Η Πλατυτέρα των Ουρανών

23 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

 





  Η γιορτή του Αγίου Πολυκάρπου (23 Φεβρουαρίου)
. Τα όσα θα σας αναφέρω είναι πέρα για πέρα αληθινά και συνέβησαν σε εμένα.

Ήμουν μαθητής στο λύκειο, όταν μια μέρα γυρνώντας σπίτι, βρήκα ένα χάρτινο εικονάκι, εξώφυλλο ενός περιοδικού ήταν, που είχε τον Άγιο Πολύκαρπο. Το σήκωσα και το μάζεψα, το πήρα σπίτι και το καθάρισα.
Μου έκανε εντύπωση το όνομα του Αγίου που απεικονιζόταν: Πολύκαρπος.
Έψαξα λοιπόν και έμαθα για τον βίο του. Το έβαλα σε μία κορνίζα. Ο μακαριστός ο πατήρ Βασίλειος (Παπουτσόπουλος) μού είπε ότι υπάρχει και εκκλησία του Αγίου Πολυκάρπου στην Αθήνα, στον Βοτανικό. Οπότε όταν ήρθε η επομένη 23η Φεβρουαρίου, πήρα το λεωφορείο και πήγα στον ναό του. Ένοιωσα πολύ χαρά. Αποφάσισα κάθε χρόνο να πηγαίνω να του ανάβω ένα κερί. Το «τάμα» μου αυτό, αν θεωρείται τάμα, το τηρώ με την βοήθεια του Θεού κάθε χρόνο.

Δεν θα ξεχάσω μία χρονιά, είχε χιονίσει στην Αθήνα, αρχές της δεκαετίας του ’90 πρέπει να ήταν. Δεν κινούνταν τα λεωφορεία. Η επιθυμία μου όμως να πάω στην χάρη του ήταν μεγαλύτερη από τον ανασταλτικό παράγοντα του χιονιού. Ξεκίνησα από την Κυψέλη και πήγα με τα πόδια στον Βοτανικό. Για καλή μου τύχη η διαδρομή ήταν κατηφορική (μιας και η Κυψέλη είναι σε «ύψωμα» ενώ ο Βοτανικός σε «πλάτωμα»). Στην επιστροφή βρήκα μεταφορικό μέσο και με άφησε ένας ευσεβής άνθρωπος στο Πανεπιστήμιο, και συνέχισα με τα πόδια μέχρι την Κυψέλη. Με λίγα λόγια, κάθε χρόνο προσπαθώ να πηγαίνω.
Κάποτε, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στη Γλασκώβη, Φεβρουάριος του 1997 ήταν, αντιμετώπισα κάποιες οικονομικές δυσκολίες, σε βαθμό που ίσως θα αναγκαζόμουν να διακόψω το μεταπτυχιακό μου και να γυρίσω στην Ελλάδα. Και τότε Κυριακή έπεφτε του Αγίου Πολυκάρπου. Νήστεψα, κοινώνησα. Του ζήτησα να με βοηθήσει να συνεχίσω. Τελείωσε η λειτουργία και γύρισα σπίτι. Μετά από λίγο χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο πατέρας μου από την Ελλάδα. Με ρώτησε «είδες κανένα καλό όνειρο απόψε;». Του λέω «τί μου λες βρε πατέρα; τί όνειρο να δω; απλά σήμερα κοινώνησα, του Αγίου Πολυκάρπου είναι σήμερα…» Κι η απάντησή του: «έχω να σου ανακοινώσω ότι θα συνεχίσεις το μεταπτυχιακό δίχως κανένα πρόβλημα. Συνέβη …» (μου ανέφερε το τι έγινε). Τρελλάθηκα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Έκλαιγα από τη χαρά μου… αν δεν ήταν αυτό θαύμα!
Αλλά δεν ήταν και το μόνο… πριν λίγα χρόνια, φοιτητής στην θεολογική σχολή του πανεπιστημίου, είχαμε εξετάσεις στο μάθημα της «Αγιολογίας». Ο καθηγητής αυστηρότατος, όχι απλά αυστηρός, καλή του ώρα όπου και να’ναι! Οι βαθμοί που έβαζε: το μέγιστο 7. Η εξέταση προφορική. Ήρθε η σειρά μου να με εξετάσει. Και άρχισε: πες μου για το μαρτύριο του Πολυκάρπου, πες μου για το έργο/τα έργα του Πολυκάρπου κ.λπ. Εκείνη την ώρα μπορεί εξωτερικά να φαινόμουν αγέλαστος, μέσα μου όμως φώναζα «Σ’ευχαριστώ Άγιε μου Πολύκαρπε, Σ’ευχαριστώ». Ο καθηγητής ρωτούσε κι εγώ απαντούσα, δίχως τέλος. Ακόμα και πράγματα για τον Άγιο Πολύκαρπο που δεν τα έγραφε το σύγγραμα με ρώτησε, κι εγώ απάντησα. Ένα χαμόγελο φάνηκε στα χείλη του και μου λέει «σας ευχαριστώ, τελειώσαμε». Πέρασαν οι μέρες, βγήκαν τα αποτελέσματα. Βαθμός μου στην «Αγιολογία»: οκτώ (8)! ο μεγαλύτερος που είχε δώσει ποτέ!
Και εννοείται ότι αυτά είναι ελάχιστα από τα καλά που μου έχει προσφέρει ο Άγιος Πολύκαρπος από την ημέρα της «γνωριμίας» μας…

 

veliotis.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

 

 

23 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 



Τατιάνα Γκορίτσεβα  /  Η Θεοτόκος

 

  Η Εύα, η βοηθός του Αδάμ, ενώ ήταν ακόμη απείραχτη, έδειξε εν τούτοις ανυπακοή΄ έτσι επέσυρε τον όλεθρο στον εαυτό της και σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, ενώ η Μαρία η μεμνηστευμένη και παρθένος δέχθηκε για τον εαυτό της και για όλο το ανθρώπινο γένος την σωτηρία δια του Ιησού Χριστού. Η Εύα και η Μαρία. Η αυθαιρεσία ήταν το παρελθόν μας. Η εικόνα της Εύας καθώς και όλων των θεαινών της ειδωλολατρείας: της Αστάρτης, της Ίσιδος, της Δήμητρας που ενσαρκώνουν τις σκοτεινές δαιμονικές δυνάμεις λησμονήθηκε και έσβησε κάτω από το φώς της ευαγγελικής απλότητος΄ έλυωσε, μαράθηκε και ωχρίασε ενώπιον της μακαρίας εικόνας της μητέρας του Θεού.
Για την Παναγία μας είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς. Οι άγιοι Πατέρες όμως μας περιγράφουν την πάναγνον Παρθένον με την "αποφατική μέθοδο"΄αναφέρουν δηλ. εκείνα, τα οποία απουσιάζουν απ΄ Αυτήν: “καμμία σκληρότης δεν υπήρχε στο βλέμμα της, καμμία αυθαιρεσία στα λόγια της, καμμία απερισκεψία στις ενέργειές της, καμμία αδυναμία στον βηματισμό της, καμμία αναίδεια στη φωνή της΄ η άδολη διαγωγή της εφανέρωνε την πλήρη μορφή της ειλικρίνειάς της”. (Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων). Δεν είναι εύκολο να περιγραφεί η τέλεια απλότητα και η Μητέρα του Θεού μας είναι η τέλεια απλότητα.
Για να την μιμηθεί κανείς πρέπει να απαρνηθεί κάθε φιλαυτία, κάθε θεατρική εκδήλωση του εαυτού του, η οποία θέλει να παριστάνει συνήθως την απόδειξη μιας "έντονης" και γεμάτης ζωής.
Η Μητέρα του Θεού άλλαξε εκ θεμελίων όλες τις παλαιότερες έννοιές μας. Μέσα της, στην εσωτερική της ησυχία, σαρκώθηκε το τέλειο Πρόσωπο. Η σιγή της, η σιγή του εσωτερικού ανθρώπου, αντήχησε στην ιστορία ευγλωττότερα από τις γλώσσες των ανθρώπων και των Αγγέλων.
Είναι η προσωποποίηση της σοβαρότητος και της νηφαλιότητος. Μας διδάσκει το ύψος που είναι ταυτόχρονα συγκεκριμμένο και ελεύθερο από κάθε έπαρση και οίηση. Η Θεοτόκος είναι ο πρώτος εξ ολοκλήρου τεθεωμένος άνθρωπος. Στο πρόσωπό της για πρώτη φορά πραγματώθηκε η διατύπωση των αγίων Πατέρων: ο Θεός ενηνθρώπησε για να θεωθεί ο άνθρωπος. Στο πρόσωπό της ενώθηκαν χαρισματικά το θάρρος και η ταπείνωση.
Το θάρρος! Πόσο σημαντική είναι η έννοια αυτή για μας, τους δημιουργικούς ανθρώπους! Η εμπειρία όμως της περασμένης μας ζωής, μας έδειξε ότι το θάρρος χωρίς τον Θεό, εκφυλίζεται σε θράσος και υστερική έπαρση. Και κάτι χειρότερο: το θάρρος που καλλιεργούσαμε μέσα μας χωρίς όρους και όρια μας έκανε στα ίδια μας τα μάτια ημιδημιουργούς και ημιθέους. Και η εκδίκηση για ένα τέτοιο θάρρος ήταν η ερήμωσή μας, το αίσθημα της απελπιστικής μοναξιάς. Όταν γίναμε χριστιανοί, τότε καταλάβαμε ότι το μόνο σταθερό στήριγμα του θάρρους είναι η ταπείνωση. 
”Η ταπείνωση είναι μεγάλη δύναμη”, λέγει ο Ντοστογιέφσκυ. Για την αλήθεια των λόγων του αυτών πεισθήκαμε από την προσωπική μας εμπειρία. Μόνο η ταπείνωση μας έκανε άφοβες. Ο μεγάλος πνευματικός Παίσιος Βελιτσκόβσκυ αποκαλεί τον μοναχό "μάρτυρα της καθημερινότητας". Και, επειδή στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει διαφορά του μοναχισμού και του εγκοσμίου βίου, τούτο σημαίνει ότι και ο κάθε χριστιανός οφείλει να αυξάνει στην τελειότητα μέσα από την πεζότητα της καθημερινής ζωής.Πώς κατορθώνεται αυτό; Πάλι η Μητέρα του Θεού είναι εκείνη, της οποίας η τελεία υπακοή μας δείχνει τον δρόμο. Η εικόνα του σώματος, ως ναού του Αγίου Πνεύματος, φανερώνει πόσο μεγάλη σημασία προσδίδει ο Θεός σε κάθε τι σωματικό από την κτίση Του. Σαν επακόλουθο αυτού μας αποκαλύφθηκε η αρετή της αγνότητος, της ωρίμου αγνότητος.
Παλαιότερα περιφρονούσαμε την ηθική, διότι δεν είχαμε αντιληφθεί την βάση της.
Εν τω μεταξύ κατανοήσαμε ότι όλα τα αμαρτήματα, συμπεριλαμβανομένου και του αμαρτήματος της σαρκικής ατιμώσεως, ασελγείας, και εκλύσεως, δεν αποτελούν κάποια εφευρήματα. Η αμαρτία είναι φαινόμενο "οντολογικό"! Η κάθε αμαρτία χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και από τον εαυτό του και επιφέρει τον θάνατο. Ώ, πόσο καταλαβαίναμε πια, μετά την επιστροφή μας, τι σήμαινε η σωφροσύνη και η αγνεία! Πόσο μάθαμε να την εκτιμούμε εμείς που ζούσαμε παλαιότερα σύμφωνα με τον Εγελιανό νόμο, ο οποίος διεκήρυττε ότι η σωφροσύνη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αφανέρωτη ασωτία.Τώρα πια αναζητούσαμε την μακαριότητα των "καθαρών τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται" ( Ματθ.5,8).
Στις Ευαγελικές εντολές πρέπει εμείς να ανοιχθούμε με ενθουσιασμό και ολοκληρωτικά, ταυτοχρόνως όμως πρακτικά και νηφάλια, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ζούμε στην εποχή της "γενετήσιας επαναστάσεως", όταν σε όλους επιτρέπονται τα πάντα και όταν η ηθική χλευάζεται και θεωρείται τρελλομανδύας από το οπλοστάσιο του μεσαιωνικού ασκητισμού (εδώ αναφέρεται στα συμβαίνοντα στην Σοβιετική ένωση επί κομμουνιστικού καθεστώτος, όπως και σε άλλα σημεία του παρόντος κειμένου)Όπως και προ δύο χιλιάδων ετών, έτσι και σήμερα, οι εντολές των Μακαρισμών έχουν όλη την αξία και την πληρότητά τους. Η αμαρτία παραμένει αμαρτία, ενώ η αγιότης απαιτεί, όπως και παλαιότερα, να κάνουμε ό,τι μπορούμε: "Έσεσθε ούν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν ουρανοίς τέλειος εστίν". (Ματθ.5,48).
Η Θεοτόκος έφθασε πρώτη στην τελειότητα και με αυτό δεν απομακρύνθηκε από εμάς ούτε έγινε πιο απρόσιτη. Η προσκύνηση της Θεοτόκου στην Ορθοδοξία δεν παρεξέκλινε ποτέ σε ρομαντισμό ή ακόμη χειρότερα, σε συναισθηματισμό, όπως συνέβαινε κατά καιρούς στη Δύση. Από τις ρωσικές εικόνες μάς κοιτάζει αυστηρά και κάπως αποξενωμένα, τόσο ζωντανή αν και όχι εκ του κόσμου τούτου. Όταν ενώνεσαι μαζί της στην προσευχή, το πρόσωπό της ζωηρεύει με έναν απερίγραπτο και θαυμάσιο τρόπο και σε κοιτάζει με βλέμμα θωπευτικό. Νάτην που σχεδόν χαμογελά και κοιτάζει ελεύθερα και ιλαρά. Η ίδια εκείνη που ερχόταν στους Ρώσους αγίους, επισκέπτεται τις απλές γυναίκες της Ρωσίας και φέρνει μαζί της την παρηγοριά. Γνωρίζω πολλές περιπτώσεις τέτοιας απροσδοκήτου και θαυμαστής παρηγοριάς. Στα ρωσικά μοναστήρια μπορεί να ακούσει κανείς πολλές διηγήσεις για την σταθερή και ενεργό παρουσία της Θεοτόκου στη ρωσική ζωή. Η Μητέρα του Θεού είναι πιο κοντά μας απ’ ό,τι εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας και ταυτοχρόνως έχει ανυψωθεί πάνω από κάθε ιδεώδες, υπεράνω των αγγέλων και των Χερουβείμ. Η Εκκλησία και η Υπεραγία Θεοτόκος συνδέονται μεταξύ τους στενότατα. Η Εκκλησία είναι το μυστικό Σώμα του Χριστού΄ η Θεοτόκος το "σκήνωμα του Θεού Λόγου", "τα άγια των αγίων". Η Εκκλησία του Χριστού απαστράπτει με την λευκότητα των ενδυμάτων της΄ είναι ο ουρανός επί γης, ο επανακτηθείς παράδεισος.
"Χαίρε παραδείσου θυρών ανοικτήριον". Στην ψαλμωδία της Εκκλησίας μας είναι συνυφασμένη, κατά τρόπο παράδοξο, η απέραντη νοσταλγία του χαμένου παραδείσου και η υπερφυής χαρά της εν προσευχή παρρησίας, της φανερώσεως της Εκκλησίας ως παραδείσου.
Η Θεοτόκος φανερώθηκε σε μας, όταν είμαστε χαμένες, όταν βρισκόμαστε σχεδόν στην κόλαση. Την αποκαλούν αμαρτωλών σωτηρία. Σωτηρία αυτών που έχουν χαθεί οριστικά και χωρίς ελπίδα. Στην κόλασή μας, Εκείνη μας αποκάλυψε τον Παράδεισο, μας οδήγησε στην Εκκλησία. Βγάζοντας την παλαιά μας ενδυμασία θα είχαμε πνιγεί από την φρίκη και την ερημιά, αν δεν βλέπαμε τους εαυτούς μας ως μέλη ενός νέου σώματος. Ο Χριστός όχι μόνο σώζει τους αμαρτωλούς δια της λυτρωτικής του θυσίας, αλλά τους προσλαμβάνει στο Σώμα Του, τους ανακερνά μέσα στον εαυτό Του. Σε κείνον, ο οποίος θα απελευθερωθεί από το παλαιό σαρκικό φρόνημα ο Χριστός του χαρίζει το σώμα της αγίας του Εκκλησίας.
Εμείς είμαστε ευτυχισμένες, διότι βρήκαμε την Εκκλησία και κληθήκαμε να συμμετέχουμε σ΄ Αυτήν, ώστε και μέσω των ρωσίδων γυναικών να πραγματοποιείται η αιωνία αυτοφανέρωσή Της.
Την Υπεραγία Θεοτόκο την αποκαλούν σε μας και "απροσδόκητη χαρά", διότι και η ζωή μας μέσα στην Εκκλησία δεν είναι ένα δικαίωμα, αλλά ένα παντοτινό θαύμα, μία απροσδόκητη και όχι αξιόμισθη ευδαιμονία.

anastasiosk.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

 

23 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

   Σήμερα ο πόνος είναι πια διάχυτος παντού. Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται άμεσα αυτό που μπορούμε να δώσουμε προς αυτούς, με την βοήθεια του Χριστού:
Την Προσευχή. Άνθρωποι δικοί μας, φίλοι και γνωστοί, γνώριμοι, συνάδελφοι και συνεργάτες, γειτόνοι και συντοπίτες, ακόμη και οι κάποτε ή μέχρι πρότινος εχθροί και διώκτες μας, μας προσεγγίζουν δειλά μ’ ένα αβέβαιο και συνεσταλμένο χαμόγελο που σκεπάζει και κρύβει πολλά. Χαμόγελο, που μοιάζει με στολή παραλλαγής. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, είτε από δισταγμό και αμφιβολία, είτε από εγωισμό και περηφάνια, ολοένα και αναβάλουν να πουν κάπου, σε κάποιον, τον πόνο τους. Έτσι, η πλήρης αφάνεια και η αποφασιστική φυγή κερδίζουν έδαφος μέσα στην απορημένη καρδιά τους, για να προσυπογράψουν τελικά το προσωπικό τους δράμα.
Ας μη γίνει τροφή στασιμότητας και εφησυχασμού, αυτό, για μας. Πρέπει δηλαδή πρώτα κάποιος να φανεί στον ορίζοντά μας, να προσπέσει στα πόδια μας ζητώντας τη δική μας βοήθεια και, κατόπιν, να ενεργοποιήσουμε την ευαισθησία μας και να ευεργετήσουμε; Σαν πολύ βαριά κι ασήκωτη δεν είναι μια τέτοια «αγάπη»; Να μείνουμε δηλαδή απαθείς και αμέτοχοι, μουδιασμένοι και νωχελικοί, επειδή βασιλεύει παντού η σιωπή και η απουσία; Πώς τότε θα δικαιούμαστε πνευματική βοήθεια από τα δώματα του Ουρανού, όταν κάποτε θα βρεθούμε κι εμείς σε μιαν ανάγκη και δυσχέρεια του βίου, αφού είμαστε έτσι και τόσο απαθείς, ανάλγητοι και αμέτοχοι στον πόνο, στη δυσκολία, στη δοκιμασία, στο σβησμό, στον κλαυθμό του γνωστού ή άγνωστου αδελφού;
Μα η αγάπη είναι πάντα σε εγρήγορση, ακοίμητη, ανύστακτη, ασυμβατική, ασυμβιβαστική, ανενδεής και αμίζερη: δεν έχει αντανακλαστικά του «λίγου», του «περίπου», του «τυπικού», του «φαινομενικού», του «επιδερμικού», του «ανούσιου», του «χύμα» και του «σκόρπιου». Δεν κάθεται να περιμένει να δει ποιος την χρειάζεται και ποιος την φωνάζει, πως έτσι και από πού. Πρωτεύει στην πράξη της και επεμβαίνει ευγενικά, ακόμα και εκεί όπου πολλοί ανίδεοι χριστιανοί εμπειρικά δεν υποπτεύονται καν την ύπαρξη, τη δυνατότητα και το μεγαλείο της.

Είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία μας. Η Εκκλησία, είναι αυτή που μας παρέχει δια της Χάριτος αυτή τη μυστηριακή ένωση και αυτή τη θαυμαστή ενότητα. Όλοι, λοιπόν είμαστε μέλη αυτού του Σώματος, αυτής της Εκκλησίας· όλοι, είμαστε (και καλούμαστε αδιάλειπτα να είμαστε) Εκκλησία. Αυτό το υπέροχο, το ψυχοσώτηρο Θεανδρικό Σώμα, είναι ένα Σώμα που πάλλεται και ζει διαρκώς με την προσευχή και τη δέηση. Μη ξεχνούμε δε, ότι το «τυπικό» του Παραδείσου είναι η Προσευχή. Και απ’ όπου βλέπουμε και αισθανόμαστε να λείπει και απουσιάζει η Προσευχή, εκεί βασιλεύει και κυριαρχεί ο θάνατος. Παρατηρείστε, λ.χ., έναν άνθρωπο μέσα στον οποίο δεν υπάρχει ίχνος προσευχής: μόλις γνωρίσατε έναν άπνοο, άζωο, απολιθωμένο και νεκρωμένο άνθρωπο· έναν άνθρωπο, που έχει πνευματικά θανατωθεί πολύ πριν αυτός έρθει αντιμέτωπος με τον βιολογικό του θάνατο. Είναι ποιμαντικά διαπιστωμένο ότι ψυχές που δεν ανοίχθηκαν προς το έλεος του Χριστού με την Προσευχή, προετοιμάζουν αναντίρρητα την ύπαρξή τους να δεχθεί τον βαρύ πέλεκυ της ψυχασθένειας ή της ψυχοτροπίασης, αργά ή γρήγορα, περιστασιακά ή μόνιμα.
Ας αφιερώσουμε όλοι μας ένα λεπτό, δύο λεπτά, κάποια λεπτά Προσευχής για τους άλλους που πονούν και δοκιμάζονται την ώρα που εμείς περνούμε ήσυχα, απείραστα, ανενόχλητα και αμέριμνα. Δεν έχει απολύτως καμμία σημασία που δεν ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί, που είναι, πως διάγουν και τι ακριβώς περνούν. Άλλωστε, δεν χρειάζεται καν να «ξέρουμε» το «τι», το «πως», το «που» και το «γιατί»· γιατί στη ζωή και το έργο της προσευχής δεν προέχει ο εγκέφαλος, η λογική και η νόηση, αλλά οπωσδήποτε η καρδιά. Και η καρδιά, αρκεί που αισθάνεται και βιώνει και κατανοεί δια μέσου της Προσευχής. Αυτό γι’ αυτήν είναι υπέρτατη αρχή γνώσης· γνώσης για τον Θεό και τον άνθρωπο, τον κόσμο και την ψυχή.
Αυτό που χρειαζόμαστε εμείς, είναι να «συν–αισθανθούμε» μέσα μας, αληθινά και ειλικρινά, ανυπόκριτα και άδολα, τα χνώτα και τους λυγμούς των αδελφών μας καταθέτοντας γι’ αυτούς την προσευχητική αναφορά της δικής μας καρδιάς, μέσα σ’ αυτό το Σώμα της Εκκλησίας. Και αυτό, είναι κάτι που είναι εξαιρετικά πολύτιμο και επίσης είναι κάτι που δεν πάει ποτέ χαμένο. Γιατί, όπως είχε τονίσει και ο μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, «μέσα στην Εκκλησία καμμιά προσευχή δεν πάει ποτέ χαμένη». Είναι φοβερός αυτός ο λόγος!

Σκορπίστε Προσευχή, παντού! Πείτε προσευχές, όσες ξέρετε και όσες θυμάστε από παιδιά, από νοσταλγικές μνήμες που κρατούν ζωντανές και καθαρές τις παραστάσεις των υπέροχων βιωμάτων της πίστης μας: από μια κατανυκτική και πύρινη Λειτουργία· από μια μάνα που γονάτιζε μέσα σε κοχλασμό ικεσίας για να ανορθώσει φρονήματα και καρδιές· από μια γιαγιά που ευωδίαζε λιβάνι, δέηση και ακακία το δωμάτιό της· από έναν άσημο και τσαλακωμένο παππούλη που σκόρπιζε αγάπη και λειτουργικό ήθος· από έναν αλησμόνητο και εγκάρδιο φίλο που βίωνε με ειλικρίνεια και πιστότητα την πίστη του. Πείτε, ψελλίστε, ψάλτε, συλλαβίστε αδίσταχτα, ανενδοίαστα, άφοβα, με θέρμη και πίστη καρδιάς, με ταπείνωση Χριστού.
Ας ζήσουμε επιτέλους αυθεντικά· όχι κάτω από το αγριωπό και αρρωστημένο φάσμα του παλαιού και ιδιότροπου εαυτού μας, αλλά συζώντας με τους αδελφούς μας, με τον πόνο, με τον αναστεναγμό και τον καημό τους. Και ας σκορπίσουμε παντού, γύρω μας, σε τούτη τη μολυσμένη ατομοκρατική ατμόσφαιρα του πλάνου κόσμου, μία —έστω και μία!– καρδιακή προσευχή για τον κάθε αδελφό μας.
Μια τέτοια φιλάδελφη προσευχή, είναι το μόνο καθαρό οξυγόνο που χρειάζονται οι πνεύμονες της ύπαρξής μας, είναι η ανεξίτηλη σφραγίδα μιας αληθινής κοινωνίας Θεού, ανθρώπων και αγγέλων για την οποία αξίζει να ζει κανείς, είναι η αδαμάντινη γέφυρα πάνω στην οποία συναντιέται μυστικά ο Θεός και ο άνθρωπος ώστε να δικαιωθεί η Χάρη του Θεού που πασχίζει συνεχώς να βρίσκει τρόπους να σώσει και να αγιάσει, ει δυνατόν, όλους τους ανθρώπους.
Μην ακούσουμε καμμιά αποθαρρυντική, ανασταλτική, κακόβουλη και πονηρή φωνή του πειρασμού του τύπου: «Εσύ θα σώσεις τον κόσμο;» ή «Ποιός είσαι εσύ για να προσευχηθείς;». Δεν γινόμαστε εμείς αυτοπροσώπως οι «άτλες» του εγκόσμιου πόνου, γιατί δεν γίνεται, δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να γίνουμε κανένας «άτλας».
Και οι αμαρτίες μας, παρά το πλήθος και το μέγεθός τους, δεν μπορούν να γίνουν ποτέ εμπόδιο στο να γίνουμε εμείς άνθρωποι της Προσευχής· τόσο ο Θεός ο Οποίος είναι Αυτός που ουσιαστικά δίδει την Προσευχή στον κάθε προσευχόμενο άνθρωπο, όσο και η ίδια αυτή καθαυτή η πράξη της Προσευχής, ζητούν από μας να έχουμε την «επαινετή αναίδεια» που αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.

Το αδιέξοδο του ανθρώπινου πόνου το λύνει κάθε φορά, όλες τις φορές, ο Χριστός· όχι εμείς και ποτέ εμείς. Εμείς, απλά, με τη μικρή και ταπεινή προσευχή, κρούουμε τη θύρα του αδαπάνητου θείου ελέους· «δεήσεις ποιούμεθα» και παρακαλούμε τον Χριστό να επέμβει με την αγάπη Του, όπως Αυτός θέλει και όπως Αυτός γνωρίζει. Η Προσευχή δεν είναι μόνο μια πνευματική δύναμη, είναι παντοδυναμία· είναι έκφραση εκείνης της ανόθευτης αγάπης του Χριστού, ο Οποίος, δια μέσου αυτής, ευδοκεί να ζει Απτός μέσα μας και ανάμεσά μας.
Η αγάπη του Χριστού είναι αήττητη, ακαταμάχητη και παντοδύναμη· έχει σαν δεξιό της βραχίονα την Προσευχή η οποία είναι η μόνη που βιάζει και κάμπτει υπερθαυμαστώς την αβίαστη αλλά ταυτόχρονα και παμβιαζομένη φιλανθρωπία και αγάπη του Κυρίου. Τι ωραία και τι μυστικά πράγματα μάς καλεί ο Χριστός να ζήσουμε όλοι μαζί, κλήρος και λαός, άνδρες και γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά!
Η Προσευχή της Εκκλησίας και των παιδιών της, είναι ακατάλυτη θεία πνοή που τελεί μυστικά και αθόρυβα το θαύμα της ανάπλασης και της αναγέννησης των ανθρώπων και του κόσμου. Είναι ένθεη και ενθεωτική ενέργεια που τέρπει αγίους και αγγέλους την οποία, δυστυχώς, αγνοεί, απορρίπτει και αρνείται το αμαρτωλό σύστημα της ζωής αυτού του απροσευχόμενου κόσμου, την οποία μισεί άσπονδα και ο αιώνια μισευχέτης εχθρός μας, ο διάβολος.
Πρέπει να βρεθούμε στην έσχατη ώρα της αδυναμίας και της ανάγκης, για να εκτιμήσουμε την αξία της Προσευχής, ζητώντας απεγνωσμένα να βρεθεί κάποιος φίλος ευχέτης για να αφιερώσει έστω και ένα λεπτό προσευχής για μας; Ίσως όμως να είναι κάπως «αργά» τότε. Αργά, όχι ασφαλώς για την προσευχή που επιζητούμε εναγώνια. Αλλά για τους καρπούς της που ζητούμε να γευτούμε προπετώς και αναξίως.
Ας προ(σ)χωρήσουμε λοιπόν όλοι μαζί, άλλος λίγο, άλλος ελάχιστα, άλλος περισσότερο, στο έργο της Προσευχής. Ομολογουμένως, απαιτείται κάτι πολύ παραπάνω από το να αποκτήσουμε και να έχουμε απλά Προσευχή: καλούμαστε από τη θεοείδεια και τις εφέσεις της ψυχής μας να είμαστε και να γίνουμε ολοκληρωτικά ζωντανή Προσευχή. Ας βαπτίσουμε το εύθραυστο και ταλαιπωρημένο μας τώρα, το τώρα και το παρόν των αναγκεμένων και πονεμένων συνανθρώπων μας μέσα στην ιερή κολυμβήθρα της Προσευχής, της οποίας η δροσιά των ναμάτων της είναι ανέφικτο να περιγραφεί.
Ένα «Κύριε Ἐλέησον!», μαγνητίζει ολοσχερώς τον Παράδεισο στην άνικμη και φαρμακωμένη γη. Ένα «Κύριε Ἐλέησον!», φέρνει δυναμικά τη Χάρη σ’ αυτήν την κοιλάδα του κλάματος, για να σώσει και να σώζει όλους: και αυτούς που εύχονται συνεχώς από αγάπη· και εκείνους, για τους οποίους και εξαιτίας των οποίων, εκφέρεται από καρδιάς κάθε αγαπήσεως ευχή και κάθε ψέλλισμα δέησης και ικεσίας προς τον Σωτήρα Χριστό…

π. Δαμιανός

“Βήμα Ορθοδοξίας”

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

21 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

 

   «Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στον Ναό με την λέξη “δώσε”. Δώσε υγεία Κύριε, δώσε οικονομική ευημερία, δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά! Πολύ λίγοι έρχονται στον Ναό με τις λέξεις: "Εγώ λυπάμαι, Κύριε!». Λυπάμαι που αμάρτησα. Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα. Συγγνώμη που Σε ξέχασα! Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς, δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης, όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος που κάνει μια χάρη στον Θεό που βρίσκεται στον Ναό Του. Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια».

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Παβλόβ, Πνευματικός της Τριαδικής Λαύρας
του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ (
+ 20 Φεβρουαρίου 2017)

proskynitis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

21 Φεβ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21.2.2021

Το μήνυμα του Τελώνου και Φαρισαίου

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος,
Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη





Αδελφοί μου ευλογημένοι.
Την περασμένη Κυριακή, ακούγοντας την Ευαγγελική περικοπή του Ευαγγελιστή Λουκά για τον αμαρτωλό αρχιτελώνη Ζακχαίο, αναφέραμε ότι όποιος θέλει να φέρει την χαρά, την ευτυχία και την ειρήνη μέσα στο σπίτι του, θα πρέπει να βάλει τον Χριστό πρώτα μέσα στην οικογένειά του. Όπου λείπει ο Χριστός, εκεί η οικογένεια είναι βυθισμένη στο σκοτάδι, στον πόνο και στην θλίψη. Όπου υπάρχει Χριστός εκεί η οικογένεια χαίρει, προκόβει, ζει ειρηνικά και έχει όλες τις ευλογίες του Θεού.
Ίσως κάποιοι από εμάς να πιστεύουν ότι έχουν τον Χριστό μέσα στο σπίτι τους και μέσα στην ψυχή τους, αλλά προκοπή, γαλήνη, ειρήνη και φως δεν βλέπουν και αναρωτιούνται, γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι οι άνθρωποι αυτοί δυστυχώς ομοιάζουν στον σημερινό Φαρισαίο, που κι εκείνος νόμιζε ότι πίστευε και αγαπούσε τον Θεό. Έτσι νόμιζε ο ίδιος! Αλλά όπως μάς λέγει πάλι στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο Ιησούς Χριστός δεν είχε την ίδια γνώμη που είχε ο Φαρισαίος για τον εαυτό του.
Ποιά η σημασία και το μήνυμα που στέλνουν τα σημερινά λόγια του Ιησού για όλους εμάς; Ότι δεν έχει καμμία αξία η γνώμη μας για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας, αφού ουσιαστική σημασία έχει το τι γνώμη έχει ο Ιησούς Χριστός για εμάς.
Ο Φαρισαίος πίστευε ότι ήταν μαζί με τον Θεό. Αλλά τελικά μας βεβαιώνει ο Κύριός μας ότι δεν ήταν. Ίσως το ίδιο να πιστεύουν κάποιοι από μας, δηλαδή ότι είναι μαζί με τον Θεό και ότι ο Θεός κατοικεί στο σπίτι τους και στην ψυχή τους μέσα. Εκ του αποτελέσματος μόνο μπορούμε να κατανοήσουμε εάν ο Χριστός ζει μαζί μας. Υπάρχει χαρά, ειρήνη, ευλογία, προκοπή, φως μέσα στο σπίτι σου; Τότε ναι, ο Χριστός ζει μαζί σου. Δεν έχεις τα ανωτέρω; Τότε προβληματίσου, γιατί κάτι συμβαίνει. Αναζήτησε τους λόγους που η οικογένειά σου δεν βαδίζει καλά. Αναζήτησε το γιατί δεν υπάρχει σωτηρία και στο δικό σου σπίτι.
Ο πιστός Φαρισαίος νόμιζε... αλλά δικαιωμένος τελικά βγήκε ο αμαρτωλός Τελώνης. Ο αμαρτωλός Τελώνης σώθηκε, ο πιστός Φαρισαίος χάθηκε. Γιατί; Διότι σε καμμία οικία, σε καμμία ψυχή, δεν μπαίνει ο Χριστός όταν βρει εγωισμό. Ο πιστός Φαρισαίος θρήσκευε, αλλά είχε εγωισμό και πρέπει να γνωρίζουμε ότι κανένας εγωιστής δεν εισέρχεται στον Παράδεισο και την Βασιλεία του Θεού. Αντιθέτως ο αμαρτωλός Τελώνης με την ταπείνωσή του, τα δάκρυά του, κέρδισε τον Ιησού Χριστό και κέρδισε τον Παράδεισο.
Η ταπείνωση είναι η αρετή που σαν μαγνήτης έλκει τον Χριστό μέσα στο σπίτι μας και μέσα στην ψυχή μας. Γι' αυτό και ο αμαρτωλός Τελώνης που ταπεινώθηκε αναγνωρίζοντας τα λάθη του, τα σφάλματά του, τις αμαρτίες του, ζητώντας συγγνώμη μετά δακρύων από τον Θεό, δικαιώθηκε και σώθηκε.

Αδελφοί μου, το μήνυμα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής είναι σαφές: Θέλεις να έλθει στο σπίτι σου ο Χριστός και να το σώσει, όπως εισήλθε και έσωσε το σπίτι του αμαρτωλού Ζακχαίου; Τότε ταπεινώσου. Διώξε το εγώ σου και το θέλημά σου και πάψε να μοιάζεις στον «πιστό» Φαρισαίο. Μιμήσου την ταπείνωση, τα δάκρυα και την μετάνοια του αμαρτωλού Τελώνη.
Αδελφοί μου, σας παρακαλώ ακούστε της φωνής μου. Μιμηθείτε την ταπείνωση του Τελώνη και σας βεβαιώνω ότι η Χάρις και η ευλογία του Θεού από τώρα θα έλθει μέσα στην ψυχή σας και μέσα στην οικογένειά σας. Η ταπεινή ψυχή γίνεται μαγνήτης που μαγνητίζει αμέσως τον Ιησού Χριστό. Αντίθετα ο εγωισμός, το πείσμα και το ίδιον θέλημα διώχνει και απομακρύνει τον Κύριό μας.
Αδελφοί μου ο Χριστός ήλθε. Η Ζωή ήλθε, η Χαρά ήλθε, η Ευτυχία ήλθε, η Ειρήνη ήλθε, το Φως ήλθε. Αν αυτά αναζητάς για την ψυχή σου και την οικογένειά σου τότε για να τα αποκτήσεις η οδός είναι μία: Η ταπείνωση. Γιατί η Ταπείνωση ελκύει τον Θεό. Ενώ ο Εγωισμός έλκει τον διάβολο, που εργάζεται για την καταστροφή μας.
Η επιλογή είναι προσωπική και ανήκει στην ελευθερία του καθενός μας. Πόσοι θ' ακούσουν τη φωνή μας και θα διαλέξουν την ταπείνωση και τον Χριστό; Πονά η ψυχή μου διαβάζοντας τον Ευαγγελιστή Ιωάννη που μέσα στο άγιο Ευαγγέλιό του λέει: «Το φως ήλθε, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκοτάδι και τα έργα του σκότους».
Όσοι πιστοί! Όσοι πιστοί προσέλθετε. Ακούστε την φωνή της Εκκλησίας, που είναι η φωνή του Ιησού Χριστού μεταδιδόμενη ανά τους αιώνες και ακολουθείστε όχι τον εγωισμό του Φαρισαίου, αλλά την ταπείνωση του αμαρτωλού Τελώνη. Αυτή η ταπείνωση θα φέρει τον Ιησού Χριστό μέσα στις καρδιές σας και θα έχετε τότε εσείς και οι οικογένειές σας πλούσια την χάρη και την ευλογία Του. Αμήν.

gerontasnektarios.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης