15 Ιαν. 2017

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας!

Ιστολόγιο |


 

17  Ιανουαρίου


Σε κανέναν Άγιο της Εκκλησίας μας δεν έκανε τόσες και τέτοιες άγριες επιθέσεις πειρασμών ο διάβολος, όσες στον Μέγα Αντώνιο. Μεταχειρίστηκε ο δόλιος όλα τα μέσα για να τον γκρεμίσει, άλλα δεν μπόρεσε.


Το 251 μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγυπτο ένα μεγάλο και φωτεινό αστέρι της χριστιανοσύνης: Ο Μέγας Αντώνιος. Ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν ένα μικρό χωριό, Κόμα ονομαζόμενο, που βρισκόταν ανατολικά της όχθης του ποταμού Νείλου, στην Νότιο Μέμφιδα. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι και ευσεβείς χριστιανοί. Μπορούσαν να δώσουν μεγάλη μόρφωση στον μικρό τους Αντώνιο και να τον αναδείξουν μεγάλο επιστήμονα, αλλά τους φόβιζε η συναναστροφή στο σχολείο με τα παιδιά των ειδωλολατρών. Δεν ήθελαν να χάσει την πίστη του το παιδί τους, από την πλάνη της ειδωλολατρίας. Προτιμούσαν να δούν  το παιδί τους στον Παράδεισο αγράμματο, παρά γραμματισμένο στην Κόλαση. Έμεινε, λοιπόν, εξαιτίας αυτού, εντελώς αγράμματος ο Αντώνιος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί Μέγας. Οι γονείς του, όμως, φρόντισαν πολύ για την χριστιανική ανατροφή του. Τον μεγάλωσαν με τις αρχές του Ευαγγελίου και του έδειξαν τους δύο δρόμους, που θα τον γλύτωναν από τις παγίδες του διαβόλου: τον δρόμο του σπιτιού και τον δρόμο της Εκκλησίας. Σε ηλικία 18 ετών, έμεινε ορφανός με μια αδελφή. Ο θάνατος των γονέων του, τον έβαλε στην αρχή σε λύπη και σε βαθύ συλλογισμό. Κατάλαβε τότε, πόσο μάταιος είναι τούτος ο κόσμος και πόσο γρήγορο είναι το πέρασμα του ανθρώπου από την προσωρινή αυτή ζωή.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Ο Άγιος Αντώνιος
 ο Μέγας

Μια Κυριακή ακούει στην Εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή, στην οποία συζητάει ο Χριστός μ' έναν πλούσιο νεαρό και του δείχνει, τον δρόμο της τελειότητας και της σωτηρίας της ψυχής του.

Ο Χριστός, αφού ακούει τον νεαρό πλούσιο, να του λέγει, ότι έχει ζήσει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, του υπογραμμίζει: «Εί θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε, πώλησόν σου τά υπάρχοντα καί διάδος πτωχοίς καί δεύρο ακολουθεί μοί καί έξεις θησαυρόν εν ουρανώ». Τα λόγια αυτά του Ευαγγελίου, κάνουν βαθειά εντύπωση στην ψυχή του Αντωνίου. Γυρίζει στο σπίτι του σκεφτικός και κυριευμένος από αγωνία.

Νομίζει, ότι η φωνή του Κυρίου τον καλεί και αυτόν, όπως εκείνον τον νέον, να τον ακούσει και να τον ακολουθήσει. Υπακούει αμέσως και χωρίς αναβολή.

Πουλάει όλα του τα κτήματα. Από την πώλησή τους, πήρε πολλά χρήματα. Το χρυσάφι όμως, δεν του τράβηξε την καρδιά. Το έδωσε στην Εκκλησία, το μοίρασε στους φτωχούς και στους δυστυχισμένους. Αυτός κράτησε μόνον για την αδελφή του ελάχιστα χρήματα. Έπειτα εμπιστεύεται την αδελφή του σ' ένα Κοινόβιο παρθένων, σ' έναν παρθενώνα. Εκεί, ζούσαν ενάρετες γυναίκες μαζί και επεδίδοντο σε έργα αγάπης. Φεύγει κι' αυτός, όχι πολύ μακριά από το σπίτι του κι' άρχισε την ασκητική ζωή. Δεν υπάρχουν ακόμη μοναστήρια την εποχή εκείνη συγκροτημένα, όπως είναι σήμερα. Γι' αυτό καταφεύγει σ' ένα ερημητήριο των περιχώρων. Εκεί, βρίσκει έναν Γέροντα ασκητή, ο οποίος αναλαμβάνει να τον καθοδηγήσει στην αρετή. Να φτιάξει ψυχή ο άνθρωπος χρειάζεται άσκηση. Τα πάθη δεν βγαίνουν, χωρίς αγώνα. «Υποπιάζω μου τό σώμα καί δουλαγωγώ», έλεγε ο Παύλος, «μήποτε άλλοις κηρύξας εγώ αυτός αδόκιμος γένωμαι». Προσεύχεται στον Θεό. Του ζητάει να τον βοηθήσει στον αγώνα του, για την σωτηρία της ψυχής του. Ξενυχτάει -τώρα- πολλές φορές στην άσκηση και στην προσευχή. Τρώει ελάχιστα. Η τροφή του είναι ένα ξερό κομμάτι ψωμί και νερό. Τρώει μόνο μία φορά την ήμερα. Μερικές μάλιστα μέρες, περνούν, χωρίς να βάλει τίποτε στο στόμα του. Άλλοτε πάλι γεύεται το ξεροκόμματο, αφού περάσουν τρεις και τέσσερεις μέρες εξαντλητικής νηστείας. 

Ο διάβολος όμως, βλέπει την μεγάλη πρόοδο του Αντωνίου, στην αγιοσύνη, ταράζεται και στεναχωριέται. Βάζει αμέσως τότε σε ενέργεια τις παγίδες του και τα φοβερά σχέδιά του. Τον χτυπάει λοιπόν, πρώτα με τα πλούτη και τις ανέσεις:

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος
 ο Μέγας ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

 Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου

Λεπτομέρεια από σύνθετη εικόνα του 16ου αιώνος (Βυζαντινό Μουσείο)

- Είσαι κουτός, του λέγει μέσα του, στην σκέψη του. Άφησες τόσα πλούτη και ήρθες εδώ στην ερημιά να πεθάνεις από την πείνα και από το κρύο. Δεν βλέπεις την δυστυχία, που σε πνίγει; Ένα στρώμα δεν έχεις να στρώσεις. Ζεστασιά δεν υπάρχει πουθενά. Δεν είναι για σένα ο τόπος αυτός. Θα πεθάνεις και είναι αμαρτία. Έπειτα μη ξεχνάς: Έχεις και αδελφή. Πώς την άφησες μόνη της; Είναι σωστό αυτό; Τι ευτυχισμένος είσαι τώρα εδώ, σε μια υγρή σπηλιά; Όλοι οι άλλοι, που ζούν στον κόσμο, θα χαθούν και εσύ μόνον θα σωθείς; Είναι άραγε σωστό αυτό που κάνεις; Όλες αυτές τις σκέψεις τις βάζει στον νου του Αντωνίου ο Σατανάς και περιμένει μ' αγωνία το αποτέλεσμα. Τί θα γίνει; Θα τις δεχτεί; Θα υποκύψει ή όχι; Άλλα στις δύσκολες αυτές στιγμές του πειρασμού, ο Άγιος δεν λυγίζει. Προσεύχεται πολύ. Παρακαλεί από τα βάθη της καρδίας του τον Θεό να τον βοηθήσει. Η προσευχή του, η νηστεία του και η θέλησή του, νικούν τον διάβολο και τον τρέπουν σε φυγή.

Δεν πρόκειται όμως, να ησυχάσει. Ο διάβολος βάζει μπροστά νέο σχέδιο, πιο τολμηρό αυτή την φορά. Τον πολεμάει με την σάρκα. Εκμεταλλεύεται γι' αυτό, ο άθλιος, την νεότητά του. Παρουσιάζει στην φαντασία του αισχρά θεάματα. Μεταμορφώνεται ο τρισάθλιος σε γυμνή γυναίκα και προσπαθεί εκεί στην ερημιά, να τον σκανδαλίσει και να τον νικήσει. Αγωνίζεται μέρα νύχτα να τον γκρεμίσει. Του παρουσιάζει κέντρα διασκεδάσεων και σκηνές οργίων. Κάνει ότι μπορεί για να επιτύχει τους δόλιους σκοπούς του. Ο Άγιος όμως συνεχώς προσεύχεται. Μένει ξάγρυπνος και παρακαλεί τον Θεό να του δώσει δύναμη ν' αντέξει σ' αυτήν την άγρια επίθεση των πειρασμών του διαβόλου. Για να επιτύχει μέχρι το τέλος στην άμυνά του, δεν τρώει εντελώς τίποτε. Κόβει κι' αυτό το ελάχιστο ξερό ψωμί που έτρωγε κάθε βράδυ και μένει μέρες ολόκληρες νηστικός.

Ο Σατανάς δεν εγκαταλείπει όμως τον αγώνα. - Να το δόλωμα! Η υπερηφάνεια. Τώρα, είναι η ώρα να τον κάμω να υπερηφανευτεί. Παρουσιάζεται, λοιπόν, ο δαίμονας στον Άγιο με μορφή μαύρου παιδιού και του λέει: - Αχ! Αντώνιε. Πολλούς πλάνεψα, πολλούς έβαλα κάτω και τους νίκησα, αλλά εσένα κουράστηκα να σε πολεμώ! Νομίζω, πως δεν θα επιτύχω. Είσαι δυνατός. Σε παραδέχομαι. - Και ποιος είσαι εσύ; τον ρώτησε ο Μ. Αντώνιος. - Εγώ είμαι το πνεύμα της πορνείας και γαργαλίζω τους νέους στην πράξη αυτή. Ο Άγιος, δεν υπερηφανεύεται, όπως περίμενε ο σατανάς. Δεν είπε από μέσα του: Τι είμαι εγώ!, Μπράβο μου!, Τα κατάφερα, αλλά δόξασε το όνομα του Κυρίου, που του έδωσε την δύναμη να νικήσει και είπε στον σατανά: - Ύπαγε οπίσω μου σατανά. Δεν σε φοβάμαι.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ
 ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Μετά τους πειρασμούς, ο Άγιος προσεύχεται με πολλή πίστη. Η νηστεία και η σκληραγωγία γινόταν πιο αυστηρή. Εκτός από το ελάχιστο ψωμί που έτρωγε κάθε δύο, τρεις ή και τέσσερεις μέρες, ούτε λάδι, ούτε κρασί, ούτε καμμιά άλλη τροφή έβαζε στο στόμα του. Κοιμόταν πάνω σε μια παλιά ψάθα ή και εντελώς κάτω στο χώμα. Για ν' ανεβάσει, λοιπόν, ακόμη πιο ψηλά τον αγώνα και την άθλησή του την χριστιανική, καταφεύγει σ' έναν παλαιό τάφο κι' απομονώνεται. Εκεί του φέρνει την λίγη τροφή του, από καιρού εις καιρόν, κάποιος ευσεβής χριστιανός. Ο τάφος αυτός ήταν ευρύχωρος, σαν δωμάτιο.

Γεμάτος οργή και μίσος για την αποτυχία του ο διάβολος, ξαναχτυπάει τον Άγιο, για να τον κάνει να γυρίσει πίσω στον κόσμο και να τον ρίξει στην αμαρτία. Πηγαίνει την νύκτα και κάνει χαλασμό. Του παρουσιάζεται με μορφές φιδιών, σκορπιών, λύκων, τίγρεων που τον δαγκώνουν και του σχίζουν τις σάρκες. Ο Μέγας Αντώνιος λέει με γενναιότητα: - Δεν θα με νικήσετε! ο αριθμός σας και ο θόρυβός σας δείχνουν την αδυναμία σας. Οι δαίμονες τον χτυπούν τότε μανιασμένα και τον αφήνουν εκεί με πληγές αναίσθητο και μισοπεθαμένο. Έτσι αναίσθητο τον βρίσκει ο χριστιανός που του πήγε το πρωί το ψωμί του. Τον νομίζει για νεκρό. Τον μεταφέρει στο σπίτι του, κοντά στους συγγενείς και τους γνωστούς του. Συνέρχεται όμως ο Άγιος την νύχτα και γυρίζει πάλι στον τάφο του μαρτυρίου του. - Εδώ είμαι! φωνάζει ο όσιος. Δεν με φοβίζουν τα ψεύτικα μαστίγιά σας. Κανένα μαρτύριο δεν θα με απομακρύνει από τον Δεσπότη μου Χριστό. Αγριεύουν οι δαίμονες, στη συνέχεια της μάχης που δίνουν. Παρουσιάζονται σε χίλιες δύο μορφές ερπετών και θηρίων. Και ο Μέγας Αντώνιος, χωρίς να τα χάσει είπε: - Εάν είχατε δύναμη, ένας και μόνο από σας, μπορούσε να με εξοντώσει. Επειδή ο Κύριος, σας έχει κόψει τα νεύρα και σας έχει αφήσει χωρίς δύναμη, γι' αυτό προσπαθείτε με το πλήθος, με την ψευτιά και την υποκρισία, να με φοβίσετε. Και γι' αυτό μεταμορφώνεστε σε τόσα θηρία! Εμπρός λοιπόν! Εάν όμως δεν πήρατε άνωθεν εξουσία εναντίον μου, μη στέκεστε. Εάν όμως δεν πήρατε, τί ταράζεσθε; Οι δαίμονες ακούγοντας τα λόγια αυτά του Αγίου, έτριζαν τα δόντια τους. Μια ακτίνα με Θεϊκό Φως κατέβηκε από την στέγη του τάφου. Γαλήνη και ησυχία απλώθηκε παντού. Το κορμί του Αγίου δεν πονούσε πλέον και δεν υπήρχαν πληγές στο σώμα του. Θεραπεύτηκαν από τον Κύριο. Ο μεγάλος ασκητής, καταλαβαίνει την Θεία επίσκεψη και ρωτάει: - Πού ήσουν, γλυκύτατέ μου Θεέ και δεν φανερωνόσουν από την αρχή, να σταματήσεις τους πόνους του κορμιού μου; Δεκαέξι χρόνια, με έψησε ο σατανάς. Ακούστηκε τότε μια φωνή που του έλεγε: - Αντώνιε, εδώ ήμουνα και σε παρακολουθούσα αοράτως. Αλλά πρόσμενα να ιδώ τον αγώνα σου. Αφού, λοιπόν, δεν νικήθηκες, αλλά υπέφερες με πίστη, θα είμαι πάντοτε κοντά σου και θα κάνω το όνομά σου ξακουστό σ' όλο τον κόσμο. Σηκώθηκε τότε ο Άγιος και προσευχήθηκε θερμά.

Κατά το 285 μ.Χ., θέλει ν' απομακρυνθεί περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Αντώνιος ξεκινάει, για τον σκληρό και δύσκολο δρόμο της ασκήσεως. Περνά τον Νείλο ποταμό και προχωρά προς τα βουνά της δεξιάς όχθης του, που προεκτείνονται προς την Αραβία. Ο σκοτεινός διάβολος πλημμυρίζει από μίσος κατά του Αγίου. Καθώς τον βλέπει να προχωρεί, για πιο αυστηρή άσκηση και πρόοδο αγιοσύνης, ταράζεται. Δεν το βάζει όμως κάτω. Ετοιμάζεται να τον σκανδαλίσει, για τα τον ρίξει στην αμαρτία.

Του πετάει, λοιπόν, στον δρόμο του εκεί που βάδιζε στην έρημο, έναν μεγάλο αστραφτερό, αργυρένιο δίσκο! Ο Μέγας Αντώνιος κοντοστέκεται για λίγο και λέγει εκείνο, που κατάντησε παροιμιώδες:

Πόθεν δίσκος εν τη ερήμω;. Από που βρέθηκε ο δίσκος στην έρημο; Δική σου τέχνη είναι τούτο, διάβολε! είπε τότε ο Άγιος. Θέλεις να με εμπαίξεις. Δεν θα σού κάνω όμως την χάρη. Χάρισμά σου, λοιπόν. Πάρε τον δίσκο μαζί σου στην απώλεια, στο σκοτάδι της Κολάσεως, του φρικτού βασιλείου σου ... Μόλις, όμως, είπε αυτά ο όσιος, ο δίσκος έγινε άφαντος! Ο δαίμονας είχε νικηθεί και πάλι. Σε λίγο ο Μέγας Αντώνιος συναντά μπροστά του άφθονο χρυσάφι, που άστραφτε και γυάλιζε με τη λάμψη του. Για το χρυσάφι αυτό, δίνονται δύο εξηγήσεις.

Η μία είναι, ότι το  παρουσίασε ο διάβολος στον Άγιο, για να τον εμποδίσει από τον θεάρεστο δρόμο του, για να του ανάψει την φλόγα της φιλαργυρίας και του πλούτου και έτσι να του αλλάξει τα  μυαλά. Η άλλη εξήγηση είναι, ότι το χρυσάφι αυτό παρουσίασε ο Θεός στον Άγιο, για να δείξει στον διάβολο ότι ο Αντώνιος ούτε από το χρυσάφι παρασύρεται, ούτε με τίποτε άλλο αλλάζει την ευτυχία της πίστεώς του, που νοιώθει. Είναι στην Λυβική έρημο Πισπίρι, που βρίσκεται το σημερινό Δάρ -Ελ -Μεϊμούν. Φθάνει, λοιπόν, ο μεγάλος ασκητής βαθειά στην έρημο. Εδώ, αρχίζει ο Μ. Αντώνιος να ζει σε πιο αυστηρή άσκηση. Απομονωμένος από τον κόσμο εντελώς, βαθαίνει στα μυστήρια της ζωής και της Δημιουργίας.

Είκοσι ολόκληρα χρόνια  προσεύχεται, νηστεύει, ξαγρυπνά και αντιστέκεται στους πειρασμούς του διαβόλου. Οι επισκέπτες, που πηγαίνουν να τον δουν, ακούν στο φρούριο άγριες κραυγές: - Φύγε από τον τόπο μας. Η έρημος είναι δική μας. Δεν θα μπορέσεις ν' αντέξεις στις μηχανές μας. Θα σε πιάσουμε στις παγίδες μας και στις ενέδρες μας! Οι επισκέπτες νομίζουν στην αρχή, ότι οι φωνές είναι ανθρώπινες. Διαπιστώνουν όμως έπειτα, ότι πουθενά δεν υπάρχουν άνθρωποι, εκτός από τον γενναίο ασκητή. Καταλαβαίνουν τότε τί υπεράνθρωπη πάλη κάνει ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και θαυμάζουν. Τότε ο Άγιος τους πλησιάζει γαλήνιος. Ανοίγει την εξώπορτα του φρουρίου και τους λέγει: - Μη φοβάστε, αγαπητοί μου. Αφήστε τον δαίμονα να χτυπιέται. Εσείς να κάνετε τον σταυρό σας και να βαδίζετε άφοβα στον δρόμο σας.

Σχετική εικόνα

Το όνομα του Μεγάλου Αντωνίου γίνεται ξακουστό. Ο θαυμασμός, για την αυστηρή ζωή, παρακινεί πολλούς να πάνε να τον δούν. Πολλοί μοναχοί, τον βλέπουνε σαν φωτεινό παράδειγμα αγίας ζωής και θέλουν να τον μιμηθούν. Όταν, λοιπόν, μαθαίνουν που βρίσκεται, τρέχουν πολλοί με χαρά κοντά του. Κοιτάζουν με απορία το κοκκαλιάρικο σώμα του και τα χάνουν. Αρκετοί, που πάσχουν από αρρώστιες, μόλος τον βλέπουν, γιατρεύονται. Πολλοί δαιμονισμένοι λυτρώνονται από τα δεσμά του διαβόλου. Ο Μέγας Αντώνιος, όλους τους δίδασκε. Δεν ήξερε βέβαια γράμματα, αλλά ο λόγος του ήταν «άλατι ηρτυμένος». Όσοι τον άκουγαν, ένοιωθαν αμέσως γαλήνη στην καρδιά τους. Μεγάλωνε ο έρωτάς τους για την αρετή. Έφευγε από το σώμα τους η τεμπελιά για τους πνευματικούς αγώνες και από την ψυχή τους ο καταστρεπτικός εγωισμός. Μάθαιναν όλοι τους, πως να καταφρονούν τους πειρασμούς του πονηρού διαβόλου και πως να πλησιάζουν περισσότερο τον Χριστό.

Κατά το 311 μ.Χ. επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Μαξιμίνου, ξεσπά άγριος διωγμός εναντίον των Χριστιανών στην Αίγυπτο. Τότε ο Άγιος αφήνει την έρημο. Παίρνει μαζί του και μερικούς άλλους μοναχούς και κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια, έτοιμος να μαρτυρήσει, για τον Χριστό. Στερεώνει τους μάρτυρες στην πίστη. Τους δίνει κουράγιο. Τους βοηθά στις δύσκολες στιγμές τους. Και όταν δόθηκε εντολή να μην πατήσει μοναχός στα δικαστήρια, ο μεγάλος ασκητής δεν υπάκουσε. Μπήκε στο δικαστήριο και κάθησε σε σημείο που να τον βλέπουν. Μέσα του  κρυφόκαιγε ο πόθος να μαρτυρήσει για την πίστη του Κυρίου, γιατί γνώριζε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο για τον άνθρωπο από το να αξιωθεί να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Άλλη, όμως ήταν η βουλή του Θεού.

Μια μέρα, ενώ ησύχαζε στο κελλί του, προχωρεί προς τα εκεί ένας ανώτατος αξιωματικός ονόματι Μαρτινιανός και του κτυπά την πόρτα, λέγοντας:

- Άνθρωπε του Θεού, σε παρακαλώ βοήθησέ με. Έχω μια θυγατέρα που την ενοχλεί ο διάβολος. Αρρωσταίνει φοβερά. Ζητώ την βοήθειά σου ...

Ο Άγιος απαντά τότε: - Άνθρωπε, τί θέλεις; Αμαρτωλός άνθρωπος είμαι κι' εγώ όπως είσαι κι' εσύ. Εάν όμως πιστεύεις στον Χριστό, πήγαινε κάνε την προσευχή σου και θα εκπληρωθεί η επιθυμία σου. Εκείνος πίστεψε τότε ολόψυχα στον Θεό. Γονάτισε και με πόνο ζήτησε την βοήθειά του. Το θαύμα έγινε. Η θυγατέρα του θεραπεύτηκε θαυματουργικά.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Ο Άγιος Αντώνιος
 ο Μέγας

Αποφασίζει να προχωρήσει για άλλο μέρος. Σκέφτεται να πάει στην Θηβαϊδα ... Παίρνει, λοιπόν, δύο καρβέλια ψωμί και κατεβαίνει στο ποτάμι. Εκεί, περιμένει να φανεί κανένα πλοιάριο η καμμιά βάρκα για να τον περάσει απέναντι. Ξαφνικά ακούει μια φωνή να του λέει: - Πού πηγαίνεις Αντώνιε; - Οι όχλοι μου ζητούν να κάνω θαύματα παραπάνω από τις δυνάμεις μου. Φεύγω, λοιπόν, για να ησυχάσω στην άνω Θηβαϊδα, είπε ο Άγιος. - Και στην Θηβαϊδα να πας, θα έρθουν να σε βρούν. Για να ησυχάσεις, λοιπόν, προχώρα βαθύτερα στην έρημο. - Και ποιος θα μου δείξει τον δρόμο αφού δεν τον ξέρω; ρώτησε ο Αντώνιος. Τότε, η αόρατη φωνή του ουρανού, του έδειξε ν' ακολουθήσει μερικούς Σαρακηνούς που περνούσαν εκείνη την στιγμή κοντά του, για να φτάσει έτσι στον τόπο που θα εύρισκε ησυχία και γαλήνη. Οι Σαρακηνοί δέχτηκαν με χαρά να τον καθοδηγήσουν. Περπάτησε μαζί τους στην έρημο τρία μερόνυχτα. Έφτασε τελικά, κοντά σ' ένα ψηλό βουνό, που βρίσκεται στην περιοχή της Ερυθραίας. Εκεί βρήκε άφθονο γάργαρο και κρύο νερό, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Υπήρχαν δε και αρκετοί φοίνικες. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά εύφορο. Εκεί τον άφησαν οι Σαρακηνοί, κατά την επιθυμία του, αφού του έδωσαν προηγουμένως μερικούς άρτους. Ύστερα από λίγο καιρό, μαθαίνουν οι μαθητές του, που βρίσκεται. Με στοργή και αγάπη τρέχουν κοντά του. Τον συμβουλεύονται στις δυσκολίες που συναντούν και πιο πολύ τον προσέχουν και τον φροντίζουν. Ο Μέγας Αντώνιος σκέπτεται τους κόπους, την απόσταση και την ταλαιπωρία των μοναχών, που τον εφοδιάζουν με ψωμί και τους λυπάται. Για να τους απαλλάξει, λοιπόν, από τα δρομολόγια, τους ζητά να του φέρουν σκαφτικά, γεωργικά εργαλεία και λίγο σιτάρι, για σπορά. Όταν του έφεραν αυτά που ζήτησε, επιδόθηκε στην μικροκαλλιέργεια. Έσκαψε την γη κι' έσπειρε το σιτάρι. Έπειτα το φρόντιζε. Μόλις είδε ο Άγιος την ευφορία της γης, αλλά και την ανάγκη των επισκεπτών του να θέλουν να βάλουν κάτι στο στόμα τους, φύτεψε και λαχανικά. Δεν τον άφησαν όμως τ' άγρια ζώα σε ησυχία. Κατέβαιναν στην πηγή, έπιναν νερό κι' έπειτα έμπαιναν στα σπαρτά του και στον κήπο και του τα κατέστρεφαν. Ο Άγιος έπιασε μια μέρα ένα απ' αυτά τα ζώα και του μιλούσε, όπως μιλούν σε λογικούς ανθρώπους: - Γιατί με ζημιώνετε, του είπε. Εγώ σας ζημιώνω; Πηγαίνετε λοιπόν στ' όνομα του Κυρίου και μη με ξαναπλησιάσετε. Και τότε έγινε το εξής θαυμαστό. Τα άγρια ζώα ούτε τον κήπο του χάλασαν, ούτε κατέβηκαν άλλη φορά στην πηγή εκείνη, για να πιούν νερό!

Μια νύχτα που ο Μέγας Αντώνιος αγρυπνούσε στην προσευχή, ο διάβολος μάζεψε όλα τα λιοντάρια της ερήμου και με αυτά τον περικύκλωσε στο καλύβι του. Βγήκε λοιπόν με θάρρος από το καλύβι του και μέσα στην νύχτα φώναξε δυνατά στα θηρία: -Εάν πήρατε από τον Θεό εξουσία εναντίον μου, τότε προχωρείτε και κατασπαράξτε με! Εάν όμως σας έφερε εδώ με τη βία ο σατανάς πάρτε δρόμο, φύγετε, είμαι δούλος του Χριστού! Τότε τα λιοντάρια βουβά σκόρπισαν με ορμή, σαν να τα κτύπησε ξαφνική καταιγίδα. Ο δε Άγιος συνέχισε την προσευχή του.

Το όνομά του γίνεται πλέον παντού ξακουστό. Όλοι κάτι έχουν ακούσει για τον μεγάλο και ασύγκριτο ασκητή της ερήμου. Όλοι έχουν ανάγκη ν' ακούσουν κάτι από τον φωτισμένο άνδρα. Μοναχοί από μακρινά Μοναστήρια τον καλούν για να τους διδάξει και να ωφεληθούν από την παρουσία του. Εκείνος για να ωφελήσει τις ψυχές τους με ταπεινοφροσύνη, περνά από Μοναστήρι σε Μοναστήρι. Τους διδάσκει την αγάπη, την καρτερικότητα και την πάλη με την σάρκα. «Φυλάττεσθε, έλεγε, από ρυπαρούς λογισμούς καί σαρκικάς ηδονάς. Μή απατάσθε χορτασία κοιλίας, φεύγετε τήν κενοδοξίαν καί συνεχώς προσεύχεσθε». Τα λόγια του θερμαίνουν τις καρδιές. Δυναμώνουν την πίστη, δίνουν ζωή και όρεξη για θεία άσκηση, για αγώνες αρετής και αγιοσύνης. Σ' ένα από τα γυναικεία Μοναστήρια συνάντησε και την αδελφή του, η οποία γριά πλέον, είχε γίνει Καθηγουμένη του Μοναστηρίου. Μεγάλη χαρά πήρε από την συνάντηση εκείνη ο Άγιος. Το όνομα του οσίου -όπως είπαμε- ήταν πλέον γνωστό, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εθνικούς, τους ειδωλολάτρες, στους άρχοντες και βασιλιάδες. Μια μέρα επισκέφτηκε τον Άγιο ένας άρχοντας από το παλάτι του βασιλέως. Ο άρχοντας εκείνος λεγόταν Φρόντων. Έπασχε δε από μια φοβερή αρρώστια. Από την αρρώστια του εκείνη κινδύνευε να τυφλωθεί. Έπεσε λοιπόν στα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσε να τον γιατρέψει. Ο Μέγας Αντώνιος, αφού του έκαμε μια προσευχή του είπε: -Φύγε και στον δρόμο θα θεραπευτείς! Εκείνος όμως δεν έφευγε. Περίμενε πρώτα να θεραπευτεί κι' έπειτα ν' αναχωρήσει. Τότε ο Άγιος του επανέλαβε: -Όσο καιρό κάθεσαι εδώ, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Πήγαινε λοιπόν και μέχρις ότου φτάσεις στην Αίγυπτο θα γίνεις καλά! Τότε πίστεψε ο άρρωστος στην υπόσχεση του οσίου, πίστεψε όμως και στην δύναμη του Θεού κι' έφυγε ευχαριστημένος.

Το 338 μ.Χ. ενώ βρίσκεται σε βαθειά γεράματα, η Ορθοδοξία, του ζητά, την βοήθειά του. Οι Αρειανοί ταράζουν την γαλήνη της Εκκλησίας και προσπαθούν να παραποιήσουν την πίστη. Οι παρακλήσεις των επισκόπων και των μοναχών να πάρει μέρος σ' αυτή την μάχη κατά του Αρειανισμού τον ξεσηκώνουν. Κατεβαίνει τότε από το βουνό ο Άγιος και προχωρά, σαν θεϊκός σίφουνας, προς την Αλεξάνδρεια. Εκεί πρωταγωνιστεί. Πολεμά με ζωτικότητα την αίρεση. Αποκηρύσσει τους Αρειανούς και την αίρεσή τους. Την ονομάζει πρόδρομο του Αντίχριστου.

Μια μέρα, λοιπόν, εκεί στο ασκητήριο είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί επισκέπτες και συζητούσαν.

Ο Άγιος σταμάτησε την συζήτηση και τους είπε: -Πάρτε μια στάμνα, γεμίστε την νερό και τρέξτε πίσω από αυτούς τους μεγάλους λόφους. Εκεί βρίσκονται δύο μοναχοί που θέλουν να έρθουν εδώ. Τους τελείωσε όμως το νερό και ο ένας πέθανε από την δίψα. Τρέξτε λοιπόν να προλάβετε τον άλλον που κινδυνεύει. Αμέσως έτρεξαν στο μέρος που τους έδειξε ο Άγιος. Έφτασαν εκεί ύστερα από ώρες ολόκληρες πορείας. Είδαν τότε ότι συνέβαινε αυτό ακριβώς που τους είχε προειπεί ο Άγιος. Τα «έχασαν» τότε και δόξασαν τον Θεό. Συνέφεραν έπειτα τον Μοναχό, που κινδύνευε να πεθάνει και επέστρεψαν στο ερημητήριο του μεγάλου ασκητού σκεπτικοί.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος
 ο Μέγας ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Σχετική
 εικόνα

Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου - Αριζόνα

Ο Άγιος Ευλόγιος έζησε στην Αλεξάνδρεια. Αυτός βρήκε κάποτε στον δρόμο έναν γέροντα λεπρό και εγκαταλελειμμένο. Δεν είχε κανέναν να τον φροντίζει. Τον λυπήθηκε και σκέφθηκε να τον πάρει στο σπιτάκι του. Εκεί να τον περιποιείται, για να το βρει η ψυχή του, όπερ και έπραξε.

Ο Ευλόγιος εργαζόταν την ημέρα έξω, για να μπορεί να εξοικονομεί τα προς το ζην και το βράδυ φρόντιζε τον γέροντα, με κίνδυνο φυσικά της ζωής του, διότι η λέπρα είναι μεταδοτική. Κατόπιν όμως μπήκε ο δαίμονας μέσα στον γέροντα και έβγαλε παραξενιές. Άρχισε ν' αναποδιάζει, να νευριάζει και να φωνάζει:

- Μ' αφήνεις εδώ μονάχον και εσύ γυρίζεις. Κάνεις τον Άγιο. Είσαι υποκριτής. Δεν μπορούσε να τον ευχαριστήσει ο Ευλόγιος με τίποτε και να τον καταπραϋνει. Αυτή η αχαριστία και η αναποδιά του γέροντα, διήρκεσε δέκα επτά χρόνια.

Τότε ο Άγιος Ευλόγιος σκέφθηκε να τον παρατήσει και να τον διώξει. Σηκώθηκε και πήγε σ' ένα Μοναστήρι, το οποίο θα επισκεφτόταν τότε ο Μέγας Αντώνιος, για να τον ρωτήσει. Δεν τον γνώριζε και για πρώτη φορά θα τον έβλεπε. Εκεί ήταν και άλλοι πολλοί, που περίμεναν τον Άγιο Αντώνιο. Να, ο Αντώνιος φάνηκε που ερχόταν. Σταμάτησε όμως και φώναξε τον Ευλόγιο μέσα από το πλήθος, τον οποίο -όπως είπαμε- δεν είχε δει ποτέ, ούτε και ο Ευλόγιος τον Αντώνιο.

- Ευλόγιε, του είπε, τί θέλεις εδώ εσύ; Τρέξε γρήγορα στην δουλειά σου, για να μην χάσεις τον μισθό δεκαεφτά ετών. Πράγματι! Ο Ευλόγιος γύρισε αμέσως στο σπιτάκι του και ξαναπεριποιείτο τον λεπρό γέροντα, όπως και πριν. Αλλά σε τρεις μέρες ο γέροντας πέθανε! Και στις σαράντα μέρες του γέροντα πέθανε και ο Ευλόγιος!

Αποτέλεσμα εικόνας
 για ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

Άλλη μια φορά, ενώ κάθονταν ο Άγιος στο βουνό και συζητούσε με τους μαθητές του, είδε ξαφνικά μια ολόλευκη ψυχή ν' ανεβαίνει στους ουρανούς. Την στιγμή δε εκείνη γινόταν μεγάλη χαρά. Πανηγύριζαν οι Άγιοι Άγγελοι. Σηκώθηκε αμίλητος ο Αντώνιος και κοίταξε εκστατικά τον ουρανό. Μακάριζε δε την ψυχή εκείνη, που βάδιζε για την αιωνία χαρά του ουρανού.

Παρακαλούσε δε μυστικά τον Θεό να του φανερώσει σε ποιόν ανήκε η λυτρωμένη εκείνη ψυχή. Τότε άκουσε μια φωνή από τον ουρανό, που του είπε: -Αυτή είναι η ψυχή του Αμμούν. Ο Αμμούν ήταν ασκητής στην έρημο της Νιτρίας, η οποία βρισκόταν πολύ μακριά από τον Μέγα Αντώνιο. Οι μαθητές του οσίου Αντωνίου, μόλις τον είδαν έτσι να χαίρετε και να θαυμάζει, τον ρώτησαν: -Τί συμβαίνει; Βλέπεις τίποτε; Ακούς τίποτε; Και ο Θείος ασκητής τους είπε: -Την ώρα αυτή πέθανε ο Αμμούν, ο συνασκητής και φίλος μου! Οι μαθητές του τα "έχασαν". Σημείωσαν όμως την ημέρα αυτή και την ώρα που είδε ο Άγιος ξυπνητός το όραμα. Ύστερα από τριάντα μέρες έφτασαν στο ερημητήριο του Αγίου μερικοί μοναχοί από την Νιτρία και ανέφεραν την ημέρα και την ώρα του θανάτου του ασκητού Αμμούν. Κατάλαβαν τότε όλοι, ότι ο Αμμούν είχε πεθάνει την ημέρα που ο Άγιος Αντώνιος έβλεπε την ψυχή του ολόλευκη ν' ανεβαίνει στον ουρανό. Και όλοι όσοι μάθαιναν αυτά, χαίρονταν και θαύμαζαν τον μεγάλο ασκητή της ερήμου Αντώνιο.

Με το πέρασμα των χρόνων, οι δαίμονες εξακολουθούν να πειράζουν τον Άγιο, αλλά δεν ελπίζουν πλέον να τον νικήσουν. Αντίθετα αρχίζουν τώρα και τον φοβούνται. Η προσευχή του είναι πανίσχυρη, διότι η πίστη του είναι μεγάλη και η ψυχή του αγνή.

Μια μέρα που ο Άγιος περνούσε το ποτάμι μ' ένα πλοιάριο, διότι ήθελε να επισκεφτεί τα Μοναστήρια, του ήρθε μια βρωμερή οσμή. - Κάτι βρωμάει φοβερά! είπε ο Μέγας Αντώνιος. - Μήπως κανένα ψάρι; τον ρώτησαν. - Όχι. Άλλη δυσωδία νοιώθω.. Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από τ' αμπάρι του πλοίου μια φοβερή κραυγή νέου, που είχε μέσα του δαιμόνιο και τον βασάνιζε. Τότε ο Άγιος έκανε θερμή προσευχή στον Θεό και απάλλαξε τον νέο από το μαρτύριο του διαβόλου. Τον άφησε ήσυχο, ήρεμο, γαλήνιο και υγιή να συνεχίσει την εργασία του και την ζωή του, όπως όλοι οι άνθρωποι. Όλοι τότε κατάλαβαν, ότι η βρωμιά εκείνη δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ο βρωμερός και απαίσιος δαίμονας, που βασάνιζε τον νέο.

Σ' έναν άλλο νέο, ο διάβολος του έκανε φοβερά μαρτύρια. Τον καταντούσε έτσι, ώστε να τρώγει τις σάρκες του. Τον βασάνιζε πολύ σκληρά. Οι γονείς του απελπισμένοι τον έφεραν στον Μέγα Αντώνιο. Ο Άγιος λυπήθηκε τον νέο και είπε στους γονείς του ότι θα αγρυπνήσει και θα προσευχηθεί γι' αυτόν, αλλά μαζί του πρέπει ν' αγρυπνήσουν και να προσευχηθούν κι' εκείνοι. Πράγματι, έκαναν μια προσευχή πολύ κατανυκτική.

Κατά τα ξημερώματα όμως, αγρίεψε ο άρρωστος. Όρμησε με οργή εναντίον του Αγίου και τον έριξε κάτω. Πικράθηκαν από την διαγωγή του παιδιού τους οι δυστυχισμένοι γονείς. Ο πολύπαθος όμως, από τα τεχνάσματα του διαβόλου ασκητής, τους είπε: -Μην λέτε τίποτε εναντίον του παιδιού. Δεν φταίει αυτό, αλλά ο δαίμονας, που οργίστηκε διότι πήρε εντολή από τον Θεό να βγει από μέσα του και να τον αφήσει ελεύθερο. Αυτό είναι το σημάδι, ότι βγήκε το δαιμόνιο. Δοξάστε τον Θεό ... Και πράγματι, το παιδί ημερωμένο έπειτα, σηκώθηκε και φιλούσε ευτυχισμένο τα χέρια του Μεγάλου Αντωνίου. Το δαιμόνιο έφυγε.

Ο Άγιος έδινε λύσεις σε σοβαρά προβλήματα πολλών μεγάλων ανδρών, όταν του ζητούσαν την συμβουλή του. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που του έγραφαν ... Τις απαντήσεις βέβαια δεν τις έγραφε μόνος του, γιατί δεν ήξερε -όπως είπαμε- γράμματα. Έλεγε όμως σε κάποιον άλλον ασκητή, που ήξερε να γράφει, λέξη προς λέξη την απάντηση ή την συμβουλή και εκείνος την έγραφε. Τα γράμματά του γράφτηκαν όλα στην κοπτική γλώσσα. Αυτή την γλώσσα ήξερε ο Άγιος. Έπειτα έγιναν και μεταφράσεις τους στην Ελληνική.

Πολλές φορές που τον ρωτούσαν, πώς μπορεί να ζει χωρίς να διαβάζει βιβλία, τους απαντούσε με ευστροφία:

-Το δικό μου βιβλίο είναι η φύση των γεγονότων. Είναι η Δημιουργία του μεγαλοδύναμου Θεού! Άλλοτε πάλι θέλοντας να παρηγορήσει έναν τυφλό μοναχό, Δίδυμο ονομαζόμενο, του έλεγε:

-Δίδυμε, διόλου να μην ταράσσεσαι, διότι έχασες τους αισθητούς οφθαλμούς σου. Αντιθέτως να χαίρεσαι, διότι έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής, με τα οποία βλέπεις τον Θεό και καταλαβαίνεις το φως των λόγων Του.

Όπου περνά αφήνει τον πλούτο της ψυχικής του ευφορίας ν' ακτινοβολήσει. Ποτέ δεν ταράζεται. Ποτέ δεν σκυθρωπιάζει. Είναι πάντα γαλήνιος. Μα σαν πρόκειται να παλέψει για την πίστη και να πολεμήσει τις αιρέσεις, φουντώνει και θεριεύει. Γίνεται αθλητής της πίστεως. Γίνεται δύναμη φοβερή και τρομερή που γκρεμίζει τις πλάνες των αιρετικών.

Αποτέλεσμα
 εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος
 ο Μέγας

Τώρα ο Άγιος είναι πλέον πολύ γέροντας. Είναι 105 ετών. Μέχρι τώρα τίποτε δεν ένοιωσε στο κορμί του. Ποτέ του δεν αισθάνθηκε πόνο ή πυρετό ή δυσθυμία. Σε όλη του την ζωή πετούσε ανάλαφρα. Οι μπόρες, τα άγρια κρύα και οι μεγάλες ζέστες δεν τον πειράζανε. Ως τα βαθειά του γεράματα έμεινε ακμαίος και στο σώμα και στην ψυχή. Και όταν ήρθε ο χρόνος να αποχωριστεί η ψυχή από το βασανισμένο κορμί του, το προαισθάνθηκε. Και τις τελευταίες αυτές μέρες της ζωής του θέλησε να τις εκμεταλλευτεί για το καλό των μαθητών του.

Παρά τα γεράματά του επισκέφτηκε πολλά μοναστήρια κι' έδωσε τις τελευταίες του οδηγίες. Τους είπε πώς ν' αγωνίζονται κατά του διαβόλου και ν' αποφεύγουν τους αιρετικούς. Οι μοναχοί του έλεγαν να μην γυρίσει πίσω στην έρημο, στο ησυχαστήριό του, αλλά να μείνει κοντά τους.

Ο Άγιος όμως επέστρεψε στην έρημο. Ζήτησε δε να μην μουμιοποιήσουν το σώμα του, όπως είχαν συνήθεια οι Αιγύπτιοι, αλλά να ταφεί εκεί κοντά στην έρημο, σε σημείο που να μην το ξέρει κανένας. Δεν ήθελε μεταθανάτιες τιμές. Λίγο προτού κλείσει τα μάτια του λέει στους μοναχούς που βρίσκονταν κοντά του, ότι αφήνει την μηλωτή, τον μανδύα του, για τον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος του τον είχε χαρίσει κάποτε καινούριο. Κατόπιν ο Μέγας Αθανάσιος τον φορούσε πάντοτε ως φυλαχτό. Τους προβάτινους χιτώνες του, τους άφησε στον μοναχό Σεραπίωνα. Έπειτα, αφού τους κοίταξε κατάματα τους είπε: "Ο Αντώνιος σας αποχαιρετά και φεύγει". Και με τα λόγια αυτά παρέδωσε την αμόλυντη ψυχή του στον Θεό. Τον έθαψαν κατά την επιθυμία του, σε άγνωστο μέρος. Ο τάφος του έμεινε, πράγματι, άγνωστος. Ουδείς ξέρει που ετάφη. Ήταν 17 Ιανουαρίου 356 μ.Χ. Έζησε 105 χρόνια.

 Αποτέλεσμα εικόνας
 για ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

Στίχος

Έχει τι μείζον ουρανός και των Νόων, Έξαρχον Αντώνιον Ασκητών έχων. Εβδομάτη δεκάτη Αντώνιον ένθεν άειραν.

Απολυτίκιον, Ήχος δ'

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένη εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον, Ήχος β' - Τα άνω ζητών

Τους βιοτικούς, θορύβους απωσάμενος ησυχαστικώς, τον βίον εξετέλεσας τον Βαπτιστήν μιμούμενος κατά πάντα τρόπον, οσιώτατε. Συν αυτώ ουν σέ γεραίρομεν Αντώνιε πάτερ των πατέρων κρηπίς.

Μεγαλυνάρια

Του των μοναζόντων υπογραμμόν, και τον της ερήμου πολιούχον και οικιστήν, στήλην σωφροσύνης, οσίων τε το κλέος, Αντώνιον τον Μέγαν ανευφημήσωμεν. Τον της μετονοίας κοθηγητήν και της ερήμου πολιούχον και οικιστήν, τον πύρινον στύλον, τον λύχνον του Ηλίου, Αντώνιον τον Μέγαν ύμνοις τιμήσωμεν. Χαίροις των Οσίων ο αρχηγός, και της ισαγγέλου πολιτείας καθηγητής, χαίροις της ερήμου στυλοειδής νεφέλη, Αντώνιε παμμάκαρ, Πατέρων καύχημα.

mgp05 

Πηγή: http://www.diakonima.gr/


Εικόνες & Φωτογραφίες

http://www.antiochian.org
http://www.omsgsa.org/
www.orthodoxartsjournal.org
Orthodox Church in America
http://www.shiga-med.ac.jp/
http://www.orthodoxphotos.com/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης