Η Πλατυτέρα των Ουρανών

23 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


Σχετική
 εικόνα

 

του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

 

Η παραβολή του ασώτου υιού είναι αρκετή από μόνη της να μας διδάξει όλο το μυστήριο της πατρικής θεϊκής αγάπης και του τρόπου σωτηρίας και επιστροφής των ανθρώπων στον Θεό. Έτσι, συνήθως, δίνεται μεγαλύτερη σημασία στον άσωτο υιό και στον τρόπο σωτηρίας του, αλλά και στην παρουσία του πατέρα, ο οποίος με την άφατη πατρική αγάπη του δέχεται πίσω τον άσωτο γιο του.

Ο άλλος γιος όμως, ο αδελφός του ασώτου, μένει στο περιθώριο, χωρίς να ασχοληθεί κανείς μ’ αυτόν. Όμως, όταν ακούω την παραβολή αυτή, το μυαλό μου μένει σ’ αυτόν τον τύπο του ανθρώπου, γιατί αισθάνομαι ότι εμείς οι «θρήσκοι» μοιάζουμε μ᾽αυτόν οι περισσότεροι. Κινδυνεύουμε από το σύνδρομο αυτού του ανθρώπου. Είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, που παραμονεύει όλους μας. Στο Ευαγγέλιο γίνεται αναφορά για τον μεγαλύτερο γιο με λίγα λόγια. Όταν επέστρεψε ο άσωτος υιός και έγινε η υποδοχή του από τον πατέρα και διέταξε να φέρουν την πρώτη στολή για να τον ντύσουν, και να θυσιάσουν το μοσχάρι το σιτευτό και να γίνει χαρά και ευφροσύνη στο σπίτι, γιατί ο άσωτος ήταν σαν νεκρός που επέζησε, και χαμένος και βρέθηκε, λέει η παραβολή στη συνέχεια: «Ἦν δέ ὁ υἱός αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ». Ο μεγαλύτερος υιός ήταν στον αγρό εργαζόμενος στην εργασία του πατέρα του. «Καί ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καί χορῶν», και όταν έφτασε στο σπίτι άκουσε όλη αυτή την ιστορία. Αυτό που μας παραπέμπει στην πιο πάνω στιγμή, που γράφει για τον άσωτο υιό, είναι όταν στράφηκε πίσω και πλησίασε στο σπίτι, και ενώ ήταν ακόμη μακριά, ο πατέρας του έτρεξε και τον αγκάλιασε και τον καταφίλησε και «ἐπέπεσε ἐπί τόν τράχηλον αὐτοῦ». «Καί ἰδών αὐτόν ὁ πατήρ ἐσπλαγχνίσθη». Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έναν ωραίο λόγο: «πώς τον είδε ο πατέρας, αφού ήταν μακριά;» Οι οφθαλμοί του πατέρα έχουν μεγάλο βλέμμα και μεγάλη δύναμη. Τον είδε με τα μάτια της ψυχής του, με την αγάπη του και την ευσπλαγχνία του.

 

Έτσι βλέπουμε δύο σκηνές: ο ένας πηγαίνει και όταν πλησιάζει τον δέχεται ο πατέρας του και τον καταφιλεί και τον παρηγορεί και τον ενδύει με τη στολή την πρώτη, ενώ ο άλλος πηγαίνει και μόλις ακούει τους χορούς και τα τραγούδια μέσα στο σπίτι, φωνάζει έναν δούλο του και θέλει να μάθει τι συμβαίνει. Ταράχτηκε, δεν του άρεσε. Ο δούλος τού είπε ότι επέστρεψε ο αδελφός του και ότι ο πατέρας του θυσίασε τον μόσχο τον σιτευτόν, γιατί τον παρέλαβε και τον εδέχθη ζωντανό και υγιή.

Τότε ο αδελφός «ὠργίσθη καί οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν», οργίστηκε τόσο πολύ, που δεν ήθελε να μπει στο σπίτι. «Ὁ οὖν πατήρ αὐτοῦ ἐξελθών παρεκάλει αὐτόν». Τότε βγήκε πάλι ο πατέρας, όπως και προηγουμένως να υποδεχθεί τον άσωτο, και τον παρακαλεί και τον ικετεύει να περάσει στο σπίτι. Αυτός όμως είπε στον πατέρα: «ἰδού τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καί οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καί ἐμοί οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετά τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ». Έχει τόσα χρόνια που σου δουλεύω και ποτέ δεν παρέβηκα καμμία εντολή σου και σε μένα ποτέ δεν έδωκες ούτε ένα ερίφιο, ώστε να χαρώ με τους φίλους μου. «Ὅτε δέ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τόν βίον μετά πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τόν μόσχον τόν σιτευτόν». Όταν ήρθε ο υιός σου αυτός που σου κατέφαγε την περιουσία, θυσίασες το μοσχάρι το σιτευτόν. Τότε του είπε ο πατέρας: «τέκνον, σύ πάντοτε μετ’ ἐμοῦ εἶ, καί πάντα τά ἐμά σά ἐστιν». Παιδί μου, εσύ ήσουν πάντοτε μαζί μου και όλα τα δικά μου ήταν και δικά σου. «Εὐφρανθῆναι δέ καί χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρός ἦν καί ἀνέζησε, καί ἀπολωλώς ἦν καί εὑρέθη». Έπρεπε να χαρείς και να ευφρανθείς, διότι ο αδελφός σου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε και ανέζησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε.

 

Αυτό είναι το κείμενο της περικοπής που αναφέρεται στον δεύτερο υιό. Πράγματι, νομίζω ότι, αν κανείς θέλει να λυπηθεί κάποιον σ’ αυτή την ιστορία, αναπόφευκτα και άξιος πολλών δακρύων είναι ο άλλος υιός, ο μεγάλος αδελφός. Είναι άξιος δακρύων, γιατί τελικά αυτός δεν έζησε πραγματικά μαζί με τον πατέρα, δεν κοινώνησε με τον πατέρα, ούτε χάρηκε, ούτε κατάλαβε τον πατέρα του.

Εδώ είναι και η μεγάλη τραγωδία, το ότι δηλαδή αυτό το παιδί συμπεριφέρθηκε έτσι. Γιατί ουσιαστικά ποτέ δεν κατάλαβε τον πατέρα του. Ήταν τόσα χρόνια μαζί του, όπως ο ίδιος εκαυχάτο «ἰδού τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καί οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον». Τόσα χρόνια σου δουλεύω, και ακολουθούσα πάντα την εντολή σου, αλλά ποτέ δεν μου έδωσες ούτε ένα κατσίκι, για να φάω με τους φίλους μου.

Η τραγωδία βρίσκεται σ’ αυτό το σημείο. Στο ότι δηλαδή τόσα χρόνια δεν κατάλαβε ποιον πατέρα είχε δίπλα του. Ο άσωτος ενώ έκανε τόσες αμαρτίες, φαίνεται ότι κάποια στιγμή ανακάλυψε τον πατέρα του μέσα στην καρδιά του. Όταν όμως κακοπαθούσε και πεινούσε και έβοσκε τους χοίρους και έτρωγε από την τροφή τους, τον είχαν εγκαταλείψει όλοι και κανένας δεν του έδινε σημασία.

Ευρισκόμενος μέσα σ’ αυτή την τελεία εξαθλίωση και απόρριψη και εγκατάλειψη, εκεί θυμήθηκε το σπίτι του πατέρα του. Βρήκε τον εαυτό του και αποφάσισε να πάει πίσω στο σπίτι του. Αυτό το έκανε, γιατί ήξερε ποιος είναι ο πατέρας του. Ήταν βέβαιος ότι, αν θα πήγαινε πίσω, ο πατέρας θα τον δεχόταν, και αυτός θα του έλεγε: «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου, καί οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου». Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιος σου, αλλά κάνε με σαν έναν από τους δούλους σου. Αυτό ήταν το κλειδί που άνοιξε την καρδιά του πατέρα. Αλλά ήξερε τον πατέρα και τον τρόπο που θα μιλήσει σ᾽ αυτόν. Ο μεγάλος δυστυχώς δεν το ήξερε αυτό. Δεν κατάλαβε ποτέ τον πατέρα του.

 

Και για τα δικά μας δεδομένα είναι τραγωδία, όταν βλέπουμε ανθρώπους μέσα στην Εκκλησία που εργάζονται, όπως όλοι μας, την πνευματική εργασία, να αγωνίζονται πνευματικά, να διαβάζουν, να νηστεύουν, να προσεύχονται και να κάνουν όλα αυτά τα πράγματα, αλλά να έχουν μία συμπεριφορά ακατανόητη: σαν να μην άκουσαν και δεν είδαν ποτέ τον Θεό μπροστά τους και δεν κατάλαβαν ποτέ το Ευαγγέλιο, σαν να ήταν κάτι άγνωστο γι’ αυτούς. Και λέει κανείς, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία, να κοινωνεί, να προσεύχεται και να έχει σκληρότητα και μία κατάσταση μες στην ψυχή του, που δεν έχει καμμιά σχέση με τον Χριστό;

Γιατί το παθαίνουμε αυτό; Γιατί παθαίνουμε ότι έπαθε και ο μεγάλος υιός. Μας μπαίνει η ιδέα ότι «ἰδού τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καί οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον».

Εγώ είμαι τόσα χρόνια δούλος του Θεού, ποτέ δεν παράκουσα μία εντολή. Αυτή η ικανοποίηση του εαυτού μας ότι κάνουμε πράγματα τα οποία είναι ευάρεστα στον Θεό, αυτή η πεποίθηση ότι τηρούμε τις εντολές του Θεού, και πράγματι τις κάνουμε όπως το παιδί της παραβολής, που ήταν τόσα χρόνια στη δούλεψη του πατέρα του, αυτή η πεποίθηση είναι και η αιτία να έχουμε μία εικόνα του εαυτού μας εντελώς λανθασμένη. Όταν θα έρθει η ώρα που θα φανεί τι έχουμε μέσα στην ψυχή μας, τότε βγαίνει προς τα έξω ένας εαυτός και ένας άνθρωπος τελείως παράξενος, αλλότριος του Θεού, μάλιστα μ’ ένα πρόσχημα δικαιοσύνης, όπως είχε αυτός ο μεγάλος υιός. Λέει ο μεγαλύτερος υιός προς τον πατέρα του: «ο υιός σου, δεν τον είπε καν αδελφό του, ενώ κατέφαγε την περιουσία σου όλη, και τη ζωή του την πέρασε μέσα στην πορνεία και την ακαθαρσία, ήρθε τώρα πίσω και απολαμβάνει ότι είχε προηγουμένως και ακόμα περισσότερα, ενώ αυτός δεν απόλαυσε αυτή την περιποίηση από τον πατέρα. Γιατί λοιπόν αυτό; Διότι ακριβώς δεν αισθάνθηκε ποτέ του την ανάγκη να γνωρίσει τον πατέρα του.

 

Λέει κάπου ο Χριστός: «αὕτη ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσι σέ τόν μόνο ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν». Η αιώνιος ζωή είναι η γνώση του Θεού. Και τι σημαίνει γνώση του Θεού; Αυτό που λέει ο Χριστός: «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ». Τελικά η σχέση μας με τον Θεό δεν είναι σχέση οπαδού. Ο Θεός δεν είναι κάτι που μας αρέσει, και τον πιστεύουμε αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, γιατί μας αποκαλύπτει τον ίδιο τον εαυτό του. Γι᾽ αυτό και η δημιουργία μας είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, πρέπει να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό Πατέρα μας. Πώς μπορούμε διαφορετικά να είμαστε πραγματικά παιδιά του; Αν δεν έχουμε ίχνη που να μοιάζουν μαζί Του, πώς θα του μοιάσουμε; Και για να μην νομίζουμε ότι θα του μοιάσουμε εξωτερικά και έτσι θα γίνουμε όμοιοι με Αυτόν, μας αποκάλυψε ο ίδιος τον εαυτό Του, λέγοντάς μας: «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσητε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν».

Με έναν λόγο ο Θεός μας αποκάλυψε τον εαυτό Του ολόκληρο. Για να μην πλανώμεθα και να μη βρίσκουμε δικαιολογία ότι δεν ξέραμε ή δεν καταλάβαμε ότι έτσι είναι. Για να το καταλάβουμε όμως πρέπει να συντρίψουμε το είδωλό μας. Αν δεν συντριβεί αυτό το είδωλο του καλού ανθρώπου, του φρόνιμου, του ηθικού, του καθώς πρέπει, του συνετού, του δουλευτή στον Θεό και μάλιστα του «τοσαῦτα ἔτη» εργαζομένου, δεν πρόκειται να τον καταλάβουμε.

 

Έλεγαν κάποιοι τύποι, λίγο περίεργοι, στον Γέροντα Παΐσιο: «Γέροντα, έχετε πολλά χρόνια στο Άγιον Όρος»; Αυτός τους έλεγε πως ήρθε την ίδια χρονιά με το μουλάρι του γείτονα. Τη χρονιά που έφερε αυτός το μουλάρι του στο Άγιον Όρος, μπήκε κι αυτός. Ήθελε να τους πει ότι και το μουλάρι είναι στο Άγιον Όρος, όμως δεν έγινε και κανένα άγιο μουλάρι, μουλάρι ήταν, μουλάρι έμεινε. Βέβαια, το έλεγε από ταπείνωση για τον εαυτό του, και δεν είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Οι άνθρωποι του Θεού πέρασαν μέσα από την κάμινο των πειρασμών και των θλίψεων και απέκτησαν την ταπείνωση. Και όταν λέμε πειρασμό μην πηγαίνει το μυαλό μας μόνο σε πειρασμούς, που παθαίνει κανείς για την αγάπη του Χριστού και διώκεται, γιατί είναι ευσεβής και αγαπά τον Χριστό. Έχει πειρασμούς αμαρτίας και παθών που μας εξευτελίζουν, αλλά και πειρασμούς αθεΐας και άλλους πολλούς.

Υπάρχουν άνθρωποι που δοκιμάζουν φοβερούς πειρασμούς.

Αν διαβάσουμε τον βίο του Αγίου Νήφωνος επισκόπου Κωνσταντιανής, θα δούμε τι φοβερούς πειρασμούς πέρασε. Για αρκετά χρόνια, ενώ ήταν φοβερός αγωνιστής, πολεμείτο από τον πειρασμό της αθεΐας. Του έλεγε ο διάβολος ότι δεν υπάρχει Θεός. Αυτός έλεγε: «Κύριε, βοήθα με».

Ήταν τόσο ισχυρός ο πόλεμος, που θα τρελαινόταν. Του έλεγε ότι εσύ είσαι πόρνος, μοιχός και τον πολεμούσε συνεχώς. Τότε ο Άγιος απαντούσε στον διάβολο: «Εγώ κἄν πορνεύσω κἄν μοιχεύσω κἄν φονεύσω κἄν ὁτιδήποτε πράξω, τῶν ποδῶν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ οὐκ ἀφίσταμαι». Έβαλε τον εαυτό του εκεί κάτω, συνέτριψε το είδωλό του, έφυγε την εικόνα του καλού παιδιού, του καλού ανθρώπου, του καθώς πρέπει, του ηθικού που έχει «καθαρό το μέτωπό του και τα χέρια του». Έφυγαν όλες αυτές οι εικόνες και συνετρίβη.

Σχετική εικόνα

Θεωρώ ότι ο Άσωτος ευρισκόμενος σε χώρα μακρινή και ζώντας ασώτως και περνώντας όλη αυτή την καταστροφική ταλαιπωρία, αφού κατέστρεψε τα πάντα, συνέτριψε τον εαυτό του αλλά όχι ζωηφόρα. Παρόλο που διαλύθηκε κυριολεκτικά όταν έβοσκε τους χοίρους, και πεινούσε και όλοι τον εγκατέλειψαν και έφτασε στον άδη της απόρριψης και της εγκατάλειψης, εκεί θυμήθηκε τον πατέρα του. Εκεί που ήταν σκοτάδι, άδης, απελπισία. Εκεί που λες όλα τελείωσαν και ο θάνατος σου φαίνεται λύτρωση. Εκεί βρήκε τον εαυτό του. Τον πατέρα του τον συνάντησε εκείνη τη στιγμή, που είπε: «Ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα». Αυτό το πράγμα τον βοήθησε να συνέλθει. Ο άλλος δεν είχε καμμία τέτοια εμπειρία. Όχι, γιατί του την στέρησε ο Θεός, όχι γιατί του την στέρησε ο πατέρας του, αλλά γιατί η ιδέα περί του εαυτού του, ότι τόσα χρόνια αυτός δεν παρέβηκε καμμία εντολή και ήταν καλός υιός και ποτέ δεν τον εγκατέλειψε, του δημιούργησε την αυτοπεποίθηση, την καλή εικόνα για τον εαυτό του, η οποία δεν τον άφησε να ανακαλύψει τον Θεό πατέρα του.

Αυτή είναι η τραγωδία του ανθρώπου αυτού, αλλά και η τραγωδία που πολλές φορές κυριεύει κι εμάς, τους «θρήσκους» ανθρώπους. Επειδή δεν κάνουμε και μεγάλα κακά ή τα κάνουμε κρυφά ή τα δικαιολογούμε κιόλας και δεν βιώνουμε αυτή την κατάσταση και δεν την καταλαβαίνουμε.

Δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε όπως είναι ο Θεός, γιατί δεν βιώσαμε ποτέ την πραγματικότητα του Θεού μέσα στην καρδιά μας, αφού ποτέ δεν τον μάθαμε.

Εγώ λυπάμαι πολλές φορές και πρώτα τον εαυτό μου, όταν βλέπω και ακούω ανθρώπους της Εκκλησίας, που εκφράζονται απαξιωτικά για άνθρωπο αμαρτωλό, πλανεμένο, άσωτο, κακοποιό. «Μην τον συναναστρέφεσαι, μην του μιλάς, γιατί είναι χαμένος». Ένας άνθρωπος του Θεού δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις. Το Ευαγγέλιο δεν μας διδάσκει να βλέπουμε τους άλλους υποτιμητικά. Πώς μπορούμε να λειτουργήσουμε με αυτό τον τρόπο; Σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε ποτέ μας τι σημαίνει Ευαγγέλιο, Θεός. Δεν καταλάβαμε ότι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι καί ὁ ἔχων τήν ἀγάπη ἐν τῷ Θεῷ μένει».

Δεν μπορεί να λειτουργήσουμε διαφορετικά, δεν μπορούμε να υπάρξουμε. Κριτήριο της παρουσίας του Θεού είναι το να αγαπήσεις τον αδελφό σου. Αυτή είναι η κρίση του Θεού. Όλα όσα κάνουμε μέσα στην Εκκλησία πρέπει να καταλήγουν στην αγάπη, και η νηστεία, και η προσευχή και οι μετάνοιες. Αν δεν καταλήγουν εκεί στην αγάπη και όλα τρέφουν τον εγωισμό και την αυτοπεποίθησή μας, τότε αντί οι αρετές να γίνονται χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, γίνονται φαρμάκια,  που δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε τον Θεό. Αυτό πράγματι είναι πολύ θλιβερό, γιατί θα έρθει ώρα κάποια στιγμή στη ζωή μας αναπόφευκτα που είτε ένας πειρασμός, είτε μία θλίψη ή μία δοκιμασία και καταστροφή, ένας θάνατος, μία αρρώστια, κατάρρευση οικονομική ή οτιδήποτε άλλο, που αμέσως θα μας αναστατώσουν.

Έτσι λέμε, γιατί ο Θεός δεν με προστάτευσε, γιατί σε μένα, που είναι ο Θεός, γιατί ο άλλος ο κακός άνθρωπος που δεν πάει εκκλησία, που δεν νηστεύει, που δεν προσεύχεται, όλα του πάνε καλά κι εμένα από το κακό στο χειρότερο; Αρχίζουν όλα αυτά που δείχνουν ότι η πνευματική μας ζωή δεν είναι υγιής. Σίγουρα ο Θεός δεν παραβλέπει τίποτε. Ότι του δώσουμε θα το πάρει και θα μας οικονομήσει, δεν θα μας απορρίψει, εάν κάνουμε ότι μπορούμε.

Όμως αυτή η κρίση είναι σημαντική και απαραίτητη στη ζωή μας, για να δούμε τι γίνεται με μας. Τι γίνεται με την ποιότητα του εαυτού μας. Και για να μην πλανόμαστε, ο Θεός διά του Αποστόλου Παύλου, διά Πνεύματος Αγίου μας αποκάλυψε τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Και μας λέει να μην πλανόμαστε και να νομίζουμε ότι είμαστε κάτι. Μας έβαλε έναν κατάλογο πραγμάτων, για να βάλουμε τον εαυτό μας μπροστά και να τον κρίνουμε.

Και λέει: «ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, πραότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, ἐγκράτεια» και άλλα άμετρα χαρίσματα.

Ας τα πάρουμε ένα ένα και να δούμε ποιο απ’ όλα αυτά ακολουθούμε, να δούμε πώς λειτουργεί ο εαυτός μας. Έχω χαρά στην ψυχή μου ή έχω μόνο όταν γίνονται τα θελήματά μου, και όλα μου πάνε καλά; Όλα αυτά αν δεν τα έχω, τι πρέπει να κάνω; Να κλάψω και να διερωτηθώ πού είναι όλα αυτά; Αυτή η απόσταση από τον Θεό να συντρίψει την καρδία μου επιτέλους και να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν δω εκείνες τις συμπεριφορές τις υπερφίαλες, τις εγωιστικές και απορριπτικές προς τους άλλους ανθρώπους, να τις αρνηθώ. Τουλάχιστον, ας γίνουμε ειλικρινείς και ας βρούμε κι εμείς αυτό το κλειδί του Θεού.

 Î£Ï‡ÎµÏ„ική
 εικόνα

 

Το κλειδί του Θεού είναι αυτό που βρήκε και ο Τελώνης: «ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Ούτε τα μάτια του δεν σήκωσε στον ουρανό. Κτυπούσε το στήθος του και ζητούσε από τον Θεό να τον λυπηθεί. Ο άλλος έλεγε μεν «ευχαριστώ», αλλά δεν ήταν, όπως πίστευε, «σαν τους άλλους ανθρώπους», ή όπως τον Τελώνη. Έκανε ελεημοσύνες, νήστευε και ήταν καλός!

Το ίδιο και ο άσωτος, πώς κέρδισε τον Θεό; Με τον ίδιο τρόπο. Είπε: «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου». Αμέσως έγινε δεκτός από τον πατέρα. Ο άλλος πήγε «δικαιωματικά»: «εγώ είμαι τόσα χρόνια και σου δουλεύω και ποτέ δεν παρήλθα καμμία εντολή σου». Όλα, βέβαια, αυτά που είπε ο αδελφός του ασώτου ήταν αληθινά και ανθρωπίνως ίσως να είχε και δίκαιο. Όμως δεν ήξερε τον πατέρα του, δεν μπορούσε να τον πλησιάσει, δεν τον έμαθε ποτέ, ήταν ξένος προς αυτόν.

Λέει την Μεγάλη Παρασκευή για τον ληστή: «κλεῖδα βαλών τό μνήσθητί μου ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου» και αμέσως άνοιξε την πόρτα του Παραδείσου και μπήκε μέσα. Το Ευαγγέλιο τελικά, έλεγαν οι Πατέρες, είναι τόσο εύκολο αλλά και τόσο δύσκολο.

Όποιος δεν βρει το κλειδί, κτυπάει πάνω στην πόρτα. Αυτό το κλειδί του Θεού πρέπει να βρούμε. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και όλη η ευλογημένη περίοδος του Τριωδίου συνεχώς μας το έχει μπροστά μας. Την ταπείνωση, τη μετάνοια, τη μίμηση του Θεού.

Πώς θα μιμηθούμε τον Θεό; Έγινε άνθρωπος, για να τον δούμε και να μάθουμε πώς θα τον μιμηθούμε. Ποιοι τον μιμούνται; Αυτοί που τον ακολουθούν παντού: στο Πάθος, στον Σταυρό και σε όλα εκείνα τα οποία χαρακτήρισαν τη ζωή Του, για να μπορέσουμε να δούμε και τη δική μας Ανάσταση.

 

(Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας)

 

imlemesou.org

Σχετική εικόνα

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

23 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


Σχετική εικόνα

 

Πόσες φορές έχουμε συμμετάσχει σε κάποια Ακολουθία Αγιασμού; Σε κάποιο συγγενικό ή φιλικό σπίτι, στη θεμελίωση κάποιου κτηρίου, στα εγκαίνια κάποιου καταστήματος. Δυστυχώς όμως συχνά δεν προσέχουμε και δεν κατανοούμε τα όσα λέγονται και ψάλλονται. Και το χειρότερο είναι ότι κάποτε νομίζουμε ότι με την Ακολουθία του Αγιασμού θα έλθει μηχανικά και αυτόματα η ευλογία του Θεού στη ζωή μας χωρίς καμιά δική μας συμμετοχή. Είναι όμως έτσι;

 

Ποιο σκοπό και ποια θέση έχει η Ακολουθία του Αγιασμού στη ζωή μας;

 

Ο Αγιασμός είναι μία αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας, με την οποία ζητούμε τη χάρη και την ευλογία του Θεού σε μας και στους δικούς μας. Περιέχει δύο Ψαλμούς, μερικές ευχές και αιτήσεις. Στο τέλος ο ιερέας ευλογεί σταυροειδώς τρεις φορές το νερό καταδύοντας μέσα σ’ αυτό τον τίμιο Σταυρό μαζί μ’ ένα κλωνάρι βασιλικού. Έπειτα ραντίζει σταυροειδώς τους πιστούς, οι οποίοι έρχονται να ασπασθούν τον τίμιο Σταυρό.

Η τελετή αυτή λέγεται Αγιασμός, διότι με τη μετάληψη και τον ραντισμό του ευλογημένου αυτού ύδατος αγιαζόμαστε οι πιστοί και δεχόμαστε τις ευλογίες του Θεού. 

 

Και ποιες είναι αυτές οι ευλογίες του Θεού; 

 

Την ώρα του Αγιασμού ο ιερέας και οι πιστοί προσευχόμαστε στον Θεό να καταστήσει το ύδωρ του Αγιασμού «ιαματικόν ψυχών και σωμάτων». Του ζητούμε να καταπέμψει την ευλογία του και να αγιάσει τη ζωή μας. Να καθαρίσει τον ρύπο των παθών μας. 

Να μας χαρίσει «απαλλαγήν παντός κακού, στερέωσιν και καθαρισμόν οίκων και απέλασιν πάσης διαβολικής ενεργείας», να «αναδείξη ημάς υιούς και κληρονόμους της βασιλείας αυτού δια της του ύδατος τούτου μεταλήψεώς τε και ραντισμού».

Όταν λοιπόν συμμετέχουμε στην αγιαστική αυτή πράξη της Εκκλησίας μας και προσευχόμαστε να μας χαρίσει ο Θεός όλες αυτές τις ευλογίες του, κατανοούμε πόσο πλημμυρίζει η ζωή μας με τα αγαθά αυτά του Θεού; Δυστυχώς σήμερα οι άνθρωποι έχουν χάσει την πατροπαράδοτη ευλάβεια και τη συναίσθηση της αναγκαιότητας της ευλογίας του Θεού. 

Ραντίζουν τις καλλιέργειές τους με φυτοφάρμακα & δεν κατανοούν την αξία του Αγιασμού και της προσευχής. Ασφαλίζουν τα σπίτια τους, τα αυτοκίνητά τους, τις περιουσίες τους και δεν αντιλαμβάνονται ότι η μεγαλύτερη ασφάλεια είναι η προστασία του Θεού. Χρησιμοποιούν ένα σωρό φάρμακα στις αρρώστιες τους και δεν συναισθάνονται ότι μαζί με τα φάρμακα των γιατρών χρειάζεται πρωτίστως η Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό οι πιστοί πρέπει να τελούμε Αγιασμό, για να ζητούμε πρώτα από τον Θεό την ευλογία του.

 

Και κάθε πότε πρέπει να τελούμε Αγιασμό;

 

Κάθε φορά που θέλουμε την ευλογία του Θεού στη ζωή μας. Μέσα στην Παράδοση της Εκκλησίας μας βέβαια επικράτησε να τελείται ο Αγιασμός ιδιαιτέρως κάθε πρωτομηνιά, για να ευλογεί ο Θεός τον κάθε μήνα του έτους.

Η τελετή όμως του Αγιασμού τελείται και κάθε άλλη μέρα του έτους: στην έναρξη κάθε καλού έργου, στα εγκαίνια σχολείων, καταστημάτων, στη θεμελίωση σπιτιών, σε κάθε νέα κατοίκηση. Καλούμε τότε τους ιερείς μας να τελέσουν Αγιασμό, για να έχουμε την ευλογία του Θεού εμείς και τα σπίτια μας, τα ζώα και τα αυτοκίνητά μας, οι καλλιέργειες και οι χώροι εργασίας μας. Ο Αγιασμός λοιπόν δεν είναι μια απλή εθιμοτυπική τελετή.

Το νερό του Αγιασμού αποτελεί αγωγό θείας Χάριτος. Γι’ αυτό και εμείς κρατούμε με ευλάβεια τον Αγιασμό στο εικονοστάσι μας, πίνουμε απ’ αυτόν ή βρέχουμε το πρόσωπό μας σε κάθε δύσκολη ώρα. Όταν είμαστε άρρωστοι ή διατρέχουμε κάποιον κίνδυνο, όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα ή πειρασμό, όταν θέλουμε να διώξουμε από το σπίτι μας και από τους δικούς μας κάθε δαιμονική επήρεια. Όλα αυτά όμως δεν γίνονται μηχανικά, μαγικά.

Χρειάζεται και η δική μας συμμετοχή. Για να έλθουν οι ευλογίες του Θεού στη ζωή μας, θα πρέπει να είμαστε δεκτικοί της Χάριτός του. Αν από τη μια τελούμε Αγιασμούς και από την άλλη ζούμε αμαρτωλά, καμmιά ευλογία δεν παίρνουμε... Ο Αγιασμός αγιάζει τη ζωή μας, όταν τον τελούμε με πίστη και συναίσθηση, με προετοιμασία και προσευχή. 

Κάθε φορά συνεπώς που μετέχουμε σε Ακολουθία Αγιασμού, να μετέχουμε όχι τυπικά ή αδιάφορα αλλά με συναίσθηση και προσευχή.

Να καθαρίζουμε όχι μόνο το σπίτι μας αλλά και την ψυχή μας με την Ιερά Εξομολόγηση. Και να συναισθανόμαστε ότι την ώρα του Αγιασμού καλούμε στο σπίτι μας τον ίδιο τον Θεό, για να μας ευλογήσει και να μας αγιάσει.

 

heartquestionsandanswers.wordpress.com

Αποτέλεσμα
 εικόνας για Αγιασμός ΕΙΚΟΝΕΣ

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

23 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


Για τον Άγιο των κομμουνιστικών φυλακών, νεομάρτυρα Βαλέριο, τη ζωή του, την επίσκεψη της Παναγίας, τις τελευταίες στιγμές του και τις μαρτυρίες των συγκρατουμένων του διαβάστε  ΕΔΩ


Περί μοναχισμού

 

- Βαλέριε, ποια είναι ή γνώμη σου για τον μοναχισμό;

- Ανακάλυψα τον Χριστό και επιθυμώ να Τον ακολουθώ στο στενό δρόμο της σωτηρίας, λόγω μιας εσωτερικής μου έφεσης για απόλυτη αφιέρωση γιατί πιστεύω ότι μόνο δια του Χριστού μπορεί να σωθεί ο κόσμος. Δεν έφυγα από τον κόσμο, αλλά ότι ήταν κοσμικό μέσα μου το πέταξα έξω. Ποθούσα να γίνω μοναχός, όμως δεν εγκατέλειψα τη ζωή, γιατί ήθελα να υπηρετώ τη ζωή σε μια υψηλότερη μορφή.

Πιστεύω ότι η παρθενία και η άσκηση δεν είναι οι πιο υψηλές ιδιότητες του μοναχισμού, αλλά το φωτισμένο από Θεία Χάρη πνεύμα για προσφορά σ' αυτή τη ζωή. Ο μοναχός προσεύχεται για τους ανθρώπους. Η απομάκρυνσή του από τον κόσμο πρέπει να κατανοηθεί σαν μια βαθιά επιθυμία για ιδιαίτερη άσκηση και θεία ζωή. Οι μοναχοί είναι οι κατά κόσμον σαλοί, πού περιφρονούν ακόμη και τη φύση τους για να ενωθούν με τον Χριστό και να υπηρετούν τους ανθρώπους. Η παρθενία τους είναι όντως ή έκφραση της αγνείας, και ο φορτωμένος με πάθη κόσμος την έχει ανάγκη. Η αγνότητα γίνεται πηγή πνευματικής δύναμης, αλλά όχι προς ίδιον όφελος, όπως πιστεύουν μερικοί, αλλά για την αγάπη του Θεού. Ό κόσμος χρειάζεται τους «τρελλούς» για να τον αγιάσουν.

Τώρα ζούμε σε μια εποχή, στην οποία οι χριστιανοί ανακαλύπτουν έναν άλλο τρόπο ομολογίας, τον τρόπο της μωρίας του Σταυρού και της θυσίας για την αλήθεια. Οι εχθροί του Χριστού έχουν εξαπολύσει τον πιο μεγάλο και άγριο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Τώρα όποιος πιστεύει πρέπει να είναι έτοιμος για τον θάνατο. Αυτή η πορεία θανάτου είναι ένα πνευματικό πλεονέκτημα μεγάλης ομορφιάς.

Θεώρησα, λοιπόν, αναγκαίο να γίνω ένα είδος μοναχού στον κόσμο, πορευόμενος την οδό του μυστηρίου. Όταν είσαι έτοιμος να θυσιάσεις τη ζωή σου, όταν η πίστη ομολογείται με το κόστος του εξευτελισμού και μυρίων θανάτων, όλοι οι συνήθεις ασκητικοί αγώνες φαίνονται εύκολοι. Επομένως τώρα, που θέλω να δώσω τη ζωή μου για την πίστη, η μοναχική μου λαχτάρα, παρόλο που δεν έχει πραγματοποιηθεί τυπικά, είναι μια παρηγοριά της ψυχής μου.

Σήμερα ο σατανάς φοβάται μήπως χάσει την εξουσία του επάνω στον κόσμο, γι' αυτό η επίθεσή του εναντίον των χριστιανών, μοναχών και λαϊκών, είναι μεγάλη. Ο μοναχισμός εξευτελίζεται μέσω των ψεύτικων και κακοπροαίρετων συνθημάτων. Ο διάβολος πειράζει τους σημερινούς χριστιανούς, όπως και τον Κύριο στην έρημο. Όταν όμως αυτοί αρνούνται να δεχθούν τον πειρασμό, περνάει στη μέθοδο του αφανισμού τους με όλα τα μέσα. Μερικοί έρχονται με χρυσό να μας αγοράσουν, άλλοι έρχονται με το σπαθί να μας κόψουν, εμείς όμως μένουμε πιστοί στο ευαγγελικό πνεύμα. 

Χρειαζόμαστε σήμερα χριστιανούς ομολογητές και πνευματικούς, μοναχούς και λαϊκούςΔεν υποχωρούμε από την μάχη, αλλά ανασυγκροτούμαστε και δυναμώνουμε με τη θεία βοήθεια. Στον Χριστό έχουμε εμπιστευτεί όλη την ελπίδα μας, πού είναι ο Κύριος του ουρανού και της γης. Τα βάσανα, στα όποια υποβαλλόμαστε, είναι τα μέσα με τα οποία ο Χριστός φρεσκάρει και ανυψώνει πιο πολύ την Εκκλησία Του στον κόσμο.

- Οι ιερείς και οι ιεράρχες πρέπει να κάνουν πολιτική;

- O ιερέας είναι ο πνευματικός ξεναγός της χριστιανικής κοινότητας, και ενδιαφέρεται  για τα προβλήματα όλης της ανθρωπότητας. 

Συνεπώς είναι συμμέτοχος σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα και περισσότερο στα προβλήματα προσανατολισμού του κόσμου. Λοιπόν, εάν ή πολιτική σημαίνει προσανατολισμό, τότε ο ιερέας ασχολείται με αυτού του είδους την πολιτική. Ό Κλήρος, γενικά, πρέπει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από τον πολιτικό τομέα, ακριβώς για να μπορέσει να τον διακονήσει εν αγάπη και, ίσως, να τον ανακαινίσει. Άλλα ν' αφήσει τον κόσμο να κυβερνάται από το κακό, σημαίνει ότι χάνει την ιερατική του αποστολή.

Στον Κλήρο ανήκει ή δύσκολη αποστολή να προσφέρει την θεϊκή πνευματικότητα.

 

Περί της εσωτερικής ζωής στην Ορθόδοξη Εκκλησία

 

- Βαλέριε, οι όροι μυστική ζωή και μυστικισμός είναι σήμερα παρεξηγημένες. Όμως οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό και χρειάζονται την κοινωνία μαζί Του. Εσύ ο ίδιος έχεις μια βαθιά εσωτερική ζωή. Οπότε, τι πρέπει να γίνει;

- Πρώτον, πρέπει να καταγγείλουμε σαν αναξιόπιστα αυτά πού διαδίδουν εδώ και αλλού μερικοί αμύητοι και εκθέτουν την έννοια της μυστικής αυτής ζωής. Η μυστική ζωή θα παραμείνει το κέντρο της χριστιανικής αναγέννησης, διότι δι' αυτής ο χριστιανός εισχωρεί στην κοινωνία με τον Θεό, μέσω μιας βαθμιαίας ψυχικής διαδικασίας κάθαρσης από τα πάθη, και τελειοποίησης. Ξεκινά από την επιστροφή του στον εαυτό του, αναζητεί τον Χριστό και καταλήγει στην ένωση με τον Θεό δια της αγάπης. Η εσωτερική βίωση μεταποιεί τη φύση, γεμίζει το νου με πνευματική γνώση, ενισχύει τη θέληση, καθαρίζει την καρδιά και κάνει τον άνθρωπο χριστοφόρο. Διαφορετικά από την ηθική, που απαιτεί την αυστηρή τήρηση κάποιων εντολών, υ μυστική ζωή είναι μια ζωντανή, εσωτερική ζωή εν Αγίω Πνεύματι. Επειδή δε, είναι μια πνευματική μυστική τέχνη, προϋποθέτει έναν καθοδηγητή και έμπειρο σύμβουλο. Αυτός είναι ένας αββάς, ένας πνευματικός, ο οποίος πέρα από το γεγονός ότι διαχειρίζεται τη Χάρη, έχει ο ίδιος (αν έχει) και μια εσωτερική ζωή και ησυχαστική πρακτική.

 

 

Περί ειρήνης

 

- Βαλέριε, τι είναι η ειρήνη;

- Η ειρήνη είναι ένα μυστήριο και βρίσκεται μόνο εν Χριστώ, δια Χριστού και για τον Χριστό.

- Η ειρήνη είναι μέσα στις ψυχές ή στον κόσμο, στην ιστορία ή στην αιωνιότητα;

- Επειδή είναι στον Χριστό, είναι ταυτόχρονα παντού.

-Μπορεί να υπάρχει εσωτερική ειρήνη χωρίς την ειρήνη μας με άλλους ανθρώπους;

- Όσο καιρό είσαι ένοχος απέναντι στους ανθρώπους, ηθελημένα ή αθέλητα, με πράξεις ή με λόγια, δεν μπορείς να είσαι συμφιλιωμένος ούτε με τον Θεό, ούτε με τον εαυτό σου, ούτε με τους άλλους.

- Βαλέριε, η ειρήνη προσδιορίζεται από τη συνείδηση ή από την κυβέρνηση;

- Είναι λάθος να δεχθούμε την ειρήνη της κυβέρνησης χωρίς την αλήθεια του Ευαγγελίου. Δεν παραδέχεται το Ευαγγέλιο την ειρήνη της σκλαβιάς! Δεν παραδέχεται την ειρήνη του κακού! Ό σατανάς σου προσφέρει τη δύναμή του αν τον προσκυνήσεις, αλλά όλη ή δύναμη, στον ουρανό και στη γη, έχει δοθεί στον Χριστό. Επομένως, οι χριστιανοί δεν μπορούν να δεχθούν τη δελεαστική ειρήνη του σατανά.

- Είμαστε για ειρήνη ή για πόλεμο;

- Υπάρχει μια ειρήνη πιο συντριπτική από κάθε πόλεμο  και υπάρχει ένας πνευματικός πόλεμος φορέας της ειρήνης. Να ξεχωρίζετε ποια πνεύματα προκαλούν τα γεγονότα και που αποβλέπουν, κι έτσι θα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.

- Πάντα ακούμε να γίνεται λόγος περί της ειρήνης!

- Κάθε κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα φέρει την ειρήνη, αλλά όλοι είναι υποκριτές, χρησιμοποιώντας τον απροσδιόριστο όρο της ειρήνης για τη δική τους εξουσία.

- Πώς να ερμηνεύσουμε τη δαιμονική διακυβέρνηση των λαών του αιώνα μας;

- Πέρα από τις ιστορικές εξηγήσεις υπάρχουν και άλλες, όπως οι πνευματικές, οι δομές αυτού του κόσμου είναι ματεριαλιστικές-αθεϊστικές, οι δυνάμεις του κόσμου αποβλέπουν στο να καταστρέψουν τον πλανήτη.

Οι άνθρωποι είναι τόσο αλλοπαρμένοι από τη φιλοδοξία, τη φιληδονία και το σαρκικό φρόνημα, ώστε ζουν με ψεύτικα οράματα. Ο κόσμος χρειάζεται τη θλίψη για να μπορέσει ξανά να προσανατολιστεί πνευματικά.

Ο Θεός έχει τους δικούς Του τρόπους επέμβασης στην ιστορία. Εμείς δεν συμμετέχουμε στην επερχόμενη πανωλεθρία του κόσμου, αλλά ο καταστρεπτικός του οδοστρωτήρας περνάει από πάνω μας. Εμείς ομολογούμε την αλήθεια στους ανθρώπους, αλλά οι σημερινοί άνθρωποι δεν μπορούν να τη δεχθούν, διότι είναι υιοί του σατανά.

 

Περί της ελευθερίας

 

- Είναι η ελευθερία μια ασυδοσία του κακού;

- Καθόλου. Το κακό δεν υπάρχει ουσιαστικά. Στον Θεό δεν υπάρχει το κακό. Το κακό είναι η παρεξήγηση της ελευθερίας με την οποία έχει προικίσει ο Δημιουργός τους ανθρώπους και τους αγγέλους, τα πλάσματά Του, που έχουν ελεύθερη συνείδηση. Το κακό αρχίζει με την υπερηφάνεια του σατανά και με την ανυπακοή του ανθρώπου.

- Μπορεί ο άνθρωπος μόνος του να προσδιορίσει το μέλλον του;

-Οι υλιστές άθεοι, μανιακοί από τις ηδονές, την φιλοδοξία και τον εγωισμό, έχουν δημιουργήσει τον μοντέρνο πολιτισμό, που αποκορυφώνεται με την τεχνολογία. 

Αυτοί έχουν απομονώσει την ανθρώπινη φύση και έχουν εγκαταλείψει τις εντολές του Θεού. Η προσπάθειά τους όμως για να δημιουργήσουν ένα γήινο και ηδονικό παράδεισο έχει πάρει λάθος δρόμο.

Η φύση στερεύει και μολύνεται και γίνεται ακατάλληλη για τη ζωή. Η τεχνοκρατία, επίσης, έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες αφανισμού παρά αναδημιουργίας. Σε όλα αυτά προστίθεται και το χειρότερο κακό: η αλλοτρίωση των ανθρώπωνΣ' αυτές τις συνθήκες οι ακόλουθοι του μοντέρνου ανθρωποκεντρισμού δεν αισθάνονται άρχοντες του κόσμου τον οποίο οι ίδιοι μετασκεύασαν. Έτσι ο αλλοτριωμένος κόσμος, χωρίς τον Θεό, βρίσκει την τιμωρία της ίδιας της πονηρίας του.

- Πώς μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στην τελείωση;

- Η τελείωση του ανθρώπου βρίσκεται στην κοινωνία του με το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φέρει την ενότητα στην ποικιλία, να φέρει αρμονία στην ιστορία και αγιότητα στη ζωή.

 

Περί μαρξισμού

 

- Πώς εξηγείς το μίσος του Μαρξ εναντίον της πίστεως;

- Ο Μαρξ αρνείται τον Χριστό, αλλά και τον Μωυσή και κάθε ιδρυτή θρησκείας. Ο Μαρξ αρνείται την προτεραιότητα του Πνεύματος επάνω στην ύλη. Αυτός δικαιολογεί το μίσος εναντίον της θρησκείας με την ιστορική ανικανότητα της πίστεως να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα του λαού, που καταδυναστεύεται και υφίσταται εκμετάλλευση. Γι' αυτό και δηλώνει ότι η πίστη είναι το όπιο των εθνών. Αντικαθιστά την αγάπη με το μίσος, και την ελευθερία με την τυραννία και τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Ο Μαρξ ανατρέπει την πνευματικότητα και γίνεται ο θεός του κόσμου. Αυτός ο καημένος ο Μαρξ, ο οποίος έμπρακτα ήταν ακρωτηριασμένος ψυχικά,  με μια στενή και σκοτεινή και δηλητηριασμένη σκέψη. Ήταν ένας δηλητηριασμένος, αλλοπαρμένος, φανατικός, απομονωμένος και μη ρεαλιστικός άνθρωπος.

- Εάν ο μαρξισμός είναι τόσο κοντόφθαλμος, πώς εξηγείται η έκρηξη και διάδοση των ιδεών του στον κόσμο, που τις θαυμάζει και συγκλίνει να υποταχθεί σ' αυτές;

- Ο Μαρξ χρησιμοποιούσε μεγάλες ιδέες, οι οποίες μπορούν να συγκεντρώνουν τους ανθρώπους, αλλά στο βάθος τους έχουν ένα καταστρεπτικό αποτέλεσμα. Όποιος δεν εξετάζει το πνεύμα των ιδεών του Μαρξ και του κομμουνισμού, κινδυνεύει να δελεαστεί από τον μαρξισμό.

- Τι αηδιάζει περισσότερο στον κομμουνισμό;

- Είναι δύσκολη ή φτώχεια, είναι βαρειά η φυλάκιση του ανθρώπου στο σύστημα αυτό, αλλά τίποτε δεν είναι φρικτότερο από την «αναμόρφωση», στην οποία επιβάλλει τον άνθρωπο και τον κάνει ένα τηλεκατευθυνόμενο εργαλείο.

- Δεν ξεφεύγει τίποτε στον κομμουνισμό; Δεν έχει κανένα ράγισμα;

- Ιδεολογικά ραγίσματα έχει πολλά, αλλά αυτά δεν μπορούν να αποδείξουν το γεγονός ότι η κομμουνιστική εξουσία δεν αποδέχεται καμμία ελευθερία.

Τα ραγίσματα αυτά, επειδή κρύβονται, δεν σου δίνουν εύκολα το δικαίωμα να κατακρίνεις ή να αρνηθείς τον κομμουνισμό. Ή κομμουνιστική τυραννία είναι τρομερή. Έχει δημιουργηθεί ένα θεσμικό σύστημα πού κρατάει με τα δόντια την εξουσία και θέλει με όλα τα μέσα να την επιβάλλει παντού.

- Λοιπόν, τι μέλλον προβλέπεις για την ανθρωπότητα;

- Ο Θεός ενεργεί στον κόσμο. Δια πολλών θλίψεων η ανθρωπότητα θα λυτρωθεί και ο κομμουνισμός θα νικηθεί, αλλά ο κόσμος έχει και πιο βαρειά προβλήματα να λύσει. Ο τρόπος ζωής του, ο προσανατολισμός του, πρέπει να αλλάξουν. Λοιπόν, ο κομμουνισμός θα πέσει, αλλά το ερώτημα είναι με τι θα αντικατασταθεί.

 

Περί της επικαιρότητας

 

- Βαλέριε, πολλές φορές μιλάς για την επικαιρότητα του Χριστιανισμού. Πώς τη βλέπεις;

- Ο Χριστός είναι πάντα και πάντοτε παρών στην ιστορία, μυστικά, μυστηριακά και δια της συνείδησης και της πρακτικής ζωής των πιστών.

- Ποια θα είναι τα μέσα γνωριμίας και διάδοσης της πίστεως;

- Είναι κυρίως  πνευματικά μέσα, όπως η εσωτερική ζωή, οι πνευματικές προσπάθειες, η ηθική, η αρετή, η μάχη με την αμαρτία, η εσωτερική νεκρανάσταση της ψυχής, το πνευματικό περιβάλλον, στα οποία προστίθενται η μελέτη, ο λόγος, η δημιουργία, η επιστήμη, οι τέχνες κ.τ.λ.

- Υπάρχουν ακόμη Άγιοι στον κόσμο μας;

- Αυτός ο αιώνας έδωσε πάρα πολλούς Αγίους και μάρτυρες, αλλά δεν τους γνωρίζουμε εμείς. Ο Χριστός είναι παρών και δρα στον σημερινό κόσμο δια των Αγίων, των μαρτύρων, των ηρώων και των Ομολογητών. Αλλά ο χριστιανικός σημερινός κόσμος δεν μπορεί ν' ακολουθήσει το παράδειγμά τους. Εμείς τώρα δεν είμαστε γνήσιοι χριστιανοί και γι' αυτό δεν γνωρίζουμε τους Αγίους μας.

- Πώς πρέπει να κατανοούμε τις λέξεις “Δώστε στον Καίσαρα ότι ανήκει στον Καίσαρα και στον Θεό τα του Θεού”;

- Όσο καιρό ο Καίσαρας είναι παγανιστής και δεν είναι χριστιανός, ο χριστιανός συμβιώνει μαζί του ειρηνικά, σεβόμενος τους νόμους του, αλλά και διαφυλάσσοντας απείραχτη τη γνησιότητα της πίστεως.

Παραδείγματος χάρη, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έγινε κανένας συμβιβασμός πίστεως μπροστά στον καταπιεστή Καίσαρα, έστω κι αν αυτό κατέληξε σε σταυρώσεις και παλαίστρες και άγρια θηρία. Λοιπόν, εκείνοι οι άνθρωποι που κάνουν στην ιστορία συμβιβασμούς με την εκάστοτε πολιτική τάξη, εγκαταλείπουν έμπρακτα και τον Θεό και τους ανθρώπους.

 

 

Περί της κρίσεως

 

- Βαλέριε, ποιό είναι το υπόβαθρο της τωρινής κρίσεως;

- Ο αθεϊσμός.

- Τί βλέπεις στον σημερινό κόσμο;

- Βλέπω ένα εσωτερικό χάος, μια σήψη, που οδεύει προς το μηδενισμό διότι οι άνθρωποι θέλουν μόνο το μηδέν της ύλης, το πλάσμα των μορφών, την ηδονική απόλαυση, την ιστορικότητα χωρίς την υπερβατικότητα, την τελετουργία χωρίς Θεό, τον καταναλωτισμό χωρίς την πνευματικότητα, την πλαστότητα που κρύβεται πίσω από την αύτοθεοποίηση του ανθρώπου. Η πανωλεθρία γίνεται σε όλα τα κύρια επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Χρειάζεται πολλή θλίψη για τον πνευματικό προσανατολισμό του κόσμου και για την πνευματική του αλλαγή.

- Γιατί επέτρεψε ο Θεός να μπει ο κόσμος στην κρίση, πού τώρα βρίσκεται, ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού;

- Η κρίση δεν είναι του Θεού, ούτε της πίστεως, αλλά της ελευθερίας της συνειδήσεως των ανθρώπων. Οι άνθρωποι των τελευταίων αιώνων ρήμαξαν τις ψυχές τους, πολλοί θεοποίησαν τη φιληδονία, βαυκαλίστηκαν από την υπερηφάνεια του υλισμού και αθεϊσμού. Ταυτόχρονα και οι σατανικές δυνάμεις είναι πιο αιχμηρές και καλύτερα οργανωμένες στον εικοστό αιώνα, από τον πρώτο χριστιανικό αιώνα.

Ο τρόπος με τον οποίο πεθαίνουν οι σακατεμένοι από το θηρίο Άγιοι στον εικοστό αιώνα είναι πολύ πιο αχρείος, πιο ολικός, πιο μελετημένος, πιο οδυνηρός από τον τρόπο που σκοτώθηκαν οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων των κατακομβών. Τα εκατομμύρια των σύγχρονων χριστιανών δεν είναι στο πνευματικό επίπεδο των κατακομβών. Η αγιότητα και το μαρτύριο είναι πιο έντονα από οποιαδήποτε άλλη εποχή σε ένταση και σε μορφές έκφανσης. οι εχθροί του Χριστιανισμού, εκείνοι που έχουν προκαλέσει το μαρτύριο, θέλουν τώρα να κρύψουν την ύπαρξή του και να κάνουν τον κόσμο να ξεχάσει τον Χριστό, αλλά αποτυγχάνουν και αποδεικνύονται ανήμποροι. Αυτοί κατάφεραν να κυριέψουν τον κόσμο, αλλά έκαναν Αγίους και μάρτυρες. Κατάφεραν να κλείσουν τα στόματα των ανθρώπων, αλλά το φως των Αγίων δεν κατάφεραν να το κρύψουν. Ο Θεός ενεργεί στον κόσμο και μέσω των απίστων ανθρώπων. Έτσι, μάλλον, μπορεί να κατανοηθεί το νόημα της κρίσεως που περνά ο εικοστός αιώνας.

- Ποιοί θα ήταν οι τρόποι εξόδου από την κρίση;

- Η επιστροφή στον Χριστό. Είναι αναγκαία μια χριστιανική παρουσία, που να μην εγκαταλείψει τον λαό, αλλά ν' αγωνίζεται με τόλμη εναντίον όλων των τύπων της καταπίεσης και υποδούλωσής του.

Ο λαός δεν μπορεί να προστατευτεί μόνο με προσευχές και μνημόσυνα, δηλαδή με άδεια τυπολατρία, αλλά και με μάχη, τόλμη και δύναμη. 

Αυτός ο κόσμος δυνητικά εξουσιάζεται από τον Χριστό και οι χριστιανοί δεν επιτρέπεται να τον εγκαταλείψουν. Η πιο βαρειά κατηγορία για την ποιμαίνουσα Εκκλησία είναι να λέγεται ότι εγκατέλειψε το λαό, διότι αυτό σημαίνει ότι εγκατέλειψε τον Χριστό.

- Γιατί είναι αναγκαία η πίστη στον κόσμο;

- Ούτε τα πολιτικο-κοινωνικά και οικονομικά κατεστημένα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε οι τέχνες, οι επιστήμες, οι φιλοσοφίες και τα «πιστεύω» των ανθρώπων δεν μπορούν να τους λυτρώσουν. Οι άνθρωποι, μπορούν να εξουσιάσουν τον κόσμο, όμως δεν μπορούν να βρουν ανάπαυση παρά μόνο στην κοινωνία με τον Θεό. Αν χαθεί από τον άνθρωπο αυτή η σχέση του με την θεότητα, αυτός κατρακυλά στην αγριότητα και στο μηδέν. Η πίστη είναι, λοιπόν, μια αναγκαιότητα.

- Ο Χριστιανισμός κατηγορείται από τους υλιστές ως αντιπροοδευτικός, σκοτεινός, μεσαιωνικός, ιεροεξεταστικός, ιησουΐτικος, νοθευτής. Τί μπορούμε ν' απαντήσουμε;

- Ο υλισμός, που αρνείται σήμερα το Χριστιανισμό, έχει σαν θεωρητική βάση την επιστήμη.

Ναι, αλλά η ίδια η επιστήμη είναι εναντίον του υλισμού και τον αποδεικνύει αυταρχικό, πεπερασμένο, μηχανιστικό, μηδενιστικό, αρνητικό και καταστρεπτικό. Το φως του υλισμού είναι σκοτάδι, οι γραμμές της προόδου του είναι κατά της φύσεως, η αισθησιοκρατία του υλισμού έχει διαλύσει τη φύση, ο ανθρωπισμός του έχει αγριέψει τον κόσμο, οι νόμοι του είναι ψεύτικοι, φυλακίζουν τη σκέψη των ανθρώπων.

- Πώς είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση του υλισμού;

- Δια του Χριστού, αλλά αυτός δεν είναι αποδεκτός από τον σημερινό κόσμο. Κανένας δεν θέλει σήμερα ν' αλλάξει την άποψή του και τον τρόπο ζωής του, παρόλο που οδεύει προς την καταστροφή. Γι' αυτό έχουμε την υποχρέωση να κραυγάζουμε στους ανθρώπους: Σταματήστε την ασέλγεια, αφήστε την τυραννία, συγκροτηθείτε πνευματικά μέσα σας, βάλετε όρια στην απληστία σας, γυρίστε στη φύση, παραιτηθείτε από τα υπερήφανα σχέδιά σας, καταστρέψτε τα πυρηνικά όπλα. Αν είστε λογικοί, εγκαταλείψτε τον αθεϊσμό αν είστε ρεαλιστές, δείτε την πνευματική πραγματικότητα αν έχετε γνώση, αγκυροβοληθείτε στον υπερβατικό κόσμο! Αγιάστε τις ψυχές σας, διότι μόνο έτσι θα λυτρωθείτε. Μετανοείτε! Παρακαλείτε τον Θεό να βάλει τάξη μέσα σας και στον κόσμο σας, στη γη και στον ουρανό σας! Όλα αυτά να μην είναι μόνο αφηρημένες και ηθικολογικές προτροπές. Οι χριστιανοί καλούνται να είναι άγρυπνοι. Ο κόσμος χρειάζεται τον Χριστό, την πίστη και τον γνήσιο Χριστιανισμό!

 

 

Περί του ρόλου του Χριστιανισμού

 

- Βαλέριε, ποιοί είναι οι χριστιανικοί επίκαιροι πόθοι;

- Τώρα και στο μέλλον χρειάζονται δύο χριστιανικές αγωγές: μια για να γίνουν ξανά οι πιστοί γνήσιοι χριστιανοί, δηλαδή να γίνει επανευαγγελισμός των χριστιανών, και η άλλη για να εκχριστιανιστούν οι μη χριστιανοί (παγανιστές).

Δια του επανευαγγελισμού εννοούμε την ενίσχυση της χριστιανικής πίστεως, την προσπάθεια της πηγαίας χριστιανικής διαβίωσης, την πνευματική τελειοποίηση, την ενεργητική, αλληλέγγυα, αδελφική χριστιανική κοινωνία και τον προσδιορισμό γενικά, του αληθινού χαρακτήρα της χριστιανικής ζωής. Ο Χριστιανισμός έχει χάσει σήμερα τον μεσσιανικό του ρόλο και δεν έχει πια την αναγκαία δύναμη για να πολώσει, δηλ. να συσπειρώσει και να θεοποιήσει τον κόσμο. Όποιος δεν πιστεύει, ακόμη δεν γνώρισε την ομορφιά της πίστεως.

- Τί χρειάζεται για να ανακαινισθεί ο χριστιανικός κόσμος;

- Καλά είναι να προσανατολιστούμε στο κλασικό παράδειγμα της αποστολικής κοινότητας Να γνωρίσουμε καλά τη χριστιανική διδασκαλία για να την εφαρμόσουμε στην εποχή μας, να ζήσουμε σε μια αλληλέγγυα ενότητα στο φως του Θεού και υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος να ζούμε σε μια δημόσια κοινότητα αγάπης, η οποία να είναι σύμφωνη με το θέλημα του ΘεούΝα προσευχόμαστε, να ιερουργούμε, να ενωνόμαστε με τον Χριστό, για να είμαστε δια της Χάριτος άξιοι της Βασιλείας Του.

- Βαλέριε, ποιές είναι οι προϋποθέσεις που σώζουν τον κόσμο;

- Δύο είναι οι συντελεστές της σωτηρίας του κόσμου: ο Θεός και ο άνθρωπος, η κατάβαση του Θεού στη γη και η ανάβαση του ανθρώπου στον ουρανό, η θεϊκή Χάρη και η θέληση του ανθρώπου. Η συνέργεια του ανθρώπου με τον Θεό είναι το κλειδί της σωτηρίας του κόσμου.

- Μπορούμε να παρουσιάσουμε στον κόσμο, συγκεκριμένο χριστιανικό πρόγραμμα ζωής και διακυβέρνησης;

- Οι χριστιανοί προτείνουν στον κόσμο μια θεανθρώπινη, θα έλεγα, πνευματικότητα και ο κόσμος πρέπει να βρει τις κατάλληλες μορφές ζωής για το σήμερα. Το αποστολικό και μαρτυρικό πνεύμα πρέπει πάντα να παραμένει ζωντανό. Οι ιεροί πόθοι πρέπει να πάλλουν συνεχώς στον κόσμο. Ποθούμε έναν χριστιανικό κόσμο, που να φλέγεται από τη φλόγα της πίστεως και της αγάπης, που να ακολουθεί τα πάθη και το μαρτύριο, που να βιώνει την Ανάσταση, τη Μεταμόρφωση και την Ανάληψη του Χριστού μας.

 

paterikos.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

23 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


Του Πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Μουρτζανού


Πολλοί γονεῖς ἀνησυχοῦν γιά τίς παρέες τῶν παιδιῶν τους, ἰδίως κατά τήν περίοδο τῆς ἐφηβείας.

Συνήθως οἱ παρέες ἀπομυζοῦν τόν χρόνο τῶν νέων καί τούς ἀποπροσανατολίζουν, διότι κινοῦνται στή λογική τοῦ σκορπίσματος, τῆς διασκέδασης, τῆς ἀπόλυτης μίμησης τοῦ καταναλωτικοῦ προτύπου τῆς ἐποχῆς, τῆς μόδας, τοῦ μοντέρνου. Σήμερα αὐτό κυρίως γίνεται ἠλεκτρονικά.

 

Πολλές φιλίες ἀναπτύσσονται στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀκόμη κι ἄν δέν εἶναι πραγματικές, καθώς ὁ νέος μετρᾶ τούς φίλους του μέ βάση τή ἀποδοχή καί τόν ἀριθμό, ὄχι μέ τό κατά πόσον ὑφίσταται πραγματική σχέση ἀνάμεσα στά πρόσωπα πού δηλώνουν «φίλοι».


Δέν εἶναι καταδικασμένη μία φιλία πού ξεκινᾶ ἀπό τό Διαδίκτυο. Συχνά ὅμως μένει στήν εἰκονικότητα. Εἶναι ἐξωτερική, δέν ἔχει βάθος. Φιλία χωρίς ἐπαφή πρόσωπο μέ πρόσωπο δέν εἶναι εὔκολο νά χτισθεῖ. Δέν πονᾶς τόν ἄλλο μέσα ἀπό ἕνα μήνυμα ἤ μία κάμερα.

Μπορεῖ νά βλέπεις τό πρόσωπό του ἤ τή φωτογραφία του, ἀλλά δέν μπορεῖς νά τόν ἀγγίξεις. Αὐτός εἶναι ὁ προβληματισμός τῶν μεγάλων. Οἱ νεώτεροι εἶναι βέβαιο ὅτι στή συντριπτική τους πλειοψηφία δέν τόν συμμερίζονται.

Χτίζουμε μία γενιά πού δέν θέλει νά σκέφτεται. Ἁπλῶς καταναλώνει. Συμμετέχει στό παιχνίδι τῶν σχέσεων ὄχι γιά νά δοθεῖ καί νά δεθεῖ, ἀλλά γιά νά μήν εἶναι ἐκτός.

Καί σ’ αὐτό μιμεῖται καταπληκτικά τούς μεγαλυτέρους. Ὅταν οἱ φιλίες τῶν μεγάλων εἶναι στηριγμένες στό συμφέρον καί στό κέρδος. Ὅταν οἱ σχέσεις μας δέν εἶναι στέρεες, μέ ὑπόβαθρο τήν ἀγάπη, γιατί οἱ νέοι νά εἶναι διαφορετικοί; Τουλάχιστον αὐτοί εἶναι πιό εἰλικρινεῖς!

Ἡ Ἐκκλησία χρειάζεται νά ἐπαναδημιουργήσει εὐκαιρίες αὐθεντικῆς κοινωνικότητας. Φιλίας. Παρέας. Ὄχι μέ τόν χαρακτηρισμό «χριστιανικῆς». Ἀλλά μέ γνώμονα τή συνάντηση μεταξύ τῶν νέων καί μέ τόν Θεό. Ἡ θεία λειτουργία, ἡ ἐνορία καί ἡ ζωή της, ἡ κατασκήνωση, τό παράδειγμα τῶν ποιμένων της εἶναι βάσεις, ὄχι γιά ἰδιοτελή χρήση τῶν ἄλλων, ἀλλά ὡς πρόσκληση γιά συνύπαρξη. Γιά νά ἔχουν οἱ νέοι βιώματα, τά ὁποῖα μποροῦν νά συναντήσουν αὐτά τῶν ἁγίων μας.



Από το βιβλίο

«Με τον καιρό να είναι κόντρα»

Γιά νέους και γονεῖς πού ἐλπίζουν

Εκδόσεις: «Αρχονταρίκι»

 

Αποτέλεσμα
 εικόνας για «Με τον καιρό
 να είναι κόντρα» ΕΙΚΟΝΕΣ

 

talantoblog.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

22 Φεβ. 2019

Ιστολόγιο |


 

Λίγο ἀπέμενε στόν ἀββᾶ Ἁγιόδουλο, τόν ἡγούμενο τῆς λαύρας τοῦ Αγίου Γερασίμου, προκειμένου νά φτάσει καί πάλι στό ἀγαπημένο του μοναστήρι. Λίγες δεκάδες μέτρα καί θά εἰσερχόταν ἀπό τή στενή θύρα πού θύμιζε σ’ αὐτόν καί στούς ἄλλους καλογέρους τή στενότητα ὁδοῦ γιά τήν ὁποία εἶχε μιλήσει ὁ Κύριος. Συνήθιζε νά ἀποσύρεται κατά καιρούς σ’ ἕνα σπήλαιο πού εἶχε βρεῖ καί εἶχε διαμορφώσει σάν ἐρημητήριό του κοντά στόν Ἰορδάνη ποταμό· ἐκεῖ προσευχόταν μέ ἀλάλητους στεναγμούς, ἐκεῖ μποροῦσε νά ἀφήσει πιό ἐλεύθερο τόν ἑαυτό του νά κλάψει καί νά πενθήσει γιά τίς ἁμαρτίες του καί γιά τίς ἁμαρτίες τῶν μοναχῶν πού ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τοῦ εἶχε ἐμπιστευτεῖ. Κι ἀκόμη: ἐκεῖ εὕρισε χρόνο νά μελετήσει τά κείμενα τῶν προγενεστέρων ἁγίων Πατέρων του, κυρίως ὅμως νά ἐντρυφήσει στήν ἀγαπημένη του Γραφή, τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη. Ἔνοιωθε, ὅταν ἔπιανε στά χέρια του τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, σάν νά βρισκόταν μπροστά στόν Κύριο καί Θεό του· γονάτιζε καί μελετοῦσε, κι ἦταν σάν νά λειτουργοῦσε στήν ἁγία Τράπεζα τοῦ μοναστηριοῦ του, ἐνῶ συχνά αἰσθανόταν σάν νά ἐξέρχεται ἀκτίνα φωτεινή μέσα ἀπό τίς σελίδες τῶν χειρογράφων τῆς Γραφῆς καί νά εἰσέρχεται στό βάθος τῆς καρδιᾶς του, προξενώντας του κυματισμούς κατάνυξης καί ἀγαλλίασης.

Τά πόδια τοῦ ἀββᾶ μετροῦσαν τά τελευταῖα μέτρα πρίν τό μοναστήρι του, σηκώνοντας κάποιο μικρό σύννεφο σκόνης, μά τή φορά αὐτή ὁ νοῦς του βρισκόταν ἐντελῶς ἀλλοῦ. Ἔβλεπε τή θύρα κι ἦταν σάν νά μήν… τήν ἔβλεπε. Κι ἄν δέν ἦταν μονόδρομος ὁ δρόμος γιά τό μοναστήρι, κι ἄν δέν ἦταν ἡ συνήθεια πού τό σῶμα πορεύεται χωρίς πολλές φορές νά μετέχει ὁ νοῦς, δέν ξέρει ἄν θά ἔφτανε τελικά στή λαύρα καί τά ἀγαπημένα παιδιά του. Γιατί αὐτό πού εἶχε ζήσει πρίν λίγη σχετικά ὥρα ἦταν τόσο συγκλονιστικό, τό θαῦμα πού ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά ζήσει ἦταν γι’ αὐτόν τόσο μεγάλο, πού τά δάκρυά του, δάκρυα εὐχαριστίας καί εὐγνωμοσύνης πρός Ἐκεῖνον, δέν σταμάτησαν ἔκτοτε οὔτε λεπτό, ἐνῶ  ἡ θαυμαστή ἐμπειρία του ἀποτελοῦσε διαρκῶς τό «ἀντικείμενο» τῆς ὅρασής του. Τί εἶχε συμβεῖ λοιπόν;

 

Στό σπήλαιο πού βρισκόταν τό μικρό διάστημα τῆς ἀπόσυρσής του ἔκανε τίς συνηθισμένες πνευματικές ἀσκήσεις του, ἐνῶ εἶχε ἀποδυθεῖ καί πάλι στή μελέτη τοῦ ἀγαπημένου του βιβλίου ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Τόν ἔθελγε ἡ μεγάλη αὐτή προσωπικότητα τοῦ νέου καί γενναίου αὐτοῦ ἀνθρώπου, πού διαδέχθηκε κατ’ ἐντολή τοῦ Θεοῦ τόν τρισμέγιστο Πατριάρχη Μωυσῆ, ἀλλά ἔνοιωθε ἐπίσης ὅτι ἦταν δεμένος κάπως μαζί του, γιατί ζοῦσε καί περπατοῦσε κι αὐτός στά ἴδια μέρη πού ἔζησε καί περπάτησε ὁ Ἰησοῦς. Τούς ἕνωνε ὁ Ἰορδάνης ποταμός καί τά περίχωρά του – τόν Ἰορδάνη πέρασε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ κατά θαυμαστό τρόπο, καί μαζί μέ αὐτόν καί ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικός λαός, ἔχοντας βεβαίως ἀνάμεσά τους τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης, πού ἦταν γι’ αὐτούς ἡ ἴδια ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ.

Διαβάζοντας τό βιβλίο αὐτό σκάλωνε κάθε φορά ὁ νοῦς του στό σημεῖο πού περιγράφει ὁ ἱερός συγγραφέας τή θαυμαστή διάβαση τοῦ ὁρμητικοῦ ποταμοῦ, καθώς τά νερά σταμάτησαν ἀπότομα, σάν νά τά κρατοῦσε θεϊκή δύναμη, τήν ὥρα πού οἱ ἱερεῖς κρατοῦσαν τήν Κιβωτό. Κι ὅσο τήν κρατοῦσαν στό μέσο πιά τοῦ ποταμοῦ πού εἶχε γίνει ξηρά, πέρασε ὁ λαός πρός τήν πόλη τῆς Ἱεριχοῦς, ἐνῶ μόλις κι ἐκεῖνοι βγῆκαν στήν ἀπέναντι ὄχθη, τά νερά καί πάλι μέ τεράστια ὁρμή συνέχισαν τήν πορεία τους.

Δέν ἦταν ὅμως αὐτό πού προκαλοῦσε καί προβλημάτιζε τόν Ἁγιόδουλο - ὁ παντοδύναμος Θεός πού ἄνοιξε δίοδο στήν Ἐρυθρά θάλασσα γιά νά περάσει ὁ λαός μέ τόν Μωυσῆ, (ὅπως τό σκεπτόταν καί τό πίστευε), ὁ ἴδιος τώρα ἄνοιξε καί πάλι τόν Ἰορδάνη γιά νά περάσει ὁ λαός του. Ἄλλο ἦταν ἐκεῖνο πού τόν προκαλοῦσε καί κατά ἕνα τρόπο τόν ἀναστάτωνε, γιατί τό συσχέτιζε μέ τόν καιρό του, μέ τόν χρόνο καί τόν τόπο πού καί ἐκεῖνος ζοῦσε:  τί γινόταν μέ τούς δώδεκα λίθους πού ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ἔδωσε ἐντολή σέ δώδεκα ἄρχοντες - ἕναν ἀπό κάθε φυλή – νά τοποθετήσουν μέσα στόν Ἰορδάνη, ἐκεῖ πού εἶχαν πατήσει τά πόδια τῶν ἱερέων πού σήκωναν τήν Κιβωτό, σέ ἀντικατάσταση τῶν ἄλλων λίθων πού πῆραν μαζί τους ἀπό τόν βυθό, κατ’ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, προκειμένου νά τούς ἔχουν, φτιάχνοντας θυσιαστήριο, ὡς ἀνάμνηση τῆς θαυμαστῆς διάβασής τους; Καί γιατί προκαλεῖτο ὁ ἀββᾶς; Γιατί τό κείμενο λέει μέ σαφήνεια, τότε πού καταγράφηκε βεβαίως τό γεγονός: «(οἱ λίθοι) εἰσίν ἐκεῖ ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας». Οἱ λίθοι αὐτοί βρίσκονται ἐκεῖ, μέσα στόν ποταμό, μέχρι τῆς ἡμέρας πού γράφονται αὐτά. «Ἄραγε ὑπάρχουν καί μέχρι τώρα;» σκεπτόταν ὁ ἡγούμενος. «Περνῶ τόσα χρόνια ἀπό τίς κοῖτες τοῦ ποταμοῦ· ποῦ νά βρίσκονται, ἄν βρίσκονται, αὐτοί οἱ λίθοι;»

 

Μέ τόν προβληματισμό αὐτόν νά εἶναι καρφωμένος στό μυαλό του, ἑτοιμάστηκε νά ἀφήσει καί πάλι τό σπήλαιο-ἡσυχαστήριό του ὁ ἀββᾶς. Πῆρε τόν δρόμο κατά μῆκος τοῦ Ἰορδάνη, ἡ προσευχή τοῦ Χριστοῦ τόν συντρόφευε ὅπως πάντα, ἀλλά συχνά πυκνά σήκωνε τά μάτια του θέλοντας νά διεισδύσει, νά «τρυπήσει» ἄν ἦταν δυνατόν τό νερό καί νά δεῖ αὐτό πού σημείωνε ὁ συγγραφέας: «καί εἰσίν ἐκεῖ οἱ λίθοι ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας». Καί τότε συνέβη… τό θαῦμα. Ὁ Κύριος ἀπάντησε στόν ἐπίμονο λογισμό τοῦ ἀγαθοῦ δούλου Του. Τήν ὥρα πού γιά μία ἀκόμη φορά τό βλέμμα τοῦ Ἁγιόδουλου ἦταν στραμμένο πρός τόν Ἰορδάνη, σάν νά ἀλλοιώθηκε ἡ φύση. Τά νερά πῆραν νά χωρίζονται μεταξύ τους σ’ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο κι ἀνοίχτηκε ἕνα μονοπάτι. Καί τότε… εἶδε, κι αὐτό πού εἶδε τόν συγκλόνισε καί τόν ἔκανε νά πέσει στά γόνατα, νά κλάψει καί νά ἀρχίσει νά δοξολογεῖ τόν Θεό. Μπροστά του, σέ μικρή σχετικά ἀπόσταση, βρίσκονταν δώδεκα λίθοι! Οἱ λίθοι πού ἔβαλε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, στέλνοντας τά παλληκάρια τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, ἐκεῖ πού πατοῦσαν οἱ ἱερεῖς πού σήκωναν τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης. Ὁ Κύριος ἔδωσε ἀπάντηση στόν λογισμό τοῦ δούλου Του, ἐπιβεβαιώνοντας τήν ἀλήθεια τοῦ θεόπνευστου συγγραφέα.

Ἀπό κεῖ καί πέρα ἡ πορεία τοῦ ἀββᾶ ὑπῆρξε… αὐτόματη. Τά πόδια πήγαιναν, μά τό ὅραμα τόν συνεῖχε καί τόν κυρίευε. Λίγα μέτρα εἶχαν μείνει γιά νά περάσει τή στενή θύρα τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ λυπητερός ἦχος πού ἀκούστηκε ξαφνικά ἀπό τό ξύλινο σήμαντρο σάν νά τόν ξύπνησε. Συνειδητοποίησε ὅτι εἶχε φτάσει στό μοναστήρι, εἶδε κάποια ἀσυνήθιστη κίνηση, τό σήμαντρο ἐξακολουθοῦσε νά κτυπάει μέ τόν ἴδιο τρόπο. «Μά, τί συμβαίνει;» ἀναρωτήθηκε ὁ ἀββᾶς. «Σάν νά σημαίνει Μεγάλη Παρασκευή ἤ σάν νά κοιμήθηκε κάποιος ἀδελφός. Μά πότε νά ἔγινε αὐτό; Τούς ἄφησε ὅλους καλά καί ὑγιεῖς». - «Εὐλογεῖτε, Γέροντα», εἶδε τόν ἀδελφό Ἰωάννη νά ἔρχεται κοντά του, καλωσορίζοντάς τον καί βάζοντας μία μετάνοια. Τό λυπημένο βλέμμα του τόν ἔκανε νά ὑποψιαστεῖ. «Τί συμβαίνει, Ἰωάννη; Γιατί χτυπάει τό ξύλο θλιβερά; Κοιμήθηκε κάποιος ἀδελφός;» «Ναί, Γέροντα, πρίν ἀπό κάποια ὥρα σήμερα. Μᾶς εἰδοποίησε ὁ κανονάρχης. Κοιμήθηκε ὁ ἀββᾶς Πέτρος, χωρίς νά ὑπάρχει κάτι τό ἰδιαίτερο, ὅπως μᾶς ἐξήγησε ὁ νοσοκόμος μας. Μία ξαφνική ἀδιαθεσία καί… ὁ Κύριος τόν ἐπῆρε μαζί του. Σάν πουλάκι, μᾶς εἶπε, πέταξε ἡ ψυχή του. Ἀπό τά τελευταῖα λόγια του, ἦταν τό δικό σας τό ὄνομα. «Ὁ Γέροντας, ἔλεγε, «ὁ Γέροντας… δέν τόν εἶδα». Δάκρυσε ὁ ἀδελφός Ἰωάννης, μά δάκρυα γέμισαν καί τά μάτια τοῦ ἀββᾶ Ἁγιόδουλου. Ὁ συγκλονισμός του ἀπό τό θεϊκό ὅραμα μπῆκε σέ δεύτερη μοῖρα. Ὁ μοναχός Πέτρος ἦταν σπουδαῖος Γέροντας, ἁγιασμένη ψυχή, τόν συμβουλευόταν συχνά, γιατί εἶχε φωτισμένη κρίση. Τόν εἶχε παραπάνω καί ἀπό ἀδελφό. Καί δέν τόν πρόλαβε...

«Τί ἄβυσσος εἶναι οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ;» ἔκανε τή σκέψη. «Προφανῶς τήν ὥρα πού ὁ Κύριος χώριζε, γιά χάρη μου, τά νερά τοῦ ποταμοῦ, ἐκείνην τήν ὥρα ἔπαιρνε τό πνεῦμα τοῦ ἀδελφοῦ. Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου; Καί τίς σύμβουλος Αὐτοῦ ἐγένετο; Δόξα στό ὄνομά Σου, Κύριε!»

 

Ὁ ἀββᾶς, ὁ ἅγιος ἡγούμενος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, προχώρησε πρός τόν ναό, ὅπου εἶχαν ἑτοιμάσει καί τοποθετήσει τό σκήνωμα τοῦ Γέροντα Πέτρου. Ἀσπάστηκε τίς ἱερές εἰκόνες, ἔκανε μία βαθιά μετάνοια, προχώρησε πρός τό σημεῖο τοῦ κεκοιμημένου. Μπροστά στό λείψανο κοντοστάθηκε· μία θλίψη μεγάλη τόν συνεπῆρε, γιατί δέν πρόλαβε νά ἀσπαστεῖ τόν ἀγαπημένο του Πέτρο πρίν φύγει ἀπό τή ζωή αὐτή. Τόν χάιδεψε μέ τή ματιά καί τό χέρι του. Τόν εὐλόγησε καί σάν νά ἦταν τό πιό φυσικό πράγμα τοῦ κόσμου τοῦ ἀπηύθυνε τόν λόγο: «Γέροντα, ἀδελφέ, σήκω πάνω καί δῶσε μου ἀσπασμό».

Ἡ στιγμή πού ἀκολούθησε, σφράγισε τή ζωή ἔπειτα τῶν περισσοτέρων καλογέρων πού παρευρίσκονταν, φανερώνοντας ὅτι ὁ Κύριος εἶναι βεβαίως ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ἀλλά καί τό ὕψος τῆς ἁγιότητας τοῦ ἀββᾶ καί ἡγουμένου τους. Τό λείψανο ἀναδεύτηκε, ὁ Πέτρος ἄνοιξε τά μάτια του, ἀνασηκώθηκε καί ἀσπάστηκε τόν Γέροντά του. Μέ ἤρεμο καί ἐντελῶς ἁπλό τρόπο ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε: «Κοιμήσου ἀπό δῶ καί πέρα, μέχρι νά ἔρθει ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί νά σέ ἀναστήσει». Ξάπλωσε ὁ Πέτρος, σταύρωσε τά χέρια του κι ἔκλεισε γιά πάντα ὁριστικά τά μάτια του.

Ἡ κηδεία πού ἀκολούθησε καί ἡ ὅλη ἐξόδια διαδικασία δέν εἶχε κανένα πένθιμο στοιχεῖο. Τά πάντα ἀπέπνεαν τό ἀναστάσιμο φῶς τοῦ Κυρίου. Τό «Χριστός ἀνέστη» φανερωνόταν ὄχι μόνο στό ἱλαρό πρόσωπο τοῦ κεκοιμημένου, ἀλλά καί στά πρόσωπα ὅλων τῶν μοναχῶν τῆς λαύρας τοῦ Αγίου Γερασίμου.

 
Ἀπό τό "
Λειμωνάριον" τοῦ Ἰ. Μόσχου, κεφ. 11

 

Σχετική εικόνα

pgdorbas.blogspot.com 

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης