Η Πλατυτέρα των Ουρανών

18 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

18 Οκτωβρίου

 

 Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητού

 

 

 

   Οι τέσσερις Ιεροί Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, κατέχουν ιδιαίτερη τιμή μέσα στην Εκκλησία μας, διότι αξιώθηκαν να γίνουν οι συγγραφείς των τεσσάρων Ευαγγελίων, τα οποία αποτελούν τους τέσσερεις στύλους, πάνω στους οποίους στηρίζεται η χριστιανική μας πίστη, μαζί με τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης και την Ιερά Παράδοση.
Στο άρθρο μας αυτό θα ασχοληθούμε με τον ιερό Ευαγγελιστή Λουκά.

Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και είχε Ελληνική καταγωγή. Ήταν πολύ μορφωμένος και ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Γνώριζε άριστα την Ελληνική γλώσσα, όπως και την Εβραϊκή. Αυτό φαίνεται καθαρά από τα ιερά συγγράμματά του, το τρίτο Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου κανένας άλλος συγγραφέας της Καινής Διαθήκης δεν μπορεί να φθάσει την καλλιέπεια του λόγου του. Παράλληλα ήταν και άριστος ζωγράφος. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και την Αθήνα.
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες από τη ζωή του πριν τη συνάντησή του με τον απόστολο Παύλο. Εικάζουμε ότι ήταν ειδωλολάτρης. Γνώρισε προφανώς τον Χριστιανισμό στην Αντιόχεια.
Αφ’ ότου γνώρισε τον απόστολο Παύλο συνδέθηκε μαζί του και έγινε αφοσιωμένος μαθητής του και ακόλουθός του ως το μαρτυρικό του τέλος. Κήρυξε με θέρμη και ζήλο τη νέα σώζουσα πίστη στη Θράκη, τη Μακεδονία, την Θεσσαλία, την Αχαΐα, την Ασία, την Κύπρο, το Ιλλυρικό, την Ιουδαία και την Μικρά Ασία, μεταστρέφοντας πλήθος ειδωλολατρών και Ιουδαίων στον Χριστιανισμό.

Θεώρησε σκόπιμο να γράψει, όσα είχε ακούσει από τους αγίους Αποστόλους, τον απόστολο Παύλο, την Θεοτόκο και άλλους αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, για το θείο Πρόσωπο και το έργο του Κυρίου, δεκαπέντε χρόνια μετά την Ανάληψή Του. Να μείνει εσαεί αιώνιο γραπτό μνημείο και μαρτυρία στην Εκκλησία του Χριστού. Συνέγραψε λοιπόν το γνωστό μας «Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο», το τρίτο κατά σειράν βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Σε αυτό αρχίζει με την γέννηση του Τιμίου Προδρόμου, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και με ζωηρότητα και ακριβή χρονολόγηση περιγράφει την Γέννηση του Κυρίου, την δράση, τα θαύματα, το σταυρικό Πάθος και την Ανάστασή Του, με ακριβείς ιστορικές συγκυρίες και χάρη λογοτεχνική. Τέλος, αυτός κατέγραψε τις περισσότερες παραβολές του Χριστού με άφθαστη παραστατικότητα.
Συνέγραψε επίσης και το πέμπτο κατά σειράν ιερό βιβλίο της Καινής Διαθήκης, τις «Πράξεις των Αποστόλων», ήτοι: την πρώτη εκκλησιαστική ιστορία της Εκκλησίας μας, στο οποίο εκθέτει την δική του εμπειρία για την ίδρυση και την ανάπτυξη της πρώτης Εκκλησίας. Αρχίζει με το θαυμαστό γεγονός της Θείας Αναλήψεως, περιγράφει με καταπληκτικές λεπτομέρειες το μεγάλο και θαυμαστό γεγονός της Πεντηκοστής, το πρώτο κήρυγμα του αποστόλου Πέτρου, την βάπτιση τριών χιλιάδων ακροατών του και την ίδρυση της Εκκλησίας. Στη συνέχεια αναφέρεται στην ζωή της πρώτης Εκκλησίας, στη δράση των αποστόλων, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος στη δράση του αποστόλου Παύλου.
Ως αποδέκτης και των δύο ιερών βιβλίων του αναφέρεται κάποιος «κράτιστος Θεόφιλος», τον οποίο αγνοούμε. Πιθανόν να ήταν κάποιος επιφανής, ο οποίος ζήτησε από τον Λουκά πληροφορίες για τη νέα πίστη. Η ευσεβής παράδοση αναφέρει πως ο Λουκάς υπήρξε και εξαίσιος ζωγράφος, ο οποίος εικονογράφησε το ιερότατο πρόσωπο της Θεοτόκου, με την οποία έζησε αρκετό καιρό στην Ιερουσαλήμ. Φημισμένες Ιερές Εικόνες Της αποδίδονται σ’ εκείνον, όπως η Ιερή Εικόνα του Μεγάλου Σπηλαίου, της Παναγίας Κύκκου της Κύπρου, της πόλεως Βιλίνα της Ρωσίας.
Στον άγιο Λουκά αποδίδονται επίσης και άλλες γνωστές Ιερές Εικόνες της Θεοτόκου.

Η ιεραποστολική του δράση συνέπεσε με την κήρυξη των διωγμών του Ρωμαϊκού κράτους εναντίον των Χριστιανών.
Τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία, βλέποντας την ρώμη της νέας πίστης, φοβήθηκαν για τα άνομα και δεισιδαίμονα συμφέροντά τους και γι' αυτό έπεισαν τους διεφθαρμένους Ρωμαίους να εγείρουν σκληρό διωγμό εναντίον των Χριστιανών, ως δήθεν επικίνδυνους για την έννομη τάξη.
Χιλιάδες Χριστιανοί συλλαμβάνονταν, με την βοήθεια των ειδωλολατρών ιερέων, βασανίζονταν φρικτά για να θυσιάσουν στα είδωλα. Όσοι αρνούνταν θανατώνονταν μέσω απερίγραπτων βασανισμών.

Έτσι λοιπόν και ο άγιος και Ευαγγελιστής Λουκάς έγινε στόχος των φανατικών ειδωλολατρών.
Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, μετά τον μαρτυρικό θάνατο του αποστόλου Παύλου το 68 μ.Χ. ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στα μέρη της Βοιωτίας, όπου με το φλογερό του κήρυγμα μετέστρεφε πλήθος ειδωλολατρών στην αληθινή χριστιανική πίστη. Επίσης ασκούσε και το ιατρικό επάγγελμα, θεραπεύοντας δωρεάν τους αρρώστους. Αυτό θορύβησε και εξόργισε τους ειδωλολάτρες ιερείς της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν να ερημώνουν τα «ιερά» τους και να χάνουν πλούτη από τις δεισιδαίμονες πρακτικές τους, όπως τη μαγεία, την μαντική και τις διάφορες αγυρτείες, τις οποίες πωλούσαν αδρά ως «θεραπείες» στους άτυχους πιστούς του παγανισμού. Παρότρυναν λοιπόν τον φανατισμένο ειδωλολατρικό όχλο, ο οποίος όρμισε και συνέλαβε τον ένθερμο άγιο Λουκά.
Μη σεβόμενοι τα γεράματά του τον υπέβαλαν σε απάνθρωπα βασανιστήρια.
Εξουθενωμένο, τον κρέμασαν σε μια ελιά, όπου παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό, σε ηλικία ογδόντα χρονών.

Οι Χριστιανοί περιμάζεψαν το τίμιο λείψανό του και το έθαψαν με μεγάλες τιμές κοντά στην Θήβα. Από την μαρμάρινη λάρνακά του έρρεε μύρο, το οποίο ευωδίαζε σε μεγάλη απόσταση. Γινόταν επίσης εκεί πάμπολλα θαύματα, κάνοντας πολλούς ειδωλολάτρες να γίνονται Χριστιανοί.
Ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κώνστας (337-350) μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τα Ιερά Λείψανά του, όπως και των άλλων αποστόλων, τα οποία εναπέθεσε, ως πολύτιμο θησαυρό, στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Βρισκόταν εκεί ως την άλωση από τους σταυροφόρους το 1204, τα οποία οι αντίχριστοι εισβολείς τα έκλεψαν και τα μετέφεραν στη Δύση.
Σήμερα σώζεται η λάρνακα του αγίου στη Βοιωτία, εντός περικαλλούς ναού, όπου συνεχίζονται να επιτελούνται θαύματα. Η ιερή του μνήμη εορτάζεται στις 18 Οκτωβρίου.

saint.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

18 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

  Ἀπό ὅσο μπορῶ νά θυμηθῶ, ὁ παπά-Γιώργης ὁ Μεταλληνός, στίς περίφημες βραδυνές ὁμιλίες του στό ναΐδριο τοῦ Ἁγίου Ἀντίπα, δέν συνήθιζε νά κάνει ἐσχατολογικές ἀναφορές, καί μάλιστα, ὅσες φορές ὁ λόγος ἔφτανε στό πότε θά συμβεῖ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ἔλεγε πώς δέν θά ἔπρεπε νά μᾶς ἀπασχολεῖ ἐκεῖνος ὁ καιρός τόσο, ὅσο ἡ ὥρα τοῦ θανάτου μας, γιατί, γιά ὅποιον ἔλθει ἡ ὥρα αὐτή ἡ φοβερή, ἐκεῖνος ζεῖ ἤδη καί τήν Δευτέρα Παρουσία.
Ὡστόσο αὐτήκοος θυμᾶμαι νά ἀναφέρεται κάποτε στόν Μέγα Βασίλειο, ὁ ὁποῖος ἀναλογιζόμενος τήν ἐποχή τῶν ἐσχάτων, παρακαλοῦσε τόν Κύριο «νά μήν τόν ἀξιώσει νά ζήσει ἐκεῖνον τόν καιρό γιατί δέν ἤξερε ἄν θά τόν προδώσει!». Καί τό ἔλεγε αὐτό γιά τόν οὐρανοφάντορα Μέγα Βασίλειο. Φανταστεῖτε, πόσο δύσκολες θά πρέπει νά εἶναι ἐκεῖνες οἱ μέρες.
Καί ποιός θά ἤθελε νά τίς ζήσει τίς μέρες αὐτές, ποιός θά ἤθελε νά τελειώσει αὐτός ὁ τόσο ὄμορφος κόσμος πού ὁ Θεός τόν ἔπλασε «καλό λίαν».
Ναί ἀλλά ὁ Κύριος εἶπε ὅτι θά ἔλθει πάλι καί αὐτό εἶναι ἀναπόφευκτο. Ὅσο καί ἄν λέγεται (ὅσο ἀβάσιμο καί νά φαίνεται τό - ἄκουσα καί αὐτό) ὅτι, αὐτή τή φορά οἱ ἀντικείμενοι θά εἶναι πιό ὀργανωμένοι ὥστε νά τόν ἐξουδετερώσουν ἔγκαιρα, γιατί καί αὐτοί ξέρουν ὅτι ὄντως θά ξαναέλθει.
Ἐπειδή ὅμως, ὅπως μου εἶπε ἕνας φίλος, ὁ ἱστορικός χρόνος ἔχει συμπιεσθεῖ πολύ, δηλαδή στίς ἡμέρες μας βλέπουμε νά συμβαίνουν σωρευτικά, πράγματα πού λογικά θά περιμέναμε νά συμβοῦν ἀρκετά ἀργότερα, νομίζω πώς εἶναι πολύ φυσιολογικό, κάποιος πού ἔχει πνευματική ζωή νά θεωρεῖ πώς ὁ βηματισμός τῆς ἀνθρωπότητας πρός τό τέλος τῆς Ἱστορίας ἔχει ἐπιταχυνθεῖ.
Δηλαδή, φαίνεται περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή ὅτι ὁ Κόσμος δέν θά ἀργήσει νά ζήσει ἐκεῖνα τά γεγονότα, πού ἡ ἀείμνηστη γιαγιά μου στίς διηγήσεις της ὀνόμαζε «τά γραμμένα».
Βέβαια ὁ χρόνος αὐτός δέν εἶναι γνωστός σέ κανέναν παρά μόνο στόν ἴδιο τόν Θεό Πατέρα καί παρ’ ὅτι τά φαινόμενα δείχνουν ὅτι «τό θέρος εἶναι ἐγγύς», Ἐκεῖνος μπορεῖ, ὅπως λένε οἱ πατέρες, νά μεταβάλλει τά σχέδιά Του, γιατί ἴσως δεῖ μετάνοια καί ἀναβάλλει.
Ὅσοι θεωρήσουν ὅτι αὐτά εἶναι ἱστορίες γιά ἐλαφροΐσκιωτους ἤ γιά φαντασμένους, προφανῶς ἀγνοοῦν ὅτι, γιά τά γεγονότα ἐκεῖνα μίλησε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, λέγοντας πώς θά συμβοῦν πρίν τόν ἐρχομό Του. Πρέπει νά γνωρίζουν πώς, ἄν αὐτά δέν πραγματοποιηθοῦν, τότε Αὐτός πού ἐπί 2000 χρόνια νομίζαμε ὅτι ἦταν ὄντως ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τελικά θά ἀποδειχθεῖ πώς ἦταν πράγματι ἕνας πλάνος, ὅπως τόν ὀνομάζουν καί οἱ σταυρωτές Του στό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο!
Ὅμως τά γεγονότα πού ζοῦμε, ἰδιαίτερα τά δύο τελευταῖα χρόνια, μαρτυροῦν ὅτι ὁ χρόνος κυλᾶ γρηγορότερα ἀπό τό ἀναμενόμενο, καθώς ὅλοι αὐτοί πού μέχρι πρότινος δροῦσαν ἀπό τό παρασκήνιο, δέν χρειάζεται πλέον νά τηροῦν οὔτε τά προσχήματα καί μιλοῦν εὐθέως γιά τήν ἀνάγκη μιᾶς παγκόσμιας διακυβέρνησης ὡς προϋπόθεσης τῆς ἄσκησης παγκόσμιου ἐλέγχου, ὁ ὁποῖος θά πρέπει νά ἐπιβληθεῖ γιά τό καλό ὅλων, βέβαια.
Καί πράγματι, ποτέ ἄλλοτε στήν Ἱστορία δέν ὑπῆρχαν τά μέσα, ἡ τεχνολογία καί οἱ δυνατότητες γιά τήν ἄσκηση παγκόσμιου ἐλέγχου ὅσο σήμερα, καί ἤδη μέ τό πρόσχημα τῆς προστασίας τῆς ὑγείας τῶν ἀνθρώπων ἔχει δημιουργηθεῖ καί τό νομικό ὑπόβαθρο, πού θά καταστείλει κάθε ἀντίδραση.
Ἑπομένως ἐκεῖνο πού ἀπομένει εἶναι νά δοῦμε κατά πόσον οἱ περιστάσεις ἔχουν ὡριμάσει τόσο, ὅσο χρειάζεται γιά τήν ἐμφάνιση τοῦ παγκόσμιου κυβερνήτη.
Ἀλλά μήν γελιέστε, ἄν δέν εἶναι παραμύθι ἡ Πίστη μέ τήν ὁποία μεγάλωσαν τόσες γενιές Ἑλλήνων καί χριστιανῶν, πώς αὐτά πού ἔγραψαν οἱ προφῆτες πρόκειται νά συμβοῦν, καί ἄν οἱ Ἅγιοι τοῦ αἰῶνα πού μίλησαν γιά τά γεγονότα αὐτά εἶχαν ὄντως Θεία ἔμπνευση, αὐτά τά γεγονότα ἐνδεχομένως δέν θά ἀργήσουν νά συμβοῦν.
Ἔλεγε ἕνας ἁπλός ἁγιορείτης μοναχός πρίν δύο-τρία χρόνια στή Μεγίστη Λαύρα, σέ μιά παρέα φίλων ὅτι, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὅσα προέλεγε στούς προσκυνητές τῆς Παναγούδας πώς θά συμβοῦν, ἐννοοῦσε ὅτι θά τά ζήσουν οἱ ἴδιοι καί ἐφ’ ὅσον αὐτοί ἦσαν τότε ἤδη ὥριμοι στήν ἡλικία καί ἐπειδή ἀπό τότε πού ὁ ἅγιος Γέροντας τά ἔλεγε αὐτά ἔχουν ἤδη περάσει τριάντα χρόνια, τότε μᾶλλον τά γεγονότα δέν πρέπει νά εἶναι πολύ μακριά.
Ὅμως παρ’ ὅλο πού ὁ «ἱστός τῆς ἀράχνης» σφίγγει ὁλοένα καί περισσότερο καί τό μέλλον δείχνει δυστοπικό καί στενόχωρο ὑπάρχουν παντοῦ γύρω μας σημεῖα πού δηλώνουν ὅτι, ἐπειδή τίς τύχες τοῦ Κόσμου τίς κατευθύνει ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Κύριος τοῦ παντός, ὅσοι θά παραμείνουν ἑδραῖοι στήν πίστη θά ἔχουν τήν προστασία Του.
Βλέπετε τούτη τήν συγκυρία πού γευόμαστε αὐτόν τόν καιρό, ἐπειδή δέν εἶναι τόσο ἕτοιμα τά πράγματα καί ἐπειδή ὑπολείπονται γεγονότα πού δέν ἔχουν ὡριμάσει ἀκόμη, αὐτά πού συμβαίνουν μᾶλλον δέν ὁδηγοῦν σέ αὐτό πού θά μπορούσαμε νά ὀνομάσουμε τελική φάση. Μᾶλλον γιά προπόνηση μοιάζει αὐτό πού ζοῦμε αὐτόν τόν καιρό, πρίν τόν μεγάλο ἀγῶνα, ὅταν θά γίνει αὐτός καί γιά ὅσους τόν ζήσουν.
Εἶναι μᾶλλον ἀναπόδραστο, ὅσοι ζήσουν ἐκεῖνον τόν καιρό, νά βιώσουν αὐτά πού φοβόταν ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Θεός προετοιμάζει τήν ἀνθρωπότητα γιά νά μήν αἰφνιδιασθεῖ. Ἄσκηση εἶναι ὅλο αὐτό πού ζοῦμε.
Προσέξτε τόν τοπικό κυβερνήτη, ὁ ὁποῖος κατά τά φαινόμενα λειτουργεῖ ὡς ἐντολοδόχος, πόση κακία ἐκπέμπει, πόσο μανιάζει νά ἐπιβάλλει τό σκοπό πού, προφανῶς, τοῦ ἔχουν θέσει καί φανταστεῖτε πῶς θά εἶναι ὁ παγκόσμιος κυβερνήτης πού ὁ ἴδιος θά ἐξουσιάζει ὅλον τόν Κόσμο.
Δ
εῖτε μέ πόση προθυμία καί μέ πόσο πάθος, ὅλος σχεδόν ὁ μηχανισμός πού ὀργανώνει, ἐπιβάλλει καί ἐλέγχει τήν ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν πού ἐκδίδονται, προσπαθεῖ νά ἐκτελέσει τό καθῆκον του. Καί πόσο δύσκολο ἤδη φαντάζει τό νά ξεφύγει κανείς ἀπό τόν ἔλεγχο ἤ νά διαφωνήσει ἤ νά ἔχει διαφορετική ἄποψη.
Σίγουρα ἔχετε διαπιστώσει στήν καθημερινότητα πώς, ἀκόμη καί οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι συμπαρίστανται στόν μηχανισμό τῆς ἐπιβολῆς τῶν «μέτρων ἐλέγχου».
Νά περιμένετε λοιπόν ἐκεῖνες τίς μέρες τίς πικρές τῆς Ἱστορίας ὅτι, οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζεῖν, δέν θά βρίσκουν πουθενά ἀπαντοχή. Θά κυνηγιοῦνται ἀπό ὅλους.
Γι’ αὐτό μᾶς προπονεῖ αὐτόν τόν καιρό ὁ Θεός. Δέν θέλει νά αἰφνιδιασθοῦμε. Μᾶς προϊδεάζει.
Καί τί ἄλλο μᾶς χάρισε αὐτόν τόν καιρό ὁ Θεός; Μᾶς ἔδειξε ὅτι δέν θά μποροῦμε νά ἐμπιστευθοῦμε σχεδόν κανένα! Οὔτε κἄν τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία νομίζαμε μέχρι πρόσφατα πώς θά εἶναι ἡ μεγάλη ἐλπίδα τοῦ κόσμου. Οὔτε κἄν καί αὐτόν τόν πνευματικό μας. Ἴσως οὔτε τούς οἰκείους μας.
Ἐκεῖνον τόν καιρό ὁ καθένας θά εἶναι μόνος του λοιπόν.
Γι’ αὐτό ὁ ἀείμνηστος παπά-Γιώργης ἀπό τό 2009, ὅταν μπαίναμε στά χρόνια τῶν μνημονίων συνιστοῦσε στό ἀκροατήριο τοῦ Ἁγίου Ἀντίπα: «Γνωριστεῖτε μεταξύ σας, ὥστε ὁ ἕνας νά βοηθάει τόν ἄλλον».
Ἀπό τώρα λοιπόν ἀρχίσαμε νά κάνουμε δρόμο γιά νά βροῦμε χριστιανό παπά γιά νά λειτουργηθοῦμε, ἀπό τώρα μετρᾶμε τά λόγια μας, γιατί ἤδη κάποιοι μᾶς φθονοῦν, ἀπό τώρα ἀλλάξαμε συναναστροφές, γιατί οἱ παλιές μᾶς ὑποπτεύονται, ἤ, τοὐλάχιστον, τούς προκαλοῦμε φόβο.
Καί αὐτό πού φαντάζει στενάχωρο, γιά ὅσους θέλουν νά διατηρήσουν τό δικαίωμα νά ἔχουν προσωπική ἄποψη γιά τήν ζωή τους ἤ νά ἔχουν μεταφυσικές ἀνησυχίες, δέν εἶναι ἀπαραίτητα κακό.
Ἄς μήν ἡσυχάζουμε λοιπόν, ἄς μήν ἀδιαφοροῦμε, ἄς προετοιμαστοῦμε. Καί τό σπουδαιότερο, ἄς μήν ἀπελπιζόμαστε, γιατί ὅπως ἔλεγε καί ἡ ἀείμνηστη Γαλάτεια, ἡ παραμυθοῦ: «Ζεῖ ὁ Θεός»!

Δημήτριος Κοσκινιώτης

agnikolaos.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

18 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 




   ~ Πρέπει ακόμη να στοχασθώμεν πως ο Πανάγαθος Θεός «μισεί» τον υπερήφανον και αγαπά τον ταπεινόν. Και όχι μόνον ο Θεός, αλλά και ημείς, όταν ιδούμε τινά ταπεινόν, τον βλέπομεν ως Άγγελον, μας φαίνεται ν’ ανοίξωμεν την καρδίαν μας να τον βάλωμεν μέσα και όταν ιδούμεν τινά υπερήφανον, τον βλέπομεν ως τον διάβολον, γυρίζομεν το πρόσωπόν μας εις άλλο μέρος να μην τον βλέπωμεν.

Ας φύγωμεν, λοιπόν, αδελφοί μου από την υπερηφάνειαν, διότι η ταπείνωσις είναι Αγγελική οδός, είναι δρόμος οπού μας πηγαίνει εις τον Παράδεισον!
Εδώ πώς πηγαίνετε; Την ταπείνωσιν αγαπάτε ή την υπερηφάνειαν;
Όστις αγαπά την ταπείνωσιν ας σηκωθή επάνω να μου το ειπή, να τον ευχηθώ. 
«Εγώ, άγιε του Θεού, αγαπώ την ταπείνωσιν», λέγει κάποιος. Έκβαλε τα φορέματά σου, ενδύσου πενιχρά φορέματα και γύρισε εις την αγοράν.
Δεν το κάμνεις; Εντρέπεσαι; 
Κάμε άλλο. Κόψε το μισό σου μουστάκι και έβγα εις το παζάρι. Μήτε και αυτό το κάμνεις; Δεν το λέγω δι’ εσέ μόνον, αλλά διά να το ακούσουν και οι άλλοι να μη λέγετε ότι είσθε ταπεινοί.

Με βλέπετε και εμέ με αυτά τα γένεια; Είναι γεμάτα υπερηφάνειαν και ο Θεός να την ξερριζώση από την καρδίαν μας. Ο Χριστιανός χρειάζεται δύο πτέρυγας διά να πετάξη να υπάγη εις τον Παράδεισον: Την Ταπείνωσιν και την Αγάπην!

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779)

dromokirix.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

18 Οκτ. 2021

 | Ιστολόγιο |


 

 







Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 




Ένα από τα αποφθέγματα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου ήταν, στην αρχή της θητείας του, πως «οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν τους θεσμούς».

Όμως μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο: Οι άρρωστοι θεσμοί να αρρωσταίνουν τους ανθρώπους. Και μπαίνει το ερώτημα:
Στην τωρινή συγκυρία, οπότε η σεβασμιότατη δεσποτοκρατία μας είναι πανθομολογουμένως βαρύτατα άρρωστη, τί από τα δύο μπορεί να ισχύει; Νομίζω και τα δύο.
Ρίζα της διαχρονικής κακοδαιμονίας της Εκκλησίας μας είναι το πολίτευμά της. Δεδομένου ότι ο θεοΐδρυτος θεσμός της δηλητηριάζεται απ’ τον εσμό της δεσποτοκρατίας.

Ρωτήστε, τον οποιονδήποτε λαό του κόσμου για το ποιο πολίτευμα προτιμάει. Σίγουρα θα σας αποκριθεί ότι η δημοκρατία είναι το άριστο και η τυραννία το χείριστο. Και ασφαλώς κανείς δεν θα ισχυριστεί πως το χείριστο για την πολιτεία πολίτευμα, είναι το άριστο για την Εκκλησία! Αλλά μια και ο χαρακτήρας της Εκκλησίας είναι θεανθρώπινος, ας ρωτήσουμε τον ίδιο τον Χριστό: Ποιό, δηλαδή, ο Χριστός θέλει να είναι το πολίτευμα της Εκκλησίας του;
Ο Χριστός αναμφίλεκτα καταδικάζει κάθε μορφή δεσποτοκρατίας και εκ βάθρων ανατρέπει την τακτική, που επικρατεί στα κοσμικά καθεστώτα: «Γνωρίζετε, είπε στους μαθητές του, ότι οι κοσμικοί άρχοντες αντιμετωπίζουν τους λαούς, ως δούλους. Αυτό όμως σε καμμιά περίπτωση δεν θα συμβαίνει με σας. Όποιος θέλει να είναι μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι στην υπηρεσία των άλλων».
Και ανάλογη με το πνεύμα του Χριστού ήταν και η πολιτεία των Αποστόλων.
Οι οποίοι μαζί με όλους τους συμπαριστάμενους εξέλεξαν δημοκρατικά τον αντικαταστάτη του Ιούδα. Και δημοκρατικά επίσης έγινε η εκλογή των επτά διακόνων και η σύνοδος των Ιεροσολύμων, κλπ, κλπ. Όταν σήμερα ο λαός του Θεού βρίσκεται εγκάθειρκτος στο «γύψο» του Παπαδόπουλου. Και, όχι μόνο στην εκλογή των μητροπολιτών, αλλά ούτε καν στην εκλογή των ενοριακών επιτρόπων συμμετέχει. Ενώ έπρεπε να συμμετέχει σε κάθε πτυχή του πολιτεύματος της Εκκλησίας.
Η ευαγγελική δημοκρατία δεν ήταν δημοκρατία των τύπων και των λόγων. Όπως είναι οι σύγχρονες κοσμικές, λεγόμενες,  δημοκρατίες. Όπου «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει» (Α΄ Κορινθίους:ΙΑ:21). Πράγμα, που συμβαίνει στον τόπο μας στην τωρινή συγκυρία. Όπου οι ΓΑΠηδες και Αλεξο-Κούληδες με το συνάφι τους σπαταλούν και ο λαός  φυτοζωεί και αργοπεθαίνει.
Αλλά η δημοκρατία τους ήταν ουσιαστική, αφού διαχεόταν σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού βίου. Όπου «ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους» (Πράξεων: Δ,32, κλπ).

Περιχαράκωσαν, λοιπόν, οι Απόστολοι το εκκλησιαστικό πολίτευμα, με τρόπο που δεν επιδεχόταν παραχάραξη. Και την παράδοσή τους διατήρησαν και οι Πατέρες της Εκκλησίας! Τι έγινε όμως αργότερα; Αργότερα δεν παραχαράχτηκε απλώς, αλλά αναποδογυρίστηκε κυριολεκτικά το πολίτευμα της Εκκλησίας. Και από δημοκρατικό, που ήταν, έγινε… δεσποτικό!
Τί γίνεται σήμερα; Σήμερα λένε στους εκπροσώπους της δεσποτοκρατίας: «Γιατί, δεν αφήνετε τον λαό να εκλέγει τους μητροπολίτες»; Και εκείνοι αποκρίνονται: «Αλλοίμονο, αν αφήναμε το λαό να εκλέξει»! Που σημαίνει ότι ευτυχώς, που στην Εκκλησία έχουμε δεσποτοκρατία. Άλλωστε, θα πουν κάποιοι, δεν βλέπετε και τα χάλια της «δημοκρατικής» πολιτείας, όπου οι αντιπρόσωποί της εκλέγονται από τον λαό; Όταν η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε δημοκρατική πολιτεία, αλλά ένα προτεκτοράτο υπόδουλο στην παγκόσμια νεοταξική δικτατορία του Χίτλερ του 21ου αιώνα, Μπιλ Γκέιτς και των συνωμοτών του: Ροκφέλλερ, Ρόθτσιλντ, Σόρος κλπ.
Που φορτώνουν στο σβέρκο μας τα ανδρείκελά τους, τα οποία έχουν μυήσει στις καταχθόνιες στοές και εταιρείες (Μπίλντεμπεργκ, κλπ), ώστε να υπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα καταχθόνια σχέδιά τους.
Με τους οποίους άλλωστε συντάσσεται ολόψυχα και η δεσποτοκρατία, η οποία προπαγανδίζει με κάθε τρόπο τα άκρως ύποπτα εμβόλια των δολοφονικών φρμακοβιομηχανιών. Την ταυτότητα των οποίων αποκαλύπτουν κάποιοι υπάλληλοί τους λέγοντας: «Υπηρετούμε την αυτοκρατορία του κακού»!
Αλήθεια, θα τολμούσαν οι δεσποτάδες να πουν για το δημοκρατικό πολίτευμα “αλλοίμονο” στην αρχαία Αθήνα; Όταν έστηναν ανδριάντες στους τυραννοκτόνους και είχαν θεσπίσει τον εξοστρακισμό, για όποιον κινούσε έστω και την παραμικρή υποψία ότι θα μπορούσε να γίνει τύραννος; Αλλοίμονό τους, αν το έλεγαν! Και ποιός θα τολμούσε, ύστερα απ’ όλα αυτά, να διατυπώσει τον βλάσφημο ισχυρισμό ότι μπορεί η τυραννία να καταδικάζεται ως πολιτικό καθεστώς, αλλά ως εκκλησιαστικό είναι ευλογημένο;
Αν θα μπορούσαν; Μα και βέβαια! Μήπως αυτό δεν κάνουν; Δεν μας έχουν καταντήσει απ’ την αριστοκρατία του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας στην αρρωστοκρατία της δεσποτοκρατίας; Γιατί, αν η οποιαδήποτε τυραννία είναι αποτρόπαιη και αποκρουστική, η τυραννία εν ονόματι του Χριστού, που θυσιάστηκε για την καθολική απελευθέρωση του ανθρώπου, είναι η τραγικότερη τραγική ειρωνεία.
Αλλά ας επανέλθουμε στο αρχικό αρχιεπισκοπικό απόφθεγμα και ας ρωτήσουμε: Αν «οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν τους θεσμούς», γιατί οι υγιείς δεν τους εξυγιαίνουν; Γιατί ο υγιής, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, Αρχιεπίσκοπος και η περί αυτόν δεσποτοκρατία δεν εξυγίανε τόσα χρόνια το πολίτευμα της Εκκλησίας; Αφού κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται απ’ τα λεγόμενά του στον μητροπολιτικό ναό της Αθήνας (10-10-2021).
Όπου υποστήριξε ότι όσοι δεν συμφωνούν με την Σύνοδο πρέπει να αποτειχίζονται και να πηγαίνουν στα σπίτια τους ή τα μοναστήρια τους.
Όταν
η τωρινή Σύνοδος της δεσποτοκρατίας είναι de facto αποτειχισμένη απ’ την Εκκλησία του Χριστού. Αφού βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με το Ευαγγέλιο και την εκκλησιαστική παράδοση. Και ρυμουλκείται απ’ τα αντίχριστα ανδρείκελα της δικτατορίας του Μπιλ Γκέιτς!…

papailiasyfantis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

18 Οκτ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 


  Στη Σχολή που πήγαινα – διηγείται ο Τ. Ι., απόφοιτος της Αθωνιάδος – γνώρισα μια κοπέλλα. Αρχικά μου άρεσε εξωτερικά, αλλά κάτι μέσα μου με εμπόδιζε να προχωρήσω, γιατί σκεφτόμουν την Ιερωσύνη και η κοπέλλα δεν ήθελε γι’ αυτό να πάρει θέση ξεκάθαρη.

Πηγαίνω στον Γέροντα Παΐσιο και τον ρωτώ τι να κάνω. Μου λέει, «πήγαινε να βρεις τον τάδε Πνευματικό και το πράγμα θα δείξει μόνο του». Έτσι και έγινε. Όταν την ρώτησα το όνομα του Πνευματικού της, τα έχασα, διότι ήταν αυτός στον οποίο με είχε στείλει ο Γέροντας, χωρίς φυσικά ποτέ να την γνωρίζει.
Μια ομάδα προσκυνητών ρωτούσε τον Γέροντα Παΐσιο για τρεις πρώην Μητροπολίτες και τον σκανδαλισμό που έχει γίνει στο πλήρωμα της Εκκλησίας.
– Τους αδίκησαν, Γέροντα, του είπαν και πρέπει να αποκατασταθεί η τάξη της Εκκλησίας.
Του είπαν αρκετά για αγώνες των Χριστιανών, γι’ αυτή την δικαίωσή τους.
Ο Γέροντας άκουγε σκεφτικός. Κάποια στιγμή, τους λέει: «Για ποιά δικαιώματα μιλάτε συνεχώς, για το καλό τους και το καλό της Εκκλησίας; Εμείς, ως μέλη της Εκκλησίας, δεν ζητάμε τίποτα, όπου μας λένε πάμε. Καλόν είναι να πάνε στην μετάνοιά τους (εννοούσε το Μοναστήρι της κουράς τους). Έτσι θα βοηθήσουν», είπε.
Τότε, κάποιος πετάχτηκε και είπε ότι κάποιος Επίσκοπος λέει ότι εσείς δεν γνωρίζετε από θέματα Κανονικού Δικαίου και ότι πρέπει να δικαιωθούν.
Δείχνοντας τον πόνο της ψυχής του στο πρόσωπό του, είπε: «Δυστυχώς, κάποιος απ’ αυτούς, θα πάει αμετανόητος».
Κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο παρουσίασε συμπτώματα μιας σοβαρής και ανίατης ασθένειας, που οδηγεί σε ολική παραλυσία.
Πηγαίνω στον Γέροντα και τον παρακαλώ να κάνει προσευχή γι’ αυτόν. Τον ρωτώ αν θα γίνει καλά ή θα εξελιχθει η αρρώστεια του. Σκέφτεται λίγο και μου απαντάει: «Είναι πνευματικοί λόγοι που οδήγησαν τον άνθρωπο αυτόν εκεί.
Αν δεν εξομολογηθούν (ίσως εννοούσε και τους συγγενείς) και αν δεν μετανοήσουν, δεν θα γίνει ποτέ καλά, θα γίνεται χειρότερα». Έτσι και έγινε. Η κατάστασή του χειροτέρεψε σε μεγάλο βαθμό και τώρα είναι σε αναπηρικό καρότσι.

Από το βιβλίο: “Ο Όσιος Παΐσιος” - Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη»

koinoniaorthodoxias.org

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης