14 Ιαν. 2017

Ο Νεομάρτυς Άγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις

Ιστολόγιο |


 

Ο Νεομάρτυς Άγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις


(17 Ιανουαρίου)

Πολιούχος των Ιωαννίνων


 

Την μνήμη του νεομάρτυρα Γεωργίου, «του εν Ιωαννίνοις μαρτυρήσαντος», τιμά κάθε χρόνο, με την δέουσα λαμπρότητα η γενέτειρά του ο Άγιος Γεώργιος Γρεβενών (το παλιό Τσούρχλι), χωριό το οποίο πήρε το 1927, προς τιμήν του Αγίου, το όνομά του.

Η 17η Ιανουαρίου, ημέρα που η εκκλησία μας τιμά την εορτή του Αγίου Αντωνίου, ήταν και η ημέρα που ο νεομάρτυρας Γεώργιος, σε ηλικία 30 ετών -το 1838- βρήκε μαρτυρικό θάνατο με απαγχονισμό στην πόλη των Ιωαννίνων. Η αγχόνη είχε στηθεί μπροστά στην τότε πολυσύχναστη πλατεία των Ιωαννίνων «Κουρμανιό», που βρίσκεται απέναντι από την μεγάλη πύλη του Κάστρου και η οποία φέρει σήμερα το όνομα του νεομάρτυρα.

Ο νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στο Τσούρχλι (Άγιος Γεώργιος) Γρεβενών το 1808 από Έλληνες χριστιανούς γονείς που ονομαζόταν Κωνσταντίνος και Βασίλω, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Υπήρξε ένα από τα τελευταία θύματα του παιδομαζώματος από την ηλικία των 12 ετών, όταν παίζοντας στον δρόμο με άλλους συνομήλικούς του, εμφανίστηκαν μπροστά του Τουρκαλβανοί και του ζήτησαν νερό. Ο Γεώργιος τους εξυπηρέτησε και αυτοί ζήτησαν να τον πάρουν μαζί τους στα Γιάννενα. Ο Νεομάρτυς τους ακολούθησε και στη συνέχεια προσελήφθη ως ιπποκόμος από έναν Τούρκο αξιωματικό, που τον έλεγαν Αμπντουλάχ. Έζησε έτσι για αρκετά χρόνια με τους Τούρκους, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να διατηρήσει άσβεστη μέσα του την χριστιανική πίστη, για την οποία και μαρτύρησε, παρά το γεγονός ότι το τουρκογιαννιώτικο περιβάλλον τον θεωρούσε Τούρκο και τον αποκαλούσε με το όνομα «Γκιαούρ Χασάν».
Ο νεομάρτυς Γεώργιος, που ήταν σεμνός στους τρόπους του, φορούσε πάντα την πατροπαράδοτη μακριά φουστανέλα του χωριού του και κεντητό γιλέκο, με το οποίο μάλιστα απεικονίζεται και σ' όλες τις εικόνες του.

Η νέα περίοδος της ζωής του αρχίζει τον Οκτώβριο του 1836, όταν αποφασίζει να αρραβωνιαστεί και στη συνέχεια να παντρευτεί την ημέρα της εορτής του Αγίου Δημητρίου μια Χριστιανή Γιαννιώτισσα, την Ελένη. Οι Τούρκοι τον κατηγόρησαν γιατί νυμφεύτηκε χριστιανή και τον πήγαν στο δικαστήριο. Εμφανίστηκε όμως ο Αμπντουλάχ και διαβεβαίωσε ότι ο δικαζόμενος είναι Έλληνας χριστιανός και το όνομά του είναι Γεώργιος. Έτσι αφέθηκε ελεύθερος. Στη συνέχεια αποκτά με τη γυναίκα του -τον Δεκέμβριο του 1837- έναν γιο που τον βαπτίζει, τηρώντας την χριστιανική παράδοση, την 7η Ιανουαρίου 1838 και του χαρίζει το όνομα Ιωάννης.

Ο Χότζας τον κατηγόρησε γιατί ενώ ήταν Τούρκος, έδωσε στο παιδί του όνομα Ελληνικό και το βάφτισε χριστιανικά, άρα είναι «Εξωμότης και υβριστής του προφήτη». Ο Αμπντουλάχ, την δεύτερη αυτή φορά, δεν βρέθηκε να μαρτυρήσει υπέρ του την αλήθεια. Όλα αυτά, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσαν την δίωξή του και στην συνέχεια τον μαρτυρικό του θάνατο, καθώς παρά τα βασανιστήρια των Τούρκων για να απαρνηθεί την χριστιανική πίστη, ο ίδιος με θάρρος ομολογούσε ότι «ουδέποτε υπήρξε Τούρκος, αλλ' αείποτε Χριστιανός», ακόμη και όταν έφθασε η ώρα του απαγχονισμού του, την οποία αντιμετώπισε με νηφαλιότητα και γενναιότητα.

Χαρακτηριστικά είναι και τα τελευταία του λόγια, όταν οι Τούρκοι βασανιστές του τον ρώτησαν «Τι είσαι εσύ;», πριν τραβήξουν την αγχόνη. Τότε ο νεομάρτυς Γεώργιος -που ζήτησε να του λύσουν τα χέρια- έκανε τον σταυρό του και απάντησε: «Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θα αποθάνω, προσκυνώ τον Χριστόν μου και την Δέσποινά μου Θεοτόκον» και απευθυνόμενος στους Χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί τους είπε: «Συγχωρέσατέ μοι αδελφοί και ο Θεός συγχωρέσει σας».
Το σώμα του Αγίου παρέμεινε κρεμασμένο στην αγχόνη για τρεις ημέρες, χωρίς όμως να αλλοιωθεί, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι Τούρκοι στη συνέχεια να παραδεχθούν την αγιότητά του και έδωσαν την άδεια να ενταφιαστεί με τις μεγαλύτερες τιμές.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή του μαρτυρίου του, ο νεομάρτυς Γεώργιος κέρδισε την τιμή του μάρτυρος στην συνείδηση και την πίστη της Εκκλησίας. Αμέσως μετά το μαρτύριό του, οι πιστοί έτρεχαν στον τάφο του και έπαιρναν χώμα και λάδι από το κανδήλι, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως φάρμακα.  Όσοι πήραν κομμάτι από την τριχιά της αγχόνης και τεμάχιο από τα ρούχα του Αγίου, είδαν μεγάλες θεραπείες.

Η πρώτη εικόνα του Αγίου φιλοτεχνήθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1838, λίγες μόνο ημέρες από τον μαρτυρικό του θάνατο, μετά από παραγγελία του ιερομόναχου Χρύσανθου Λαϊνά, ο οποίος φέρεται ως ο πνευματικός του καθοδηγητής.

Στην εικόνα αυτή ο Άγιος εικονίζεται με την παραδοσιακή του στολή, κρατώντας στο δεξί του χέρι έναν σταυρό και στο αριστερό ένα κλωνάρι φοίνικα και ειλητάριο με την επίκληση : «Μη χωρίσεις με της δόξης των μαρτύρων σου, γλυκύτατε Ιησού, ότι τέτρωμαι της σης αγάπης εγώ, αλλά ενίσχυσόν με διά το μέγα σου έλεος, Χριστέ». Ήδη από τις 6 Απριλίου 1839, μόλις ένα έτος από τον μαρτυρικό του θάνατο, έχουμε την πρώτη βιογραφία του Αγίου, την οποία υπέγραψαν δύο επίσκοποι, δεκατρείς ιερείς και ιερομόναχοι και οι δεκαεπτά σημαίνοντες πρόκριτοι των Ιωαννίνων.

Στις αρχές του 1839, μετά από έκθεση που κατέθεσαν τρεις επίσκοποι καθώς και πολλοί κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι βεβαίωσαν την τέλεση θαυμάτων στον τάφο του Νεομάρτυρα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Στ' αποφάσισε με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη -που εκδόθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1839- πως "...ο υπέρ Χριστού πανδήμως το μαρτύριον αναδεξάμενος Γεώργιος ο Νεομάρτυς, γνωρίζεται εντεύθεν παρά πάσης της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αληθής μάρτυς του Χριστού, συναριθμούμενος τη χορεία των πιστών, τελουμένης κανονικώς της μνήμης αυτού κατά την 17η Ιανουαρίου".

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος, στέλνοντας την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων, τον παρακάλεσε να μην την δημοσιεύσει για να μην προκαλέσει τους Τούρκους. Παράλληλα πρόσθεσε ότι ορίστηκε η γιορτή του νεομάρτυρα την 17ην Ιανουαρίου, ημέρα γιορτής του Αγίου Αντωνίου, για να μην φανεί ότι για τον Νεομάρτυρα έγινε νέα γιορτή. Η φήμη όμως των θαυμάτων του Αγίου σε χριστιανούς και μουσουλμάνους, παραμέρισε τους φόβους και έτσι η γιορτή του Αγίου Γεωργίου τελούνταν πανηγυρικά.

Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου έγινε την 26η Οκτωβρίου 1971 επί Αρχιερατείας Σεραφείμ, του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Σήμερα είναι αποθησαυρισμένα στον φερώνυμο Ιερό Ναό της πλατείας Πάργης Ιωαννίνων. Ο νεομάρτυς είναι ο Πολιούχος Άγιος των Ιωαννίνων.

Για τον νεομάρτυρα Γεώργιο γράφτηκαν πολλές βιογραφίες και Ακολουθίες, ανάμεσά τους και αυτή του μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη, η οποία αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Ούτως ο περιφανής νεομάρτυς του Χριστού, Γεώργιος, υιός υπήρξεν γονέων ευσεβών και εναρέτων, Κωνσταντίνου και Βασίλως, εκ τινός χωρίου, της επαρχίας Γρεβενών ορμωμένων, ονομαζομένου κοινώς «Τσούρχλι» νυν δε Άγιος Γεώργιος, ανθρώπων ενδεών και ποριζομένων τα προς το ζειν, δια γεωργίας, οίτινες γεννήσαντες τον Γεώργιον και εν ευσεβεία αναθρέψαντες, ουκ ηδυνήθησαν δι' απορίαν εκπαιδεύσαι αυτόν. Άπειρος δε γραμμάτων ως εκ τούτου διαμείνας και απορφανισθείς των γονέων αυτού, εν νεαρά ηλικία, διέμενε προς καιρόν υπό τους αδελφούς. Τηνικαύτα μεταβάς εις Ιωάννινα, επορίζετο τα προς το ζειν υπομίσθιος, απλώς υπάρχων τον τρόπον και σεμνός τοις ήθεσι και πράος, και μη απολειπόμενος του θαυμάζειν εις τον οίκον Κυρίου εν ταις ευκαιρίας αυτού».

Η ασημένια λάρνακα με τα Τίμια Λείψανα του νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου

Ο νεομάρτυς Γεώργιος με την μαρτυρική θυσία της ζωής του έγινε σύμβολο αντιστάσεως του λαού, στέργιωσε την πίστη των υπόδουλων ραγιάδων και έδωσε ελπίδες καινούργιας ζωής. Το αξιοθαύμαστο παράδειγμά του έγινε πηγή ενδυνάμωσης των χριστιανών στον αγώνα τους για την διατήρηση της θρησκευτικής και εθνικής τους ελευθερίας.

Ο Άγιος εορτάζεται πανηγυρικά στα Ιωάννινα, στο χωριό του Άγιος Γεώργιος (Τσούρχλι) Γρεβενών όπου έχει ανεγερθεί λαμπρός ναός, στον Ιερό Ναό Χρυσοσπηλιωτίσσης Αθηνών και όπου γης διαμένουν Ηπειρώτες και Γρεβενιώτες.   Ιδιαίτερα ζωντανή είναι η μνήμη του νεομάρτυρα στις Σλαβικές χώρες, όπως μαρτυρούν οι πολλές αγιογραφίες σε εκκλησίες της Ρουμανίας, Βουλγαρίας και Σκοπίων.

Ο νεομάρτυς είναι ο προστάτης Άγιος της Προεδρικής Φρουράς.-

 

Απολυτίκιον

Τον πανεύφημον Μάρτυν Χριστού Γεώργιον Ιωαννίνων το κλέος, και πολιούχον λαμπρόν, εν ωδαίς πνευματικαίς ανευφημήσωμεν, ότι ενήθλησε στερρώς και κατήνεγκεν εχθρόν, του Πνεύματος τη δυνάμει. Και νυν απαύστως πρεσβεύει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.


http://gefiri.gr/

http://agiosgewrgios17.blogspot.gr/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης