Η Πλατυτέρα των Ουρανών

20 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 


Οι μοναχοί ήθελαν να είναι ακριβείς στην προσευχή τους, έτσι αρχικά, μάζευαν χαλίκια για κάθε ''Κύριε ελέησον'' που έλεγαν.
Η ακρίβεια σχετίζεται με την υπακοή στον πνευματικό τους και με το να μην κάνουν το δικό τους θέλημα.
Αργότερα κάποιος μοναχός αντί χαλικιών, επινόησε να φτιάξει ένα κομποσχοίνι. Πήρε ένα σπάγγο και έκανε 10, 20, 30... 100 κόμπους. Και έφτιαχνε την προσευχή του: ''Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον...".
Πήγαινε όμως ο σατανάς, του ξέμπλεκε και έλυνε τους κόμπους και του χάλαγε το κομποσχοίνι. Δεν ήθελε ο σατανάς να είναι ακριβής στην προσευχή του.
Τότε παρουσιάστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον Άγιο Παχώμιο και του υπέδειξε πως να φτιάχνει το κομποσχοίνι.
Του υπέδειξε κάθε κόμπος να περιέχει εννέα (9) σταυρούς. Από τότε ο διάβολος, δεν ξαναπείραξε το κομποσχοίνι.
Έχω ακούσει δαιμονισμένους ανθρώπους να λένε:
- Πέταξε ρε αυτό που κρατάς (κομποσχοίνι) και έλα να παλέψουμε!
Πέταξε, δηλαδή, τον σταυρό που κρατάς στα χέρια και έλα να αναμετρηθούμε. Γιατί κάθε κόμπος ενός κομποσχοινιού, όπως είπαμε, έχει 9 σταυρούς. Και εάν για παράδειγμα το κομποσχοίνι σου έχει 100 κόμπους, τότε κρατάς στο χέρι σου 900 σταυρούς!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυξ

leimwnas.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 


  Κάποτε, όπως μου διηγείτο στα παιδικά μου χρόνια ο παπα - Θόδωρος, ο ιερεύς που με βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τον παππού του, που ’ταν και αυτός ιερεύς με το όνομα παπα-Γιώργης, για να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ετοιμάστηκε ο παππούς ιερεύς, παίρνοντας μαζί του τον εγγονό του, Θεόδωρο, για να κρατάει το φαναράκι αναμμένο και να…πηγαίνει έτσι μπροστά. Πήγε στην εκκλησία, πήρε το Άγιο Ποτήριο με τη Θεία Κοινωνία, αφού προηγουμένως φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε στους ώμους του τον αέρα.
Έτσι γινόταν τα παλιά χρόνια. Μπροστά πήγαινε ο μικρός, ο Θοδωρής, με το φαναράκι και ένα μικρό θυμιατό. Ήταν χειμώνας και οι δρόμοι ήσαν έρημοι και το κρύο πολύ.
Σε μια στροφή του δρόμου, συναντούν μια σκοτεινή σιλουέτα – μόλις φαινόταν. Ο ιερεύς ούτε καν την πρόσεξε διότι όλη η προσοχή του ήταν στραμμένη στο Άγιον Ποτήριον και στη φύλαξη των Τιμίων Δώρων, του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Εκείνη η σκιά ήταν γυναίκα, σταμάτησε απότομα και έντρομη. Ο παπάς, χωρίς να δώσει σημασία, προχώρησε στον δρόμο του. Πήγε στο σπίτι του αρρώστου και τον κοινώνησε.

Σε λίγο γύρισε πίσω από τον ίδιο δρόμο και άρχισε να σιγοβρέχει. Κάτω ο δρόμος ήταν γεμάτος λασπόνερα. Και βλέπει σε μια στιγμή μια γυναίκα, γονατιστή μέσα στις λάσπες και στα νερά, να κλαίει με λυγμούς. Ήταν η ίδια, που είχε συναντήσει πριν.
– Στάσου παπά μου, του λέει, μην προχωρήσεις άλλο.
Σταμάτησε ο ιερεύς έκπληκτος και κείνη άρχισε με λυγμούς να διηγείται τα εξής που τάκουσε και ο μικρός ο Θεόδωρος, ο μετέπειτα παπα - Θόδωρος, που είχε σταματήσει και κείνος.
– Εγώ προηγουμένως παπά μου πήγαινα να αμαρτήσω. Να λερώσω το στεφάνι μου. Όταν, όμως, έφτασες κοντά μου, βγήκε μια φωνή από τη Θεία Μεταλαβιά, προφανώς βέβαια απ’ το Άγιο Ποτήριο, και μου είπε:«Τί πας να κάμεις παιδί μου, τί πας να κάμεις;».
Η φωνή ήταν τόσο γλυκειά αλλά και τόσο πονεμένη, που λύγισα, ντράπηκα. Και έπεσα στα γόνατα και άρχισα να κλαίω, να κλαίω και να κλαίω μέχρι τώρα. Παπά μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με την αμαρτωλή, και συνέχισε να κλαίει με λυγμούς.
Και κείνος ο απλοϊκός αλλά αγιασμένος λευΐτης του χωριού, ακούμπησε στο κεφάλι της το Άγιο Ποτήριο, ναι, πάνω στο κεφάλι της, και της είπε:
«Λελυμένη και συγκεχωρημένη, και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι. Μόνον μηκέτι αμάρτανε».
Επανέλαβε τους λόγους του Κυρίου που είπε προς την μοιχαλίδα γυναίκα, που την είχαν πιάσει επ’ αυτοφώρω, όπως μας διηγείται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, τα ίδια εκείνα λόγια: «Μηκέτι αμάρτανε».
Και κίνησε να φύγει. Φεύγοντας, την άφησε γονατιστή και την άκουσε βέβαια να λέγει εκεί όπως ήταν γονατιστή, «Θεέ μου, συγχώρεσέ με». «Θεέ μου, συγχώρεσέ με την αμαρτωλή, Χριστέ μου, ελέησέ με, Θεέ μου συγχώρεσέ με, ντρέπομαι», και άλλα πολλά τέτοια όμοια.
«Και σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που με συγχώρεσες, δεν θα το ξανακάμω».
Αλήθεια τι θαύματα μπορεί να κάμει ο Θεός, για να σώσει, έστω και μια ψυχή. Τι θαύματα…

Μετά την απόθεση της Θείας Κοινωνίας στην Αγία Πρόθεση, λέγει ο παπα-Γιώργης στον εγγονό του:
– Έως ότου πεθάνουμε, και εγώ και αυτή η δυστυχισμένη γυναίκα, δεν θα μιλήσεις ποτέ, παιδί μου.
Και συνέχισε ο παπα-Θόδωρος:
– Στέφανε, παιδί μου, η αληθινή μετάνοια και η πίστις κάνουν θαύματα. Και τα κάνουν πάντοτε, και σήμερα! Tα πιο πολλά δεν τα ξέρουμε.

Άραγε, τί μάθημα ήθελε να μου δώσει εμένα; Το μικρό παπαδάκι, που βρισκόμουν μέσα στο Άγιο Βήμα. Τί μάθημα; Το θαύμα; Την πρόνοια του Θεού για το πεσμένο πλάσμα του; Την δύναμη της μετανοίας; Το ευόλιστον της ανθρώπινης αδυναμίας; Τί απ’ όλα αυτά; Ή όλα μαζί;

 i-n-ag-nektariou-patron.blogspot.com

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

Του Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη (†)

 

(Περιοδικὸ «Χριστ. Σπίθα», ἀρ. φύλ. 73 / Ἰούνιος 1947καὶ βιβλίο «Φλογέρα Α΄»
Ἀθῆναι 1985, σσ. 106-110)

 

 

 

Ἓν παράδειγμα με την μαϊμοῦ

Σήμερον, ἀγαπητοί μου, θὰ σᾶς διηγηθῶμεν κάτι ποὺ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ σᾶς κάμῃ ἴσως νὰ γελάσητε. Ἀλλ᾿ ἐὰν παρακολουθήσητε τὴν συνέχειαν καὶ προσέξητε τὴν βαθυτέραν του ἔννοιαν, τότε τὸ γέλιο σας θὰ μεταβληθῇ εἰς κλάμα.
Ἕνας εἶχε μία μαϊμοῦ. Τὴν ἔμαθε νὰ χορεύῃ. Τὴν ἐστόλισε ὡς νύμφην, καὶ διὰ νὰ μὴ φαίνηται ἡ ἀπαισία ὄψις τοῦ ζῴου, κατεσκεύασεν ἓν ὡραιότατον προσωπεῖον (μάσκαν) γυναικὸς ποὺ ἐσκέπαζεν ὅλο τὸ κεφάλι, τὴν ἔφερεν εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως καὶ τὴν ἔβαλε νὰ χορεύσῃ. Κόσμος πολὺς ἐμαζεύθη. Ἡ μαϊμοῦ – νύμφη ἐχόρευε καὶ τοὺς πλέον ἰδιοτρόπους χοροὺς καὶ ἐλυγίζετο μὲ τόσην ἐπιδεξιότητα, ὥστε ὅσοι τὴν ἔβλεπον τὴν ἐθαύμαζον καὶ ἐνόμιζον ὅτι ἦτο ἄνθρωπος. Ἕνας ὅμως, ποὺ ἐγνώριζεν ὅτι ἡ χορεύτρια δὲν ἦτο ἄνθρωπος ἀλλὰ μαϊμοῦ καὶ δὲν ὑπέφερε νὰ βλέπῃ τὰ πλήθη νὰ χειροκροτοῦν, νὰ θαυμάζουν καὶ ν᾿ ἀποθεώνουν ἓν κτῆνος, ἀπεφάσισε ν᾿ ἀποκαλύψῃ τὴν ἀπάτην. Ἔκαμε λοιπὸν τὸ ἑξῆς. Ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὅτι οἱ μαϊμοῦδες ἀγαποῦν πολὺ τὰ ἀμύγδαλα, τὴν στιγμὴν ποὺ ἡ μαϊμοῦ – νύμφη ἐχόρευε καὶ ὁ κόσμος τὴν ἐχειροκροτοῦσε καὶ ὁ κύριός της ἐχαίρετο διὰ τὰς λαμπράς της ἐπιτυχίας, ὁ φίλος μας ἔρριψεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια της μερικὲς χοῦφτες ἀμύγδαλα. Αὐτὸ ἔφθασε διὰ νὰ γίνουν τὰ ἀποκαλυπτήρια. Ἡ χορεύτρια, μόλις εἶδε τὰ ἀμύγδαλα, αὐτοστιγμεὶ μετεβλήθη· ἐλησμόνησε τὸν κύριόν της, τὰ πλήθη, τὴν δόξαν, τὰ πάντα, καὶ ὥρμησεν εἰς τὰ ἀμύγδαλα. Καὶ ἐπειδὴ τὸ προσωπεῖον τὴν ἠμπόδιζε διὰ νὰ τὰ φάγῃ, μὲ τὰ νύχια της τὸ ἔσχισε, τὸ ἔκαμε κομμάτια, τὸ ἐπέταξε μακριά, καὶ τότε ἐφάνη ὁποία ἦτο· μαϊμοῦ καὶ ὄχι ἄνθρωπος! Ὅλοι ἤρχισαν νὰ γελοῦν καὶ νὰ καγχάζουν διὰ τὸ πάθημά της.
Τὸ παράδειγμα αὐτὸ (ποὺ σημειωτέον ἀναφέρει εἰς τὸ τέλος μιᾶς περιφήμου ὁμιλίας του καὶ ἕνας ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Νύσσης Γρηγόριος, ἀδελφὸς τοῦ Μ. Βασιλείου) ἀναφέρομεν ἐδῶ, διότι νομίζομεν ὅτι εἶνε μία ζωηρὰ εἰκὼν τῆ σημερινῆς πραγματικότητος.

 Ὁ ἄνθρωπος μὲ προσωπεῖον

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος! Ὡς πρὸς τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν πρωτόγονον ἄνθρωπον. Δὲν ζῇ ὅπως ἐκεῖνος. Δὲν κατοικεῖ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ δάση. Δὲν φορεῖ δέρματα ζῴων. Δὲν κρατεῖ ῥόπαλα καὶ πέτρινα μαχαίρια. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ἐξελίχθη. Ἄφησε τὰ σπήλαια καὶ τὰ παρθένα δάση ὡς κατοικίας τῶν θηρίων καὶ αὐτὸς ἐξημερωμένος(;) συνεκεντρώθη εἰς κέντρα πολιτισμοῦ. Κατοικεῖ εἰς μέγαρα, εἰς πολυκατοικίας, εἰς οὐρανοξύστας μὲ ὅλα τὰ κομφὸρ μιᾶς ἀνέτου ζωῆς! Φορεῖ ἐνδυμασίας πολυτελεστάτας. Ἐκπαιδεύεται εἰς πλῆθος ἐκπαιδευτηρίων. Μανθάνει νὰ γράφῃ, νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας, νὰ τραγουδᾷ, νὰ παίζῃ ὄργανα, νὰ χορεύῃ, νὰ πετᾷ εἰς τὰ νέφη, νὰ ταξιδεύῃ εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης, νὰ… Καὶ ἐφαντάσθη ὁ ταλαίπωρος, ὅτι ἐξεπολιτίσθη, ὅτι οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μὲ τοὺς ἀγρίους ποὺ μακρὰν ἀπὸ τὰ κέντρα τοῦ πολιτισμοῦ κατοικοῦν ὡς θηρία εἰς τὰς ἐρήμους ἐκτάσεις τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Ἀσίας.
Ἀλλὰ ὁ πολιτισμὸς αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον ἐκαυχᾶτο ἡ ἀνθρωπότης, δὲν ἦτο ὁ ἀληθὴς πολιτισμός. Δὲν ἐπροχώρησεν εἰς τὰ βάθη τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Δὲν ἐξερρίζωσε τὰ πάθη τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν τὸν ἡμέρωσε. Δὲν τοῦ ἐξηυγένισε τὴν καρδίαν του. Ἠρκέσθη εἰς τὴν ἐπιφάνειαν. Ἐφόρεσεν εἰς τὸν ἄνθρωπον προσωπεῖον, τοῦ ἔδειξε τὸν καθρέπτην του καὶ τοῦ εἶπε· «Βλέπεις πόσον σὲ μετεμόρφωσα; Δὲν εἶσαι πλέον ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος ποὺ ἐτρέφεσο μὲ ῥίζας καὶ φλοιοὺς δένδρων. Δὲν τρέμεις πλέον τὴν φύσιν. Μὲ τὴν δύναμίν μου τὴν ἐδάμασες. Τὰ πανεπιστήμιά μου σὲ ἐφώτισαν. Ἐπέταξες προλήψεις καὶ δεισιδαιμονίας αἰώνων. Σὲ ἀνεβίβασα εἰς τὸν κολοφῶνα τῆς δόξης. Εἶσαι ἄξιος θαυμασμοῦ. Εἶσαι ὁ ἄνθρωπος τοῦ 20οῦ αἰῶνος. Εἶσαι ὁ ὑπεράνθρωπος. Λαοὶ καὶ ἔθνη, μιμηθῆτε τον».

 Τὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ ἀνθρώπου

Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον ἐδημιούργησεν ὁ αἰὼν αὐτὸς, δὲν εἶνε ὁ ἀληθὴς ἄνθρωπος. Εἶνε ἄνθρωπος ὅλος ἀπάτη. Καὶ ὅπως μερικὰ ἀμύγδαλα ἔφθασαν διὰ νὰ ξεσκεπάσουν τὴν μαϊμοῦ ποὺ ἐκρύπτετο ἐπιμελῶς κάτω ἀπὸ τὸ προσωπεῖον, ἔτσι καὶ διάφορα γεγονότα ποὺ παρουσιάζονται εἰς τὴν καθημερινὴν ζωὴν ἀρκοῦν [διὰ] νὰ ξεσκεπάσουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ φανερώσουν τὴν πραγματικήν των φύσιν. Θέλετε παραδείγματα; Ὅσα θέλετε ἔχει νὰ δείξῃ ἡ σύγχρονος ζωή. Ἂς ἀναφέρωμεν ἐδῶ δύο – τρία.
Ἰδοὺ ἕνας νέος! Ἐφοίτησε 5-6 ἔτη εἰς τὸ πανεπιστήμιον, ἤκουσε παραδόσεις σοφῶν καθηγητῶν, ἐμελέτησε βιβλιοθήκας, ἔδωκεν ἐξετάσεις, ἐπῆρε τὸ δίπλωμα καὶ τώρα ὡς ἰατρὸς ἐγκατεστάθη εἰς μίαν ἐπαρχιακὴν πόλιν. Τί σπουδαῖος ἄνθρωπος! θὰ εἴπητε. Καὶ ὅμως ἀπατᾶσθε. Κάτω ἀπὸ τὴν μάσκαν τῆς ἐπιστήμης κρύπτεται ὁλόκληρος κοινωνικὴ τίγρις. Αὐτὸς ποὺ ἐξασκεῖ τὸ πλέον φιλάνθρωπον ἐπάγγελμα, αὐτὸς ποὺ ἀποστολὴν ἔχει νὰ προστατεύῃ καὶ ὄχι νὰ θανατώνῃ τὴν ζωήν, αὐτὸς ποὺ ἔδωκε τὸν ἱπποκράτειον ὅρκον ὅτι ποτέ δὲν θὰ μεταχειρισθῇ τὴν ἐπιστήμην του διὰ νὰ ἐγκληματήσῃ κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ παιδιοῦ, μεταβάλλεται αἴφνης εἰς ἐγκληματίαν. Ὀλίγα «ἀμύγδαλα», ὀλίγες λίρες, ἐὰν τοῦ ῥίψῃ ὁ πλούσιός του πελάτης, θὰ λησμονήσῃ τὰ πάντα καὶ θὰ ἐκτελέσῃ ἔκτρωσιν, θὰ φονεύσῃ παιδί, θὰ βάψῃ τὰ χέρια του εἰς τὸ αἷμα. Εἶνε ἱκανὸς νὰ μεταβάλῃ τὴν κλινικήν του εἰς σφαγεῖον, ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχῃ τὰ «ἀμύγδαλά» του, τὰ χρήματά του! Αὐτὰ τὸν τρελλαίνουν, ἢ μᾶλλον ὄχι αὐτὰ ἀλλὰ ἡ πρὸς τὴν πλεονεξίαν «ῥέπουσα ψυχή», ἡ πονηρά του φύσις, τὴν ὁποίαν δὲν ἠδυνήθη ἡ ἐπιστήμη νὰ μεταβάλῃ. Παρέμεινεν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θηρίον μὲ [ὑπὸ] τὸ προσωπεῖον τῆς πλέον φιλανθρώπου ἐπιστήμης.
Βλέπετε τὸν ἄλλον; Κατέχει θέσιν ἐξέχουσαν. Εἶνε ἀνώτατος ὑπάλληλος τοῦ κράτους. Ἀντιπροσωπεύει εἰς τὴν ἐπαρχιακὴν πόλιν μίαν Ἑλλάδα ἔνδοξον. Καὶ θὰ ἔπρεπε διὰ τοῦτο νὰ εἶνε παράδειγμα ἀρετῆς, ἠθικὸν μετέωρον, ἥλιος φωτίζων τὴν ἐπαρχίαν ὁλόκληρον. Καὶ ὅμως! Ἐὰν παρουσιασθοῦν τὰ «ἀμύγδαλα», ἐὰν εἰς τὸ γραφεῖόν του εἰσέλθῃ ἁμαρτωλὸν γύναιον ἱκανὸν νὰ ἠλεκτρίσῃ τὰς κατωτέρας του ὁρμάς, τότε ὁ ὑψηλὸς αὐτὸς κύριος, ὁ ἀκατάδεκτος, λησμονεῖ τὰ πάντα, καὶ τὸν βλέπετε νὰ κατρακυλᾷ πρὸς τὰ κάτω, νὰ γίνεται ἀντικείμενον γέλωτος καὶ τῶν μικρῶν παιδίων τῆς πόλεως. Ἔπεσε τὸ προσωπεῖον καὶ ἐφάνη ὁ πίθηκος, ἔστω καὶ ἐὰν φορῇ τὰ χρυσᾶ διάσημα τῆς ἀρχῆς.
Ἀλλά, ἐὰν ὑπάρχῃ ἓν γεγονὸς ποὺ ἔγινεν ἀφορμὴ διὰ νὰ πέσουν ὅλαι αἱ μάσκαι καὶ νὰ ξεσκεπασθῇ ὅλη ἡ ἀγριότης τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ, ἦτο ὁ τελευταῖος παγκόσμιος πόλεμος. Αὐτὸς ἔφερεν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ὅ,τι ἦτο ἐπιμελῶς κρυμμένον εἰς τὰς καρδίας τῶν δῆθεν ὑπερπολιτισμένων ἀνθρώπων τοῦ πλανήτου μας. Ὁ ἑωσφόρος ἔρριψεν ἄφθονα τὰ «ἀμύγδαλά» του, ὅλα δηλαδὴ ἐκεῖνα ποὺ γαργαλίζουν τὰ πλέον ἐγκληματικὰ ἔνστικτα τοῦ κτήνους, καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐθαυμάζοντο ὅτι εἶχον φθάσει εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ πολιτισμοῦ καὶ εἶχον ἀξίωσιν νὰ κυβερνήσουν ὅλον τὸν πλανήτην καὶ νὰ δημιουργήσουν νέαν τάξιν πραγμάτων, αἴφνης ἐπέταξαν τὰ προσωπεῖα των καὶ συντεταγμένοι εἰς ἀγέλας θηρίων ἐπλημμύρισαν τὴν Εὐρώπην καὶ διέπραξαν τὰ φρικιαστικά των ἐγκλήματα· τὰ διέπραξαν δημοσίᾳ ἐν μέσῳ τῶν πλατειῶν. Καὶ ἦσαν οἱ ἐγκληματίαι αὐτοὶ ὄχι καννίβαλοι, ἀλλὰ μορφωμένοι Εὐρωπαῖοι, ἀπόφοιτοι γυμνασίων, πανεπιστημίων καὶ ἀκαδημιῶν. Ὁ πόλεμος τοὺς ξεσκέπασε. Τὸ ὄνομά των θὰ μείνῃ εἰς τὴν ἱστορίαν ὡς συνώνυμον τῶν ἀγριωτέρων θηρίων τῆς ζούγκλας.

Ἡ διὰ τοῦ σταυροῦ μεταβολὴ

Τὰ πράγματα φωνάζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἰς οἱανδήποτε ἐποχὴν καὶ ἐὰν ζῇ, θὰ παραμένῃ κατὰ τὸ βάθος ὁ ἴδιος, ἄγριος καὶ ἐγκληματικός, καὶ θὰ διαπράττῃ τὰ φρικιαστικώτερα τῶν ἐγκλημάτων, ἐφ᾿ ὅσον ἡ πονηρά του φύσις δὲν ὑποστῇ μεταβολήν. Ἀλλὰ ποία δύναμις εἶνε ἱκανὴ νὰ ἐπιτελέσῃ τὸ ἐσωτερικὸν αὐτὸ θαῦμα; Τὰ σχολεῖα; Τὰ πανεπιστήμια; Οἱ στρατοί; Τὰ νέα ὅπλα; Ἡ βόμβα τοῦ ἀτόμου; Τὰ διάφορα κοινωνικὰ συστήματα; Τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη; Πάντα ταῦτα δὲν ἐγγίζουν τὰ βάθη τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, δὲν εἰσέρχονται εἰς τὸ ἀόρατον ἐκεῖνο σπήλαιον, τὸ ὑποσυνείδητον, ὅπου ὁ ἄνθρωπος τρέφει τὰ ἀγριώτατα θηρία! Τὰ πάθη, ὤ ποία δύναμις εἶνε ἱκανὴ νὰ τὰ συλλάβῃ, νὰ τὰ δαμάσῃ, νὰ τὰ νεκρώσῃ καὶ τὰ ἐξοντώσῃ, ὥστε νὰ μὴ ἀκούῃ ἡ ἀνθρωπότης τοὺς βρυχηθμούς των; Ἐὰν θέλῃς, ἀδελφέ, τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐρώτημα αὐτό, μὴ περιφρονήσῃς τὴν ὑπόδειξίν μου. Ἐλπίζω ὅτι ἔχεις Εὐαγγέλιον καὶ ὅτι καθημερινῶς τὸ μελετᾷς. Λοιπὸν ἄνοιξέ το Λκ κεφ. 23, στίχ. 39 – 43. Εἰς τοὺς στίχους αὐτοὺς θὰ ἴδῃς ὅτι ἕνας ληστής, τοῦ ὁποίου τὴν ψυχὴν δὲν ἠδυνήθη νὰ δαμάσῃ ὅλη ἡ Ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, αἴφνης ὑφίσταται τὴν θείαν μεταβολήν, καὶ ἀπὸ τὴν καρδίαν του ἐξέρχεται ἡ μεγαλειώδης προσευχὴ τῆς μετανοίας του! «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Τὸ θηρίον, ποὺ μίαν ὁλόκληρον ζωὴν ἔζη εἰς τὴν καρδίαν τοῦ λῃστοῦ, ἐδέχθη θανάσιμον πλῆγμα καὶ ἐξέπνευσεν ἐνώπιον τοῦ σταυροῦ, καὶ ἕνας νέος ἄνθρωπος ἐγεννᾶτο. Μεταβολὴ θεϊκή, ὑπερφυσική.

 Ἀλλαγὴ καρδίας

Αὐτὸ τὸ θαῦμα τοῦ Γολγοθᾶ πρέπει νὰ ἐπαναλειφθῇ εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἐλεύθερον ὂν καὶ ἀντιδρᾷ εἰς τὴν ἐπίδρασιν αὐτὴν τοῦ σταυροῦ καὶ δὲν θέλει νὰ ταπεινωθῇ καὶ ν᾿ ἀσπασθῇ τοὺς ἀχράντους πόδας τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ αὐταπατᾶται ὅτι μόνος του μὲ τὰ ἰδικά του μέσα θὰ ἐκπολιτισθῇ καὶ θὰ ἐξημερωθῇ. Καὶ ἐφ᾿ ὅσον θὰ ἐξακολουθῇ ἡ τραγικὴ αὐτὴ ἀπάτη, καὶ ἡ θρησκεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐξ ὑπαιτιότητος τοῦ ἀνθρώπου, δὲν εἰσέρχεται εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας τῶν περισσοτέρων διὰ νὰ δημιουργήσῃ ἐκεῖ τὴν θείαν μεταβολήν, ἡ ἀνθρωπότης, παρ᾿ ὅλον τὸν ἐξωτερικόν της πολιτισμόν, παρ᾿ ὅλα τὰ πανεπιστήμια καὶ τὰς ἀκαδημίας της, παρ᾿ ὅλα τὰ διάφορα συστήματα τῆς διοικήσεως, παρ᾿ ὅλα τὰ προσωπεῖα μιᾶς φαινομενικῆς εὐγενείας, θὰ εἶνε κατὰ βάθος ἀγέλη ἀνημέρων θηρίων, τὰ ὁποῖα εἰς τὴν πρώτην εὐκαιρίαν θὰ ἐκπηδήσουν μέσα ἀπὸ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ κατασπαράξουν τὴν γῆν.
Ἄνθρωποι, ἐννοήσατέ το· μὲ μάσκας δὲν σῴζεται ἡ κατάστασις. Χρειάζεται ἀλλαγὴ καρδίας, τὴν δὲ καρδίαν δύναται νὰ τὴν ἀλλάξῃ μόνον ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ σταυροῦ μᾶς φωνάζει· Δώσατέ μου τὴν καρδίαν σας, διὰ νὰ τὴν μεταβάλω ἀπὸ τώρα εἰς παράδεισον!

 (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 augoustinos-kantiotis.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

20 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 «Ὀλισθηρῶς τοῖς παραπτώμασι καί ταῖς σειραῖς τῶν ἁμαρτημάτων συνδεδεμένη,ψυχή, τί ῥαθυμεῖς; τί ἀμελεῖς; φεῦγε ἀεί Σοδόμων καί Γομόρρας ὡς ὁ Λώτ ἀσελγείας τόν ἐμπρησμόν˙ μή στραφῇς εἰς τά ὀπίσω καί γένῃ καθάπερ στήλη ἁλός˙ εἰς ὄρος ἀνασώζου τῶν ἀρετῶν˙ φεῦγε ἀεί τοῦ ἀπηνοῦς Πλουσίου ἀσπλαγχνίας τήν φλεγμονήν˙ εἰς τούς κόλπους πρόβαινε τοῦ Ἀβραάμ, ὡς ὁ Λάζαρος, διά ταπεινοφροσύνης κράζουσα˙ Ἡ ἐλπίς μου καί καταφυγή, Κύριε, δόξα σοι» (απόστιχα αίνων, ήχος πλ. α΄).

 (Ψυχή μου, καθώς είσαι συνδεδεμένη με τρόπο ολισθηρό με τα παραπτώματα και τις συνεχείς αμαρτίες, γιατί δείχνεις ραθυμία και αμέλεια; Απόφευγε πάντοτε όπως ο Λωτ τον εμπρησμό των Σοδόμων και των Γομόρρων. Μη στραφείς προς τα πίσω και γίνεις σαν στήλη άλατος. Κατάφυγε για να σωθείς στο όρος των αρετών. Απόφευγε πάντοτε τη φλεγμονή της ασπλαχνίας του σκληρόκαρδου πλουσίου. Προχώρα εκεί που είναι η αγκαλιά του Αβραάμ, όπως ο Λάζαρος, κραυγάζοντας με ταπείνωση: Κύριε που είσαι η ελπίδα και η καταφυγή μου, δόξα Σοι).

Απόλυτα προσγειωμένος ο άγιος υμνογράφος βλέπει με την χάρη του Θεού ότι η αμαρτία δεν είναι κάτι από το οποίο εύκολα μπορεί να ξεφύγει. Μπορεί να είναι βαπτισμένος και συνδεδεμένος πραγματικά με τον Ιησού Χριστό, ένα με Εκείνον, διότι «ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», όμως διαπιστώνει ότι τα απομεινάρια της αμαρτίας και οι ρίζες των παθών του τον κατατρύχουν και τον ταλαιπωρούν. Κι αυτό γιατί; Διότι κυριαρχείται από την τυραννίδα των παθών, τη ραθυμία και την αμέλεια. Ο άνθρωπος εύκολα γλιστράει στην αμαρτία, τα πάθη του λειτουργούν μέσα του ως δρόμος ολισθηρός, όπως είναι πολύ εύκολο κάποιος να γλιστρήσει όταν περπατάει εκεί που έχουν χυθεί λάδια! Κι είναι μία έμμεση εξαγγελία του αγίου ποιητή ότι στην πνευματική ζωή δεν μπορείς να ξεχαστείς. Μόλις ξεχαστείς και αρχίσεις τη ρέμβη από τα ηδέα της ζωής, έχεις κιόλας πέσει. Η πνευματική ζωή δηλαδή χαρακτηρίζεται από τη νήψη, από την εγρήγορση, τη διαρκή πρόκληση δηλαδή προς την ίδια την ψυχή μας να βρισκόμαστε σε ένταση – όλες οι δυνάμεις του ανθρώπου, ψυχικές και σωματικές πρέπει να είναι σε λειτουργία. Κι όχι μόνο για το «λεῖον τῶν ἡδονῶν», αλλά και για τον «ζήλο» που δείχνει ο αντίδικος ημών διάβολος, ο οποίος σαν λιοντάρι ωρύεται ψάχνοντας ποιον να καταπιεί. Ο ίδιος ο Κύριος επανειλημμένως τόνιζε «γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Κι ο πατερικός λόγος διά στόματος μάλιστα του οσίου Σωφρονίου του Αθωνίτου θα το πει με δραματική ένταση: «Αν είστε αμελείς για τη σωτηρία σας, ο Θεός επίσης θα γίνει “αμελής” προς εσάς» - βλέποντας ο Θεός την άρνησή μας να βρισκόμαστε σε υπακοή προς τον λόγο και το θέλημά Του, μας αφήνει στο νοσηρό δικό μας θέλημα. Η κόλαση της «αμέλειας» του Θεού έναντι ημών!
Ο άγιος υμνογράφος επιστρατεύει παραδείγματα από την Γραφή: Αρνητικά: την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων που επέμεναν αμετάκλητα στην αμαρτία τους˙ τη γυναίκα του Λωτ που παρήκουσε την εντολή του Θεού και στράφηκε και πάλι στα αμαρτωλά γινόμενη στήλη άλατος˙ τον σκληρόκαρδο πλούσιο της παραβολής με τον πτωχό Λάζαρο. Και θετικά: τον Λωτ που υπήκουσε και σώθηκε˙ τον Λάζαρο που με την ταπείνωσή του γεύτηκε τις δωρεές του Αβραάμ. Για τον ποιητή μας και σύνολη την Εκκλησία μας βεβαίως η πνευματική ζωή είναι μονόδρομος: ανάβαση στο όρος των αρετών, δηλαδή πορεία στα ίχνη του Χριστού. Και τα ίχνη του Χριστού τα βλέπουμε αποκλειστικά και μόνο στις άγιες εντολές Του. Οι εντολές του Κυρίου αποκαλύπτουν το περιεχόμενο και της δικής Του ζωής, επομένως ο πιστός δεν πορεύεται στα τυφλά. Ο δρόμος είναι ξεκάθαρος μπροστά του. Αρκεί να κινήσει προς τα εκεί εν αγάπη και τη θέλησή του.

 παπα Γιώργης Δορμπαράκης

 Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


 

 

 

 

 

19 Απρ. 2021

| Ιστολόγιο |


 

 

 

Μιά φοιτήτρια μοῦ εἶχε πεῖ μιά μέρα:
- Δέν θέλω τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, γιατί μοῦ στεροῦν μερικά πράγματα...
- Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ, παιδί μου, ἤ παράνομα; τήν ρώτησα.
Καί μέ ἀπάντησε κοφτά:
- Δέν ξέρω! Ἐσεῖς οἱ Χριστιανοί εἶστε δυστυχισμένοι, εἶπε συμπληρώνοντας.
- Καλά τῆς λέω, μορφωμένη εἶσαι καί δέν μέ δίνεις μία ἀπάντηση. Σέ ξαναρωτῶ: Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ ἤ παράνομα; Δέν σοῦ ἐπιτρέπει ὁ Χριστός νά πάρεις ἕναν ἄνδρα καί νά σέ εὐλογήσει; Δέν σοῦ φτάνει ὁ ἕνας ἄνδρας καί εἶναι ἀνάγκη νά ἔχεις 40 ἄνδρες; Εἶδες ποτές σου κανέναν πραγματικό Χριστιανό νά αὐτοκτονήσει ἤ νά ἔχει τρελαθεῖ; Δέν ἔχεις ζήσει τήν Χριστιανική ζωή καί ἑπομένως δέν μπορεῖς νά ἔχεις γνώμη. Νά ξέρεις ὅτι δέν ὑπάρχει πιό εὐτυχισμένος, πιό ἤρεμος καί πιό νορμάλ ἄνθρωπος ἀπό τόν Χριστιανό!

Ἐκείνη ὅμως ἔλεγε τά δικά της. Δέν ἤθελε νά καταλάβει …

Του Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγόπουλου †

hristospanagia.gr

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης