Η Πλατυτέρα των Ουρανών

6 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 


Από τον Βασίλειο Χ. Στεργιούλη

 


Γιορτή του Σωτήρος ονομάζει ο λαός την γιορτή της Μεταμορφώσεως του Χριστού. Αποδίδει η έκφραση αυτή απλά και συνοπτικά το περιεχόμενό της. Ότι δηλαδή ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας διάσημος δάσκαλος, μεγάλος προφήτης και θαυματουργός, αλλά ο προαιώνιος και άναρχος Θεός, που έγινε άνθρωπος για να σώσει τον κόσμο. Είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου.

Την θεϊκή Του δόξα και μεγαλοπρέπεια φανέρωνε βέβαια η αγία Του μορφή, που σαγήνευε τα πλήθη. Η θαυμαστή διδασκαλία Του, που έκανε τον λαό να κρέμεται από τα χείλη Του. Και η εκπληκτική θαυματουργία Του, που τον έκανε να αναφωνεί «ουδέποτε ούτως είδομεν». Κατ' εξοχήν δε η Ανάστασή Του, το θαύμα των θαυμάτων, η απτή απόδειξη της Θεότητός Του. Όμως πριν από το Πάθος και την Ανάσταση ο Χριστός φανέρωσε την Θεϊκή Του δόξα και μεγαλοπρέπεια κατά την Μεταμόρφωσή Του στο όρος Θαβώρ. Εκεί οι τρείς πρόκριτοι των Μαθητών Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης αξιώθηκαν να δουν απαστράπτον το θεϊκό Του μεγαλείο «καθώς ηδύναντο». Όσο δηλαδή μπορούσαν.
Τους είχε βέβαια προειδοποιήσει γι’ αυτό το θαύμα νωρίτερα ο Χριστός τονίζοντάς τους ότι «υπάρχουν κάποιοι που στέκονται τώρα εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατο, έως ότου δούν την βασιλεία του Θεού να έρχεται με δύναμη».
Αυτό το θαύμα έζησαν οι τρεις Μαθητές κατά την Μεταμόρφωση. Είδαν δηλαδή τον Χριστό με διαφορετικό σχήμα. Είδαν να εξαστράπτει το πρόσωπό Του σαν τον ήλιο και τα ενδύματά Του να γίνονται λευκά σαν το χιόνι. Είχαν τέτοια στιλπνότητα, που δεν μπορεί να εμφανίσει καμμία τέχνη βαφέα. Είδαν ακόμη και φωτεινή νεφέλη να σκιάζει το Θαβώρ και άκουσαν τη φωνή του Θεού-Πατέρα από την νεφέλη «Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ηυδόκησα αυτού ακούετε».
Στο συγκλονιστικό αυτό θέαμα κατελήφθησαν από τρόμο οι Μαθητές και έπεσαν πρηνείς.

Είδαν τότε οι τρεις Μαθητές την δόξα του Θεού. Είδαν το άκτιστο φως. Το λαμπρότατο θεϊκό φως. Το φως, του οποίου νοερή αίσθηση αποκτούν ως τις ημέρες μας οι Όσιοι ερημίτες και ησυχαστές, όπως ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί ήρθαν σε κοινωνία με τις ενέργειες του Θεού. Την Χάρη Του. Κι’ όχι με την ουσία Του, που είναι παντελώς απρόσιτη και αμέθεκτη. Έλαβαν την Χάρη Του. Χαριτώθηκαν. Αγιάσθηκαν. Έγιναν κατά χάριν ό,τι είναι ο Θεός κατά φύσιν.
Το τι είδαν και έζησαν οι τρεις Μαθητές στο Θαβώρ, το βεβαιώνουν με την διακήρυξή τους στον κόσμο. Σας γνωστοποιήσαμε την δύναμη και την έλευση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όχι ακολουθήσαντες έντεχνους μύθους «αλλ’ επόπται γενηθέντες» (=επειδή είδαμε με τα μάτια μας) την μεγαλειότητά Του, όταν ήμασταν μαζί Του στο όρος το άγιο.

Αυτό το μεγάλο θαύμα που φανερώνει την θεϊκή μεγαλειότητα του Δεσπότη Χριστού πανηγυρίζει με λαμπρότητα κάθε χρόνο η Εκκλησία. Ο φετινός όμως εορτασμός του γίνεται κάτω από τον φόβο και την τρομοκρατία της πανδημίας του κορωναϊού. Και μάλιστα με την υποχρεωτική χρήση μάσκας. Ακόμη και στους ναούς.
Γιατί, δυστυχώς, δεν εξαιρέθηκαν αυτοί από το μέτρο αυτό, όπως τα καταστήματα εστίασης.
Μας συνέχει σήμερα ο φόβος της πανδημίας και όχι η ελπίδα στον Παντοδύναμο Θεό, όπως συνέβαινε σε άλλες πανδημίες. Αντιμετωπίζονταν τότε όλες εκείνες με πίστη πρωτίστως στον Θεό. Με λιτανείες ιερών λειψάνων, παρακλήσεις, Θείες Λειτουργίες κ.ά.
Και μαζί μ’ αυτά και με τα ανθρώπινα μέσα.

Θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν οι ναοί τουλάχιστον όπως οι χώροι εστίασης. Άλλωστε χώροι εστίασης πνευματικής είναι. Προσφέρεται σ’ αυτούς εις βρώσιν των πιστών ο Αμνός του Θεού, εις ίασιν ψυχών και σωμάτων. Ως αντίδοτο κατά πάσης ασθενείας. Ως φάρμακο αθανασίας.
Εξάλλου, όπως βεβαιώνουν ειδικοί επιστήμονες δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο επιστημονικά ότι οι υφασμάτινες μάσκες προστατεύουν.
Αντιθέτως μάλιστα υποστηρίζεται ότι είναι εν δυνάμει «επικίνδυνες» (Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, Καθηγητής Πνευμονολογίας Εντατικής Θεραπείας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών).
Άλλωστε μόλις την προηγούμενη Τετάρτη, 29-7-2020, η υπουργός υγείας της Ολλανδίας δήλωσε ότι «Δεν θα καταστεί υποχρεωτική η χρήση μάσκας στην Ολλανδία, καθώς η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα επιστημονικά στοιχεία της αποτελεσματικότητάς της είναι ανάμεικτα». Προέβη μάλιστα σ’ αυτή την απόφαση η υπουργός Ιατρικής Περίθαλψης Ταμάρ Βαν’ Άρκ «μετά μία επανεξέταση από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας της χώρας (RIVM)».
Αλλά και ο Παιδίατρος Εντατικολόγος Διευθυντής Παιδιατρικής Μονάδας Εντατικής Θεραπείας στο Παιδιατρικό Κέντρο Αθηνών κ. Αναστάσιος Χατζής σε πρόσφατη δήλωση του κάνει λόγο ότι «θα έπρεπε να γνωρίζουμε έναν σοβαρό κίνδυνο που έχουν τα παιδιά όταν φορούν την μάσκα». Γιατί, αν εφαρμόζει πλήρως, όπως πρέπει, «αναπόφευκτα τα δυσκολεύει στην αναπνοή».
Ύστερα από όλα αυτά, που καταδεικνύουν ότι το θέμα της χρήσης μάσκας επιστημονικά αντιλέγεται, είναι δυνατό να επιβάλλεται υποχρεωτικά στους χώρους λατρείας;
Να δείχνουμε ως Ορθόδοξοι πιστοί περισσότερο εμπιστοσύνη στα ανεπαρκή ανθρώπινα μέσα για την σωτηρία μας από ότι στην θεία βοήθεια και προστασία; Να αγνοούμε με ένα λόγο τον Χριστό; Αυτόν, που αναγνωρίζουμε και τιμούμε ως Σωτήρα;Είναι αιωνίου κύρους ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής: «Εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων». Και θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα στη ζωή μας ως ατόμων και ως έθνους.

enromiosini.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 
 

5 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

Κάθε Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια, και γενικότερα κάθε πιστός, πρέπει να εκκλησιάζεται και να συμμετέχει ενσυνείδητα, και όχι τυπολατρικά, στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.
Κάποτε, οι Χριστιανοί ρώτησαν τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος:
Πότε καταλαβαίνουμε ότι η ψυχή είναι άρρωστη; Εκείνος απάντησε: Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει να εκκλησιάζεται. Είναι δηλαδή σαν να έχουμε δικά μας αγαπημένα πρόσωπα που τα αγαπάμε και μας αγαπούν, και όταν τα βλέπουμε στο δρόμο, ούτε τα χαιρετούμε αλλά και ούτε πάμε σπίτι τους να τα επισκεφθούμε. Τι είδους αγάπη είναι αυτή;
Στις Εκκλησίες μας, η Κυριακάτικη Λατρεία αρχίζει με τον Όρθρο, ο οποίος διαρκεί 1:20 ώρα περίπου. Αμέσως μετά ξεκινά η Θεία Λειτουργία με την εκφώνηση του Ιερέα “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν”. Την στιγμή αυτή όλοι οι πιστοί πρέπει να είναι όρθιοι. Μετά μπορούμε αν θέλουμε να καθίσουμε.
Καλό θα ήταν αν δεν ξέρουμε πότε να σηκωνόμαστε και πότε να καθόμαστε, να παρακολουθούμε τους συμπροσευχούμενους αδελφούς μας.
Σε συντομία, πρέπει να είμαστε όρθιοι στα εξής σημεία του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας:
- Όταν διαβάζεται ο Εξάψαλμος
- Όταν ο Ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο του Όρθρου και εν συνεχεία βγαίνει να το προσκυνήσουμε
- Στον ύμνο της Παναγίας “Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ…”
- Κατά τη Δοξολογία
- Στο “Ευλογημένη η Βασιλεία”…
- Κατά τη Μικρή Είσοδο του Ευαγγελίου από τον Ιερέα
- Κατά το Ευαγγέλιο
- Κατά την Μεγάλη Είσοδο στην οποία ο Ιερέας μεταφέρει τα Τίμια Δώρα
- Κάθε φορά που ο Ιερέας δίνει την ειρήνη του Χριστού και την ευλογία με το “Ειρήνη πάσι” ή μας θυμιατίζει
- Κατά την πιο λεπτή στιγμή της Θείας Λειτουργίας που κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα για να καθαγιάσει τα Τίμια Δώρα, προσφωνώντας εκ του ιερέως “Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν…”
- Όταν ακούμε από τον Ιερέα το “Πρόσχωμεν. Τα Άγια τοις αγίοις” όπου υψώνεται ο Αμνός (Χριστός)
- Κατά την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως “Πιστεύω…”
- Κατά την απαγγελία της Κυριακής Προσευχής “Πάτερ ημών...”
- Στο “Μετά φόβου Θεού, πίστεως, και αγάπης προσέλθετε” διότι τούτη την στιγμή προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να μεταλάβουμε, και
- Στην Απόλυση της Θείας Λειτουργίας που κάνει ο Ιερέας με το “Δι’ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..”.

enorion

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

5 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


  Διαβάζοντας τους στίχους του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία μας, τον οποίο ψάλλουμε αυτές τις ημέρες στις εκκλησίες, αναρωτήθηκα τι πόνο και καημό, τι μεράκια και τραύματα πρέπει να κουβαλούσε η ψυχή εκείνου που έγραψε αυτά τα λόγια. Έτσι έψαξα να δω ποιος είναι και τι κατέτρωγε την ψυχή του. Ήμουν βέβαιος, ότι πίσω από αυτό τον υπέροχο ύμνο υπήρχε μια πληγή. Άλλωστε η πληγή, το τραύμα, το πένθος και η απώλεια γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και προσεύχονται. Δίχως πληγές δεν υπάρχουν σοφοί και άγιοι, καλλιτέχνες και εραστές Θείου. Μόνο κάποιος που κάτι έχασε ψάχνει να το βρει. Μόνο κάποιος που πόνεσε και πένθησε δημιουργεί. Άνθρωπος που δεν σταυρώθηκε δεν μπορεί να αναστηθεί. Μάτια που δεν δάκρυσαν, Θεό δεν είδαν και γόνατα που δεν λύγισαν ποτέ δεν έμαθαν να εκτιμούν την ζωή. Αυτός που γεύθηκε τον θάνατο μπορεί να μας μιλήσει για την αξία της ζωής, εκείνος που αρρώστησε μπορεί να μα πει για την ευλογία της υγείας.
Ένα τέτοιος λοιπόν βαριά άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος ήταν ο υμνογράφος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία. Θεόδωρος β΄ ο Λάσκαρης. Αυτοκράτορας της Νίκαιας ο οποίος έπασχε από βαριάς μορφής επιληψία. Η ασθένεια τον είχε εξουθενώσει σωματικά και ψυχικά.
Φαίνεται άλλωστε στα λόγια του παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία, «Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν• αλλά αφού προφτάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου...».
Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει τι σήμαινε τον ενδέκατο (11ο) αιώνα, να πάσχεις από επιληψία. Τι προκαταλήψεις, στιγματισμό αλλά και αδυναμία αντιμετώπισης.
Μόνη παρηγοριά ο Θεός και η Παναγία Μητέρα του. Σε αυτή καταφεύγει ο Λάσκαρης με αβάστακτο πόνο, και μέσα από το υμνογραφικό του χάρισμα διαμορφώνει ένα απίστευτο σε θεολογικά νοήματα κείμενο.
Όμως εκείνο που συγκλονίζει, δεν είναι τόσο η θεολογική ακρίβεια του κειμένου, όσο η βασανισμένη ύπαρξη του συγγραφέα που στην κυριολεξία κραυγάζει μέσα από προσευχητικούς ύμνους. Σώσε με Παναγία μου φωνάζει, σώσε με!!!
Όποιος έχει νοιώσει έστω και μία φορά στην ζωή του την πίκρα απόγνωσης, τον πόνο της μοναξιάς και της ερήμωσης, όποιος έχει κοιμηθεί σε κρύα πατώματα δίχως ανθρώπινες ελπίδες, αναγνωρίζει στην φωνή του Θεόδωρου Λάσκαρη την δική του λαλιά. Γιατί η φωνή των πονεμένων έχει έναν ήχο καθώς και ένα όνειρο, την λύτρωση….. «Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; Ποια θερμή να έχω βοηθό στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες - αλλοίμονο! - κλονιζόμενος; Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με!!!»

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 
 
5 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

«Καί ταύτην τήν φωνήν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σύν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ» (Β’ Πέτρ. 1, 18)

«Κι αυτήν την φωνή την ακούσαμε που ερχόταν από τον ουρανό εμείς οι ίδιοι, που ήμασταν μαζί του στο άγιο εκείνο βουνό»

 

Δύο είναι οι γιορτές που δεσπόζουν στην ακμή του θέρους. Η πρώτη είναι της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, η οποία εορτάζεται σαράντα ημέρες πριν την Ύψωση του τιμίου Σταυρού, ως προτύπωση του πάθους και της αναστάσεως του Κυρίου, και η δεύτερη είναι η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην οποία εορτάζουμε και την σωματική μετάσταση της Παναγίας στους ουρανούς.
Δηλαδή ένα ορατό σημείο ότι δεν είναι μόνο ο Θεάνθρωπος που αναστήθηκε, αλλά και ο κάθε άνθρωπος στο πρόσωπο της Παναγίας μπορεί να ζήσει την ευλογία της αιωνιότητας.
Στην εορτή της Μεταμορφώσεως δεν έχουμε μόνο πρωταγωνιστή τον Τριαδικό Θεό. Έχουμε και ανθρώπους κοντά Του που σηματοδοτούν το πέρασμα από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη, από την περίοδο του Νόμου στην περίοδο της Χάριτος.
Ο Μωυσής και ο Ηλίας, εκπρόσωποι των κεκοιμημένων και των ζώντων, εκπρόσωποι του νόμου και των προφητών, αυτοί που αξιώθηκαν να συνομιλήσουν με τον Θεό ενώπιος ενωπίω στην Παλαιά Διαθήκη από την μία, και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, εκπρόσωποι της ανθρωπότητας που ζει την χάρη της Καινής Διαθήκης, από την άλλη, μοιράζονται μαζί μας την χαρά της Μεταμόρφωσης. Μας δείχνουν ότι κληθήκαμε να συνομιλήσουμε με τον Θεό. Μας δείχνουν ότι η πορεία της ζωής μας δεν είναι να μείνουμε στα παρόντα, στις ηδονές και τις οδύνες του βίου, αλλά να ζήσουμε τα μέλλοντα σε κοινωνία με τον μεταμορφούμενο Κύριό μας. Κι αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για την ζωή που ζούμε.
Δύο είναι τα κομβικά γεγονότα της ζωής του Μωυσή. Το πρώτο είναι η κλήση του από τον Θεό στο όρος Σινά, μπροστά στην φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο, όταν ακούει τον Θεό, τον Άσαρκο Λόγο, όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, τον Χριστό μας, δηλαδή να του λέει ότι «εγώ ειμί ο Ων». Του αποκαλύπτει δηλαδή την ύπαρξή Του και του δείχνει ότι ο Ίδιος είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Του αναθέτει όμως και μία αποστολή. Να μην κρατήσει για τον εαυτό του την δωρεά της αποκάλυψης, αλλά να την μοιραστεί με τους συμπατριώτες του, τον λαό του Ισραήλ, και να τους βγάλει από την δουλεία της Αιγύπτου, οδηγώντας τους στην γη της Επαγγελίας, για να εκπληρωθεί η διαθήκη, η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, τον γενάρχη τους και να προετοιμαστεί ο κόσμος για την ενανθρώπηση του Χριστού. Το δεύτερο γεγονός είναι η δωρεά του Δεκάλογου, των δέκα εντολών, πάλι στο ίδιο όρος, «το ποτέ ζοφώδες και καπνώδες». Ακούγεται η φωνή του Θεού προς τον Μωυσή, αλλά και προς όλο τον εβραϊκό λαό, διά της οποίας ο Θεός δείχνει στους ανθρώπους ότι δεν αρκεί η πίστη προς το πρόσωπό Του, αλλά ότι χρειάζεται η ζωή να χτίζεται και να πορεύεται σύμφωνα με τις εντολές που δείχνουν την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Διαθήκη είναι σχέση. Και η σχέση δεν είναι θεωρία και ιδέα, αλλά πράξη. Η κοινωνία των προσώπων δεν μπορεί να είναι στα λόγια, αλλά στα έργα.
Ο Μωυσής θα συνομιλήσει με τον Θεό χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπό του, αλλά όταν κατεβαίνει να μιλήσει στον λαό φορά κάλυμμα, διότι ο λαός δε μπορεί να αντέξει την λαμπρότητα του προσώπου του, καθότι βλέπει τα οπίσω του Θεού, τις θείες ενέργειες και τα πάντα μεταμορφώνονται επάνω του.
Αλλά και ο προφήτης Ηλίας στην άλλη κορυφή του Σινά, το όρος Χωρήβ, θα αξιωθεί να συναντήσει τον Θεό
«ως ήχο από λεπτό αεράκι, λεπτή αύρα», που δροσίζει και αγιάζει. Ο προφήτης θα ακούσει τον Θεό και θα Τον αισθανθεί όχι ως δυνατό άνεμο, όχι ως φωτιά, όχι ως σεισμό, δηλαδή όχι ως τον Παντοκράτορα που δείχνει ότι τίποτα δεν μπορεί να του αντισταθεί, αλλά ως τον Θεό της ταπεινής αγάπης, της γαλήνης, της ανακούφισης από τα πάθη και τους καημούς, τον Θεό που ξεκουράζει και αγιάζει. Και η φωνή Του θα είναι φωνή που λυτρώνει τον προφήτη από την μοναξιά, την κόπωση, την απόγνωση.
Δείχνει ο Θεός στον άνθρωπο ότι τον έπλασε για να είναι μαζί, για να κοινωνούν την αγάπη και την αιωνιότητα, ότι ο θάνατος του κακού, της μοναξιάς, της λύπης δεν υπάρχει σ’ αυτόν που ζει την παρουσία του Θεού. Στην εορτή της Μεταμορφώσεως οι δύο πρωταγωνιστές της Παλαιάς Διαθήκης θα συναντηθούν με τους τρεις μαθητές, μόνο που τώρα η κοινωνία Θεού και ανθρώπων δεν είναι
«κεκαλυμμένω προσώπω», δεν είναι δια των θείων ενεργειών, δεν είναι δια της προστάξεως να τηρούνται κάποιες εντολές, δεν είναι μόνο δια της παρηγοριάς ότι λυτρωνόμαστε από την μοναξιά και τον θάνατο. Η ανθρώπινη φύση πλέον δοξάζεται, διότι έχει ενωθεί με την θεία στο πρόσωπο του Χριστού. Η φωνή του Πατρός μαρτυρεί την αγάπη.
Οι προφήτες δείχνουν ότι πέρα από τις εντολές υπάρχουν ο σταυρός, τα πάθη, η ανάσταση, δηλαδή όχι απλώς η ηθική, αλλά η οντολογική μεταμόρφωση του ανθρώπου όταν κοινωνεί με τον Χριστό, που οδηγεί στην αλλαγή του τρόπου της ύπαρξης γιατί ο Χριστός γίνεται ένα μαζί μας! Οι μαθητές πέφτουν από την μία χάμω, καθώς δεν μπορούν να αντέξουν την χάρη της λάμψης, όμως θέλουν να μείνουν εντός της, να κάνουν σκηνές, διότι είναι ανείπωτη και αναντικατάστατη η χαρά και η ευλογία! Και η Καινή Διαθήκη σημαδεύεται από το πρόσωπο του Χριστού και την ζωή της Εκκλησίας, στην οποία ο Χριστός είναι παρών.
Δεν μας υπόσχεται απλώς την μεταμόρφωσή μας. Εισερχόμενος ο Ίδιος εντός μας διά της θείας Ευχαριστίας, την πραγματοποιεί, καθώς μας καθιστά κοινωνούς θείας φύσεως.
Αρκεί να συναισθανθούμε το μέγεθος της δωρεάς. Να πορευτούμε και να είμαστε με τους μαθητές και τους Αγίους στο όρος της Εκκλησίας που ξεχωρίζει από τον κόσμο! Να ανταποκριθούμε στην χάρη και την ευλογία. Όλα είναι πλέον καθαρά. Δεν μας χρειάζεται η θεϊκή προσταγή. Ούτε ο φόβος του Σινά. Ούτε η αγωνία αν θα έρθει ο Θεός, όπως την έζησε ο προφήτης Ηλίας. Λέγοντας ΝΑΙ στον Χριστό, τα πάντα γίνονται καινά! Και το πρόσωπό μας προγεύεται τη χαρά της αιωνιότητας, ενώ όλες οι εντολές εμπεριέχονται στην μία της αγάπης για τον Θεό και τον πλησίον! Οι πολλοί εξακολουθούμε να μοιάζουμε με τον λαό του Ισραήλ που ανεβαίνει στο όρος.
Έχουμε ανάγκη εντολές. Νηστεία. Κάθαρση.
Δεν είμαστε έτοιμοι να πλησιάσουμε στον μεταμορφούμενο Θεό, αλλά απαιτούμε από Αυτόν να αποδείξει την παρουσία Του. Αν όμως αφεθούμε στην χάρη Του, αν αποφασίσουμε να Τον ακολουθήσουμε πέραν του εκκοσμικευμένου τρόπου, στην κοινωνία της αγάπης και του τρόπου της Εκκλησίας, τότε η καρδιά μας θα λάβει φως Θαβώρ. Θα λάβει Εκείνον ως σωτηρία, αιωνιότητα, ζωή! Θα ζήσει την νεφέλη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Όρος η Εκκλησία. Ζωή ο Τριαδικός Θεός. Φως ο Πατήρ, Φως ο Λόγος, Φως και το Άγιον Πνεύμα! Νέα, στ’  αλήθεια, ζωή!

Κέρκυρα, 6 Αυγούστου 2020
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 
 
5 Αυγ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

 




«
Η επίκληση του Ονόματος του Θεού με σώζει από την αιχμαλωσία των λογισμών που επιτίθενται... Η πάλη αυτού του είδους δεν σταματά ακόμη και ώς την τελευταία μας αναπνοή, κατά τη μαρτυρία των μεγάλων αγίων Πατέρων μας» (Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ).
Ο Όσιος Γέρων Σωφρόνιος, πάντοτε αλλ’ ειδικά στο τέλος της ζωής του, επαναλάμβανε και τόνιζε το πιο σημαντικό θέμα της πνευματικής χριστιανικής ζωής, το θέμα των λογισμών. Κι αυτό γιατί ως γνωστόν από την ποιότητα των λογισμών που δέχεται και καλλιεργεί η καρδιά μας εξαρτάται και η ποιότητα της πνευματικής μας ζωής: η εν Θεώ αύξησή μας ή ο καταποντισμός μας. Δεν είναι τυχαίο ότι κανείς Πατέρας της Εκκλησίας, παλαιότερος ή και νεώτερος, δεν ασχολήθηκε με την πνευματική ζωή χωρίς αναφορά του στο εντελώς αυτό κρίσιμο θέμα, προκειμένου να ενισχύσει τον χριστιανό της εποχής του στην πορεία της συνάντησής του με τον Θεό.
«Η πάλη με τους λογισμούς που επιτίθενται», μάς λέει ο όσιος καταρχάς, «δεν σταματά ακόμη και ώς την τελευταία μας αναπνοή», που θα πει ότι αφενός πρέπει κανείς να μάθει πολύ καλά αυτόν τον πόλεμο, αφετέρου δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ εφησυχασμός. Ο εφησυχασμός άλλωστε στην πνευματική ζωή είναι κάτι άγνωστο, δεδομένου ότι ο άνθρωπος διαρκώς παλεύει με τα πάθη του αλλά και με τον πονηρό διάβολο που τα υποκινεί ακατάπαυστα και με τρόπο άτακτο. Γι’ αυτό και ο ίδιος ο Κύριος μάς αποκαλύπτει ότι ή βρισκόμαστε στην άνοδο της σχέσης μας μ’ Εκείνον ή Τον έχουμε εγκαταλείψει και έχουμε πάρει την... κατακρύλα! «Ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστι και ο μη συνάγων μετ’ εμού σκορπίζει». Διακοπές και διαλείμματα στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν. Είναι πολύ ωφέλιμο να θυμόμαστε το περιστατικό του Γεροντικού με τον όσιο ασκητή που έφτασε στο τέλος της ζωής του. Και πριν εκπνεύσει τού ψιθύρισε ο πονηρός ότι τώρα σώθηκε. «Όχι ακόμη» απάντησε ο ταπεινός και έμπειρος άγιος ασκητής, μέχρι να παραδώσει το πνεύμα του στα χέρια του Δημιουργού του.
Πού οφείλεται η κρισιμότητα αυτή των λογισμών που, κατά τον όσιο Γέροντα, «επιτίθενται και αιχμαλωτίζουν»; Γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος, ακόμη και ο προχωρημένος θεωρούμενος χριστιανός, να μην μπορεί να απεμπλακεί ολοσχερώς από αυτούς; Διότι πρώτον, όπως είπαμε, προέρχονται όχι μόνο από τη φύση μας αλλά και από τον πονηρό διάβολο, ο οποίος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί τίνα καταπίη». Όσο του αφήνει περιθώρια δράσεως ο Παντοκράτωρ Κύριος μέσα στις ανεξερεύνητες βουλές Του για τη σωτηρία μας μάς τοξεύει με τα βέλη των λογισμών (που εξάπτουν τα πάθη), των άμεσα κακών αλλά και κάποιων που θεωρούνται καλοί – τα εκ δεξιών βέλη του. Και δεύτερον, η ανθρώπινη φύση μας λειτουργεί μ’ έναν μυστήριο τρόπο, ειδικά μετά την πτώση στην αμαρτία – ποιος μπορεί να την «εμπιστευθεί», όταν και τότε που δεν υπήρχε ακόμη αμαρτία, πριν από την πτώση, διαστράφηκε από τις εισηγήσεις του πονηρού και απέστρεψε το πρόσωπό της από τον ίδιο τον Δημιουργό της;
«Φίλος και εχθρός», λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος για παράδειγμα, αναφερόμενος στο εμπαθές πια σώμα του ανθρώπου. Εκεί που πας να το εμπιστευθείς, εκεί προδίδεσαι. Λοιπόν όχι μόνον οι πονηροί λογισμοί, αλλά και οι φυσικοί λεγόμενοι είναι υπό διαρκή κρίση – τα ανθρώπινα πάθη μας λειτουργούν πολύ ύπουλα και έχουν μάθει να κρύβονται, προκαλώντας συνεχείς... αναταράξεις στο λογιστικό του ανθρώπου: ο νους βρίσκεται αιχμάλωτος της διεστραμμένης θέλησης και των «χαλασμένων» συναισθημάτων. Η επιστήμη της ψυχολογίας του βάθους έχει βοηθήσει πολύ στα νεώτερα χρόνια στην τραγική αυτή διαπίστωση.
Αδιάκοπη πάλη, επιθέσεις, αιχμαλωσία – το «τίμημα» των λογισμών στη ζωή του ανθρώπου. Αλλά, ευτυχώς, οι χριστιανοί έχουμε το όπλο για να πολεμήσουμε και να σωθούμε∙ κι αυτό μας υποδεικνύει ο Όσιος Σωφρόνιος: «Η επίκληση του Ονόματος του Θεού». Το Όνομα του Χριστού – «Αυτός εστιν ο Θεός ημών» - είναι το υπέρ παν Όνομα, μπροστά στο Οποίο κάμπτουν γόνυ τα επουράνια, τα επίγεια, τα καταχθόνια. Η χρήση του Αγίου Ονόματός Του είναι αυτή η οποία μας δίνει τη δύναμη να προσανατολιστούμε σωστά, να οδηγηθούμε πάνω στις άγιες εντολές Του, να νοιώσουμε τη θεϊκή παρουσία Του στην ύπαρξή μας, να κατανοήσουμε εμπειρικά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος «ως εν σαρκί περιπολών Θεός». Πιάνεις με άλλα λόγια στα χέρια σου το κομποσχοίνι και ρίχνεις τον λογισμό σου στο όνομα του Χριστού, μέσα στο οποίο περικλείεται η παντοδύναμη ενέργειά Του. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν».
Αρκεί όμως απλώς να σκεφτόμαστε τον Χριστό και να μνημονεύουμε το άγιο όνομά Του; Όχι, μας λέει ο Άγιος Σωφρόνιος και όλοι οι Άγιοι Πατέρες. Η σκέψη και η μνημόνευση πρέπει να είναι ο καρπός της ορμής της ψυχής μας προς Αυτόν, η έκφραση της αγάπης μας και της ζέουσας βούλησής μας – διαφορετικά, σημειώνει, μνημονεύουμε κάνοντας... διαλογισμό! Κι αυτή η αγάπη και η θερμή βούληση να πατά στο μόνο έδαφος που αρέσκεται ο Χριστός: την αγία ταπείνωση. Έτσι με ταπεινό και παρακλητικό τρόπο στρέφομαι εν αγάπη προς τον Χριστό και Τον επικαλούμαι αδιάκοπα, με αίσθηση της πανταχού παρουσίας Του, μέσα στην Οποία περικλείονται τα σύμπαντα.
Οπότε το
«Κύριε ελέησον» γίνεται η μυστική κραυγή που αγκαλιάζει όχι μόνον τον Δημιουργό, αλλά και όλη τη δημιουργία, φτάνει στο σημείο που σε υποψιάζει για το τι σημαίνει «ίνα ώσιν εν» που απηύθυνε ο Χριστός στον Θεό Πατέρα Του λίγο πριν από το Πάθος Του.
«Με το όνομα του Ιησού να μαστιγώνεις τους εχθρούς δαίμονες» λέει κάπου ο μέγας Ιωάννης της Κλίμακος. Και∙ «να κολληθεί το όνομα του Ιησού στην αναπνοή σου και τότε θα γνωρίσεις τη δύναμη της αφιέρωσής σου σ’ Αυτόν». Το όνομα του Χριστού: το μεγαλύτερο όπλο του Χριστιανού, όταν γίνεται με τις σωστές προϋποθέσεις, της ταπείνωσης και της αγάπης που είπαμε. Αλλά και με δύο ακόμη συνιστώσες: πρώτον, ότι η επίκληση αυτή συνιστά εντολή του Ίδιου – δεν ανήκει στην καλή μας μόνο διάθεση: «μέχρι τώρα δεν ζητήσατε τίποτε στο όνομά Μου... Αιτείτε και λήψεσθε...» – συνεπώς ως πραγματοποίηση εντολής αποτελεί έκφραση της αγάπης μας αλλά και αναζήτηση της δικής Του αγάπης. Δεύτερον, ότι επίκληση του Ονόματός Του σημαίνει και «αναγνώριση» της παρουσίας Του σε ό,τι αποτελεί δημιούργημά Του – Εκείνον φωνάζω και σ’ Εκείνον στρέφομαι αγαπητικά, όταν Τον «βλέπω» στο πρόσωπο του συνανθρώπου μου, στα ζώα, στα φυτά, στον αέρα, στη θάλασσα, στα πάντα.
Να Τον παρακαλούμε μόνο να μας ανοίγει λίγο τα μάτια...

παπα - Γιώργης Δορμπαράκης 

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης