Η Πλατυτέρα των Ουρανών

20 Σεπ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Χάσαμε οι Έλληνες την ταπείνωση
και κλυδωνιζόμαστε στα κύματα της αποστασίας



 

Γράφει ο Διονύσης Μακρής

 



- Kαλὴ χρονιὰ γέροντα. Πολύχρονος, ὁ Θεὸς νὰ σᾶς στηρίζει γιὰ νὰ στηρίζετε καὶ ἐμᾶς! Εἰρήνη, ὑγεία καὶ εὐτυχία ἂς συνοδεύουν τὸ νέο ἔτος. Καλὴ χρονιὰ σὲ ὅλους, εἶπε ἡ Ἀλεξάνδρα κατὰ τὴν πρώτη καθιερωμένη συνάντηση ποὺ εἶχαν τὰ πνευματικά του παιδιὰ μὲ τὸν γέροντα Βασίλειο Καυσοκαλυβίτη στὶς ἀρχὲς τοῦ 2012, ἀμέσως μετὰ τὰ Χριστούγεννα!

Ὁ γέροντας τῆς χαμογέλασε καὶ δὲν ἀνταπέδωσε τὶς εὐχές. Σηκώθηκε ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ ἄρχισε νὰ λέγει τὴν προσευχὴ «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε…»! Στὸ τέλος δὲ τῆς προσευχῆς πρόσθεσε: «Κύριε, Κύριε μᾶς δίδαξες μὲ τὴ Γέννησή Σου καὶ τὴ ζωή Σου τὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία, τὸ δρόμο τῆς ταπείνωσης καὶ ἐμεῖς ὑποκαταστήσαμε τὴν φάτνη μὲ τὶς νυχτερινὲς διασκεδάσεις καὶ τὶς κάθε λογῆς κραιπάλες. Κύριε, Κύριε μᾶς ἔδειξες τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια καὶ ἐμεῖς ἐπιλέξαμε νὰ ζοῦμε στὸ σκότος καὶ τὸ ψεῦδος. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, εἴθε ὁ νέος ἐνιαυτὸς νὰ καταστεῖ μονόδρομος τῆς μετανοίας μας ὡς πρόσωπα, ὡς κοινωνία, ὡς Ἔθνος! Εἴθε ἡ ταπείνωση νὰ γίνει τρόπος ζωῆς γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς πειρασμούς, τὶς δοκιμασίες καὶ προπαντὸς τὶς παγίδες ποὺ συνεχῶς στήνει ὁ πονηρός»!
- Ταπείνωση Ἀλεξάνδρα, ταπείνωση λείπει ἀπὸ τὴν πατρίδα μας. Χάσαμε τὴν ταπείνωση καὶ κλυδωνιζόμαστε στὰ κύματα τῆς ἀποστασίας. Τὰ χρυσὰ νομίσματα, κοσμήματα, ἐνδύματα, ἀσήμια, διαμάντια καὶ τὰ πολύχρωμα φῶτα τῶν σατανικῶν ψευδαισθήσεων, ποὺ εἴθισται νὰ ἀνταλλάσσουν ὡς δῶρα οἱ χριστιανοί, οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχουν, ἔμπροσθεν εἰς τὴν ταπείνωσιν, τὴν ἀληθή πίστη, τὴν εὐεργεσίαν καὶ τὴν ἀγάπην. Τί μᾶς διδάσκουν τὰ Χριστούγεννα; Μᾶς ὁρίζουν τὴν ὁδὸ τῆς πραγματικῆς εὐτυχίας, τῆς πραγματικῆς ὑγείας, δηλαδὴ τῆς ψυχικῆς, τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ Πατέρες μας ὅρισαν νὰ γιορτάζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, τὴν Περιτομὴ καὶ τὴν Βάπτιση στὸ τέλος καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς νέας χρονιᾶς. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος βέβαια ἀρχίζει τὴν 1η Σεπτεμβρίου.
Ἀπὸ τότε ἀρχίζει καὶ ἡ προετοιμασία τῶν χριστιανῶν μὲ μία ἀξιοθαύμαστη σειρὰ Εὐαγγελίων, ποὺ ἀποσκοποῦν στὸ νὰ φθάσουμε στοῦ Χριστοῦ τὴν Γέννηση ἔχοντας καταφέρει νὰ μετατρέψουμε τὴν καρδιά μας σὲ φάτνη.
Οἱ Εὐαγγελικὲς αὐτὲς περικοπές, μαζὶ μὲ τὴν (40) σαρανταήμερη νηστεία τῶν Χριστουγέννων, μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἐνσάρκωσης τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθεια, στὸ βασίλειο τοῦ Θεοῦ. Ἔχοντας εἰσέλθει στὸ βασίλειο τοῦ Χριστοῦ, ἀκολουθοῦμε τὴν ὁδὸ τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα ἀπὸ τὸ τελετουργικὸ ποὺ ὅρισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὁδηγεῖται στὴν Περιτομή, τὴν ὁποία ἑορτάζουμε τὴν 1η Ἰανουαρίου, μαζὶ μὲ τὸν Μέγα Βασίλειο. Καὶ ἀφοῦ βαδίσουμε στὴν ὁδὸ τῶν Μυστηρίων, φθάνουμε τὴν παραμονὴ τῶν Φώτων, ὅπου μὲ τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ ἐξαγιάζουμε τὸν ἐξωτερικὸ καὶ ἐσωτερικὸ κόσμο μας. Εἴμεθα πλέον ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦμε τὸν ἁγιασμὸ τῶν Θεοφανείων, νὰ βαπτισθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο, ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ πιὸ ταπεινοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀνέδειξε ἡ Οἰκουμένη, τοῦ ἐπίγειου ἀγγέλου Ἰωάννη Βαπτιστῆ. Καὶ ἔτσι εἰσερχόμαστε στὸ βασίλειο τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν συντροφιὰ τοῦ Παρακλήτου, τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ μᾶς εἰσαγάγει στὴν προσωπικὴ ἀναβάπτιση ἢ ἀναγέννηση ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία

– Γέροντα, αὐτὰ γιὰ πρώτη φορὰ τὰ ἀκοῦμε.
Προσωπικὰ δὲν γνώριζα ὅτι αὐτὲς οἱ ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων ἀποσκοποῦν στὸ νὰ μᾶς δείξουν καὶ νὰ μᾶς εἰσάγουν στὸ Βασίλειο τοῦ Χριστοῦ.

– Καλέ μου Σάββα, τὸ ἑορταστικὸ αὐτὸ πανηγύρι γῆς καὶ οὐρανοῦ ὀνομάζεται καὶ ἅγιο Δωδεκαήμερο. Ἐ! βάλε σὲ κάθε ἡμέρα, ἕναν μήνα καὶ συμπληρώνεις τὸν χρόνο ὅλο…
– Αὐτὸ δὲν τὸ κατάλαβα γέροντα.
Ἄκουσε Ἐλένη. Κάθε Βασίλειο, ὅπως καὶ κάθε χώρα ὁρίζει τοὺς κανόνες λειτουργίας, ὥστε ὅλα νὰ κυλοῦν ὁμαλά. Κάθε ἡμέρα τοῦ δωδεκαήμερου διδάσκει γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ πορευόμαστε. Λόγου χάρη ὁ δίκαιος Ἰωσὴφ καὶ ἡ Παναγία παραλαμβάνουν τὸ Θεῖο Βρέφος καὶ φεύγουν στὴ γῆ τοῦ Χάμ, δηλαδὴ τὴν Αἴγυπτο.

Δὲν ἔφυγε γιὰ νὰ καταστεῖ πρόσφυγας, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρίζουν. Ἔφυγε ὁ Χριστός λόγω τῆς πνευματικῆς πενίας ποὺ ταλάνιζε τὸ Ἰσραήλ… Πνευματικὴ πενία ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐξ Αἰγύπτου λοιπὸν ἐπανέρχεται γιὰ νὰ φέρει στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας τὸν Νέο Ἰσραήλ, δηλαδὴ ὅλους ἐμᾶς…
Πῶ - πῶ πόσο ὡραία, τὰ ἔφτιαξε ὁ Κύριος. Ὁ παλαιὸς Ἰσραὴλ εἰσέρχεται στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ὁδηγούμενος ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Ὁ νέος Ἰσραὴλ εἰσέρχεται στὸν Παράδεισο ὁδηγούμενος ἀπὸ τὸν Μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Σωτήρα Ἰησοῦ Χριστό.
– Γιατί ἡ Αἴγυπτος ὀνομάζεται γῆ Χάμ;
– Ὁ Χὰμ Ἐλένη ἦταν γιὸς τοῦ Νῶε. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ κατακλυσμοῦ καὶ ἐνῶ ὁ κόσμος ὅλος χανόταν ὁ υἱὸς αὐτὸς τοῦ Νῶε ἦταν προσηλωμένος στὰ πάθη του, στὰ ἔνστικτά του, ἐπικεντρωμένος δηλαδή στὸν ἐγωισμό του. Ὅταν σταμάτησε ὁ κατακλυσμὸς ἦταν ὁ μόνος ποὺ τεκνοποίησε κατά τήν διάρκειά του, προκαλώντας θλίψη στὸν πατέρα του Νῶε. Αὐτὸς κατοίκησε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Αἴγυπτο, ἡ ὁποία ὀνομάστηκε γῆ Χάμ. Μεταφορικὰ θὰ λέγαμε ὅτι ἡ Αἴγυπτος ταυτίζεται μὲ τὸν φυσικὸ νόμο, τὸν ὁποῖο ὀφείλουμε ὡς Χριστιανοὶ νὰ ξεπεράσουμε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι στὸν πλανήτη ὁ μόνος νόμος ποὺ ὑπάρχει εἶναι ὁ θεῖος νόμος ἢ νόμος τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν κάνουμε αὐτὰ ποὺ ὁρίζει ὁ πειρασμός. Ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς τὶς δοκιμασίες γιὰ νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε. Ποιὸς ἅγιος ἁγίασε χωρὶς νὰ πειραχτεῖ καὶ μάλιστα μὲ πολλὲς δοκιμασίες; Κι ἐγὼ εἶχα πολλοὺς πειρασμούς.
Θὰ σᾶς πῶ τί πειρασμὸ πέρασα μία φορὰ στὰ Καυσοκαλύβια. Μία ἡμέρα καθόμουν στὴ βεράντα τοῦ κελλιοῦ μου. Ξαφνικὰ βλέπω μπροστά μου μία γυναίκα. Τί θέλει εἶπα αὐτὴ ἡ γυναίκα ἐδῶ τέτοια ὥρα; Ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν σκέφτηκα ὅτι ἤμουν στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ πειρασμός σοῦ παίρνει τὸν λογισμὸ καὶ δὲν σκέφτεσαι τίποτε. Μόνο εἶπα τί θέλει αὐτὴ ἡ γυναίκα καὶ ποιὰ εἶναι; Μέσα ὅμως, δὲν ἔμπαινε γιατί εἶχα μπροστὰ στὴν πόρτα τὸν σταυρὸ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ περάσει. Ἐγὼ μπῆκα μέσα καὶ σκεφτόμουνα ποιὰ εἶναι. Ἔκλεισα τὴν πόρτα γιὰ νὰ μὴν μπεῖ μέσα. Δὲν κατάλαβα τότε ὅτι φοβόταν τὸν σταυρό. Καὶ τότε μοῦ εἶπε: «ἔλα ἔξω βγὲς γιά νὰ δεῖς τί καλὰ θὰ περάσουμε, ἔλα μὴν φοβᾶσαι». Καὶ ξαφνικὰ συνῆλθα καὶ εἶπα: Ἐ! πῶς μπῆκες ἐσὺ ἐδῶ; Ἐδῶ εἶναι Ἅγιον Ὄρος. «Ποιὸ Ἅγιο Ὄρος τί λὲς, ἔλα βγές». Μόλις τράβηξα τὸν σταυρό, χάθηκε, ἐξαφανίστηκε.
Ἔχω τραβήξει πολλὰ τέτοια στὴν καλύβη μου, στὰ Καυσοκαλύβια.

Μία φορὰ σὲ περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀκολουθοῦσα αὐστηρὸ κανόνα ἄσκησης. (Σχεδὸν γυμνός, εἶχε μία ἁλυσίδα μεγάλη, βαριὰ καὶ δενόταν μ’ αὐτὴν σταυροειδῶς. Δὲν μποροῦσε νὰ κοιμηθεῖ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁλυσίδας. Κι ἂν ξάπλωνε τὸν ἔκοβε ἡ ἁλυσίδα καὶ ξυπνοῦσε).
Τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς βλέπω στὴ γωνία τοῦ δωματίου ἕναν μαῦρο γάτο.
Ἀναρωτιέμαι καὶ λέω:
«Μπὰ ποῦ βρέθηκε αὐτὸς ὁ γάτος ἐδῶ μέσα; Σταμάτησα τότε τὴν προσευχὴ καὶ ἀσχολούμουν μὲ τὸν γάτο. Τὸν παρατηροῦσα νὰ πλένεται μὲ τὰ πόδια του. Ἀσχολήθηκα μ’ αὐτὸν καὶ οὔτε κομποσχοίνι, οὔτε τίποτε. Ἐκεῖνος τότε μὲ πλησίασε καὶ προσπαθοῦσε νὰ πιάσει τὴ φούντα ἀλλὰ φοβόταν… Τότε κατάλαβα καὶ εἶπα: «Ἐσὺ τὴ δουλειά σου κι ἐγὼ τὴ δική μου δουλειὰ». Ἀρχίζω καὶ πάλι νὰ κάνω κομποσχοίνι. Καὶ ξαφνικὰ ἀκούω ἀνθρώπινη φωνὴ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ γάτου: «Ἄσε αὐτὸ ποὺ ἔχεις στὸ χέρι καὶ ἔλα νὰ τὰ ποῦμε». Ναὶ εἶπα, θ’ ἀφήσω αὐτὸ καὶ θὰ πιάσω αὐτό. Κι ἔπιασα τὸν σταυρό. Μόλις τὸν εἶδε ἔγινε ἄφαντος, σκόνη. Φοβᾶται τὸν σταυρὸ πολύ. Μήν πέφτετε σάν τόν Χάμ στόν πειρασμό. Καρφώστε τά μάτια σας στόν σταυρό κι ὄλα θά γιατρεύονται…
– Γέροντα λέτε σ’ αὐτὸν τὸν χρόνο νὰ ἀρχίσουν τὰ γεγονότα;
– Μὰ ἤδη ἔχουν ἀρχίσει Γιῶργο, ἐδῶ καὶ καιρό!
Ἡ κρίση ἡ οἰκονομικὴ καὶ ὁ πόλεμος στὴ Συρία, μέρος τῶν γεγονότων εἶναι. Χρόνο μὲ τὸν χρόνο θὰ δυσκολεύουν τὰ πράγματα. Ὁ Ἀμερικάνος θέλει νὰ στριμώξει τὸν Ρῶσο ἀλλὰ τελικὰ θὰ τὴν πληρώσει ἀκριβά. Ἡ Ἀμερικὴ θὰ γίνει μερική…
Οἱ Ἕλληνες ἂν δὲν μετανοήσουν θὰ πληρώσουν βαρὺ τίμημα. Ἂν ὅμως πάρουν τὰ μάτια τους ἀπὸ τὶς τσέπες καὶ τὰ σηκώσουν πρὸς τὸν οὐρανὸ τότε θὰ εἶναι μικρὸ τὸ κακό.
Γι’ αὐτὸ παιδιά μου χρειάζεται νὰ πορευθοῦμε μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία στὴν μόνη ἀλάνθαστη ὁδό, νὰ πατᾶμε σὲ στερεὸ ἔδαφος, στὸ χωράφι τῆς μετανοίας. Νὰ θυμάστε νὰ μὴν γογγύζετε ὅταν σᾶς εὔρη μία στεναχώρια, διότι διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ προσευχῆς, μετὰ ἀπὸ μεγάλη μπόρα ἔρχεται καὶ ἡ ὡραία γαλήνη. Νὰ θυμάστε ἀκόμη πὼς εἶναι καλύτερα νὰ συγκατοικεῖς μὲ ἕνα ἄγριο θηρίο, παρὰ μὲ ἄνθρωπο βλάστημο, μέθυσο, θυμώδη καὶ προπαντὸς ἄθεο! Τώρα οἱ ἄνθρωποι εἶναι μέσα σὲ ἕνα μεγάλο κόσκινο καὶ κοσκινίζονται. Κοντοζυγώνει ἡ ὥρα ποὺ θὰ καθαρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι.
Ἡ πίστη καὶ μόνο ἡ πίστη στὸν Σωτήρα Χριστὸ θὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Πίστη ὅμως χωρὶς θεάρεστα καὶ φιλανθρωπικὰ ἔργα εἶναι νεκρή. Ἐσεῖς οἱ νέοι φροντίστε νὰ κάνετε ἀποθῆκες, τώρα ποὺ εἶστε νέοι καὶ ὑγιεῖς γιὰ νὰ ἔχετε στὸ γῆρας σας, ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καὶ γιὰ νὰ προσφέρετε στὸν Θεὸ (ἀποθήκη προσευχῶν).
Μὴ λησμονεῖτε νὰ πηγαίνετε τακτικὰ στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸς ποὺ δὲν πάει στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐξομολογεῖται καὶ δὲν μεταλαμβάνει προετοιμασμένος, εἶναι σὰν ἕνα ἐρείπιο ποὺ μπαίνουν μέσα καὶ κατοικοῦν διάφορα ἄγρια ζῶα καὶ νυχτοπούλια. Ὁ χριστιανὸς ποὺ δὲν πηγαίνει στὸν πνευματικὸ εἶναι ὡσὰν ἀκυβέρνητο καράβι μέσα στὸ πέλαγος.
Ὁ ἀητὸς βρίσκει τὴν εὐκαιρία καὶ πιάνει τὸν λαγὸ μὲ τὰ νύχια του, τὸν πηγαίνει ὑψηλὰ καὶ μετὰ τὸν ἀφήνει καὶ πέφτει στὸ χάος καὶ σκοτώνεται. Ἔτσι ὁ διάβολος παίρνει τὸν ἀπρόσεκτο και ἀμελῆ ἄνθρωπο, τὸν ρίχνει εἰς τὴν ὑψηλοφροσύνη καὶ μετὰ τὸν ρίχνει στὴν ἀπώλεια. Ἀλλὰ ὅμως ὁ διάβολος φοβᾶται τὴν ταπείνωση. Καὶ τὸ πιὸ μικρὸ ἁμάρτημα νὰ τὸ ἐξομολογηθοῦμε στὸν πνευματικό μας διότι ἀπὸ τὰ σταγωνίδια δημιουργεῖται ὁ χείμαρρος. Ὑπακοὴ στὸν Θεὸ κάνε καὶ ὄχι στὸ φίδι (διάβολος), ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ νὰ ἔχεις γιὰ στολίδι.

Ἀγάπα τὸν πλησίον σου
Ποτὲ κακὸ μὴν κάνεις
Γιατί μία μέρα ἄνθρωπε,
θὰ σβήσεις, θὰ πεθάνεις
Καὶ θὰ ‘ναὶ πιὰ πολὺ ἀργὰ
μετάνοια νὰ κάνεις.

Νὰ θυμάστε πάντα παιδιά μου ἡ μετάνοια μᾶς ἀνεγείρει, τὸ πένθος κρούει τὴν πύλη τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἡ ταπείνωση τὴν ἀνοίγει. Δυστυχῶς σήμερα ἡ μόδα εἶναι ἁμαρτία καὶ ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει δώσει ὅλα τὰ καλά. Ἀλλὰ ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του καὶ τὴν ὑπερηφάνειά του δὲν ξέρει πῶς καὶ ποῦ νὰ τὰ τοποθετήσει.

Νὰ μὴν κοιτάζεις τί ἔπραξε,
Τί ἔφταιξε ὁ γείτονάς σου.
Ἀλλὰ μόνο κοίταζε καὶ διόρθωνε
τὰ ἁμαρτήματά σου.
Ἐξέτασες ὦ ἀδελφέ,
τὰ ἁμαρτήματά σου
ἤ μήπως πᾶς καὶ κρυφακοῦς
τί κάνει ὁ γείτονάς σου;

 Ἀπόσπασμα από το βιβλίο
Γέρων Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης, Νουθεσίες -Διδαχές" 
Τομος Β’ Αθήνα 2020

orthodoxia.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 



 

20 Σεπ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

Γράφει ο Ηλίας Καλλιώρας,
διεθνολόγος καθηγητής, συγγραφέας

 

   Παρόλο που δεν το βλέπουμε ακόμη, ζούμε χρόνια μοναδικά, αφύσικα, πρωτόγνωρα και ασύλληπτα. Χρόνια που μόνον η Αγία Αποκάλυψη μπορεί να τα περιγράψει και αυτό αναδρομικά. Τον Μάρτιο του 2020 ζήσαμε για τελευταία φορά την Ελλάδα, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη, έτσι όπως τα ξέραμε μέχρι εκείνη την στιγμή. Ναι: Για τελευταία φορά! Αυτή ήταν η «παλαιά» Ελλάδα και αυτός ήταν ο «παλαιός» κόσμος που έληξε και που ταυτίζεται χρονικά, ιστορικά και σημειολογικά με το πρώτο γενικό lockdown στην χώρα μας. Βεβαίως, αυτήν την πραγματικότητα ελάχιστοι άνθρωποι την βλέπουν, την ερμηνεύουν και την εννοούν. Εν τούτοις, όμως, η αλήθεια είναι μία: Ο παλαιός κόσμος που γνωρίζαμε όλοι μας «σταμάτησε» και «πάγωσε» τον Μάρτιο του 2020 με την επιβολή της πρώτης καραντίνας λόγω κορωναϊού.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την Άνοιξη του 2020 ως το τέλος και συνάμα το νέο ξεκίνημα της μεταβατικής ημερομηνίας και περιόδου του κόσμου που γνωρίζαμε και βιώναμε μέχρι τότε. Μετά τον παρελθόντα Μάρτιο, ο χρόνος μετράει «εκ του μηδενός» και εξαρχής, αφού η ανθρωπότητα εισήλθε σε μια καινούργια φάση γεγονότων και «μεταβατικών» εξελίξεων. Διευκρινιστικά τονίζω ότι η εν λόγω «μεταβατική» φάση και περίοδος θα είναι ίση, χρονικώς, με την συνολική διάρκεια των επόμενων φάσεων του εν εξελίξει Γ’ Π.Π. Πλέον, το παγκόσμιο χρονόμετρο της εν λόγω μεταβατικής περιόδου ήδη μετράει αντίστροφα μέχρι να λήξει ο εν εξελίξει Γ’ Γενικός Πόλεμος.
Πλέον, ολόκληρη η οικουμένη εισήλθε και ήδη βιώνει έντονα αυτό το «μεταβατικό» στάδιο και φάση των εξελίξεων. Τα διεθνικά γεγονότα τρέχουν με ρυθμούς άγριας καταιγίδας. Τυφώνα.
Ήδη βρισκόμαστε στο κόκκινο και στο δικό μας Αιγαίο, το οποίο είναι ή αποτελεί την επόμενη πολεμική σύρραξη και το επόμενο αθώο αίμα που θα χυθεί στην αλυσίδα των επερχόμενων γεγονότων.
Οι πόνοι της γέννησης του νέου κόσμου που έρχεται και θα ανατείλει θα συνεχισθούν σε πολύ εντονότερο ρυθμό και ένταση το Φθινόπωρο του 2020: Όταν θα έρθει, επιπροσθέτως ή μαζί με όλα αυτά, και το δεύτερο κύμα της πανδημίας, το οποίο ήδη έχει σχεδιασθεί και προγραμματισθεί από τους διεθνείς Σιωνιστές και έχει δεόντως υπερ-διαφημισθεί από τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ε-ξαπάτησης, κλπ. Όπως και πάρα πολλοί νομπελίστες και επιστήμονες παγκοσμίου φήμης αποδεικνύουν και τονίζουν, έτσι και του λόγου μου θεωρώ ότι ο κορωναϊός είναι ένας κατασκευασμένος ιός.
Οι επιστήμονες που υπηρετούν πράγματι το κοινό καλό του πλανήτη έχουν επαγγελματικό δίκιο όσο ομοίως και αμερόληπτη και ορθή επιστημονική άποψη:
Ο κορωναϊός είναι ένα προκατασκευασμένο προπολεμικό όπλο παγκόσμιας ψυχολογικής, κοινωνικής και βιολογικής καταστροφής. 
Ο κορωναϊός αποτελεί μια συγκεκριμένη βιολογικής μορφής και προπολεμικής ταυτότητας υποφάση στην αλληλουχία των γεγονότων του εν εξελίξει επίγειου Αρμαγεδδώνα. Με άλλα λόγια, τόσο ο κορωναϊός της Άνοιξης που πέρασε, όσο επίσης και ο αναμενόμενος νέος κορωναϊός του Φθινοπώρου που έρχεται, αποτελούν δύο διακριτές προπολεμικές προετοιμασίες και στάδια του Γ’ Γενικού Πολέμου.

Οι παγκόσμιοι και οι περιφερειακοί πόλεμοι άρχιζαν με την τεχνητή δημιουργία φόβου, τρόμου, πανικού και την καταστολή των άμοιρων, αγνών και απονήρευτων μαζών. Αυτό που πάρα πολύ λίγοι ξέρουμε από διάφορες πνευματικές όσο και αλάθητες πηγές είναι ότι, μετά το τέλος της μεταβατικής περιόδου ή, άλλως πως, μετά το τέλος του επίγειου Αρμαγεδδώνα, θα υπάρξει ένας απολύτως καινούργιος κόσμος. Αγνώριστος. Θα υπάρξει, δηλαδή, μια νέα φάση και μια νέα εποχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όσοι επιζήσουν, θα βιώσουν μια παντελώς νέα παγκόσμια κατάσταση και έναν πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής, κατάστασης, οργάνωσης, αντίληψης και διαβίωσης.
Στα άμεσα χρόνια που έρχονται, είτε αυτό το θέλουν, είτε όχι, όλοι οι άνθρωποι της γης θα βιώσουν αρρώστιες, πείνα, σεισμούς, βιβλικούς καταποντισμούς, βιολογικούς πολέμους, γεωλογικές καταστροφές, πυρηνικά όπλα και απόβλητα, φωτιές, κλπ.
Ναι. λ.χ. Το γνωστό ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια θα δώσει βιβλικών διαστάσεων σεισμό και τσουνάμι, το οποίο θα καταπιεί τεράστιες εκτάσεις, ζώντες οργανισμούς και σπίτια. Δεν θα πω ή θα προσθέσω κάτι ή ιδιαιτέρως για το Γέλοουστοουν στην πολιτεία του Ουαόμινγκ των Η.Π.Α. Ούτε, επίσης, θα γράψω κάτι επιπρόσθετο εδώ και για τα γιγαντιαία κύματα του ωκεανού στη Νέα Υόρκη, κλπ.
Είτε αυτό το θέλουμε είτε όχι, τα προαιώνια, φρικτά και ανθρωποκτόνα σχέδια των διεθνών Σιωνιστών θα προχωρήσουν: Με πάσα βεβαιότητα. Τίποτα από αυτά τα λεπτομερώς προσχεδιασθέντα και προγραμματισμένα να συμβούν δεν αλλάζει.
Τίποτα! Μην αναρωτιέστε. Μην ψάχνεστε.
Το θέμα Γ΄Π.Π. είναι υπερ - πολύπλοκο και σχεδιάσθηκε μέσα στις υπόγειες και σκοτεινές στοές των εωσφοριστών Ιλλουμινάτων, των καμπαλιστικών αδελφοτήτων και των ταλμουδικών μυστικών εταιρειών.
Από το έτος 1990, κατά την παγανιστική νοηματοδότηση από τους σκοτεινούς της γης, ολόκληρη η ανθρωπότητα εισήλθε στην Νέα Εποχή του Υδροχόου. Δηλαδή, του Εωσφόρου, την οποία εποχή σχεδίασαν, αναμένουν, συζητούν και ονειρεύονται εδώ και πολλές δεκαετίες οι διεθνείς Σιωνιστές με τα ανά την υφήλιο επίχρυσα πιόνια και ανδρείκελά τους. Μια νέα εποχή, ή μια «Νέα Εποχή», η οποία εκφράζεται, συναρτάται, συνδέεται, εκκινεί και σηματοδοτείται από δύο κύριες μεταβλητές, παραμέτρους, γεγονότα και παράγοντες.
Η πρώτη μεταβλητή και στόχος συνάμα είναι η ραγδαία μείωση του πληθυσμού της γης.
Γεγονός και σχέδιο που το αποτυπώνει και το αναδεικνύει με απόλυτη ακρίβεια η φράση του καθηγητή John Schellnhuber και εκπροσώπου του Πάπα της Ρώμης, ο οποίος είπε κατά λέξη: «
Εξαφανίστε 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους και καλωσορίστε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων».
Θεωρώ ότι αυτή η φράση δεν χρειάζεται κανέναν δικό μου σχολιασμό, ανάλυση ή σχετική ερμηνεία.
Η δεύτερη σιωνιστική μεταβλητή και παράμετρος είναι ο ερχομός του μεσσία της Νέας Εποχής των ραβίνων καμπαλιστών:
Που ήδη μιλούν, υμνούν και αναμένουν τον δικό τους μεγαλοτραπεζίτη Εβραίο μεσσία. Ή, για εμάς, τον λεγόμενο αντίχριστο. Για παράδειγμα, ο ραβίνος Μέντελ Κισσίν τονίζει:
«Έρχεται ο μεσσίας! Μετά τον Νετανιάχου έρχεται ο Μεσσίας». Ή, επίσης, ο ραβίνος Σαλόμ Αρούς, που υπογραμμίζει δημοσίως: «Στις 18 Σεπτεμβρίου 2020 οι Εβραίοι θα γιορτάσουν το τελευταίο νέο έτος χωρίς τον Μεσσία!». «Δεν ταξιδεύω πλέον έξω από το Ισραήλ. Ο Μεσσίας είναι τόσο κοντά που φοβάμαι ότι μπορεί να χάσω την άφιξή του». Ο Ραβίνος Κανιέφσκι είπε ότι «ο Μεσσίας είναι εδώ, στο Ισραήλ, αλλά δεν έδωσε ακριβή στιγμή που θα αποκαλυφθεί. Είναι εδώ, αλλά δεν έχει όλη την δύναμη που χρειάζεται για να ενεργήσει ως Μεσσίας. Όλα τα σημάδια που δίνονται στο Ταλμούδ, στην εβραϊκή παράδοση, έχουν ήδη εμφανιστεί». Επίσης, ο ραβίνος Zissholtz εξήγησε ότι σημάδια που είχαν δοθεί για να σηματοδοτήσουν την άφιξη του Μεσσία εμφανίζονται τώρα με αστραπιαία ταχύτητα.
Εν κατακλείδι οι σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας θα καταγράψουν με πηχυαίους τίτλους, υπότιτλους και τονισμένα γράμματα ότι το ξεκίνημα της πρώτης γενικής καραντίνας στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρη η ανθρωπότητα αποτελούν την απαρχή για την είσοδο του πλανήτη σε μια νέα φάση και εποχή. Σε έναν απολύτως διαφορετικό κόσμο και εποχή!
Ήδη βιώνουμε τα πρωτοβρόχια αυτής της νέας εποχής όσο, ομοίως, και των τρομακτικών, φρικτών και ασύλληπτων αλλαγών που θα φέρει η ολοκλήρωση του κύκλου του εν εξελίξει επίγειου Αρμαγεδδώνα. Και όταν έρχεται ή πλησιάζει κάποια καταιγίδα κατά καιρούς, ο καθένας από εμάς κάνει ότι αυτός ή αυτή νομίζει για να προστατευθεί. Κάποιος, λόγου χάρη, παίρνει ομπρέλα.
Άλλος τρέχει σε σκεπασμένο απάγκιο. Άλλος πάει στο σπίτι. Άλλος κουρνιάζει σε πρόχειρο δένδρο-υπόστεγο. Άλλος κάνει προσευχή. Άλλος, λέει, καλά τώρα, η «ΕΜΥ» με τις λάθος προβλέψεις, πλάνες και ανοησίες! Και ούτω καθεξής. Εμείς οι δύο αναγνώστη μου τι θα κάνουμε;

orthodoxia.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 
 
 
20 Σεπ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 

Για να κάνεις μια σωστή εξομολόγηση, για να καθαρίσεις όλους τους ρύπους της συνειδήσεως, για να λευκανθεί και να λαμπρυνθεί η ψυχή σου ενώπιον του Θεού, δεν πρέπει να εξομολογηθείς πρόχειρα και απροετοίμαστα, όπως οι πιο πολλοί χριστιανοί. Ένα ιερό μυστήριο σαν κι αυτό χρειάζεται και προετοιμασία ανάλογη και προσέλευση με την πρέπουσα καρδιακή κατάσταση.
Πρώτον. Ετοιμάσου τουλάχιστον δυο - τρεις μέρες νωρίτερα, αποφεύγοντας τις πολλές επαφές με άλλους ανθρώπους και μαζεύοντας τον νου σου σε περισυλλογή. Στοχάσου πόσος καιρός είναι που δεν εξομολογήθηκες – μήπως άραγε και ποτέ άλλοτε; – και προσπάθησε να θυμηθείς από τότε μέχρι την ώρα τούτη σε πόσα και ποια αμαρτήματα έπεσες «εν λόγω ή έργω ή κατά διάνοιαν», είτε από πρόθεση, είτε από αμέλεια ή απροσεξία.
Δεύτερον. Όταν θα πας στον πνευματικό, θα του πεις όλες τις αμαρτίες σου, όπως ακριβώς έγιναν. Τίποτα δεν θα κρύψεις, τίποτα δεν θ’ αλλοιώσεις, σε κανέναν άλλον δεν θα ρίξεις οποιεσδήποτε ευθύνες για τις δικές σου πτώσεις. Επίσης, δεν θα αρκεσθείς σε μια ξερή «καταλογογραφική» απαρίθμηση των αμαρτημάτων, αλλά θα κάνεις και μια γενική παρουσίαση της ψυχικής σου καταστάσεως, των παθών και των ροπών σου, των ελαττωμάτων και των αδυναμιών σου, έτσι ώστε ο πνευματικός, σαν γιατρός ψυχών, να σχηματίσει σφαιρική εικόνα της ασθένειάς σου και να σε βοηθήσει αποτελεσματικά στην θεραπεία της.
ΤρίτονΟ τρόπος περιγραφής των αμαρτιών πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός, ώστε να συνδυάζει την ακρίβεια με την σεμνότητα. Από το ένα μέρος, δηλαδή, θα αναφέρεις συνοπτικά και χωρίς πολλά λόγια τις συνθήκες και τα επιμέρους στοιχεία κάθε αμαρτίας – το που, το πώς, το πότε κλπ. – για να καταλάβει ο πνευματικός το βάρος της. (Ένα απλό παράδειγμα: Κάθε σαρκική αμαρτία έχει άλλη ονομασία αλλά και διαφορετικό βάρος. Η αμαρτία ενός άνδρα με γυναίκα άγαμη, και αντιστρόφως, λέγεται πορνεία, ενώ με γυναίκα παντρεμένη λέγεται μοιχεία και είναι βαρύτερη. Όταν γίνεται με συγγενή, πρόκειται για αιμομιξία. Όταν μια γυναίκα εξαναγκάζεται σε σαρκική μίξη ή χρήση ή απειλή βίας, τότε έχουμε βιασμό, κ.ο.κ.). Από το άλλο μέρος, πάλι, πρέπει ν’ αποφεύγεις τις λεπτομερείς και φλύαρες αφηγήσεις, που είναι κουραστικές κάποτε μάλιστα και σκανδαλιστικές. Αυτές μήτε εσένα ωφελούν μήτε τον πνευματικό. Ας σημειωθεί ιδιαίτερα, ότι, αν αμάρτησες μαζί με άλλο ή άλλα πρόσωπα (λ.χ. έκανες μια κλοπή με μερικούς φίλους σου ή πόρνευσες με μια γνωστή σου), καλύτερα είναι να μην αποκαλύψεις την ταυτότητά τους. Μετανόησε εσύ για το δικό σου αμάρτημα, και άφησέ τους αυτούς στην κρίση και το έλεος του Κυρίου.
Τέταρτον. Απ’ όλα πιο σπουδαίο είναι να βρεις πνευματικό έμπειρο, διακριτικό, σοφό και συνετό, ικανό να γιατρέψει, με την δική σου συνέργεια και του Θεού την χάρη, τις πληγές και τα τραύματα της ψυχής σου. Όπως ψάχνεις για καλό γιατρό, που θα είναι σε θέση να θεραπεύσει τις σωματικές σου ασθένειες, έτσι, και πιο επίμονα ακόμα, ψάξε για καλό πνευματικό, που θα συμβάλει στην ψυχική σου θεραπεία. Γιατί αλλιώς… «τυφλός αν οδηγεί τυφλό, θα πέσουν κι οι δυο στο χαντάκι» (Ματθ.15,14). Όταν όμως τον βρεις, μην τον αλλάξεις όσο βρίσκεται στη ζωή αυτή. Ποτέ δεν ωφελούνται εκείνοι που γυρίζουν από πνευματικό σε πνευματικό. Είτε από άγνοια το κάνουν, είτε από εγωισμό – επειδή ντρέπονται να πουν ότι ξανάπεσαν στα ίδια αμαρτήματα -, μένουν πάντως αδιόρθωτοι. Μόνο όταν ένας πνευματικός σε παρακολουθεί συστηματικά και σε γνωρίσει καλά, μπορεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά στον αγώνα σου για την κάθαρση και στην πορεία σου προς την σωτηρία.

* * *

 Μια σωστή εξομολόγηση έχει τα ακόλουθα δέκα ιδιώματα :
1. Είναι σύντομη αλλά και περιεκτική, γίνεται δηλαδή χωρίς παραλείψεις αλλά και χωρίς περιττολογίες, κενολογίες, ταυτολογίες, λοξοδρομίες ή ακόμα και παραμυθολογίες.
2. Είναι ταπεινή, γίνεται δηλαδή με συναίσθηση αμαρτωλότητας και ενοχής, συναίσθηση που αντανακλάται στα λόγια και σ’ όλη την εμφάνιση του χριστιανού.
3. Είναι ειλικρινής, δεν περιέχει δηλαδή τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την καθαρή αλήθεια, χωρίς προφάσεις, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ενοχοποίηση όχι μόνο άλλων ανθρώπων, μα ούτε και αυτού του διαβόλου!
4. Είναι άμεση, γίνεται δηλαδή χωρίς αναβολή. Μόλις η συνείδηση σε ελέγξει για αμαρτία, πρέπει να τρέξεις στον πνευματικό να την εξομολογηθείς, γιατί δεν ξέρεις ποια στιγμή θα σ’ επισκεφθεί απροειδοποίητα ο θάνατος.
5. Είναι διακριτική, χαρακτηρίζεται δηλαδή από ευθυκρισία, ορθοφροσύνη και σύνεση, καθώς και από διατύπωση σαφή, προσεκτική και εύτακτη.
6. Είναι πλήρης, περιλαμβάνει δηλαδή όλα τα αμαρτήματα. Τίποτα δεν πρέπει να παραλείπεται για να ειπωθεί σε άλλον πνευματικό.
7. Είναι τελωνική, γίνεται δηλαδή με βαθειά ευλάβεια και συντριβή, με μιαν αγία ντροπή, σαν εκείνη του τελώνη της ευαγγελικής παραβολής, που δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό» (Λουκ.18:13).
8. Eίναι μυστική, δηλαδή πέρα από τον ιερέα - πνευματικό και τον εξομολογούμενο χριστιανό, ούτε μαθαίνει ούτε επιτρέπεται να μάθει άλλος κανείς το περιεχόμενο της εξομολογήσεως. Αν κάποιος – πράγμα απίθανο και πρακτικά, βέβαια, σχεδόν αδύνατο – ακούσει την εξομολόγηση άλλου, έχει χρέος να μην αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν, αλλά να πάρει μαζί του στον τάφο ότι άκουσε.
Πολύ περισσότερο ο πνευματικός δεν μπορεί να φανερώσει σε καμμία περίπτωση αμαρτίες που του εξομολογήθηκαν, έστω κι αν αυτό το πληρώσει με την ζωή του.
9. Είναι αρχή νέας ζωής. Μαζί με την εξομολόγηση παίρνεις στέρεη απόφαση να αγωνιστείς ευσυνείδητα, ώστε όχι μόνον να μην επαναλάβεις τα αμαρτήματα που εξομολογήθηκες, αλλά και να επανορθώσεις, αν αυτό είναι πρακτικά δυνατό, ότι κακό έκανες (λ.χ. να αποζημιώσεις όποιον αδίκησες, να επιστρέψεις κάτι που έκλεψες, να ζητήσεις συγγνώμη απ’ αυτόν που έβρισες κ.ο.κ.). Σε αντίθετη περίπτωση η μετάνοιά σου δεν είναι αληθινή.
10. Συνοδεύεται, τέλος, από πρόθυμη αποδοχή του επιτιμίου ή του κανόνα, που ίσως θα σου ορίσει ο πνευματικός (νηστεία ή ελεημοσύνη ή οτιδήποτε άλλο θεωρήσει πρόσφορο), και που δεν αποτελεί «ποινή» ή «τιμωρία», αλλά ένα θεραπευτικό και παιδαγωγικό μέσο, που αποσκοπεί στην πνευματική υποβοήθησή σου.

Ιερά Μονή Παρακλήτου

simeiakairwn.wordpress.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

20 Σεπ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 

 

 





- Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.
- Μη φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα.
Με την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται.
Βλέπεις, οι στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζωνται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν το τραύμα τους και συνεχίζουν να πολεμούν φιλότιμα.
Εν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε να μην ξανατραυματισθούν.
Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζώμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει να δειλιάζουμε, αλλά να τρέχουμε στον γιατρό – στον πνευματικό -, να του δείχνουμε το τραύμα μας, να θεραπευώμαστε πνευματικά, και πάλι να συνεχίζουμε
«τον καλόν αγώνα». Κακό είναι, όταν δεν ψάχνουμε να βρούμε τους φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τα πάθη, και δεν αγωνιζώμαστε, για να τους εξοντώσουμε.
- Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν.
«Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιόν λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; Για να κοροϊδεύω τον παπά;».
- Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέη ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται:
«Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέση, θα πάθη αιμορραγία και θα πεθάνη. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνώμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.

* * *

- Γέροντα, ο Όσιος Μάρκος ο Ασκητής λέει: «Ο γνωστικός εξομολογείται στον Θεό όχι με την απαρίθμηση των παραπτωμάτων του, αλλά με την υπομονή των επερχομένων θλίψεων». Τι εννοεί;
- Και το ένα πρέπει να γίνεται και το άλλο. Εξομολογείται ο πιστός στον πνευματικό, εξομολογείται και πριν από την προσευχή ταπεινά στον Θεό, απογυμνώνοντας τον εαυτό του: «Θεέ μου, έσφαλα, είμαι τέτοιος, τέτοιος». Συγχρόνως όμως δέχεται και τις θλίψεις που του συμβαίνουν σαν φάρμακο. Ο Άγιος δεν λέει να μην κάνης την πρώτη και την δεύτερη εξομολόγηση, αλλά μόνο να υπομένης τις θλίψεις. Τι θα πη «εξομολογούμαι;». Δεν θα πη «ομολογώ έξω αυτό που έχω μέσα μου»; Αν έχης μέσα σου καλά, «εξομολογείσαι τω Κυρίω», δηλαδή δοξολογείς τον Θεό. Αν έχης κακά, εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου.
- Γέροντα, την πρώτη φορά που θα πάη κανείς για εξομολόγηση, θα μιλήση στον πνευματικό για όλη την προηγούμενη ζωή του;
- Την πρώτη φορά θα κάνη μια γενική εξομολόγηση. Όπως ο ασθενής, όταν μπη στο νοσοκομείο, δίνει το ιστορικό του, π.χ. λέει: «είχα μια πάθηση στους πνεύμονες, αλλά τώρα έχει περάσει, έχω κάνει μια εγχείρηση με ολική ή τοπική νάρκωση κ.λπ.», έτσι και στην πρώτη εξομολόγηση, ας προσπαθήση κανείς να πη στον πνευματικό λεπτομέρειες από την ζωή του, και εκείνος θα βρη την πληγή, για να την θεραπεύση. Πολλές φορές ένα χτύπημα, που δεν του δίνεις σημασία, έχει ύστερα συνέπειες. Βέβαια, την πρώτη φορά που θα πάη στον πνευματικό, θα έχη να πη, ας υποθέσουμε, εκατό αμαρτίες.
Την δεύτερη θα έχη να πη εκατόν δέκα, γιατί θα τον πολεμήση περισσότερο ο διάβολος, επειδή εξομολογήθηκε και του χάλασε την δουλειά. Την Τρίτη φορά μπορεί να πη εκατόν πενήντα, αλλά ύστερα θα ελαττώνεται συνέχεια ο αριθμός, μέχρι που θα πηγαίνη για εξομολόγηση και θα έχη να πη ελάχιστες αμαρτίες.

orthodoxfathers.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης







20 Σεπ. 2020

| Ιστολόγιο |


 

 Κυριακή μετά την ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

 


«
Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησά­σθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκο­λου­θεί­τω μοι» (Μαρκ. 8.34)

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε τήν παγκόσμιο ὕψωση τοῦ τιμίου καί ζωο­ποι­οῦ Σταυ­ροῦ· καί σήμε­ρα, Κυ­ριακή μετά τήν Ὕ­ψω­ση, μᾶς ὑπενθυ­μί­ζει μέ τό εὐαγγελικό ἀνά­γνωσμα τήν σημασία τοῦ Σταυροῦ στή ζωή μας. Διότι μπορεῖ ὁ Χριστός νά ἀνῆλθε στόν σταυρό γιά τή σωτηρία μας, μπορεῖ ὁ Σταυρός του νά ἀποτελεῖ σύμβολο δυ­νάμεως καί ἐλπίδος γιά ὅσους πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν, ὅμως δέν ἀρκεῖ μό­νο ἡ θεωρητική πί­στη, χρειάζεται καί ἡ πρακτική ἀπόδειξή της. Καί αὐτή γίνεται μέ τόν τρόπο πού μᾶς ὑποδει­κνύει ὁ Χριστός στό ση­με­ρινό εὐαγγελικό ἀνά­γνω­σμα, λέγοντας: «Ὅ­στις θέλει ὀπί­σω μου ἐλθεῖν ἀπαρνη­σά­σθω ἑαυ­τόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκο­λου­θεί­τω μοι».

Τά λόγια τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μόνο μία πρόσ­κληση, εἶναι ταυ­τό­χρονα καί ὁ καθορι­σμός τριῶν προϋπο­θέ­σεων πού τίθενται προ­κειμένου νά ἀποδείξει ὁ ἄνθρωπος τήν πίστη του καί νά οἰκειωθεῖ τήν σωτηρία καί τήν λύτρω­ση πού τοῦ προσέφερε ὁ Χριστός μέ τήν σταυρική του θυσία.

Ἡ πρώτη προϋπόθεση εἶναι ἡ ἐλεύθερη βού­λη­ση τοῦ ἀνθρώπου πού ἐπιλέγει αὐτόν τόν δρόμο. Ὁ Χριστός εἶναι σαφής. Κανείς δέν εἶναι ἀνα­γκασμένος νά τόν ἀκολουθήσει. Κανείς δέν πιέζεται καί κανείς δέν ἐκβιάζεται. «Ὅστις θέλει». Μόνο ὅποιος θέ­λει μπορεῖ νά τόν ἀκο­­λου­θήσει.

Ἡ δεύτερη προϋπό­θε­ση εἶναι ἡ ἄρ­νηση τοῦ ἑαυτοῦ μας. «Ἀπαρνη­σά­σθω ἑαυτόν». Ὅ,τι μᾶς κρατᾶ δε­­­σμίους μέ τίς συνήθειες καί τά πά­θη μας, ὅ,τι μᾶς δένει μέ τά γήι­να καί τά ἐγ­κό­­σμια, ὅ,τι δυσκο­λευ­ό­μαστε νά τό ἀποχωρι­σθοῦ­με, ἀκό­μη καί ἐάν δέν εἶναι κακό, ἀκόμη καί ἐάν δέν εἶναι ἐφάμαρτο, δέν εἶναι συμβατό μέ τήν ἀπόφασή μας νά ἀκολουθήσουμε τόν Χρι­στό.

Πολλές φορές ἐ­μεῖς οἱ ἄν­θρω­­ποι νομίζουμε ὅτι μποροῦμε νά τά συνδυ­ά­­σουμε ὅλα. Πιστεύ­ου­με ὅτι μποροῦμε νά ζοῦ­­με τήν ζωή μας ὅπως μᾶς ἀρέ­σει, ὅπως μᾶς εὐ­χαριστεῖ καί ταυτό­χρο­να νά εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκ­κλη­σίας, νά θεω­ροῦμε ὅτι ζοῦμε τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ὅμως ὁ Χρι­­στός τό διευκρινίζει: ὅσοι τόν ἀκο­λουθοῦν πρέ­πει νά εἶναι ἀπό­λυ­τα ἀφοσιωμένοι σέ Ἐ­κεῖνον· νά μήν λοξο­δρο­­­­μοῦμε, νά μήν ἀλ­λοι­­­­θωρί­ζουμε, γιατί δια­φορετικά δέν εἶναι δυνα­τόν νά τόν ἀκο­λου­­θήσουμε· δέν εἶ­ναι δυ­­νατόν νά δουλεύ­ου­με «δυσί κυρίοις».

Ἐάν θέλουμε, λοιπόν, πράγματι νά ἀκολουθήσουμε τόν Χρι­­­στό, τό­­τε θά πρέπει νά ἀ­παρ­νηθοῦμε κατά τό δυνατόν τόν ἑαυ­τό μας, νά κλείσουμε τά αὐ­τιά μας στίς σειρῆ­νες τοῦ κό­σμου καί νά προ­ση­­λω­θοῦμε στόν Χρι­στό, τόν ὁποῖο δέν θά πρέπει νά χάσουμε ἀπό τά μάτια μας καθ᾽ ὅλη τήν ἐπίγεια πορεία μας.

Βέβαια ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας, πού ζη­τᾶ ὁ Χριστός, δέν εἶναι μία στιγμιαία ἀπόφαση ἤ πράξη, εἶναι ἕνας διά βίου ἀγώνας, τόν ὁποῖο θά πρέπει νά ἀγωνιζό­μα­στε καθημερινά. Καί ἀπαι­τεῖται, διότι διαφο­ρε­τικά δέν θά μπορέ­σουμε νά ἀνταπεξέλ­θου­­με στήν τρίτη προ­ϋπόθεση, ἡ ὁ­ποία εἶναι νά ση­κώσουμε τόν σταυ­­ρό μας. «Ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ», ζη­τᾶ ὁ Χριστός ἀπό ὅσους θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν.
Δέν γί­νε­ται, λοιπόν, νά ἀ­κο­­λου­θοῦμε τόν Χρι­στό χωρίς νά σηκώνου­με τόν σταυ­ρό μας. Δέν γί­νεται νά ἀκο­λουθοῦμε τόν Χριστό χωρίς κό­­­πο καί χωρίς θυσίες, χωρίς δυ­σκο­λίες καί χω­ρίς δάκρυα. Διότι κα­νέ­νας σταυρός δέν εἶ­ναι ἀνώδυ­νος, κανέ­νας σταυρός δέν εἶναι ἐλα­φρύς· καί γι᾽ αὐτό ὁ Χρι­­στός θέ­τει ὡς προϋ­πό­θεση γιά νά σηκώ­σουμε τόν σταυρό μας τήν ἄρ­νηση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μόνο ὅταν εἴμαστε ἀ­πο­­δεσμευμένοι ἀπό ἄλ­λα βάρη, θά μπορέ­σου­με νά ἄρουμε τόν σταυ­ρό μας. Διαφορε­τι­κά δέν θά ἀντέ­ξουμε τό βάρος του καί θά λυγί­σουμε καί θά ἐγκατα­λείψουμε τήν προ­σπάθεια. Καί ὁ στόχος μας εἶναι νά φθάσουμε στό τέλος, νά φθάσουμε στόν σκοπό μας.

Ἄς ἀγωνιζόμαστε, ἀδελφοί μου, γιά νά ἐκπληρώνουμε αὐτές τίς προϋποθέσεις πού ἔθεσε ὁ Χριστός, ὥστε νά αἴρουμε  καί ἐμεῖς τόν σταυρό μας μέ ὑπομονή καί νά φθάσουμε στόν προο­ρισμό μας ἑνωμέ­νοι μαζί του γιά νά ἀπολαύσουμε τήν αἰ­ω­­νία ζωή πού Ἐκεῖνος μᾶς χά­ρισε μέ τήν σταυρική του θυσία.

 

 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων

imverias.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης