωϊνό, ο περίφημος Ρουμάνος ασκητής Κλεόπας Ιλίε βρισκόταν στο Ιερό ενός μοναστηριακού Ναού και διάβαζε γονατιστός την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως.

Μετά από λίγη ώρα μπήκε στην Εκκλησία για να προσευχηθεί μία γυναίκα που είχε έρθει στο Μοναστήρι από το βράδυ. «Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες, διηγείται ο πατήρ Κλεόπας. Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν μέσα στην Εκκλησία. Την παρατηρούσα συνεχώς από την Ωραία Πύλη. Εκείνη, αφού προσκύνησε τις εικόνες, γονάτισε στο μέσον της Εκκλησίας, ύψωσε τα χέρια της και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια: — Κύριε, μη με εγκαταλείπεις! Κύριε, μη με εγκαταλείπεις! Είδα τότε ένα λαμπρό κίτρινο φως γύρω της και τρόμαξα! Η γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στη γη και προσευχόταν σιωπηλά. Η φωτεινή νεφέλη που την περιέλουζε, μεγάλωσε περισσότερο και μετά σιγά-σιγά εξαφανίστηκε. Αφού έσβησε το Θείο φως, σηκώθηκε στα πόδια της και βγήκε έξω από την Εκκλησία.

Ηταν μια απλή γυναίκα από τα γειτονικά χωριά μας. Ιδού λοιπόν, ποιός έχει το δώρο της προσευχής! Να που οι λαϊκοί ξεπερνούν καμμιά φορά τους Μοναχούς! Εγώ έκανα μετά προσκομιδή και από την μεγάλη μου συγκίνηση άρχισα να κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά μνημονεύσεως στο χέρι. Μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσοι υπάρχουν εκλεκτοί σ’ αυτόν τον κόσμο!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓρΑΦΙΕΣ Γέρων Κλεόπας
 Ηλιέ

http://www.diakonima.gr/

http://anavaseis.blogspot.gr/

imverias.blogspot.gr

http://www.impantokratoros.gr/

http://theomitoros.blogspot.gr/

www.crestinortodox.ro

www.cuvantul-ortodox.ro 


 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης